Άρης Στεφανίδης: Το βλαμμένο σκεπτικό μας (προς Βασιλάκη Β’)

[Συνέχεια από www.triklopodia.gr/άρης-στεφανίδης-αν-σας-τρόμαξε-η-πρωτε/ . Προς χάρη ευκολοαναγνώσεως έχω παραπομπές όχι μόνον για την πηγή λεχθέντων αλλά και ολόκληρες τεκμηριώσεις μερών του κειμένου, οπότε παρακαλώ δώστε κι εκεί την ανάλογη προσοχή. Επίσης ευχαριστώ πολύ για τα θετικά σχόλια του α’μέρους]

ΓΕΝΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ

Βασιλάκη, η στόχευσή μου είναι πάντοτε στα προρρηθέντα κι επερχόμενα και τον τρόπον αντιμετωπίσεως. Πολλοί πιστεύουν ότι με την Πίστη θα τα αντιμετωπίσουν. Αλλά αρκεί μόνη αυτή; Υπάρχει σήμερα Πίστη στον Χριστόν; [1] Γιατί από όσον οι πατέρες/προφήτες επισημαίνουν για την πλειοψηφία των Ορθοδόξων, σήμερα η Πίστη είναι σχεδόν ανύπαρκτη, ώστε ο όσ.Σωφρόνιος του Essex είπε : «Δυστυχώς η λέξη που χαρακτηρίζει τον αιώνα μας είναι “Aποστασία” (από τον Χριστόν)» (http://inpantanassis.blogspot.com/2019/12/blog-post_13.html ). Από την άλλη ο όσ.Παϊσιος έχει πει, ότι μετά τα μελλούμενα, ο κόσμος θα σε τραβάει από το μανίκι, να του μιλήσεις αν γνωρίζεις για Χριστόν. Συνδέστε τα δυο άκρα και φανταστείτε πόσο τρομακτική ανατροπή θα συμβεί στο ενδιάμεσο! Πατέρες είπαν ότι θα συμβούν τα συγκλονιστικότερα μετά τον Κατακλυσμόν του Νώε. Προσωπικά πιστεύω ότι θα γίνει “της Παλαιάς Διαθήκης”, ώστε οι πολλοί θα παύσουν να πιστεύουν ότι η ΠΔ ήταν παραμυθάκι αλλά η πραγματική ιστορία της ανθρωπότητος, που οι ιστορικοί “δαιμονικά” αγνόησαν.

Η ανθρωπότητα οδεύει προς τα Έσχατα, όχι άμεσα. Κάποιοι πατέρες τα αποκαλούν προέσχατα. Με την υπάρχουσα ηθική πτώση, αν γινόταν τώρα η Τελική Κρίση, θα περνούσαν ελάχιστοι. Όμως ο Χριστός πονάει και για το 100ο (από τα εκατό) πρόβατα και πρέπει να αφυπνίσει τους ανθρώπους, να τους φέρει εις επίγνωση Αληθείας. Αυτήν την αφύπνιση ζούμε! Κατά τον ιεροκήρυκα Δημήτριον Παναγόπουλον, ανά καιρούς ο Θεός ραβδίζει την ανθρωπότητα, σαν την εληά. Όσοι δεν συνέλθουν δεν θα έχουν “τύχη”. Όσοι συνέλθουν, θα αποτελέσουν την “μαγιά” του Μακρυγιάννη, ώστε να ολοκληρώσουν το έργον, που ο Χριστός ανέθεσε στους Αποστόλους : «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» [Μτθ.κη’19-20], καθόσον η παγκόσμιος διδαχή του Ευαγγελίου προηγείται του ερχομού του τελικού Αντιχρίστου και των Εσχάτων.

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΣΥΝΟΨΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Έγραψα στο αρχικό άρθρον ότι έχουμε περιέλθει σε μία αυτοάνοση κατάσταση, όπου το σώμα μας επιτίθεται στην ψυχή μας και ο νους μας “χτυπάει” παλαμάκια και φωνάζει “ώπα”! Το σώμα μας, που επλάσθη κατοικητήριον της ψυχής, δηλαδή της Ζώσης Πνοής του Θεού (μην ξεχνάμε, ένα ωάριο και ένα-δυο-τρια σπερματοζωάρια από μόνα τους δεν δημιουργούν ζωή κι ας “στενάζει το κρεβάτι” και να χτυπιέται όσο θέλει η AI), προσπαθεί να “σκοτώσει” την αιωνία ζωή και ο νους πατάει τα κουμπιά στο internet γιατί τον έπεισαν ότι εκεί είναι η όλη γνώση. Όπως οι πρωτόπλαστοι νόμισαν τότε ότι τρώγοντας τον καρπόν της γνώσεως θα γνωρίζουν τα πάντα, όμως έμαθαν μόνον ότι ήταν γυμνοί. Τώρα ο νους θα μάθει ότι είναι ένας βλάκας με περικεφαλαία και μου θυμίζει ένα τραγουδάκι, που έλεγαν στην κατοχή : 

“πατάω ένα κουμπί

και βγαίνει μια χοντρή

και λέει στα παιδάκια νυξ φαϊ“

Από όσα έχουν προρρηθεί σίγουρα νυξ φαϊ αλλά και πολλά άλλα νυξ και η ημέρα θα γίνει νύχτα και θα ψάχνουμε το Φως το Αληθινό. Όμως τα νυξ δεν θα τα πει κάποια χοντρή αλλά οι “εξωγήινοι” του κ.Μαντζιάρη (πικρά αστειεύομαι) [2].

Επαναλαμβάνω ότι δεν αναφέρω την γνώμη μου αλλά λόγια θεουμένων Πατέρων, που τους “τα είπε” το Άγιον Πνεύμα, γιατί αυτό είναι η Ορθοδοξία [3], τα Ουράνια ρήματα, που ο Χριστός και το Άγιον Πνεύμα μεταφέρουν στους θεουμένους πατέρες [4]. Σαν επιστήμων όμως θεωρώ ότι είναι φρικτό να μην ακολουθούμε τις “εργοστασιακές” προδιαγραφές, όπως στην χρήση μηχανημάτων, αλλά να ακούμε τις ανεύθυνες οδηγίες του κάθε μουτζούρη μάστορα (που μπορεί και να θεσμοθετεί το ακαταδίωκτο – τί μας θυμίζει;), επειδή μας κανάκεψε ότι θα “είναι για το καλό μας”, χωρίς ποτέ να το αιτιολογεί και προσδιορίζει αλλά και χωρίς εμείς να το ζητούμε, όπως οφείλουμε. Αυτό που έλεγε ο Nietzsche, μας χαϊδεύουν το εγώ μας ή και κάτι ακόμα, κάτι σαν τον Φάνη, που ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο… και δυστυχώς για τον εαυτό μας υπακούμε στους μουτζούρηδες (του διαβόλου) είτε είναι νεοταξικά ανθρωπάρια ή ακόμα και επίσκοποι της Εκκλησίας [5]. Μετά αναρωτιόμαστε για την έλλειψη κατηχήσεως…

Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΜΑΣ

Θα δώσω μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα της προκλητικής απιστίας μας. Είναι γνωστόν (από τους αγίους Πατέρες) ότι ο θάνατος του ανθρώπου, επέρχεται μόνον και όταν ο Χριστός (η Αγία Τριάδα) δώσει εντολή στον Αρχάγγελον να φέρει την ψυχή του ανθρώπου, όταν κρίνει το τέλος του παραχωρημένου χρόνου μετανοίας του, ώστε να κριθεί με τις καλύτερες προοπτικές για την αιωνία ζωή. Ο θάνατος σηματοδοτεί το τέλος της ευκαιρίας μετανοίας. Όλα τα άλλα (το πώς επήλθε ο θάνατος) είναι το “κοσμικό” ντύσιμο του χωρισμού ψυχής-σώματος. Γι αυτό να κοιμούνται ανεξήγητα υγιέστατοι άνθρωποι και να παραμένουν εν ζωή επί μακρόν άτομα-κινητά νοσοκομεία!

Επειδή λοιπόν η Πίστη μας λέει ότι ο Θεός είναι Παντογνώστης και Πανάγαθος, όχι μόνο δεν θα έπρεπε να στενοχωρούμεθα με τον θάνατον των δικών μας αλλά αντιθέτως να Τον δοξάζομε, που τους φρόντισε Θεϊκά! Νομίζετε ότι είναι εξωφρενικό; Ας δούμε η ηρωίδα Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα (και όχι μόνον αυτή) τί έλεγε πριν 2 αιώνες :

«Ἔχασα τὸν σύζυγό μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὁ μεγαλύτερος γιός μου σκοτώθηκε μὲ τὸ ὅπλο στὸ χέρι. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὁ 14ετὴς δεύτερος γιός μου, μάχεται μαζὶ μὲ τοὺς Ἕλληνες καὶ πιθανῶς νὰ βρεῖ ἔνδοξο θάνατο. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὑπὸ τὴν σκιὰ τοῦ Σταυροῦ θὰ χυθεῖ τὸ αἷμα μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ἀλλὰ θὰ νικήσουμε ἢ θὰ παύσουμε νὰ ζοῦμε. Θὰ ἔχουμε ὅμως τὴν παρηγοριὰ ὅτι δὲν ἀφήσαμε πίσω μας δούλους Ἕλληνες».

Η Μπουμπουλίνα δεν κατηγόρησε τους δολοφόνους των συζύγου και υιού της, ούτε ζήτησε την τιμωρία τους. Δεν κατηγόρησε τον Θεόν αλλά Τον δοξολόγησε παρά την απώλεια των προσφιλών της, γιατί πίστευε πραγματικά και το απέδειξε στην πράξη, ότι Εκείνος είναι Παντογνώστης και Πανάγαθος, φροντίζοντας κατά τον καλύτερον τρόπον τους προσφιλείς της για την αιωνιότητα. Σήμερα πόσοι αντιδρούν όμοια, όταν οι πλείστοι κλαίνε όχι για τους κοιμηθέντες αλλά για τον εαυτόν τους, με γνώμονα όσα τους είπαν οι γονείς και η κοινωνία. Πάντα αυτός ο εγωισμός, η γνώμη μας (είναι άραγε δική μας;) κριτήριο για τα πάντα.

Επομένως τίθεται το ερώτημα : πώς αυτή η Πίστη των αγωνιστών του 1821, που ελευθέρωσε τους Έλληνες (σύσσωμοι οι αγωνιστές διετράνωσαν ότι χάρη σε Χριστόν και Παναγία ελευθερωθήκαμε και μας έταξαν το Τάμα του Έθνους … πού είναι;;;), όχι μόνον “εξαχνώθηκε” αλλά έγινε απιστία και υποταγή στον πονηρό;

Επτά γενεές πέρασαν από το 1821. Γενεά με γενεά η Πίστη “μπασταρδευόταν” (συγγνώμη για την λέξη αλλά έτσι συνέβη), η Αλήθεια έγινε ψέμμα και σήμερα φθάσαμε να μισεί άνθρωπος τον άνθρωπον όσο ποτέ στην ιστορία, να λατρεύομε τον σατανά (=ψέμμα) και να μισούμε την Αλήθεια(=Χριστός). Γιατί αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα.

ΝΑ’ΤΑΝ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟ

Πέρα από το άτοπο κλάμα της απωλείας και απαξίωση της Θεϊκής Προνοίας, χειροτερεύομε την κατάσταση. Οι κοιμηθέντες δεν πέθαναν, όπως ο κόσμος πιστεύει αλλά “ζουν” σε κάποια άλλη κατάσταση, όπου αδυνατούν να μετανοήσουν, ώστε μέχρι την τελική Κρίση να βελτιώσουν την θέση τους για τον “Παράδεισον”. Αυτή η δυνατότητα βελτιώσεως τους εναπόκειται στους ζώντες, που μπορούν να βελτιώσουν την κατάσταση των κοιμηθέντων, ακόμα και από την κόλαση να τους πάνε στον Παράδεισο [6]. Αλλά ποιός το κάνει; [7]

ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ!

Η μνημόνευση των κοιμηθέντων επιβάλεται κατά την Εκκλησία, όχι μόνον των δικών μας αλλά όλων. Στην Θεία Λειτουργία (που ο Λειτουργός είναι ο Ίδιος ο Χριστός – διαβάστε αν διαφωνείτε) μνημονεύονται όλοι οι κοιμηθέντες και όχι μόνον, μνημονεύεται και όλη η Φύση, από την οποία ζούμε. Είναι δυνατόν να παρακαλεί ο Χριστός τον Πατέρα-Θεόν υπέρ όλων των πλασμάτων Του και εμείς να απαξιούμε όσους δεν μας ενδιαφέρουν; Άρα και εδώ ποιά Πίστη προς τον Χριστόν δείχνουμε;

ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ Η ΚΑΤΗΧΗΣΗ;

Πολλοί διαμαρτύρονται ότι λείπει η κατάχηση από μεριάς Εκκλησίας. Και συμφωνώ και δεν συμφωνώ. Είναι δεδομένος ο ξεπεσμός των λειτουργών της Εκκλησίας αλλά δεν αφορά όλους. Οι εκκλησιαστικοί είναι και αυτοί άνθρωποι και όπως οι λοιπές “ειδικότητες” ευρίσκονται σε διαρκή πτώση. Αυτά τα χάλια έχουν πολλαπλά προφητευθεί από τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού (είναι δηλαδή μέσα στο Σχέδιο του Θεού), άρα δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν. Αλλά από την άλλη πλευρά, οι πιστοί έχομε τεράστιο μερίδιο ευθύνης. Αν είμασταν απλοί μαθητές (ακόμα και του δημοτικού) οφείλαμε να διαβάζουμε το μάθημά μας από το βιβλίο και να μην περιμένομε από τον δάσκαλο μόνο. Ασφαλώς ο δάσκαλος θα εξηγήσει αλλά δεν θα μας νταντέψει. Βασιλάκη, οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουν καλά αυτά. Όμως το Ευαγγέλιο δεν είναι σαν ένα απλό βιβλίο, είναι η Θεϊκή Σοφία. Ο Χριστός στις παραβολές/κηρύγματα διασαφηνίζει το πώς πρέπει να ζούμε με παραβολές αντιληπτές για όλους, μορφωμένους και αμόρφωτους. Είναι λοιπόν δεκτό να αγνοούμε εντελώς όσα είπε, μη έχοντες διαβάσει το Ευαγγέλιο αλλά και μη ακούοντες αυτό στα Ευαγγελικά αναγνώσματα των Θείων Λειτουργιών; Ποιός φταίει λοιπόν;

