Γράφει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν
- ΕΡΩΤΗΣΗ Τατιάνας Λαντιάγιεβα: Συνεχίζουμε να παρακολουθούμε τα γεγονότα γύρω από τα πυρηνικά υποβρύχια που πιθανολογείται ότι βρίσκονται κοντά στη Ρωσία κατόπιν εντολής του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Αυτό τουλάχιστον, δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου. Η συγκεκριμένη περιοχή δεν προσδιορίστηκε. Επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι αυτό είχε προηγηθεί από μια δημόσια διαμάχη με τον Αναπληρωτή Πρόεδρο του Ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας Ντμίτρι Μεντβέντεφ. Σύμφωνα με τον Τραμπ, η Μόσχα απειλεί τώρα ανοιχτά την Ουάσινγκτον. Ισχύει αυτό; Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στην κατάσταση.
- ΑΠΑΝΤΗΣΗ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Ναι, δυστυχώς, η κατάσταση κλιμακώνεται. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, και ίσως ακόμη και την τελευταία εβδομάδα, έχουν συμβεί σοβαρές αλλαγές. Ο Τραμπ ουσιαστικά εγκατέλειψε εντελώς την πορεία που διακήρυξε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας και αμέσως μετά την άνοδό του στην εξουσία. Αναλύσαμε μεθοδικά τη συμπεριφορά του στο πρόγραμμα Κλιμάκωσης. Υπερεκτίμησα τη συνέπεια και την εξάρτησή του από την εκλογική βάση, πιστεύοντας ότι θα τηρούσε τη ρεαλιστικήτου θέση στις διεθνείς σχέσεις, για την οποία εξελέγη. Αλλά έχει απομακρυνθεί από αυτό ─ όχι σε επίπεδο μικρών προσαρμογών ή διακυμάνσεων, αλλά από το ίδιο το διάνυσμα. Ο Άλεξ Τζόουνς, ένας από τους πιο πιστούς υποστηρικτές του Τραμπ, μίλησε πειστικά γι’ αυτό. Τώρα οι υποστηρικτές του μιλούν γι’ αυτό: ο Τάκερ Κάρλσον, η Κάντας Όουενς, ο Τζέφρι Σακς, ο Τζον Μιρσάιμερ ─ εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στα βήματά του, επειδή οι αντίπαλοί του, οι παγκοσμιοποιητές και οι φιλελεύθεροι, είναι το κακό που η Αμερική απορρίπτει. Αλλά ο Τραμπ απογοητεύει όχι μόνο τους αντιπάλους του, αλλά και τους υποστηρικτές του. Οι πράξεις του γίνονται όλο και λιγότερο προβλέψιμες για αυτούς ─ ειδικά για αυτούς, και όχι για όλους τους άλλους.
Επομένως, η ανάλυσή μας απαιτεί αναπροσαρμογή. Ο Τραμπ ενεργεί εξαιρετικά επιθετικά, ουσιαστικά εφαρμόζοντας τις πολιτικές των νεοσυντηρητικών, αν και αρχικά τους αντιτάχθηκε. Οι νεοσυντηρητικοί είναι οι ίδιοι παγκοσμιοποιητές, αλλά πιο κυνικοί, ειλικρινείς και ασυμβίβαστοι. Ενώ οι αριστεροί-φιλελεύθεροι μιλούν για παγκόσμια δημοκρατία και πολυμερή συνεργασία, οι νεοσυντηρητικοί λένε: «Ποια συνεργασία; Είμαστε η κύρια ηγεμονία, υποταχθείτε ή θα σας καταστρέψουμε». Αυτή είναι η ίδια παγκοσμιοποιητική ατζέντα, αλλά χωρίς μάσκα ─ επιθετική και κυνική. Ο Τραμπ αντιτάχθηκε στους νεοσυντηρητικούς και τους αριστερούς παγκοσμιοποιητές και τώρα ακολουθεί τις πολιτικές τους. Αυτό συνδέεται με την κλιμάκωση των εντάσεων με τη Ρωσία. Ανεβαίνοντας στην εξουσία, ισχυρίστηκε: «Αυτός δεν είναι ο πόλεμός μου, εξαπολύθηκε από τους παγκοσμιοποιητές ─ αριστεροί, δεξιοί, ο Μπάιντεν και ο Ρέιβεν. Αυτός είναι ο πόλεμος του Μπάιντεν, θα τον τερματίσω. Ξέρω πώς: Θα φωνάξω, θα σταματήσω τις προμήθειες όπλων στην Ουκρανία και θα το λύσουμε με κάποιο τρόπο με τον εξαιρετικό κυρίαρχο ηγέτη της Ρωσίας, τον Βλαντιμίρ Πούτιν». Το υποσχέθηκε, το υπολόγισε, αλλά όλα πήγαν διαφορετικά.
