Μια εκρηκτική ανάλυση που δημοσιεύτηκε από την καναδική ερευνητική ομάδα Correlation αποκαλύπτει ότι η αύξηση της θνησιμότητας το 2020 σε Ευρώπη και ΗΠΑ δεν ακολούθησε το μοτίβο μιας ιογενούς επιδημίας.
Αντίθετα, τα στοιχεία δείχνουν κάτι πολύ πιο ανατριχιαστικό: τη μαζική κακομεταχείριση ευάλωτων ασθενών μέσα σε νοσοκομεία και οίκους ευγηρίας.
Η έκθεση 400 σελίδων, που συντάχθηκε από τους ερευνητές Τζόζεφ Χίκι, Ντένις Ρανκούρ και Κρίστιαν Λινάρ, παρουσιάζει την άποψη ότι το πρώτο θανατηφόρο κύμα από τον Μάρτιο έως τον Μάιο του 2020 δεν ήταν φυσική πανδημία.
«Όπου παρατηρήθηκε υπερβάλλουσα θνησιμότητα, αυτή ήταν θεσμικής και ιατρογενούς προέλευσης, προκαλούμενη από την κακομεταχείριση ευπαθών και ευάλωτων ανθρώπων σε νοσοκομεία και οίκους ευγηρίας», αναφέρει η έκθεση.
Με απλά λόγια, οι άνθρωποι πέθαναν λόγω του τρόπου που αντιμετωπίστηκαν, όχι εξαιτίας ενός μεταδοτικού ιού.
Ανησυχητικά, η έκθεση αποκαλύπτει συγχρονισμένες αιχμές θανάτων που εμφανίστηκαν μόνο μετά την επίσημη παγκόσμια κήρυξη πανδημίας από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ).
Σύμφωνα με τα δεδομένα, η υπερβάλλουσα θνησιμότητα δεν εξαπλώθηκε σταδιακά όπως θα περίμενε κανείς από μια μεταδοτική ασθένεια.
Αντίθετα, εμφανίστηκε ξαφνικά και ταυτόχρονα σε διάφορες χώρες, αμέσως μετά την κήρυξη της πανδημίας από τον ΠΟΥ στις 11 Μαρτίου 2020.
Καμία χώρα δεν παρουσίασε υπερβάλλουσα θνησιμότητα πριν από αυτή την ημερομηνία.
Ούτε καν σε πόλεις με υψηλή κίνηση από την Κίνα.
Η Ρώμη, για παράδειγμα, είχε περισσότερες αεροπορικές συνδέσεις με την Ασία από το Μιλάνο, ωστόσο το ποσοστό θανάτων στο Μιλάνο ήταν 18 φορές υψηλότερο.
Στις ΗΠΑ, οι φτωχότεροι δήμοι της Νέας Υόρκης επλήγησαν περισσότερο, ενώ πόλεις όπως το Λος Άντζελες και το Σαν Φρανσίσκο, με ακόμα περισσότερες συνδέσεις με την Ασία, γλίτωσαν.
Τα πρωτόκολλα των νοσοκομείων, οι αναπνευστήρες, τα τοξικά φαρμακευτικά κοκτέιλ και η υπερβολική αντίδραση που οδηγούνταν από τον φόβο σκότωναν ανθρώπους, όχι ένας ιός.
Ένα εκπληκτικό 88% των ασθενών με Κοβίντ που τέθηκαν σε αναπνευστήρα στη Νέα Υόρκη πέθαναν.
Τα νοσοκομεία έθεταν ηλικιωμένους ασθενείς σε αναπνευστήρες σε πρωτοφανή ποσοστά.
Πειραματικά φάρμακα χορηγούνταν σε δόσεις 10 φορές μεγαλύτερες από τις ασφαλείς, ιδιαίτερα συνδυασμοί όπως η υδροξυχλωροκίνη και η αζιθρομυκίνη, που μπορούν να προκαλέσουν θανατηφόρα καρδιακά προβλήματα.
Ηρεμιστικά όπως η μιδαζολάμη χορηγούνταν σαν καραμέλες, πιθανώς επιταχύνοντας τον θάνατο σε κρίσιμους ασθενείς.
Αυτό δεν ήταν φροντίδα. Ήταν σφαγή.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι φτωχές κοινότητες κοντά σε μεγάλα ιατρικά κέντρα, όχι απλώς οποιεσδήποτε φτωχές κοινότητες, υπέστησαν τα υψηλότερα ποσοστά θανάτων.
Ο κοινός παράγοντας δεν ήταν ο ιός.
Ήταν η πρόσβαση σε επιθετικά πρωτόκολλα θεραπείας.
Το να είσαι φτωχός δεν ήταν ο κίνδυνος, ωστόσο.
Ο κίνδυνος ήταν να είσαι φτωχός κοντά σε νοσοκομείο που ήταν έτοιμο να ακολουθήσει το σχέδιο δράσης που οδηγούνταν από τον πανικό.
Η απομόνωση, η απώλεια εργασίας και ο φόβος πήραν τον φόρο τους κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Οι ερευνητές υποδηλώνουν ότι η πνευμονία που προκαλείται από το στρες, όχι ένας ιός, μπορεί να εξηγεί πολλούς θανάτους από αναπνευστικά προβλήματα, ειδικά στους ηλικιωμένους.
Το ανοσοποιητικό σύστημα των ανθρώπων κατέρρευσε από το άγχος, τον φόβο και την κοινωνική απομόνωση.
Στη συνέχεια, οδηγούνταν στα νοσοκομεία και περνούσαν από έναν ιατρικό «μύλο».
Οι λεγόμενοι «ειδικοί» μας είπαν ότι ο ιός θα εξαπλωνόταν ομοιόμορφα σε όλους τους μεγάλους κόμβους.
Ωστόσο, πολλές πόλεις με υψηλή συνδεσιμότητα δεν είχαν ποτέ μεγάλες αιχμές θανάτων.
Αντίθετα, συγκεκριμένες περιοχές, συχνά με τις πιο επιθετικές αντιδράσεις, είδαν τα ποσοστά θανάτων να εκτοξεύονται.
Εν τω μεταξύ, περιοχές που αντιστάθηκαν στον πανικό ή ακολούθησαν πιο συντηρητική ιατρική προσέγγιση συχνά απέφυγαν τα χειρότερα.
Ο ΠΟΥ, τα μέσα ενημέρωσης και οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι κατηγόρησαν έναν θανατηφόρο ιό, αλλά αυτά τα δεδομένα δείχνουν μια θανατηφόρα αντίδραση.
Η έκθεση της Correlation καταλήγει:
«Τα δεδομένα δείχνουν ότι η ίδια η κηρυχθείσα απόκριση στην πανδημία προκάλεσε την καταστροφή της θνησιμότητας μέσω θανάτων που προκλήθηκαν από τη θεραπεία και ασθενειών που προκλήθηκαν από το στρες».
Ουσιαστικά, οι μάσκες, οι καραντίνες, οι πειραματικές θεραπείες και οι αναπνευστήρες δεν ήταν απλώς αναποτελεσματικοί· ήταν θανατηφόροι.
Και τώρα, χρόνια αργότερα, οι ίδιοι ειδικοί και θεσμοί θέλουν να τους εμπιστευτείς ξανά.
Αυτή δεν ήταν μια πανδημία παθολογίας· ήταν μια πανδημία κρατικής βλάβης.