Δείτε αυτό, όταν πανάξιος ο εκκλησιαστικός και εμείς κουφοί [8]

Έτσι μπορεί να κοινωνούμε “Σώμα και Αίμα Κυρίου” αλλά δεν κοινωνούμε το σημαντικότερο : το Πνεύμα Κυρίου, που γίνεται με την μετάνοια και την όλο και εντονότερη έλξη του Αγίου Πνεύματος. Η Θεία Κοινωνία δεν προσφέρει την Σωτηρία, είναι εφόδιον αυτής, η μετάνοια σώζει [9].

ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ

Ίσως άρχισα ανάποδα, από τον σωματικόν θάνατον. Ας δούμε τα λάθη της ζωής μας. Οι άγιοι Πατέρες (δηλαδή το Άγιον Πνεύμα – το επαναλαμβάνω για να εμπεδωθεί – δυστυχώς σήμερα οι χειρότεροι μαθητές σε αυτό είναι η πλειοψηφία των επισκόπων) λένε ότι η όλη η ζωή είναι ένα διαρκές διαγώνισμα του Θεού, είναι το πιο δύσκολο σχολείο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις σε ποία τάξη είσαι, ποιες εξετάσεις έρχονται… και δεν μπορείς να αντιγράψεις κανέναν, γιατί ο καθένας μας έχει διαφορετικά μαθήματα… Θα συμπληρώσω ότι θεωρούμε τα χαρίσματα δικά μας, ενώ τα λάβαμε από τον Θεό [10] και μας οδηγούν σε ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από την πραγματικότητα. Διαρκής στόχος η μετάνοια και η ζωή εκάστου είναι τόση, όση η ζητουμένη μετάνοια. Άλλοι το καταφέρνουν, άλλοι όχι, αλλά μόνον ο Χριστός γνωρίζει σαν απόλυτος Κριτής. Στη ζωή, άλλα νομίζεις, άλλα ελπίζεις, άλλα αξίζεις κι άλλα γίνονται, οπότε το μόνο που σώζει είναι να αποδέχεσαι την κρίση και πρόνοια του Θεού για διακεκριμένα για τον καθένα μας, ώστε να μας οδηγήσει στην θέωση. Τί δάσκαλος!!!

Όπως και στο θέμα του θανάτου, οφείλομε να μην διαμαρτυρόμαστε για όσα μας συμβαίνουν αλλά να αποδεχόμαστε την Σοφία Του, αφού Εκείνος καθορίζει τα πάντα και ό,τι μας προκύπτει είναι από Εκείνον ειδικώς σχεδιασμένο για τις ανάγκες ενός εκάστου. Το όλο σύνολο, που θα ζήσομε είναι ο σταυρός ζωής εκάστου και η μη αποδοχή του εκ μέρους μας μπορεί να επιβαρύνει την κατάσταση μας [11].

Η ΦΡΙΚΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ

Ανατριχιάστε με μία από τις πολλές δαιμονικές συμπεριφορές μας προς το Άγιον Πνεύμα (αναφέρομαι στις πλείστες των περιπτώσεων, μη εξαιρουμένου του εαυτού μου) :

Ένας άνδρας και μία γυναίκα (κατά φύση κι όχι κατά … δήλωση), επειδή “αλληλογουστάρονται και την βρίσκουν μεταξύ τους” (τα αναφέρω κόσμια) και “περνάνε καλά” (χωρίς να διευκρινίζεται το “καλά”) αποφασίζουν να προχωρήσουν εις γάμου κοινωνίαν. Θεωρούν γι αυτά δεδομένο το Μυστήριο της Εκκλησίας (όχι σαν Μυστήριο αλλά σαν κοσμική τελετή) και ασχολούνται με αυτό μόνο για να κλείσουν ημέρα του γάμου και να προσέλθουν την δεδομένη ημέρα για μία ωρίτσα. Για τα υπόλοιπα ασχολούνται ώρες επί ωρών και ημέρες επί ημερών για “την ημέρα της ζωής τους” (αυτό το λένε κυρίως οι γυναίκες) και τελικά καταλήγουν να θεωρούν ημέρα της ζωής τους, την ημέρα του διαζυγίου, που θεωρούν ότι ανέκτησαν την ελευθερία τους… αλλά ακόμα και τότε δεν συνειδητοποιούν ότι ήταν αιχμάλωτοι ενός “δαιμονικού” πάθους, που δεν ζήτησαν από τον Κύριον να το μεταβάλει σε Αγάπη.

Οι περισσότεροι θεωρούν ότι έχουν ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις έναντι του Κυρίου μόνον με την τέλεσιν Ορθοδόξου γάμου. Το “εγώ” τους λέει “νομιμοποιούμε το γ@μήσι ενώπιον Χριστού και συνεχίζομε το δαιμονικό ερωτικό πάθος” (δεν το αντιλαμβανόμαστε). Πόση ασχετοσύνη και πλάνη; Αυτά συμβαίνουν όταν βασιζόμαστε στη γνώμη των “μουτζούρηδων”, μηδέ εξαιρουμένης και της συντριπτικής πλειοψηφίας των γονέων, που αγνοούντες το Θείο Θέλημα τοποθετούν το δικό τους πάνω από το Θείο. Αυτοθεωρούνται αρχή της γνώσεως/διακρίσεως και επαναλαμβάνουν το προπατορικό αμάρτημα. Πόσο φρικτό;

Προσέξτε πόσο λανθασμένη τοποθέτηση έναντι όλων :

α) Το δαιμονικό πάθος, που όχι μόνον δεν έχει αιωνιότητα (όπως τα δωρήματα του Χριστού) αλλά αντιμάχεται οτιδήποτε Θείον, θα εμποδίσει τον ορθόδοξον σκοπόν του γάμου, την ένωση των δύο, αν δεν υπάρχει ο Χριστός-το άγιον Πνεύμα, σαν “συγκολλητικό” της ενώσεως. Τα μηχανήματα, που ανέφερα πριν χρειάζοναι τακτικό service, ο γάμος δεν χρειάζεται; Service είναι η λειτουργική ζωή. Ο Χριστός το δήλωσε σαφώς : «χωρὶς Έμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» [Ιω.ιε’5]. Πόσοι το φροντίζουν αυτό, ώστε να αποφεύγουν τα πολλά προβλήματα και να μην καταφεύγουν στο διαζύγιο;