Ο Τραμπ εγκατέλειψε τη στρατηγική του για την MAGA. Δεν ξέρω αν κάποιο από τα στοιχεία της εξακολουθεί να υπάρχει ─ φαίνεται ότι έχει εξαφανιστεί. Έχει πάρει τη θέση ενός κλασικού νεοσυντηρητικού, επιστρέφοντας στην προσέγγιση του Μπάιντεν: Άνευ όρων υποστήριξη στη Ναζιστική χούντα, την επιθυμία να προκαλέσει μια στρατηγική ήττα στη Ρωσία, πίεση με κάθε μέσο, συμπεριλαμβανομένης της απειλής μιας άμεσης πυρηνικής σύγκρουσης με τη Μόσχα. Αυτό ήταν το βασικό επιχείρημα του Τραμπ όταν ανέλαβε την εξουσία: «Ο Μπάιντεν έφερε δύο μεγάλες δυνάμεις στα πρόθυρα του πυρηνικού πολέμου. Θα το διορθώσουμε, θα υπάρξει ειρήνη, καμία πυρηνική απειλή». — Οι Αμερικανοί τον υποστήριξαν: «Τέλεια, ψηφίζουμε υπέρ σας, χρειαζόμαστε αυτό το πρόγραμμα». Ο Τραμπ άντεξε για λίγο, αλλά αυτό που βλέπουμε τον Αύγουστο του 2025 είναι ότι συνεχίζεται η ίδια η πολιτική του Μπάιντεν, μόνο που είναι πιο ανοιχτή και κυνική.
- ΕΡΩΤΗΣΗ Τατιάνας Λαντιάγιεβα: Συνειδητοποιεί ο ίδιος ότι επαναλαμβάνει κάποια από τα λάθη και τα βήματα του Μπάιντεν; Άλλωστε, πάντα τόνιζε πόσο διαφορετικοί είναι αυτός και ο Μπάιντεν και πόσο διαφορετικές είναι οι πολιτικές τους. Αλλά κοιτάξτε τον, τι λέει και τι κάνει. «Όλα θα είναι διαφορετικά υπό την προεδρία μου». Σε τι θα επικεντρωθεί τώρα;
- ΑΠΑΝΤΗΣΗ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Υπάρχουν πολλές αναρτήσεις στο Διαδίκτυο από υποστηρικτές και αντιπάλους του Τραμπ σχετικά με το ότι κάτι δεν πάει καλά με την ψυχική του κατάσταση & ισορροπία. Παρατηρώντας τις κινήσεις των μυών στα χέρια του, την έκφραση στα μάτια του, το χρώμα του δέρματός του. Είναι πιθανό να υπέστη κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο. Είναι ηλικιωμένος, τον έχει επιβαρύνει η σκληρή προεκλογική εκστρατεία, οι απόπειρες δολοφονίας του ─ ορισμένες εσωτερικές διεργασίες δεν μπορούν να αποκλειστούν.
Υπάρχει μια σημαντική εντολή στο Ευαγγέλιο: Μην αποκαλείς τον άλλον ανόητο. Οι αναλυτές μας χρησιμοποιούν συχνά τις λέξεις ο «ανόητος», ο «ηλίθιος», ο «βλάκας», ο «γεροντάκος», ο «τρελός». Αλλά το Ευαγγέλιο το απαγορεύει αυτό: Προσβάλλοντας και ταπεινώνοντας, τον αντίπαλο κινδυνεύεις να το επιφέρεις στον ίδιο τον εαυτό σου. Ο αγενής τρόπος του Τραμπ στην αντιμετώπιση των αντιπάλων ─ ίσως το αξίζουν, ίσως ο Μπάιντεν έχει πραγματικά ηλικιακές αποκλίσεις ─ αλλά το να το τονίζεις αυτό υπερβολικά, να χτυπάς το στήθος σου, να δηλώνεις: «Πίνω Λάιτ Coca Cola, χαμηλών θερμίδων και θα ζήσω για πάντα» ─ αυτή είναι υπερβολική αλαζονεία. Αυτό μπορεί να στραφεί εναντίον του. Όταν όλοι γύρω είναι ανόητοι και εσύ είσαι ο μόνος έξυπνος, εσύ ο ίδιος γίνεσαι θύμα αυτής της στρατηγικής. Αυτή είναι υπερβολική υπερηφάνεια. Ο Τραμπ θερίζει αυτό για το οποίο κατηγορούσε τους άλλους: Eμφανίζεται στις λίστες του Έπσταϊν, ακολουθεί μια επιθετική πολιτική. Η δική του κριτική πέφτει πάνω του. Δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι πρόκειται για εκδηλώσεις κάποιας άνοιας. Όπως και στον Φάουστ [το Θεατρικό έργο του Γιόχαν Γκαίτε], οι ρόλοι αντιστρέφονται και δεν είναι σαφές ποιος είναι ο διάβολος και ποιος το θύμα. Κάτι συμβαίνει στον Τραμπ. Προσκολλάται στον εγωκεντρισμό του, στον ναρκισσισμό του, αλλά ξαφνικά αρχίζει να παίρνει μια δυσοίωνη χροιά. Οι ενέργειές του με τους δασμούς, με τον κόσμο ─ δίνει χαστούκια στο πίσω μέρος του κεφαλιού, μπορεί να κλωτσήσει έναν σύμμαχο στο πρόσωπο, όπως είναι η Ινδία, αποκαλώντας την καθυστερημένη οικονομία.
Αντιμετωπίζουμε τους Αμερικανούς στην Ουκρανία, αλλά η Ινδία είναι βασικός σύμμαχος των ΗΠΑ στη Νοτιοανατολική Ασία, πολλά εξαρτώνται από αυτήν. Το να αποκαλούμε την οικονομία της μηδενική, όταν αναπτύσσεται ραγδαία είναι αντιπαραγωγικό. Οι σχέσεις της με τον Λούλα της Βραζιλίας, με τις χώρες BRICS είναι οι ίδιες. Πλήττει τους πάντες, κλωτσάνει & απειλή τους πάντες.
