Από κάποια χρόνια και μετά (εικοσαετία και βάλε ως σήμερα), με αφορμή τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ε.Ε (Ισπανία, Γαλλία, Σουηδία και, πιο πρόσφατα, Γερμανία) διαμορφώσαμε οι Ευρωπαίοι πολίτες την άποψη ότι το μείζον πρόβλημα στη Γηραιά Ήπειρο είναι η τρομοκρατία, αν και το καθημερινό που υφέρπει υπόγεια αλλοιώνοντας συν τω χρόνω τους αρμούς της ευρωπαϊκής κοινωνίας είναι το Μεταναστευτικό.
Το χειρότερο, ωστόσο, δεν το είχαμε δει ακόμα, αλλά το βλέπουμε στην εποχή μας. Κι αυτό, ίσως, δεν το συνειδητοποιήσαμε οι περισσότεροι. Δε συνειδητοποιήσαμε, δηλαδή, ότι αποχρωματιζόμαστε σταδιακά εθνικά, πολιτιστικά, θρησκευτικά και αξιακά – σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο – τροχοδρομώντας στις ράγες μιας ασιατικού ή μεσανατολικού τύπου τρομοκρατίας και αντιδυτικής φιλοσοφίας, με πρόσχημα τον προσεταιρισμό στο ακραία διαφορετικό που έχει φερετζέ την ανθρωπιστική γενναιοδωρία.
Δεν είναι άμοιρο το Μεταναστευτικό σ’ αυτό, ασφαλώς.. Αντίθετα, είναι βασική πηγή της αλλοτρίωσης Ελλήνων και λοιπών Ευρωπαίων, απ’ τη στιγμή που στους γηγενείς πληθυσμούς έχουν παρεισφρήσει ποινικοί και τρομοκράτες από Μέση Ανατολή και Ασία.
Άνθρωποι οι οποίοι γίνονται κακά παραδείγματα και παρασύρουν στη νεολαία, ενώ μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού πληθυσμού (αλλόθρησκοι μετανάστες από Μέση Ανατολή, Αφρική και Ασία) δεν ενστερνίζεται τις δυτικές αξίες και συμπεριφορές.
Αποτέλεσμα αυτού είναι να ταυτίζονται πολιτικά και ιδεολογικά με τον… Ερντογάν και τη Χαμάς ακόμα και Έλληνες νέοι, με αφορμή το Παλαιστινιακό και επίκεντρο τα τελευταία αιματηρά γεγονότα στη Γάζα… Κι αυτή η μετάλλαξη των δικών μας μόνο υπερβολική δεν είναι.
Δεν είναι υπερβολική, αφού ακούμε περιοδικά μέλη κομματικών νεολαιών της Αριστεράς να εκφράζουν τον θαυμασμό τους για τρομοκρατικές ομάδες, αποδεικνύοντας ότι ο κομματικός φανατισμός, η άγνοια και η πολιτική μισαλλοδοξία κάνει τους νέους μας να υιοθετούν ιδέες ισλαμιστών φονταμενταλιστών και να βλέπουν τα πράγματα πίσω από παραμορφωτικό καθρέφτη.
Απόδειξη, η περίπτωση του γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής της Νεολαίας της ”Νέας Αριστεράς” Γιώργου Λυκοπάντη, ενός από τους προσαχθέντες της ΕΛ.ΑΣ μετά την ανάρτηση από στελέχη του κόμματος σημαίας της Παλαιστίνης στην Ακρόπολη.
Σημειωτέον ότι ο εν λόγω κύριος είχε χαρακτηρίσει (σε ερώτηση από δημοσιογράφο του One Channel) ”κράτος-δολοφόνο και τρομοκράτη” το Ισραήλ, ενώ απέφυγε επιδεικτικά να καταδικάσει – σε σχετική ερώτηση που του έγινε – την ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση Χαμάς (αν και αυτή είχε εισβάλει αιφνιδιαστικά στο Ισραήλ τον Οκτώβριο του ’23 προκαλώντας τον θάνατο 1500 συνολικά αμάχων) και απέφυγε, επίσης, να χαρακτηρίσει δικτατορία την εξουσία την οποία ασκούν αυθαίρετα οι Παλαιστίνιοι τρομοκράτες στη Γάζα.
Προσπέρασε τέλος το γεγονός της συμμαχίας Τουρκίας-Χαμάς, ενώ αρνήθηκε να αποδεχτεί τη διασύνδεση της Χαμάς με το Ιράν (που τη στηρίζει εκ παραλλήλου με την Τουρκία) και την πρόθεση της τρομοκρατικής οργάνωσης να αφανίσει το κράτος του Ισραήλ, κάτι που αποτελεί κοινό πόθο των Παλαιστινίων και είναι βασικό εμπόδιο για την επίτευξη μακροπρόθεσμης ειρήνης.
Φευ! Η Αριστερά της ουδετεροπατρίας, του εθνομηδενισμού, του διεθνισμού και της αθεῒας (αν εξαιρέσουμε ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις με σύμβολο τον Μίκη Θεοδωράκη) απαξιώνει το Ισραήλ (για τα θύματα του οποίου στον Β’ ΠΠ μελοποίησε ο Μίκης το ”The Ballad of Mauthausen”, με αφορμή το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα, σε στίχους Ιάκ. Καμπανέλλη) και δείχνει την προτίμησή της στο Ισλάμ του Αλλάχ ευθυγραμμιζόμενη πλήρως – ως πολυπρόσωπη Αριστερά -με τον φύλακα-άγγελο της Χαμάς Ταγίπ Ερντογάν!!!