β) Οι πλείστοι αγνοούν ότι ο ορθόδοξος γάμος είναι μία μορφή Σταυρού ζωής, του διαγωνίσματος του Χριστού για την αιωνία ζωή. Είναι γνωστόν (τώρα το πόσον είναι, όταν οι περισσότεροι ούτε καν διάβασαν το Ευαγγέλιο…) ότι ο Χριστός είπε : «…ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» [Μρκ.η’34]. «ὅστις θέλει», όποιος θέλει (γιατί υπάρχει η ελευθέρα βούληση, το “φρικτό” δώρο του Θεού), να απαρνηθεί τον εαυτόν του (το εγώ του – γι αυτό ανέφερα ότι στην Ορθοδοξία δεν χωρά γνώμη και “εγώ νομίζω”, η όλη γνώση έρχεται Άνωθεν – για την Άνωθεν γνώση διαμαρτυρόμαστε, όμως “τρώμε ανάσητη” την δαιμονική προπαγάνδα ΜΜΕ/internet…), να σηκώσει τον Σταυρόν του (το διαγώνισμά του) και να Με ακολουθήσει.

Ο μακαριστός επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης, μία κολώνα της Ορθοδοξίας του 20ου αι. Είπε : «Σε εποχές διαφθοράς και εκφυλισμού το να πη κανείς την αλήθεια είνε «λάθος» τραγικό, κίνδυνος – θάνατος. Στον αιώνα αυτόν της ακολασίας είνε απόλυτη ανάγκη οι πιστοί να διατηρήσουν στο ύψος του το θεσμό της οικογενείας που θεμελίωσε το κήρυγμα του Ευαγγελίου, τα λόγια του Χριστού και των αποστόλων» γι αυτό αναφέρομαι συνέχεια στα Θεία Ρήματα («στερνή μου γνώση να σ’είχα πρότερα»). Πολλοί ομιλούν περί Πίστεως αλλά πράττουν όσα ο κόσμος λέει η κοινωνία ή οι γονείς, που τις περισσότερες φορές αντίκεινται στον Χριστόν. Ίσως εκνευριστούν και αναρωτηθούν “μα μας βάζεις να εναντιωθούμε στους γονείς μας;”  Απαντώ με δύο επιχειρήματα :

α) Η σημερινή κατάντια οφείλεται στην εκκοσμικευμένη Εκκλησία (που αντικατέστησε τα Ουράνια Ρήματα με την κοσμική άποψη), στην επιστήμη [12], στο ευρωπαϊκό παραμύθι [13], στην επηρεασμένη από αυτά άποψη των γονέων και ο κόσμος οδηγείται στην προρρηθείσα καταστροφή. Όσοι δεν το βλέπουν, θα το βιώσουν φρικτά και σύντομα. Η επικειμένη (και απόλυτα διαφαινομένη [14]) απόλυτος καταστροφή της Ευρώπης [15] θα τους προσγειώσει απότομα. Αναρωτιέμαι τότε πως θα απολογηθούν όλοι οι φερόμενοι πνευματικοί άνθρωποι της Ελλάδος, που κατήντησαν σφογκοκωλάριοι των ευρωπαίων. Τότε θα φανεί η απόλυτος πνευματική τους γύμνια και η ευθύνη τους για την παντελή ανυπαρξία πνευματικότητος της Ελλάδος σήμερα [16].

β) Ο Θεάνθρωπος, με την Παντογνωσία της Θείας Φύσεως, είπε : «Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ θυγατέρα κατὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς καὶ νύμφην κατὰ τῆς πενθερᾶς αὐτῆς· καὶ ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου οἱ οἰκιακοὶ αὐτοῦ» [Μτθ.ι’34-36]. Ο Θεός τα ξέρει εκ των προτέρων, ποιόν θα ακούσομε; Τους πλανεμένους “οικιακούς” μας ή Εκείνον με την πραγματική Αγάπη; Άλλωστε πέραν του Θεού τα έχει αποτυπώσει και η δημοτική “σοφία”, που στο τραγούδι του γάμου “Σήμερα γάμος γίνεται” λέει :

«Σήμερα απο σήμερα αποχωρίζεται

Η μάνα από την κόρη η μάνα από την κόρη»

Εύλογη απορία : τί θα κάνομε; θα “μαχαιρώσομε” τους δικούς μας; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Ο Θεός είπε «τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου», οπότε τους τιμούμε, τους συγχωρούμε και προσευχόμαστε γι αυτούς (είτε ζώντες είτε κεκοιμημένοι), ώστε να συγχωρεθούν από τον Χριστόν («ως και ημείς αφίεμεν τους οφειλέταις ημών») για τα σφάλματά τους, όπως όλοι μας φέρουμε αμαρτήματα. Άλλωστε «οὐκ ἔστιν ἄνθρωπος, ὃς ζήσεται καὶ οὐχ ἁμαρτήσει».

Γι αυτό Βασιλάκη, ρωτούσα, πώς δείχνομε εμπράκτως την Πίστη προς τον Χριστόν, όταν αυτή αποδεικνύεται με την τήρηση των Λόγων Του; Τί τηρούμε σωστά; Τελικά είναι δύσκολο, δεν γνωρίζομε ή απλά δεν θέλομε;

Θα επανέλθω με το γ’ και τελευταίο μέρος του άρθρου.

Άρης Στεφανίδης

[1] Οι πατέρες επισημαίνουν ότι ο διάβολος έχει μεγαλυτέρα πίστη στην ύπαρξη του Τριαδικού Θεού, αφού τον “γνωρίζει” ενώ πόσοι από τους ανθρώπους Τον έχουν δει; Αυτή όμως είναι η Πίστη υπάρξεως του Θεού. Οι πατέρες λένε ότι η Πίστη πρέπει να είναι όπως αναφέρεται στην Θεία Λειτουργία : «Ζέσις πίστεως, Πνεύματος Αγίου», όταν ο λειτουργός χέει ζέον ύδωρ εντός του Ιερού Ποτηρίου. Πίστη είναι να ζέει, να βράζει η ψυχή για τον Λυτρωτή Χριστόν, να μην υπάρχει η παραμικρή αμφισβήτηση για το σωτηριολογικό Του έργο για όλους μας.

[2] Ο κ.Μαντζιάρης έβαλε στο στόμα του Χριστού… την ύπαρξη εξωγήινων (www.triklopodia.gr/χρήστος-μαντζιάρης-υπερφυσικά-όντα/ ). κ.Μαντζιάρη προσέχετε λίγο, δεν χρειάζεται να ξεπεράσετε τον David Icke ή τον Λιακόπουλο, επειδή αδυνατείτε να ερμηνεύσετε τον Λόγον του Χριστού – προσέξτε γιατί βάζοντας ψέμματα στο στόμα του Χριστού η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη, κυρίως για σας και όσους παρασσύρετε σε αστήρικτες αλλά δαιμονικές θέσεις.