Η αποστολή πυρηνικών υποβρυχίων στις ακτές μας είναι σαν ένας καουμπόι σε ένα σαλούν, που κλωτσάει την πόρτα, πυροβολεί τους δικούς του και τους άλλους, σπάει μπουκάλια ουίσκι. Σε ένα γουέστερν κάουμπόηδες μπορείς να τη γλιτώσεις, αλλά στην παγκόσμια πολιτική, στις σχέσεις με μια πυρηνική δύναμη, είναι πολύ επικίνδυνο. Αρχικά, είχε μια ιδεολογία, μια συνεκτική στρατηγική, αλλά ο Τραμπ την τσαλάκωσε, την πέταξε στα σκουπίδια μαζί με τους υποστηρικτές του, τους Τραμπικούς. Μπορεί να αποξενώσει & να απογοητεύσει όποιον πολέμησε γι’ αυτόν. Αυτό κάνει με την Ευρώπη, την Κίνα, τη Ρωσία. Συμφώνησε με την Κίνα για τρελούς δασμούς και τώρα απειλεί ξανά με δασμούς 100% εάν η Κίνα συνεχίσει να αγοράζει Ρωσικά εμπορεύματα. Αυτό μπορεί να είναι σημάδι προχωργμένης άνοιας, αλλά είναι κάτι το αντικειμενικό, συμβαίνει και είναι πιο επικίνδυνο από την υπνηλία του Μπάιντεν.
Ορισμένοι Αμερικανοί αναλυτές σημειώνουν το φαινόμενο της μυθοπλασίας, μια διάγνωση κατά την οποία οι ψυχικές διαταραχές οδηγούν στην αντικατάσταση κενών στη συνείδηση με φανταστικές καταστάσεις. Ένα άτομο μπορεί να περιγράψει λεπτομερώς μια τηλεφωνική συνομιλία που δεν έγινε ποτέ. Ο Τραμπ κάνει αναρτήσεις και δηλώσεις που δεν αντιστοιχούν ούτε στις πληροφορίες ούτε στα λόγια των συμβούλων του. Αυτή είναι η μυθοπλασία, ένας αμυντικός μηχανισμός που γεμίζει τα κενά της συνείδησης. Αυτό δεν είναι ασυνήθιστο σε ηλικιωμένους ανθρώπους. Ο Τραμπ μπορεί να αντικαθιστά τα νοητικά του κενά με παρόμοια μυθοπλαστικά μπαλώματα.
Προσβλήθηκε από τις σκληρές αναρτήσεις του Ντμίτρι Μεντβέντεφ, του αναπληρωτή του προέδρου στο Ρωσικό Συμβούλιο Ασφαλείας. Ο Τραμπ πιθανώς θεωρεί τη Ρωσία μια φτωχή, καθυστερημένη χώρα, αλλά αντιλαμβάνεται τον Βλαντιμίρ Πούτιν ως σοβαρή απειλή, έναν σκληρό παίκτη με τον οποίο είναι απαραίτητο να διαπραγματευτεί. Ωστόσο, όταν ακούγεται η φωνή του Μεντβέντεφ, ο Τραμπ μπερδεύεται: «Ο Πούτιν είναι ευγενικός μαζί μου, και να που τώρα εκδηλώνει σκληρότητα». Του φαίνεται ότι ο Πούτιν έχει γίνει αγενής. Ξεχνάει τις «50 ημέρες» του, ένα τελεσίγραφο που μας δόθηκε, σαν σε υφισταμένους, χωρίς σαφή στόχο. Έστειλε πυρηνικά υποβρύχια στις ακτές μας. Μια τέτοια μεταχείριση της Ρωσίας και άλλων παγκόσμιων δυνάμεων υποδηλώνει ψυχική-διανοητική διαταραχή. Κάποιος θα μπορούσε να το θεωρήσει ότι είναι ψυχικά διαταραγμένος ή ότι πάσχει από άνοια, αλλά αυτός ο άνθρωπος κατέχει & χειρίζεται τα κουμπιά του πυρηνικού δυναμικού των ΗΠΑ. Η Αμερική είναι μια ισχυρή δύναμη, και αν καθοδηγείται από έναν μερικώς λογικό ηγέτη, αυτό είναι ανησυχητικό για την την τύχη & την επιβίωση της ανθρωπότητας. Οι υποστηρικτές του αρχίζουν να τον αμφισβητούν, και αυτό σε κάνει να σκέφτεσαι. Ο καουμπόικος τρόπος του μπορεί να τον είχε εξυπηρετήσει καλά στο παρελθόν, αλλά φαίνεται να θεωρεί τον εαυτό του ότι είναι Θεός: Ότι αυτός είναι το μοναδικό υποκείμενο και όλοι οι άλλοι είναι αντικείμενα. Όταν επιβάλλουν τη δική τους θέληση, αυτός εξοργίζεται. Είναι μια επικίνδυνη κατάσταση.