Αλλά ας γυρίσουμε στο κύριο θέμα μας που έχει να κάνει με την αλλοτρίωση της ελληνικής και ευρωπαϊκής κοινωνίας απ’ το μουσουλμανικό, ακραίο κυρίως στοιχείο (εξαιρούνται οι φιλήσυχοι μουσουλμάνοι που εγκαταστάθηκαν νόμιμα και δεν λειτουργούν υπονομευτικά σε ευρωπαϊκό έδαφος).
Αλλοτρίωση η οποία – στα έσχατα όριά της – υπονομεύει (και στη χώρα μας) το κράτος δικαίου, τη δημοκρατία και την παράδοση, δεδομένης της συμβίωσης με ομάδες αλλόθρησκων αλλοεθνών και της ανεξέλεγκτης κατάστασης στα ΜΚΔ, όπου είναι καταφανής ο πόλεμος (από άθεους, εθνικούς, ειδωλολάτρες και αιρετικούς) κατά της Ορθοδοξίας λόγω απουσίας ορίων στο θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας, τη στιγμή που μένει ανέγγιχτο το Ισλάμ…
Το Ισλάμ το οποίο είναι κράτος εν κράτει σε ευρωπαϊκές χώρες (με παράδειγμα προς αποφυγή τη Γαλλία και την Αγγλία: 7,5% μουσουλμάνοι επί του συνολικού πληθυσμού των κατοίκων στην πρώτη και 6,5% στη δεύτερη), μολονότι είναι εμφανές ότι οι μουσουλμάνοι πολύ δύσκολα εντάσσονται ή δεν εντάσσονται καθόλου στον τρόπο ζωής των δυτικών κοινωνιών.
Δεν είναι μάλιστα σπάνιες οι φορές που ζητούν να εξαιρεθούν από τους νόμους λόγω διαφορετικών πολιτισμικών, θρησκευτικών και νομικών αντιλήψεων. Λόγω της αδυναμίας τους να συμβιώσουν με το κοσμικό κράτος, γεγονός που – αντί να απομακρύνει την Αριστερά – την έλκει και την παρασύρει σε βαθμό να ανέχεται και να υιοθετεί τις πολιτικές παρεμβάσεις μουσουλμάνων κατά ιστορικών εχθρών τους (βλ. Ισραηλιτών).
Ανέχεται και υιοθετεί όμως, συχνά, και την επιθετική συμπεριφορά τους εναντίον άλλων θρησκειών συμπεριλαμβανομένου του Χριστιανισμού (βλ. αντίδρασή τους προ ετών στη Γαλλία – με αφορμή καρικατούρες του Μωάμεθ στο εξώφυλλο του γαλλικού περιοδικού Charlie Hebdo – αλλά μη καταδίκη εκ μέρους της στο θέμα της διαπόμπευσης θείων προσώπων του Χριστιανισμού [Ιησούς-Θεοτόκος] και θρησκευτικών του συμβόλων )…
Με δεδομένα αυτά, εύλογα αναρωτιέται κανείς γιατί – σε ευρωπαϊκό επίπεδο – δεν υψώνεται τείχος προστασίας της πολιτιστικής ταυτότητας της χριστιανικής Ευρώπης (η οποία κινδυνεύει να γίνει μουσουλμανική λόγω αθρόας μετανάστευσης και δημογραφικού) από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, αφού η αποδοχή της. ετερότητας, για ειρηνική συνύπαρξη λαών, θρησκειών και ιδεών (που διδάσκει ο Χριστιανισμός) αποτελεί αποδεδειγμένα αντικείμενο εκμετάλλευσης από ισλαμιστές φονταμενταλιστές και τρομοκράτες.
Σημειωτέον, ότι ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, αν και έχει σχέσεις μ’ αυτούς και αυτοχρίστηκε ”προστάτης” τους (”προστάτης”, ουσιαστικά, όλου του μουσουλμανικού κόσμου), πέτυχε τη συμμετοχή της Τουρκίας στο αμυντικό πρόγραμμα SAFE για την Ευρωασφάλεια, χωρίς μπλοκάρισμα από την Κύπρο και την Ελλάδα…
Η απάντηση στο ερώτημα είναι η ύπαρξη (διακομματικά) Ευρωπαίων ηγετών μικρού βεληνεκούς (σε αυτούς προστέθηκε και ο αμφιλεγόμενος ”πλανητάρχης” των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, της ίδιας… ”συνομοταξίας” με τους αναθεωρητές φίλους του Πούτιν και Ερντογάν), οι οποίοι βάζουν πάνω απ’ όλα τα εμπορικο-οικονομικά συμφέροντα των χωρών τους (σ.σ: Η Τουρκία έφτασε να εξάγει όπλα σε Ευρώπη και ΗΠΑ) και, επιπλέον, προσβλέπουν στις ψήφους των μουσουλμάνων πολιτών για την παραμονή τους στην εξουσία.
Έτσι γινόμαστε τραγικοί μάρτυρες της πολιτιστικής και κοινωνικής αποσύνθεσης της χριστιανικής Ευρώπης, η οποία διαλύεται με γοργούς ρυθμούς (υπό την πίεση ισχυρών, πολυπληθών, και θορυβωδών μουσουλμανικών κοινοτήτων που βρίσκονται σε αγαστή σύμπλευση με τους… ισλαμοαριστερούς δυτικούς) προς ευόδωση του ονείρου του Ερντογάν για μουσουλμανική Ευρώπη με γενίτσαρους και τουρκικά (νεοοθωμανικά) χαλιφάτα…