[3] Σε ομιλία του ο κορυφαίος σύγχρονος θεολόγος π.Ιωάννης Ρωμανίδης είπε : «Ό,τι θ`ακούσουμε φέτος σ`αυτή την αίθουσα, δεν θα είναι τίποτε δικό μου. Θα προσπαθήσω ό,τι πω, όλα να είναι λόγια από το Ευαγγέλιο κι από τους αγίους Πατέρες. Η δική μου φιλοδοξία είναι, να είμαι ένα ταπεινό μεγάφωνο, από το οποίο θ`ακούγεται η φωνή των Πατέρων. Παρακαλώ λοιπόν, όλους σας να ικετεύσετε τον Κύριό μας να δώσει και σ`εμένα τη Χάρη του, ώστε να ομιλήσω τα ωφέλιμα για τη σωτηρία της ψυχής μας». (https://www.agiooros.net/forum/viewtopic.php?f=18&t=8578 )

Όποιος θέλει να δει σε γενικές γραμμές τί είναι η Ορθοδοξία, ας διαβάσει https://trelogiannis.blogspot.com/2023/04/blog-post_238.html . Ας ακούσομε τον επίσης κορυφαίον σέρβον θεολόγον Άγ.Ιουστίνον Popovic «Ἐγὼ πασχίζω πάντοτε νὰ ἐπιβεβαιώνω τὶς σκέψεις μου στὰ γραπτὰ τῶν Ἁγίων Πατέρων. Παρακαλῶ λοιπὸν καὶ ἐσᾶς, ὅσα λαμβάνετε ἀπὸ ἐμένα, νὰ τὰ ἐπαληθεύετε μὲ αὐστηρότητα ἐπάνω στοὺς Ἅγιους Πατέρες». Γενικά στην Ορθοδοξία δεν έχει θέση η γνώμη μας και ότι ξεκινά από το εγώ μας, όλα ξεκινούν από αυτό που είπε ο Χριστός στην Αρχιερατική Προσευχή Του : «ἐγὼ δέδωκα αὐτοῖς τὸν λόγον Σου» [Ιω.ιζ’14]. Επίσης «πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν υἱὸν εἰ μὴ ὁ πατήρ, οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι» [Μτθ.ια’27]. ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ-ΠΑΤΡΟΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΜΕΤΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΜΕ ΜΕ ΟΠΟΙΑ “ΣΑΛΤΣΑ” ΜΑΣ ΕΒΑΛΕ ΜΕ ΒΛΑΜΜΕΝΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΣ. Αυτό πράττουν οι αιρετικοί, χαϊδεύοντας το εγώ μας και οδηγούν πολλούς στην αιωνία απώλεια.

[4] “π.Ιωάννης Ρωμανίδης – Θεούμενοι : Οι φορείς της αποκαλύψεως” – https://trelogiannis.blogspot.com/2023/03/blog-post_519.html . Ο Θεός δεν φανερώνεται απλώς στην Ιστορία, αλλά στους Αγίους οι οποίοι ζουν στην ιστορία. Άλλωστε, είναι γνωστός ο μακαρισμός του Χριστού «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» [Μτθ.ε’8].

Ο Απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους επιστολή του λέγει: «Πολυμερώς και πολυτρόπως πάλαι ο Θεός λαλήσας τοις πατράσιν εν τοις προφήταις, επ’ εσχάτου των ημερών τούτων ελάλησεν ημίν εν Υιώ» [Εβρ.α’1]. Άλλη μία επιβεβαίωση ότι οι προφήτες και οι πατέρες μεταφέρουν τα Ουράνια ρήματα του Θεού-Πατρός!

[5] Διαβάστε λόγια απογνώσεως του μακαριστού γ.Αθανασίου Μυτιληναίου, αποκαλουμένου συγχρόνου Χρυσοστόμου :

«Βλέπει δε κανείς, τα τελευταία χρόνια, συστηματικά να υπάρχει αυτή η προσπάθεια να προσβληθεί η Εκκλησία…!

Εσείς θα πιστεύατε αγαπητοί μου, ότι τυχαία μπαίνουν επίσκοποι, οι οποίοι προδίδουν την πίστη και την Εκκλησία;

Εγώ θα σας έλεγα ότι δεν μπαίνουν τυχαία, παρά σκοπίμως. Παρά σκοπίμως…!!

Προωθούν σε μεγάλες θέσεις ιερατικές, ανθρώπους που ξέρουν ότι θα τους επιβάλουν οι σκοτεινές δυνάμεις τη θέληση τους τελικά για να προσβάλουν την Εκκλησία, του Χριστού μας !

Η μασονία έχει δουλέψει πάνω στο τομέα αυτόν φοβερά!!! Φοβερά έχει δουλέψει!!! Προσέβαλαν την εκκλησία εκ των έσω… Έβαλαν ανθρώπους κατά καιρούς να διοικούν την εκκλησία που δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησία!

Εδώ είναι το μέγα δυστύχημα και σαν συμπέρασμα θα σας έλεγα αυτό:

Αυτή την στιγμή ο λαός ας φροντίσει να ποιμαίνει τον εαυτό του, γιατί εμείς δεν είμαστε σε θέση να σας ποιμάνουμε!»

[6] Είναι συγκλονιστική η διήγηση για το θέμα του οσίου Εφραίμ Κατουνακιώτου :

«Μια φορά κοιμήθηκε ένα καλογέρι μου. Είδα κατόπιν ότι το καλογέρι δεν είχε πάει σε καλό μέρος… Έκανα λοιπόν μεγάλη προσευχή για την ψυχή του καλογεριού μου. Το βράδυ εμφανίζεται ο Χριστός και μου λέει:

– Σταμάτα να προσεύχεσαι για το καλογέρι σου, γιατί αυτός έχει τελειώσει.

Ο γ.Εφραίμ συνέχιζε ακάθεκτος τις προσευχές και τα κομποσχοίνια και τη μνημόνευση του καλογεριού του στην Προσκομιδή. Εμφανίζεται ξανά ο Χριστός και του λέει :

– Σε παρακαλώ, σταμάτα να τον μνημονεύεις. Αυτός δεν θα αλλάξει μέρος.

Ο γ.Εφραίμ συνέχιζε την προσευχή για το καλογέρι, του οποίου η ψυχή δεν είχε πάει στον Παράδεισο.

Έρχεται ο Χριστός για τρίτη φορά στον γ.Εφραίμ και λέει:

– Σ΄αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις! Το καλογέρι σου δεν αξίζει ό,τι ζητάς, αλλά θα γίνει, επειδή μου μοιάζεις!».