Ο Αύγουστος είναι ένας δυσοίωνος μήνας στην ιστορία. Δεν είναι ότι όλα έχουν χαθεί και ο πυρηνικός πόλεμος είναι αναπόφευκτος, αλλά η πιθανότητά του αυξάνεται. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για οτιδήποτε. Όλα μπορεί να τα περιμένεις από τον Τραμπ. Αν η ορθολογικότητά του επικρατήσει, αυτό είναι κάτι το θετικό. Αν ξεθωριάσει, και αντικατασταθεί από μια μυθοπλασία όπου φαντάζεται τον εαυτό του ότι είναι παντοδύναμος Θεός, τότε η παρούσα κατάσταση θα μπορούσε να γίνει καταστροφική. Πρέπει να είμαστε σε κατάσταση εξαιρετικής επαγρύπνησης, σε εγρήγορση. Όλα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι για αστεία πράγματα, δεν μπορούμε να τα αγνοήσουμε, νομίζοντας ότι όλα θα πάνε καλά. Ίσως, αν θέλει ο Θεός, να πάνε καλά, αλλά ίσως και όχι. Πρέπει να τα πάρουμε πολύ στα σοβαρά.
- ΕΡΩΤΗΣΗ Τατιάνας Λαντιάγιεβα: Επιτρέψτε μου να συνεχίσω λίγο ακόμα το θέμα των σχέσεων μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον, δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης. Μόλις πριν από λίγα λεπτά, ήρθαν σχόλια από το Κρεμλίνο, συμπεριλαμβανομένου του γραμματέα Τύπου του Ρώσου προέδρου, Ντμίτρι Πεσκόφ. Σημείωσε ότι η Μόσχα είναι εξαιρετικά επιφυλακτική σχετικά με τις δηλώσεις για το πυρηνικό ζήτημα και πιστεύει ότι όλοι πρέπει να το προσεγγίσουν με την ίδια υπευθυνότητα. Όσον αφορά τις δηλώσεις του Τραμπ, το Κρεμλίνο δεν τις βλέπει ως κλιμάκωση ─ συζητούνται ευαίσθητα θέματα, τα οποία πολλοί τα αντιλαμβάνονται συναισθηματικά. Ταυτόχρονα, το Κρεμλίνο δεν αποκλείει την πιθανότητα συνάντησης μεταξύ Πούτιν και Βίτκοφ αυτή την εβδομάδα. Η Ρωσία παραμένει προσηλωμένη στην ιδέα μιας πολιτικής και διπλωματικής διευθέτησης στην Ουκρανία ως την πλέον προτιμώμενη οδό. Είχα μια ερώτηση από την αρχή: Υπάρχουν δύο κλασικά ερωτήματα για οποιοδήποτε θέμα: ─ Ποιος είναι αυτός που φταίει και τι πρέπει να κάνουμε; Φαίνεται ότι έχουμε ήδη απαντήσει στο «Τι να κάνουμε;» στο προηγούμενο μέρος της συνέντευξης. Αλλά αν δούμε την κατάσταση από τη σκοπιά του «Ποιος φταίει;», κατανοώντας ότι σε κάθε σύγκρουση υπάρχουν τουλάχιστον δύο πλευρές, μπορούμε να δώσουμε κάποια απάντηση;
- ΑΠΑΝΤΗΣΗ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Όταν θεωρούσαμε τον Τραμπ ως έναν συνεπή ορθολογικό πολιτικό που επιδίωκε να απομακρυνθεί από την παγκοσμιοποίηση και τη δύναμη του “βαθέος κράτους” και να στραφεί στο σχέδιο μιας ανεξάρτητης, κυρίαρχης & ισχυρής Αμερικής, βλέπαμε ότι υπήρχαν προοπτικές για μια προσέγγιση μαζί μας, μια κοινή θέση στις παραδοσιακές αξίες μεταξύ των ΗΠΑ του Τραμπ και της Ρωσίας. Είδαμε μοντέλα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αποκλιμάκωση της σύγκρουσης, εάν ο Τραμπ ήταν συνεπής με τα ίδια τα λόγια του.
Αλλά ακόμη και στο πιο ευνοϊκό σενάριο των σχέσεων μεταξύ της Αμερικής του Τραμπ και της Ρωσίας του Πούτιν, υπήρχε μια εξαίρεση ─ η Ουκρανική σύγκρουση, ο πόλεμος στην Ουκρανία. Από την άποψη της ψυχολογίας του Τραμπ, η οποία ήταν πάντα συγκεκριμένη, αυτό έγινε εμπόδιο. Υπό τις συνθήκες που ήταν αποδεκτές από τον Τραμπ, δεν μπορούσαμε να τερματίσουμε αυτή τη σύγκρουση υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, υπό καμία πίεση. Αυτό ουσιαστικά δεν τίθεται προς συζήτηση. Για την κυρίαρχη εθνικά Ρωσία, υπάρχουν θέσεις που δεν υπόκεινται σε διαπραγμάτευση, δεν αποτελούν αντικείμενο συμφωνίας. Αυτή είναι η απουσία μιας κυρίαρχης, αντιρωσικής, ένοπλης Ουκρανίας ως φιλοδυτικής, ρωσοφοβικής οντότητας. Αυτό ήταν απαράδεκτο για εμάς, γι’ αυτό ξεκινήσαμε την Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση. Και αυτή είναι η προϋπόθεση για τον τερματισμό των εχθροπραξιών: Η Ουκρανία πρέπει να αποκηρύξει την ένταξη της στο ΝΑΤΟ, μια συμμαχία που έχει μια ιδεολογία εχθρική προς τη Ρωσία, και να μειώσει τον στρατό της σε ένα κράτος που δεν θα αποτελεί απειλή για εμάς, χωρίς να ενταχθεί σε καμία συμμαχία. Συμφωνούμε με αυτό. Από τώρα και στο εξής, συζητάμε πώς, πότε και με ποια σειρά θα προχωρήσουμε στην αποκλιμάκωση. Τα όρια δεν είναι τόσο θεμελιώδη ─ όλα όσα μέρη έχουμε καταλάβει παραμένουν σε εμάς, συμπεριλαμβανομένων και αυτών των εδαφών που απελευθερώνουμε ή θα αποκτούμε. Αλλά πρώτα πρέπει να συμφωνήσουμε σε ένα βασικό σημείο.
