Δηλαδὴ σοβαρὰ ὑπάρχουν τώρα κάποιοι ποὺ ἐξεπλάγησαν ἀπὸ τὴν στάση τοῦ καθεστωτικοῦ ρασοφόρου κονκλαβίου ὀνόματι Δ.Ι.Σ. στὸ θέμα τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ καί ἀπό τή νέα προδοσία σὲ βάρος τοῦ ποιμνίου; Ἢ ὑπάρχουν ἀκόμη κάποιοι ποὺ περιμένουν καὶ ἀπὸ τὴν ὁλομέλεια τῆς Ἱεραρχίας νά συγκληθεῖ καί νά ἀποφασίσει κάτι καλύτερο (λές καί δέν μαζεύτηκε δηλαδή ἤδη πρό ἑβδομάδων καί τό μόνο πού βρῆκε νά πεῖ εἶναι ἀνώδυνα ἑορταστικά λογάκια γιά τήν…Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο);

Δὲν τοὺς εἴδαμε δηλαδή μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια οἰκουμενιστικῆς καταβαράθρωσης, μετὰ ἀπὸ τὸ βδέλυγμα τοῦ Οὐκρανικοῦ, μετὰ ἀπὸ τόση βλασφημία καὶ τέτοια ἀθλιότητα στὸν καιρό της ψευτοπανδημίας; Ἤ μήπως δέν τούς εἴδαμε μετά ἀπό τήν ἀνεκδιήγητη πρό δύο ἐτῶν ἀπόφαση γιά τήν ἠλεκτρονική ταυτότητα (τότε πού «ἔκριναν» ὅτι εἶναι θέμα τῶν σχέσεων κράτους -πόλίτη καί οὔτε πνευματική διάσταση ἔχει, ἀλλά καί οὔτε κἄν κινδύνους προσωπικῆς ἀσφάλειας ἐγκυμονεῖ); Τά ἴδια ἀκριβῶς λοιπόν ξαναείδαμε καί προχτές, μέ μία ἀκόμη ἀνάλογη ἀπόφαση καί μέ παρόμοιο «σκεπτικό», βάσει τῆς ἐξῆς…συγκλονιστικῆς ἀλληλουχίας ἐπεισοδίων: οἱ ρασοφόροι φωστῆρες μας ἐνημερώθηκαν (λέει) ἀπό την νομική ὑπηρεσία τους, πείστηκαν ἀπό τίς διαβεβαιώσεις τῶν κυβερνητικῶν καί ἀκολούθως ἔκριναν ὅτι καί ὁ προσωπικός ἀριθμός εἷναι κάτι ἐντελῶς ἀδιάφορο καί ἀθῶο, ἄνευ οὐδενός θεολογικοῦ περιεχομένου ἀλλά καί οὐδεμίας βάσης γιά πολιτικοῦ χαρακτήρα φόβους καί ὑποψίες. Γελᾶνε δηλαδή πραγματικά καί τά τσιμέντα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς (ἀλλά μαζί καί ὅλων τῶν Στοῶν τῆς χώρας) γιά τό κακόγουστο θέατρο καί τό πρωτοφανές δούλεμα!

Οἱ ἄνθρωποι ἔχουν πιὰ πρὸ πολλοῦ ξεπεράσει καὶ τοὺς Φαρισαίους, γιὰ τοὺς ὁποίους ἔλεγε ὁ Χριστὸς στοὺς ἀνθρώπους: «πάντα oὖν ὅσα ἐὰν εἴπωσιν ὑμῖν τηρεῖν, τηρεῖτε καὶ ποιεῖτε, κατὰ δὲ τὰ ἔργα αὐτῶν μὴ ποιεῖτε· λέγουσι γάρ καὶ oὐ ποιοῦσι» (Ματθ. κγ΄ 3). Δηλαδὴ οἱ πράξεις ἐκείνων ἦταν ἄθλιες, ἔστω ὅμως τὰ λόγια τους τοὐλάχιστον ἦταν σωστά. Οἱ σημερινοὶ ὅμως οὔτε ποιοῦσιν, ἀλλὰ οὔτε κἂν λέγουσιν πλέον, γιατί μετὰ ἀπὸ τόσο κατήφορο καὶ τόσα ἀποκαλυπτήρια ἀκόμη καὶ τὰ λόγια τους εἶναι καταστροφικά. Οἱ δύσμοιροι αὐτοί, ποὺ μὲ τόση ἑωσφορικὴ ἀλαζονεία τολμοῦν καὶ θεωροῦν τοὺς ἑαυτοὺς κατόχους τῆς ἀπόλυτης ἀλήθειας καί ἀπαιτοῦν ἀπὸ τοὺς πιστοὺς νὰ ὑπακούουν τυφλὰ τὶς ἀλλεπάλληλες καὶ οὐρανομήκεις πλάνες τους, ἔχουν χάσει πιὰ κάθε ἐπαφή μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ μόνο ἕνα κρᾶμα οἴκτου καὶ ὀργῆς μπορεῖ νὰ γεννήσει ἡ παρουσία τους καὶ ἡ συμπεριφορά τους.

Ἔτσι τώρα πλέον, μετὰ ἀπὸ τόσες προδοσίες, διέπραξαν πολύ φυσικά καὶ μία ἀκόμη, πάνω σὲ ἕνα ἀκόμη μεῖζον θέμα, ἐπὶ τοῦ ὁποίου μάλιστα ὑπάρχουν ἤδη ξεκάθαρες ἐκκλησιαστικὲς ἀποφάσεις ἀπὸ τούς καιροὺς ποὺ στὴν Ἱεραρχία ὑπῆρχαν καὶ ὑγιεῖς φωνὲς καὶ ὄχι τὸ σημερινὸ πλῆρες καί καθολικό ξεχαρβάλωμα. Ποιός ἄραγε ἀμφέβαλλε ὅτι θὰ τὶς τσαλαπατήσουν καὶ αὐτὲς τὶς ἀποφάσεις, ἀπαιτώντας γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τυφλὴ ὑπακοὴ καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη;

Ἡ ἀπάντησή μας συνεπῶς ὀφείλει νὰ εἶναι μία ἀκόμη ἄρνηση. Πλήρης καί ἀνένδοτη ἀνυπακοή. Εἴμαστε στὸ καιρὸ τῶν μεγάλων ΟΧΙ ποὺ πρέπει νὰ ποῦμε ὡς Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες ἀπέναντι στοὺς σφιχταγκαλιασμένους πολιτικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικούς τζουτζέδες τῆς νεοταξίλας. Πού ἔχουν ξεπεράσει ἀπό καιρό καί τήν «Ζῶσα» Ψευτοεκκλησία τοῦ Τρότσκυ καί κάθε ἄλλο βλάσφημο ὄνειδος. Οἱ κάθε λογῆς λοβοτομημένοι και έξηλιθιωμένοι (χριστιανούληδες καί μή) ἂς ὀνειρεύονται νὰ μείνουν «ὑγιεῖς» καὶ «ἀσφαλεῖς» (καί μπολιασμένοι καί τσιπαρισμένοι), μέσα στὸν βοῦρκο τοῦ «θαυμαστοῦ καινούργιου κόσμου».

Ἐμεῖς μένουμε ἀνυπάκουοι…

Νεκτάριος Δαπέργολας