Μακάρι οι Έλληνες να γνώριζαν την ουσία των ομαδικών αθλημάτων και δη του μπάσκετ, δίχως να αναζητούν σε αυτά την εθνική τους ταυτότητα και υπερηφάνεια.
Οι παίχτες δεν αγωνίζονται για να κερδίσουν την αντίπαλο ομάδα αλλά αγωνίζονται για να συνεργάζονται ορθά και εποικοδομητικά.
Αγωνίζονται να υπομένουν τις ιδιομορφίες του συμπαίκτη τους.
Αγωνίζονται να καλύπτουν τα λάθη του συμπαίκτη τους.
Αγωνίζονται να προβάλουν τα χαρίσματα του συμπαίκτη τους
Αγωνίζονται όλοι μαζί για να πάρει τη προσπάθεια ένας ο οποίος ή θα λάβει το χειροκρότημα της εξέδρας ή τις ύβρεις. Στη πρώτη περίπτωση θα πρέπει να ταπεινωθούν μπρος στη δόξα του συμπαίκτη τους και να τον συγχαρούν ενώ στη δεύτερη να τον παρηγορήσουν και να τον συγχωρέσουν για την αστοχία του.
Αγωνίζονται να υπακούν και να εκτελούν πιστά το πλάνο του προπονητή τους.
Αγωνίζονται να ρίχνουν το εγώ τους για το καλό του συνόλου της ομάδας.
Αγωνίζονται να λειτουργούν ως ένα σώμα.
Αγωνίζονται να αναγνωρίζουν και να αναδεικνύουν τον καλύτερο της ομάδας που θα τους οδηγήσει ως ηγέτης στη νίκη.
Αγωνίζονται να καλύπτουν την απουσία ενός τραυματία.
Αγωνίζονται να συγχωρούν τους οπαδούς οι οποίοι σε μια αποτυχία τους βρίζουν την οικογένεια.
Αγωνίζονται να συνεχίσουν να παίζουν για αυτούς που τους βρίζουν.
Αγωνίζονται να μην επαίρονται στις επιτυχίες.
Αγωνίζονται να μη θυμώνουν με τις αδικίες.
Αγωνίζονται να μη παρασύρονται και να μη τσακώνονται στα σκληρά μαρκαρίσματα.
Αγωνίζονται να μη παίζουν βρώμικα την αντίπαλη ομάδα.
Αγωνίζονται να αναγνωρίζουν την νίκη και την ανωτερότητα του αντιπάλου.
Αγωνίζονται να μην αναζητούν δικαιολογίες για τα προσωπικά τους λάθη ρίχνοντας την ευθύνη ή στους συμπαίκτες ή στη διαιτησία ή στους αντιπάλους.
Αγωνίζονται να βρίσκονται σε εγρήγορση.
Αγωνίζονται να μην απογοητεύονται.
Αγωνίζονται με τον εαυτό τους…
Αν οι Έλληνες γνώριζαν την ουσία του μπάσκετ δεν θα είχαν ανάγκη το μπάσκετ για να υπερηφανευθούν ως έθνος. Σε μια ιδανική κοινωνία όπου οι πολίτες συμπεριφερόντουσαν ως αγωνιζόμενοι παίχτες, τα γήπεδα του μπάσκετ θα ήταν άδεια. Δε θα είχαν ανάγκη μια λαστιχένια μπάλα για να τους ενώσει. Η οικογένεια είναι η μικρότερη ομάδα, η γειτονιά είναι λίγο μεγαλύτερη, η συνοικία ακομη μεγαλύτερη, συνεχίζοντας στο χωριό, στη πόλη, στις περιφέρειες, στο κράτος και φτάνοντας στο Έθνος.
Όλοι εμείς, προσωπικά, είμαστε οι παίχτες της πραγματικής και καθημερινής Εθνικής Ελλάδος στη διοργάνωση της Ζωής.
Όλοι εμείς, προσωπικά και πρώτοι, έχουμε απωλέσει την εθνική μας ταυτότητα αγνοώντας ποιοι είμαστε, για ποιον λόγο ζούμε, τι όραμα και τι στόχους έχουμε. Ομάδα δίχως ταυτότητα, νόημα, όραμα και στόχους είναι καταδικασμένη σε βαριές ήττες και βέβαια στη διάλυση της.
Όλοι εμείς, προσωπικά, είμαστε αυτοί που δεν αγωνιζόμαστε στη ζωή κατά τον τρόπο που περιέγραψα παραπάνω.
Όλοι εμείς προσωπικά, ένας προς ένας, έχουμε κατατάξει την Εθνική μας στις τελευταίες θέσεις.
Όλοι εμείς τα φαντάσματα του Ελληνικού κρατιδίου δώσαμε τον χώρο να παίζουν στην Εθνική Ελλάδος του μπάσκετ, οι κατά τα άλλα συμπαθέστατοι και ικανότατοι παίχτες με τα ξένα επίθετα.
Όλοι εμείς που σπουδάζουμε για να μη δουλεύουμε.
Όλοι εμείς που μπερδεύουμε το 1940 με το 1821.
Όλοι εμείς που κάνουμε παρελάσεις με τις φούστες ως τον κώλο.
Όλοι εμείς που πίνουμε Fredo και κοιτάζουμε γκομενάκια.
Όλοι εμείς που παίρναμε διακοποδάνεια και πουλήσαμε μέχρι και τη μάνα μας για ένα αυτοκίνητο.
Όλοι εμείς που κάναμε τα σπίτια στα χωριά μας Airbnb κρυψώνες για πάρτυ, για παράνομα ζευγάρια και βίζιτες.
Όλοι εμείς που μετατρέψαμε την Ελλάδα σε μια απέραντη ξενοδοχειακή μονάδα για τους ξένους.
Όλοι εμείς που εδώ και δεκαετίες βγάζουμε πρωθυπουργούς από δύο οικογένειες.
Όλοι εμείς που κάνουμε εκπτώσεις στην αξιοπρέπεια μας για μια θέση στο δημόσιο.
Όλοι εμείς που η μόνη αξιακή μονάδα στη ζωή μας είναι το χρήμα.
Όλοι εμείς που μάθαμε στα παιδιά μας πως ό,τι ελληνικό είναι κακό.
Όλοι εμείς που αφήσαμε τα παιδιά μας έρμαια της δυτικής υποκουλτούρας.
Όλοι εμείς οι διεστραμμένοι και έκφυλοι που επιτρέψαμε και προωθήσαμε στις γυναίκες το γκομενιλίκι και τη πουτανια γιατί πρώτον αρέσει σε εμάς, τοποθετώντας στην άκρη τη μητρότητα και την οικογένεια στη θέση της οποίας, βάλαμε το χέρι μας στα γεννητικά μας όργανα μπροστά σε μια οθόνη.
Όλοι εμείς που κάναμε τον Χριστό Brand name, που μετατρέψαμε την ιεροσύνη σε επάγγελμα, τα μοναστήρια σε στούντιο γυρισμάτων και τους ναούς σε χώρους ψυχαγωγίας, κουτσομπολιού, PR, ηθικής επιβεβαίωσης, προβολής του κάλλους μας, και ευκαιρίας για Κυριακάτικο καφέ.
Όλοι εμείς που απωλέσαμε την ιερότητα και την ομορφιά της Ελληνικής Ταυτότητας και από πριγκιπόπουλα γίναμε γουρούνια που κυλιόμαστε στη λάσπη, προσπαθώντας να το ξεχάσουμε μέσα από μια λαστιχένια μπάλα.
Υάκινθος.