Για την Αμερική, δεν είναι τόσο σημαντικό, και ο Τραμπ θα μπορούσε να το κάνει, αλλά θα προκαλούσε μεγάλη ένταση από τα γεράκια της ΕΕ, τους παγκοσμιοποιητές, τους νεοσυντηρητικούς ─ όλους τους άλλους εκτός από τους υποστηρικτές του. Οι υποστηρικτές του, οι Τραμπικοί, το ήθελαν, ο Τραμπ είπε: «Θα το σκεφτώ», αλλά δίσταζε μεταξύ αντιπάλων και υποστηρικτών, δεδομένης της ειρηνικής θέσης του εκλογικού σώματος της MAGA που στόχευε στον τερματισμό της υποστήριξης προς την Ουκρανία. Το ξεκίνησε, αλλά ακόμη και τότε ήταν σαφές ότι ήταν εξαιρετικά δύσκολο να προχωρήσει. Η αποδοχή των ελάχιστων, αδιαπραγμάτευτων όρων μας ήταν προβληματική ακόμη και για τον λογικό Τραμπ, όπως φαινόταν αρκετούς μήνες μετά την άνοδό του στην εξουσία. Τώρα που έχει διαγράψει τη στρατηγική του, η κατάσταση έχει γίνει πολύ πιο ασταθής, απρόβλεπτη, χαοτική.
Ποιος φταίει; Ο Τραμπ συνήθιζε να καταλαβαίνει: Ο Μπάιντεν και οι παγκοσμιοποιητές που ξεκίνησαν έναν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, κάτι που δεν αποτελεί καλό οιωνό, φταίνε. Είπε ο Τραμπ: «Θα τον τελειώσω τον πόλεμο». Καλές προθέσεις: Οι κακές δυνάμεις ξεκίνησαν τον πόλεμο, δεν υπάρχουν προοπτικές σε αυτό τον πόλεμο, αυτός δεν είναι ένας Αμερικανικός πόλεμος, θέλω να τον τελειώσω. Η καλή θέληση του προέδρου των ΗΠΑ χτίστηκε πάνω σε αυτό, με την υποστήριξη της Μόσχας, του Πούτιν, των διαπραγματεύσεων με τον Τραμπ, της επικοινωνίας με τον Γουίτκοφ, ο οποίος ήρθε, των προετοιμασιών για τη συνάντηση στην Αραβία. Όλα πήγαιναν καλά, αλλά στη συνέχεια ο Τραμπ άλλαξε ξαφνικά πορεία, χάνοντας γρήγορα την επαφή με τα ίδια την πολιτική γραμμή που διακήρυξε. Τώρα δεν είναι σαφές ποιος φταίει.
Η θέση μας παραμένει η ίδια, στο ίδιο πνεύμα. Τα ειρηνικά λόγια του Πεσκόφ είναι ειλικρινή, δεν εξωραΐζει την κατάσταση, αλλά την περιγράφει όπως έχει. Η Ρωσία είναι προσηλωμένη στο σχέδιό της για νίκη, στην εκπλήρωση των καθηκόντων της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης (SVO). Σε αυτή τη βάση, είμαστε έτοιμοι να κάνουμε βήματα για να προσεγγίσουμε τις ΗΠΑ. Επιπλέον, υπάρχουν πολλά θέματα που θα μπορούσαμε να συζητήσουμε με τις ΗΠΑ εκτός της Ουκρανίας με μεγαλύτερη επιτυχία και με εποικοδομητικά αποτελέσματα. Ο Τραμπ θυσιάζει τη στρατηγική του, την εκλογική του βάση, τις υποσχέσεις του, τα συμφέροντά του, τους οπαδούς του. Επομένως, πιστεύω ότι για την τρέχουσα κλιμάκωση ευθύνεται αυτός ο ίδιος. Δεν θέλουμε τον πόλεμο, αλλά αν κάποιος ξεκινήσει πόλεμο εναντίον μας, τότε δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν θέλουμε πόλεμο. Τότε θέλουμε την Νίκη. Το να λέμε «δεν θέλουμε πόλεμο» όταν αυτός βρίσκεται σε εξέλιξη ακούγεται σαν παραδοχή ήττας, και δεν το παραδεχόμαστε. Αυτό είναι πολύ μακριά, και δεν θα συμβεί ποτέ. Αυτό είναι ένα σοβαρό ζήτημα.