[7] Ακολουθώντας τα της Εκκλησίας, είναι πανεύκολη η μνημόνευση των κοιμηθέντων μας (και ζώντων) γύρω στις 100 ημέρες. 2 40λείτουργα, ένα 15λείτουργο και τα δύο Χρυσά Κόλλυβα δίνουν 97 μνημονεύσεις ετησίως στην προσκομιδή των Τιμίων Δώρων. Ε, ας κάνομε και κάποιο μνημόσυνο, όχι όλα στον “αυτόματο πιλότο”… (στους ειδικούς για λεπτομέρειες)

[8] Όσ.Εφραίμ Κατουνακιώτης : «Οι άνθρωποι σε ακούν εάν όσα τους λες, συμφωνούν με το δικό τους το μυαλό· εάν όμως δεν συμφωνούν, δεν σε ακούν» (αυτός ο διαολεμένος εγωισμός!). «Έρχονται εδώ διάφοροι, αλλά όλους δεν μπορώ να τους αναπαύσω. Ήρθε μία φορά ένας καθηγητής Πανεπιστημίου και μου είπε ότι έχει πρόβλημα με την γυναίκα του.

Του είπα… ”φταις εσύ, γιατί δεν την αγαπάς πραγματικά”, και έφυγε σκανδαλισμένος. Περίμενε να του δώσω δίκαιο».

[9] Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Οσία Μαρία Αιγυπτία, που κοινώνησε άπαξ αλλά η Εκκλησία την ονομάτισε υπόδειγμα Μετανοίας. Της έχει αφιερωθεί η Ε’ Κυριακή των Νηστειών, ώστε οι πιστοί να παραδειγματισθούν, αλλά πόσοι δίνουν σημασία; Πόσοι μελετούν το δωρεάν κάθε Κυριακή διανεμόμενο φυλλάδιο “Φωνή του Κυρίου”; Έχομε λοιπόν και εμείς βαρύτατες ευθύνες αλλά και εδώ λειτουργεί ο εγωισμός μας, εμείς δεν φταίμε, μόνον οι άλλοι, αντίθετα από την κατήχηση της Εκκλησίας (όπως κάνουν οι άγιοι), που ζητά να βλέπεις τον εαυτό σου χειρότερο πάντων και τους άλλος αγίους. Λυπάμαι αν στενοχωρώ πολλούς, αυτά λένε οι Πατέρες (δηλαδή το Άγιον Πνεύμα).

[10] «…πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων, παρ᾿ ᾧ οὐκ ἔνι παραλλαγὴ ἢ τροπῆς ἀποσκίασμα» [Ιακ.α’17] (:…κάθε αγαθή προσφορά προς τους ανθρώπους και κάθε δώρον τέλειον κατεβαίνει εκ των άνω, από τον ουρανόν, από τον πανάγαθον Θεόν, που είναι ο δημιουργός και πατέρας όλων των πνευματικών και υλικών φώτων, στον οποίον δεν υπάρχει καμμιά αλλοίωσις, ούτε η παραμικροτέρα σκια μεταβολής) αναφέρει ο Αδελφόθεος Ιάκωβος στην Επιστολή του και αυτό το απόσπασμα ακούγεται στην Θεία Λειτουργία. Άρα “απαγορεύεται” να παινευόμαστε για τα χαρίσματά μας αφού δεν κάναμε τίποτα εμείς αλλά μας δωρήθηκαν και βάσει της χρήσεως αυτών θα κριθούμε. Όσοι έχουν πολλά θα κριθούν αυστηρότερα, οι πτωχοί των πνεύματι (που τους κοροϊδεύομε) θα έχουν πανεύκολο διαγώνισμα ζωής. Ας το προσέξομε!

Επειδή λοιπόν έχομεν άγνοια για τα χαρίσματα του άλλου, η όποια κρίση/σύγκριση είναι άτοπη (αφού αγνοούμε την Αλήθεια και θα οδηγηθούμε σε λάθος συμπεράσματα – τα εξήγησα αυτά) και γι αυτό οι άγιοι συνιστούν να βλέπομε τους άλλους σαν αγίους (όσ.Εφραίμ Κατουνακιώτης – http://agioritikesmnimes.blogspot.com/2013/08/3490.html ).

[11] www.diakonima.gr/2015/06/02/α-να-αυτός-ο-σταυρός-μου-ταιριάζει/ Τα λόγια του Χριστού πάντοτε ήταν ξεκάθαρα. Ποτέ δεν μίλησε με τέτοιον τρόπο ώστε οι άνθρωποι που τον άκουγαν να έπεφταν σε παρεξήγηση.

Φρόντιζε και μιλούσε έτσι, που και οι πλέον αγράμματοι τον καταλάβαιναν και ξεδιψούσαν τις διψασμένες ψυχές τους με το δροσερό νερό των Θείων λόγων Του. Οι μοναδικές φορές που ο νους των ακροατών του δεν μπορούσε να συλλάβει τα υψηλά νοήματα που έβγαιναν από το στόμα του Διδασκάλου ήταν όταν τους μιλούσε για το τι επρόκειτο να συμβεί δηλ. για το Πάθος, την Ταφή και την Ανάσταση.

Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, να αρνηθεί τον εαυτό του, να επωμισθεί τον Σταυρό του και να έλθει κοντά μου. Προϋπόθεση λοιπόν για να συναντήσουμε τον Ιησού είναι το να φορτωθούμε όλοι μας από έναν Σταυρό, πνευματικό Σταυρό, και να οδεύσουμε τον δρόμο που οδηγεί σ΄Εκείνον. Δεν υπάρχει άνθρωπος σ΄ αυτόν τον κόσμο που να μην έχει επάνω του φορτωμένο έναν Σταυρό.

Άλλος φέρει τον Σταυρό της ασθένειας, άλλος φέρει τον Σταυρό της θλίψεως, άλλος φέρει τον Σταυρό της ξενιτιάς, άλλος φέρει τον Σταυρό της προσφυγιάς, άλλος τον Σταυρό του πένθους, άλλος τον Σταυρό της πτώχειας κ.ο.κ.ε.

Κάποια νέα κοπέλα δοκιμαζόταν σκληρά. Πίστευε πως ο σταυρός που της δόθηκε ήταν βαρύς και συχνά παρεπονείτο. Το παράπονο αυτό έσβησε ύστερα από ένα όνειρο που είδε. Είδε λοιπόν ότι ο φύλακας Άγγελος της, την κράτησε από το χέρι και την οδήγησε σ΄ ένα δάσος από σταυρούς. «Εδώ μπορείς να αφήσεις τον σταυρό σου και να διαλέξεις όποιον εσύ θέλεις» της είπε. Με χαρά έπαιρνε στα χέρια της ένα διαφορετικό σταυρό. Άλλοτε τον έβλεπε μικρό, άλλοτε τον έβλεπε μεγάλο. Άλλον ελαφρύτερο και άλλον βαρύτερο. Στο τέλος βρήκε έναν σταυρό. Τον κράτησε στα χέρια της και είπε : «Α! να, αυτός ο σταυρός μου ταιριάζει» . Δεν άργησε όμως να διαπιστώσει πως αυτός ο Σταυρός ήταν ο δικός της, εκείνος που άφησε όταν μπήκε στο δάσος από «σταυρούς». Και τότε μόνη της έβγαλε το συμπέρασμα : «Ο Θεός δεν δίνει ποτέ μεγαλύτερο και βαρύτερο σταυρό απ΄ αυτόν που μπορούμε να σηκώσουμε».

