ΤΟ ΚΕΛΛΑΚΙ του παπα-Ἰεζεκιὴλ θύμιζε παλιὲς λησμονημένες ἐποχὲς ποὺ ἡ ἁπλότητα ἤτανε πλοῦτος , γεμᾶτο ὄχι ἀπὸ ὑλικὰ πράγματα, μὰ ἀπὸ τὴν ἡσυχαστικὴ καὶ ἀσκητικὴ ὀμορφιὰ .
Μπροστὰ ἀπὸ ἕνα μεγάλο Εἰκόνισμα τῆς Παναγίας της γαλακτοτροφούσης ὅπου ἔκαιγε πολύχρωμη κανδήλα , εἶχε θέσει ἕνα χοντρὸ ὑφαντὸ χαλὶ γιὰ νὰ κάμει τὶς μετάνοιές του . Μάλιστα οἱ ἀρθρώσεις του ἔξω στὴν παλάμη του εἴχανε βγάλει κάλους ἀπὸ τὸ νὰ μετανίζει καθημερινὰ γιὰ τὴν ψυχή του μὰ καὶ γιὰ ὅλο τὸν πονεμένο κόσμο.
Ἀπὸ τὶς πρῶτες γουλιές του γιαβάσικου καφὲ ποὺ μᾶς ἔψησε ἄρχισε νὰ λαλεῖ γιὰ τὸ ἀγαπητὸ θέμα του ,τὶς γονυκλισίες.
-Πρέπει λοιπὸν περισσότερο ἀπὸ τὰ λόγια ποὺ δὲν ἔχουνε πόνο , νὰ δουλεύουν καλύτερα τὰ γόνατα.Αυτά τὰ ἔχω πιὸ φερέγγυα καὶ πιὸ ἔγγυα(κοντινά) στὸν Θεό,αφού καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς γονάτιζε καὶ προσευχόταν στὴν Γεσθημανὴ μὰ καὶ πάντοτε, ὅπως καὶ ἡ Παναγία Μητέρα Του καὶ ὅλοι οἱ Ἀγίοι.
Ἔχουμε ὅμως ποτὲ γονατίσει στὸν Χριστὸ νὰ μᾶς λύσει τὰ προβλήματα,ή μὲ τὸ δικό μας μόνο μυαλὸ κοιτᾶμε νὰ βροῦμε ἀπαντήσεις;
Τί ὡραῖα θὰ ἤτανε ἂν μαζὶ μὲ τόσα γυμναστήρια ποὺ ἔχουν φτιάξει στὶς γειτονιὲς νὰ ἄνοιγαν καὶ Γονυκλιστήρια ὅπου νὰ πηγαίνανε οἱ ἀνθρῶποι καὶ νὰ μαθαίνανε τὶς μετάνοιες καὶ ὅλοι μαζι νὰ μετανίζανε μπροστὰ στὸν Χριστό μας.
Νά’βλεπες τότε πὼς θὰ ἐρχόνταν ὁ κόσμος σὲ σειρὰ ἀλλὰ καὶ τὰ λίπη μὰ καὶ ἡ λύπη θὰ ἔφευγε ἀπ’τις ψυχές μας…
– «ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ ,ΜΕ ΘΕΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ» π.Διονύσιος Ταμπάκης-