Μπορεί να βρισκόμαστε στο αρχικό στάδιο της εξέλιξης ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, και μάλιστα πιθανώς πυρηνικού. Όλοι θέλουν να τον αποφύγουν. Όταν εξαντληθεί, πρέπει να δράσουμε αποφασιστικά. Η κλιμάκωση είναι κάτι επικίνδυνο, επειδή στα πυρηνικά δόγματα της Ρωσίας και των ΗΠΑ υπάρχει η έννοια του προληπτικού χτυπήματος. Αν η μία πλευρά πιστεύει ότι η άλλη θα εξαπολύσει σίγουρα ένα πυρηνικό χτύπημα, πρέπει να είναι η πρώτη που θα πατήσει το κουμπί, για να φύγουν οι πύραυλοι. Αλλά τι σημαίνει ότι «Γνωρίζει ότι σίγουρα θα εξαπολύσει επίθεση» ; ─ Φανταστείτε: Το υποκείμενο (ο ηγέτης) από το οποίο εξαρτάται η απόφαση λαμβάνει πληροφορίες για ένα επικείμενο χτύπημα και εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του αρχίζει να βραχυκυκλώνει, να μυθοποιεί και να καταστρέφει τις νοητικές δομές. Εμφανίζεται μια εικόνα από μια ταινία δράσης, από μία ταινία γουέστερν, όπου «λαμβάνει» αυτές τις πληροφορίες. Η ασυμφωνία μεταξύ της πραγματικότητας και των σκέψεων του Τραμπ γίνεται δυσοίωνη. Μπορεί να μην λάβει επαρκή ενημέρωση από τις μυστικές υπηρεσίες του, αλλά να την «θυμάται» στο κεφάλι του. Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου μιλάμε για ένα προληπτικό χτύπημα.
Η ηγεσία μας είναι απολύτως λογική και υπεύθυνη, κάτι που έχει αποδειχθεί πολλές φορές. Μένουμε με τον Πούτιν επειδή είμαστε σίγουροι για τη λογική του, τη σαφή λογική του, τη σταθερή δήλωση προθέσεων, τις μεθόδους του και την ακριβή αξιολόγηση του κόστους των ενεργειών του. Αλλά από την άλλη πλευρά, η κατάσταση είναι διαφορετική. Μπορούμε να ενεργήσουμε λογικά, ειρηνικά και εκεί ─ παράλογα, συναισθηματικά, επιθετικά, αυθόρμητα. Υπάρχουν όλο και περισσότερα ανησυχητικά συμπτώματα από αυτή την πλευρά.
Με τον Μπάιντεν, ο οποίος ήταν προβλέψιμα εχθρικός, η εικόνα ήταν λίγο πολύ σαφής. Και τι θα κάνει ο Τραμπ; Δεν είναι σαφές στους υποστηρικτές του, στους αντιπάλους του ή σε εμάς. Αυτό είναι ένα δυσοίωνο σημάδι. Δημιουργεί σύγχυση. Δεν είναι ότι ο Τραμπ είναι κακός, αλλά η απώλεια των γνωστικών ικανοτήτων του σε μια τόσο τεταμένη πυρηνική κλιμάκωση είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Πώς να αντισταθούμε; Έχουμε τα μέσα, αλλά είναι περιορισμένα. Δεν κυβερνάμε τις ΗΠΑ, η οποία είναι μια κυρίαρχη κρατική οντότητα. Πώς να μεταδώσουμε τη καλή θέλησή μας; Μπορείτε να κατηγορήσετε τον Μεντβέντεφ για τις σκληρές του αναρτήσεις, αλλά τότε ο Τραμπ μπορεί να έχει την εντύπωση ότι είμαστε υφισταμένοι του, που μπορεί να μας υπαγορεύσει την θέληση του.
- ΕΡΩΤΗΣΗ Τατιάνας Λαντιάγιεβα: Ας στραφούμε στα πολύ εύστοχα, ισορροπημένα και ήρεμα σχόλια του Βλαντιμίρ Πούτιν. Την προηγούμενη μέρα, την Παρασκευή, συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Λευκορωσίας Αλεξάντερ Λουκασένκο στο Μοναστήρι Βαλαάμ. Μία από τις δηλώσεις του: «Η απογοήτευση προκύπτει από τις υπερβολικές προσδοκίες». Μου φαίνεται ότι αυτό ήταν μια υπόδειξη προς τον Τραμπ, σχετικά με τις συνεχείς απογοητεύσεις του από τη Ρωσία και προσωπικά από τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Γιατί επέλεξαν αυτό το μέρος, αυτό το νησί; Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιος συμβολισμός σε αυτό;
- ΑΠΑΝΤΗΣΗ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Καταρχάς, υπάρχει το αρχαίο Ρωσικό Μοναστήρι Βαλαάμ, το οποίο ονομάζεται Βόρειος Άθωνας. Αυτή είναι η καρδιά του Ορθόδοξου μοναχισμού μας. Ο Βόρειος Άθωνας είναι ο ύψιστος έπαινος. Αυτό είναι το μεγάλο μας, το αρχαίο Μοναστήρι μας, όπου συγκεντρώνονται οι πνευματικές παραδόσεις του Ρωσικού λαού. Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό. Ο Πούτιν δίνει ένα σημάδι, ένα μήνυμα ότι μιλάει εκ μέρους όλης της Ορθόδοξης ανθρωπότητας, του Ορθόδοξου πολιτισμού. Οι ιερές αυτές αξίες είναι σημαντικές για τον Πούτιν. Κοιτάξτε πώς, είναι εμποτισμένος με το πνεύμα αυτού του αρχαίου, Ιερού Τόπου, μίλησε σωστά και ταπεινά με τον Λουκασένκο, πώς φαινόταν, πώς ο άνεμος κούναγε τα κλαδιά πίσω από το παγκάκι όπου κάθονταν οι δύο μεγάλοι ηγέτες των Ανατολικών Σλάβων με φαρδιά πουκάμισα μετά τη λειτουργία, μιλώντας για το μεγαλείο του στρατού μας, τους Ρώσους ήρωες.