Πόσες φορές και εμείς δεν νοιώθουμε τον Σταυρό μας βαρύ, τη δοκιμασία μεγαλύτερη απ΄ αυτήν που μπορούμε να σηκώσουμε. Χωρίς αμφιβολία, κάθε άνθρωπος σηκώνει το δικό του Σταυρό. Κανένας χωρίς Σταυρό. Ο Σταυρός είναι το μέσον του αγιασμού και της σωτηρίας του ανθρώπου. Η δοκιμασία καθαρίζει την ψυχή μας και την αγιάζει. Ότι επιτρέπει ο Θεός στην ζωή μας το κάνει από αγάπη και στοχεύει στο δικό μας συμφέρον. Κάθε Σταυρός είναι στα μέτρα μας και στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας. Ο σταυρός του καθενός μπορούμε να πούμε πως είναι κοστούμι στα μέτρα μας.

Το θέμα είναι την πικρή ώρα της δοκιμασίας, της θλίψεως, του πόνου, της απόγνωσης να γυρίσουμε το βλέμμα μας και να αντικρίσουμε Εκείνον που για χάρη μας σήκωσε βαρύ Σταυρό και να τον ικετεύσουμε να μας βοηθήσει να σηκώσουμε τον Σταυρό που η Πατρική Του Αγάπη μας έδωσε, για το δικό μας καλό, για την δική μας Σωτηρία.

[12] https://www.triklopodia.gr/wp-content/uploads/2022/02//ΕΠΙΣΤΗΜΗ-ΜΑΣ-ΑΜΑΡΤΙΑ-ΜΑΣ-ΛΑΘΟΣ-ΜΑΣ-ΜΕΓΑΛΟ-Α.Στεφανίδης-z.pdf .

[13] Διαβάστε να φρίξετε : γ.Αθανάσιος Μυτιληναίος – Το υπ’ αριθμόν 1 αμάρτημα του Ελληνικού λαού – https://youtu.be/K1p7evxjTCk – http://agiosioannisprodromos.blogspot.com/2017/11/1.html .

[14] Είναι τρομακτική η ανάγνωση των ειδήσεων με τους ευρωπαίους ηγέτες να ετοιμάζουν πόλεμον κατά Ρωσίας. Τοποθετώ το θέμα πραγματιστικά και όχι πολιτικά : Η Ευρώπη είναι αυτή τη στιγμή μπατιρημένη οικονομικά, εξουθενωμένη πολιτισμικά και ανύπαρκτη στρατιωτικά. Αυτά τα κοθώνια, τα ανώμαλα σκιάχτρα της ευρωπαϊκής πολιτικής εξουσίας, νομίζουν ότι η εξουσία που τους δόθηκε (δεν τους εδόθη, την άρπαξαν) είναι να πολεμήσουν γιατί “έτσι”! Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο στρατός της “Μικρής” Βρεττανίας δεν γεμίζει ένα στάδιο (πηγή : Scott Ritter-απόστρατος αξιωματικός πληροφοριών των ΗΠΑ) και μαζί με την Γαλλία έχουν συγκεντρωτικώς 400 τάνκς, όταν η Ελλάδα μόνη της έχει 800. Αυτοί λοιπόν θέλουν να πολεμήσουν κατά του αρτιοτέρου, ετοιμοπολέμου και εξελιγμένου αυτή τη στιγμή στρατού του κόσμου (Ρωσία), που δεν είναι ανεμόμυλοι σαν του Δον Κιχώτη. Σήμερα ο Scott Ritter επαναλαμβάνει όσα ο όσιος Παϊσιος έλεγε προ 40-45 ετών και τον θεωρούσαν τότε αλλοπαρμένο > https://youtu.be/zyGQe9QV1fA .

[15] Πολλοί ευρωπαίοι πατέρες έχουν ομιλήσει για το τέλος της σημερινής Ευρώπης, που θα είναι ακαριαίο και τρομακτικό. Χαρακτηριστικότατα τα γραφόμενα του σέρβου Αγ.Νικολάου Velimirovic (Μέσα από το παράθυρο της φυλακής–Μηνύματα στο λαό) : Επειδή οι Ευρωπαίοι παράκουσαν τις εντολές του Θεού και υπάκουσαν στις εντολές του ανθρώπου, εγκατέλειψαν τις καθαρές, διάφανες πηγές της πίστης του Χριστού από τις οποίες πήγασαν καθαρά και διάφανα ποτάμια και βρήκαν θολές πηγές από τις οποίες πήγασαν θολά ποτάμια που δηλητηριάζουν, αρρωσταίνουν, σκοτώνουν τη ψυχή. … Αιώνες μετά, εκείνοι πού σταύρωσαν τον Μεσσία, τον Υιό του Θεού, μετέτρεψαν την Ευρώπη σε τόπο πού πολεμά ενάντια στο Θεό. Η Ευρώπη σήμερα είναι ο τόπος, όπου ο παλαιός Ισραήλ και ο σατανάς πολεμούν εναντίον του Ουράνιου Πατέρα. … Οι πολιτικοί της σαν υπνωτισμένοι μιλούν για την ισότητα της κάθε πίστης και της απιστίας. Έτσι στην Ευρώπη η θρησκεία του παλαιού Ισραήλ θέλει να κατέχει την ίδια θέση με τον Χριστιανισμό. Ο στόχος του παλαιού Ισραήλ είναι να πιέσει τόσο τον Χριστιανισμό, ώστε αυτός να οπισθοχωρήσει και οι χριστιανοί να γίνουν άθεοι. Όλα τα σύγχρονα σλόγκαν της Ευρώπης τα έχει γράψει ο παλαιός Ισραήλ, εκείνος πού σταύρωσε τον Χριστό. Ο παλαιός Ισραήλ έγραψε τα συνθήματα για τη δημοκρατία, το σοσιαλισμό, τις απεργίες, τον αθεϊσμό, την ανοχή σε κάθε πίστη, την επανάσταση σε κάθε τί, τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό. Όλα αυτά είναι εμπνεύσεις του παλαιού Ισραήλ, δηλαδή του πατέρα του παλαιού Ισραήλ, του διαβόλου. Και όλα αυτά τα κάνει με στόχο να υποτιμήσει το Χριστό, να τον αναιρέσει και στο θρόνο του να βάλει το δικό του Μεσσία (τον αντίχριστον), πού χωρίς ο ίδιος να το ξέρει, είναι αυτός ο σατανάς. … Οἱ φίλαρχοι καὶ ὑπερήφανοι λαοὶ τῆς Εὐρώπης δὲν ἀναγνωρίζουν ποτὲ τὸ σφάλμα τους. Ἔχουν χάσει τὴν ἔννοια τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς μετανοίας. … Ο Χριστός με τη διδασκαλία του συνέβαλε στην πρόοδο της Ευρώπης; Η Ευρώπη ευχαρίστησε τον Χριστό; Τι πρόσφερε ο Χριστός στην Ευρώπη; Οι ευρωπαίοι ανέμεναν πολλά από τον Χριστό και Αυτός τους έδωσε περισσότερα από όσα εκείνοι περίμεναν. Τους πρόσφερε τα πάντα. Απάλλαξε την Ευρώπη από τον σκοταδισμό της αθεΐας και τη μωρία της ειδωλολατρίας. … Στην Ευρώπη υπήρχε συνεχής φόβος για θεούς τρομακτικούς, των οποίων τον θυμό προσπαθούσαν να κατευνάζουν με αιματηρές θυσίες, είτε ζώων είτε ανθρώπων. Σκοτάδι και μωρία επικρατούσε στις φτωχές χωριάτικες καλύβες, αλλά και στον περίβολο των παλατιών. Ο σατανάς κυριαρχούσε στην Ευρώπη κι όλοι οι ευρωπαίοι ήταν άρρωστοι στην ψυχή και στο σώμα, όπως οι λεπροί.