Στη σκήτη Σμολένσκ του Βαλαάμ, όπου ο Λουκασένκο και ο Πούτιν στάθηκαν και προσευχήθηκαν, αυτός είναι ο κύριος Ναός των Ενόπλων δυνάμεών μας, ένας μικρός ναός όπου οι μοναχοί τιμούν τη μνήμη των πεσόντων στρατιωτών υπέρ πίστεως και πατρίδος. Δεν πρόκειται για ένα μέρος γεμάτο με μεγαλοπρέπεια, ούτε για ένα θορυβώδες μέρος, ούτε για ένα πλούσιο μέρος, αλλά για ένα μέρος πλούσιο σε πνεύμα, αγνότητα, σιωπή, συγκέντρωση μοναστικών κατορθωμάτων και άμεση επαφή με τους στρατούς των Ρώσων μαρτύρων, των Ρώσων ηρώων & Αγίων.
Ήμουν και εγώ επίσης στη σκήτη του Σμολένσκ, είναι ένας ιερός τόπος. Οι δύο ηγέτες μας το επέλεξαν για μια συνέντευξη για να μιλήσουν για τα θεμελιώδη ζητήματα της παγκόσμιας πολιτικής. Αυτό δεν είναι τυχαίο, γιατί όλα όσα κάνει ο Πούτιν, όλα όσα κάνει ο Λουκασένκο, σχετίζονται με τη λογική της Ρωσικής ιστορίας, με το πνεύμα, με τον Θεό. Προσπαθούν να καταλάβουν τι θέλει ο Θεός από εμάς, από τον Ρωσικό λαό, πώς φτάσαμε σε αυτή την δύσκολη κομβική κατάσταση, και το τι πρέπει να κάνουμε.
Αυτή είναι ένα ανοιχτό πνεύμα, σε αντίθεση με την σατανική υπερηφάνεια του Τραμπ, και δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική διάθεση. Οι μεγάλοι ηγέτες ακούν αυτό που χρειάζεται ο Θεός, όχι αυτό που χρειάζονται οι ίδιοι, και μιλούν στον κόσμο, στην ανθρωπότητα, βασισμένοι σε αυτή την ανεπαίσθητη, την ψιθυριστή ομιλία που προσπαθούν να πιάσουν στη σκήτη του Σμολένσκ, στο Βαλαάμ. Η ζωή των μοναχών, η ζωή ενός μοναστηριού είναι η σιωπή, τα στοιχεία, η σιωπή που επιτρέπει στην ανθρωπότητα να παραμένει σιωπηλή, και ο Θεός να μιλάει μέσα από τις καρδιές μας, τις ψυχές μας. Η στάση του Πούτιν και του Λουκασένκο, οι τύποι με τους οποίους έντυσαν τις απόψεις τους, αποτελούν απόδειξη αυτής της προσευχητικής στάσης, όπως αυτή των ηγεμόνων μας. Πολλοί μεγάλοι πρίγκιπες, που υπήρξαν νικητές σε δύσκολους πολέμους, πήραν μοναστικούς όρκους πριν από το θάνατό τους: Ενώπιον των ανθρώπων είναι δυνατοί και περήφανοι, και ενώπιον του Θεού είναι ταπεινοί και υπάκουοι.
Ο Πούτιν μετέδωσε αυτό το μήνυμα σε εμάς και σε όλο τον κόσμο. Σκιαγράφησε μια εικόνα αυτής της δυσοίωνης, ανησυχητικής στιγμής στην ιστορία μας, όπου υπάρχουν άνθρωποι που ακούν το θέλημα του Θεού, που είναι ταπεινοί, που κάνουν το καθήκον τους, που βασίζονται στην παράδοση, την υπευθυνότητα, που ενδιαφέρονται για την τύχη των ανθρώπων ─ και υπάρχουν και εκείνοι που είναι το αντίθετο σε αυτό, ακόμη και αισθητικά.
Μου άρεσε πολύ αυτή η σκηνή: Ο Πούτιν κάθεται, ένας ενήλικας, σοφός άντρας με ένα καλό, απλό Ρωσικό πρόσωπο, και συζητά για την τύχη του κόσμου με μεγάλη υπευθυνότητα, ζυγίζοντας κάθε λέξη του, δίπλα του είναι ο στενότερος σύμμαχός του, Αλεξάντερ Γκριγκόριεβιτς Λουκασένκο, ο ηγέτης της Λευκορωσίας. Αυτός είναι ο πόλος του πνεύματος, του φωτός στην τρέχουσα παγκόσμια κατάσταση. Αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας σε αυτούς τους ηγέτες που δεν είναι απειλητικοί, δεν είναι επιθετικοί, δεν είναι ναρκισσιστές. Βλέπουμε σε αυτούς τη συγκεντρωμένη θέληση του πνεύματος που οδηγεί την ιστορία μας.
- ΕΡΩΤΗΣΗ Τατιάνας Λαντιάγιεβα: Συνεχίζουμε να λαμβάνουμε πολλές ερωτήσεις και μηνύματα, όλα σχετικά με τον Τραμπ. Πολλοί δεν καταλαβαίνουν, οι άνθρωποι ψάχνουν απαντήσεις. Για παράδειγμα, ο Αλεξάντερ από το Μπέλγκοροντ γράφει: «Ίσως τα πράγματα να είναι πολύ άσχημα στις ΗΠΑ στο εγγύς μέλλον και ο Τραμπ απλώς προσπαθεί να μπερδέψει τους πάντες με τη ρητορική του;» Αυτό το μήνυμα προβλήθηκε από την μετάδοσή μας στο κανάλι YouTube. Μου φαίνεται ότι ο Τραμπ αρχικά δεν είχε ένα σαφές σχέδιο για το πώς να τερματίσει τον πόλεμο. Ήθελε να τον τερματίσει με κάποιο τρόπο, αλλά δεν τα καταφέρνει, οπότε είναι θυμωμένος. Δεδομένης της αστάθειας της ρητορικής του, είναι πολύ δύσκολο να προβλέψουμε οτιδήποτε. Θα προσθέσουμε κάτι;
- ΑΠΑΝΤΗΣΗ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Οι ακροατές μας πραγματικά αξιολογούν σωστά την κατάσταση, και όχι μόνο επειδή μιλάμε γι’ αυτήν. Είναι σε θέση να αναλύσουν ανεξάρτητα την παγκόσμια κατάσταση, κατανοώντας με ακρίβεια την ουσία σε γενικές γραμμές.
Το κύριο πράγμα που πρέπει να καταλάβουμε τώρα είναι ότι πολλοί πόλεμοι, όπως λένε οι πνευματικοί άνθρωποι, συμβαίνουν για να μας υπενθυμίσουν τον Θεό. Οι τραγωδίες και οι καταστροφές έρχονται να επισημάνουν ότι υπάρχει κάτι ανώτερο από τους ανθρώπους και τις καθημερινές τους ανάγκες: αξίες, πνεύμα, Θεός, αθανασία, ανάσταση, εκκλησία, πίστη, τελετουργίες. Όταν όλα είναι καλά, αλλά τα ξεχνάμε. Αλλά όταν δύο Αμερικάνικα πυρηνικά υποβρύχια, που στάλθηκαν από έναν απρόβλεπτο πολιτικό με ασταθή ψυχισμό, πλησιάζουν τις ακτές μας, είναι καιρός να σκεφτούμε: Ποια είναι η αξία της ζωή μας, της χώρα μας, της ιστορίας μας;
Υπάρχει ένα τραγούδι του Roman Neumoev, που ερμηνεύεται από τον Egor Letov στο άλμπουμ «Survival Instructions» — “And the World Has an Hour Until Midnight” (“Και ο κόσμος έχει μια ώρα μέχρι τα μεσάνυχτα”). [*σ.μ. Τα τραγούδια αυτά γράφτηκαν μεταξύ 1986 και 1989. Αφού ο τραγουδιστής των IPV, Roman Neumoev, ασπάστηκε τον Χριστιανισμό, έδωσε τα τραγούδια στον Letov, λέγοντάς του ότι μπορούσε να τα χρησιμοποιήσει με όποιον τρόπο ήθελε.] Λοιπόν, πρέπει να ζούμε σαν να μας έχει απομείνει μια ώρα μέχρι τα μεσάνυχτα, συνειδητοποιώντας ότι αντιμετωπίζουμε την αιωνιότητα και πρέπει να λογοδοτούμε για τα πάντα. Δεν έχουμε καμία εξουσία πάνω στην εξέλιξη των παγκόσμιων γεγονότων, αλλά μπορούμε να επηρεάσουμε τη ζωή μας, τη μετάνοια, τις σχέσεις μας με τα αγαπημένα μας πρόσωπα και τις ηθικές αποφάσεις. Αν το συναίσθημα ότι μας έχει απομείνει μόνο “μία ώρα μέχρι τα μεσάνυχτα” ξυπνήσει μέσα μας λόγω μιας δύσκολης γεωπολιτικής και στρατηγικής κατάστασης, ίσως αυτό να είναι το σχέδιο του Θεού. Αν συνέλθουμε, ας ξυπνήσουμε, ας συνειδητοποιήσουμε, ίσως ο Κύριος μας γλιτώσει και μας σώσει από αυτή τη δοκιμασία. Ή ίσως όχι. Ποιος ξέρει; Όλα είναι στα χέρια του Θεού. Πρέπει να καταλάβουμε ότι υπάρχουν δυνάμεις που είναι πολύ υψηλότερες και πιο ηθικές από εμάς, τους ανθρώπους.
ΠΗΓΗ: geopolitika.ru