Όταν ο Χριστός εμφανίστηκε σ’ αυτό το ευρωπαϊκό νοσοκομείο και τρελοκομείο, μίλησε στην Ευρώπη με τον ίδιο τρόπο που μίλησε σ’ εκείνη τη γυναίκα την άρρωστη για 18 χρόνια από δαιμονικό πνεύμα. Ήταν κυρτωμένη και δεν μπορούσε να ισιώσει το σώμα της. Όταν την είδε ο Ιησούς, της φώναξε και της είπε: «Ευρώπη, απαλλάσσεσαι από την αρρώστια σου». Έτσι μεμιάς η Ευρώπη, όπως η γυναίκα, ορθώθηκε, συνήλθε, διαφωτίστηκε, εξαγνίστηκε, εκπολιτίστηκε. Η Ευρώπη σαν τον φυλακισμένο, που ξαφνικά ανοίγει ένα παράθυρο στο κελί του, φωτίστηκε. Ο Χριστός έδωσε την εξουσία στους βαπτισμένους λαούς της να βαπτίζουν και άλλους σ’ όλη τη γη. Τους έδωσε την εξουσία, αφού ήταν αγιασμένοι από Αυτόν, να αγιάζουν άλλους, και αφού φωτίστηκαν, να φωτίζουν τους υπόλοιπους αδελφούς τους. Να λοιπόν, αυτό το θαύμα των θαυμάτων έκανε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός στην Ευρώπη. … Η Ευρώπη όμως δεν Τον ευχαρίστησε με φως, αλλά με σκοτάδι. Τον ευχαρίστησε με θλίψη αντί χαρά. Τον ευχαρίστησε όπως οι Γαδαρηνοί, τους οποίους ο Χριστός ελευθέρωσε από τη δαιμονική λεγεώνα και εκείνοι Τον παρακάλεσαν να φύγει από κοντά τους. Και Εκείνος έφυγε χωρίς να πει μια λέξη. Κατάρα έμεινε σ’ αυτή την περιοχή. Η περιοχή των Γαδαρηνών, που κάποτε ήταν εύφορη και πλούσια, σήμερα είναι μία γκρίζα καταραμένη έρημος. Οι Γαδαρηνοί παρακάλεσαν τον Χριστό να φύγει από κοντά τους, ενώ οι Ευρωπαίοι δεν τον παρακαλούν να φύγει, αλλά Τον διώχνουν με κάθε τρόπο από τα σχολεία, τις εφημερίδες, τα περιοδικά, από την πολιτική, τα φιλμ, την επιστήμη και από την επηρμένη κουλτούρα τους. Τον διώχνουν με τις σκέψεις, με τα λόγια τους και με τα έργα τους, ένας-ένας και όλοι μαζί. Αν η περιοχή των Γαδαρηνών, που από ανοησία οι κάτοικοί της παρακάλεσαν τον Χριστό να φύγει, είχε τέτοια κατάληξη, τι θα συμβεί στην Ευρώπη, η οποία δεν Τον παρακαλεί, αλλά Τον διώχνει από κακία; Τι θα συμβεί στην Ευρώπη, που εγκατέλειψε τον Χριστό και επέστρεψε στον παλαιό, σκοτεινό και μωρό παγανισμό;

Η απάντηση στο ερώτημα, τι θα συμβεί στην Ευρώπη που αρνείται τον Χριστό, υπάρχει έμμεσα στο Ευαγγέλιο. Θα συμβεί το ίδιο που συνέβη στην Καπερναούμ, που ήταν πόλη με μεγάλο πολιτισμό, πλούσια, οργανωμένη, χαρούμενη, περήφανη για την ακμή της. Ο Χριστός σφράγισε την πορεία της με τα παρακάτω λόγια: «Και εσύ, Καπερναούμ, που υψώθηκες ως τα ουράνια, θα κατεβείς στα τρίσβαθα του Άδη. Πλην σε βεβαιώνω πως ο Θεός την ημέρα της κρίσεως θα δείξει μεγαλύτερη επιείκεια για τα Σόδομα παρά για σένα» [Μτθ.ια’23]. Η Ευρώπη θα καταστραφεί όπως η Καπερναούμ. Οι περήφανοι πύργοι της θα γκρεμιστούν, θα καταστραφούν και οι λεωφόροι της θα μετατραπούν σε τόπους που θα φυτρώσουν θάμνοι με αγκάθια, όπου θα κάνουν τη φωλιά τους τα φίδια. Στον τόπο που τώρα ακούγονται φωνές εναντίον του Χριστού, θα ακούγονται κραυγές από κουκουβάγιες και ουρλιαχτά από τσακάλια.

Τη στιγμή που η Ευρώπη νόμισε για τον εαυτό της πως εκπολιτίστηκε, τότε ήταν και που αγρίεψε. Τη στιγμή που νόμισε πως τα ήξερε όλα, τότε ήταν και που παραφρόνησε. Τη στιγμή που νόμισε πως απέκτησε μεγάλη δύναμη, τότε ήταν και που έχασε όλη της τη δύναμη!

«Πήραμε λοιπόν και εμείς το δρόμο της Ευρώπης και καταστραφήκαμε. Θα βρούμε άραγε τη σύνεση και το θάρρος να γυρίσουμε στο σωστό δρόμο μακριά από την Ευρώπη; Αυτό το ερώτημα αποτελεί πλέον θέμα ζωής ή θανάτου. Ας οδηγηθούμε στον δρόμο των πατέρων μας και δεν θα μετανιώσουμε. Ας επιστρέψουμε στην αληθινή πίστη και ας αρνηθούμε την ψεύτικη. Ας γίνουμε άνθρωποι και όχι μαϊμούδες. Τότε ο Θεός θα μας αποδεχτεί σαν παιδιά Του. Αμήν.

[16] “νεοΕΛΛΗΝ – από Ηνίοχος του Πολιτισμού, τσανακογλείφτης των εωσφοριστών” www.triklopodia.gr/κυανουσ-ουρανοσ-νεοελλην-από-ηνίοχος/