Γράφει ο Ιταλός συγγραφέας Ρομπέρτο Πεκιόλι
Το 1968 [ο λεγόμενος “Μάης του ’68 του Παρισιού”] ─ είναι ένα συμβολικό έτος που σηματοδοτεί την παρακμή, το ηλιοβασίλεμα του Δυτικού πολιτισμού μας. Ο Βρετανός βουλευτής Ένοχ Πάουελ εκφώνησε μια ομιλία που του κόστισε την πολιτική του καριέρα. Είναι γνωστή ως η ομιλία των «Ποταμών του Αίματος», καθώς προφήτευσε ότι η μαζική μετανάστευση θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε βίαιες αιματηρές συγκρούσεις. Σε αυτό ακριβώς το “Σημείο Καμπής” βρισκόμαστε σήμερα. Τα ποτάμια βέβαια, είναι ακόμα ρυάκια, αλλά ο δρόμος έχει χαραχθεί και δεν θα είναι εύκολο να τα σταματήσουμε. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η εθνοτική πόλωση είναι δραματική και οι νόμοι στοχοποιούν τους Βρετανούς και ευνοούν τους μετανάστες και τους «νέους Βρετανούς». Ακόμη και ο δήμαρχος του Λονδίνου και ο Υπουργός Εσωτερικών είναι πακιστανικής καταγωγής. Η κατάσταση είναι παρόμοια στη Γαλλία, μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί, που επιδεινώνεται από την πολιτική, οικονομική & κοινωνική κρίση.
Στην Αμερική, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Δύο δολοφονίες συγκλονίζουν τη συνείδηση όσων τους έχει απομείνει ακόμη λίγη. Η πρώτη, αφορά μια όμορφη κοπέλα από την Ουκρανία, την Ιρίνα Ζαρούτσκα, η οποία δολοφονήθηκε στο μετρό μιας επαρχιακής πόλης από έναν Αφροαμερικανό (να το πούμε έτσι, για λόγους πολιτικής ορθότητας) από φυλετικό μίσος. Ο δολοφόνος που κουβαλούσε δεκατέσσερις προηγούμενες καταδίκες στο ποινικό μητρώο του και είχε αφεθεί ελεύθερος μετά από δίκη από μια δικαστίνα, που ήταν και αυτή Αφροαμερικανίδα όπως και αυτός. Και ο νοων νοείτω… Η φυλετικοποίηση εξαπλώνεται ανεξέλεγκτα στις ΗΠΑ, επιβάλλοντας το δίκαιο του αίματος πάνω από το δίκαιο των δικαιωμάτων. Το θύμα είχε όλα τα χαρακτηριστικά για να γίνει ένα σύμβολο πένθους. Μια γυναίκα, νεαρή, πρόσφυγας από την Ουκρανία, δολοφονημένη από έναν άνδρα αρπακτικό. Αλλά όχι! Είχε την ατυχία να είναι λευκή και να έχει δολοφονηθεί από έναν μαύρο άνδρα. Επομένως, η Ιρίνα δεν αξίζει την προσοχή των επαγγελματιών αντιρατσιστών ούτε των φεμινιστριών, και γενικά των “αφυπνισμένων” Woke.
Δεν υπήρξε καμία γυναικοκτονία, καμία οργή & αγανάκτηση, καμιά διαδήλωση, κατ’ εντολή των μνησίκακων νεο-σουφραζετών, φεμινιστριών. Κανένα αστέρι του αθλητισμού ή της ψυχαγωγίας δεν γονάτισε όπως έγινε υποχρεωτικά για τον Τζορτζ Φλόιντ, τον μαύρο καταδικασμένο κακοποιό που σκοτώθηκε από έναν λευκό αστυνομικό. Το Black Lives Matter, οι “Ζωές των Μαύρων Μετράνε”, έχουν σημασία, αλλά όχι η ζωή της καημένης αδικοχαμένης λευκής Ιρίνα. Το θύμα, σε αυτή την περίπτωση, είναι ο δήμιος, ο θύτης, εκπρόσωπος μιας κακομεταχειρισμένης εθνοτικής ομάδας. Αρκετοί το λένε ανοιχτά. Κανείς δεν καταγγέλλει το βραχυκύκλωμα μιας υπερ-ατομικιστικής κοινωνίας που μισεί το παρελθόν της, αλλά διαιωνίζει τα λάθη & τις αμαρτίες της – πραγματικές ή φανταστικές – των προηγούμενων γενεών, επιβάλλοντας τιμωρίες & αποζημιώσεις στους απογόνους τους. Για άλλη μια φορά, το δίκαιο του αίματος υπερίσχυσε, σε αντίθεση με όλες τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Στις 10 Σεπτεμβρίου, ο Τσάρλι Κερκ, ένας νεαρός συντηρητικός ακτιβιστής, δολοφονήθηκε σε ένα πανεπιστήμιο όπου έδινε διάλεξη. Ήταν ο τέλειος στόχος για το μίσος του ριζοσπαστικού “προοδευτικού” όχλου (πράγματι, αυτή είναι μια μεγάλη “πρόοδος”). Τριάντα ετών, Χριστιανός, οικογενειάρχης, λευκός, σεξουαλικά φυσιολογικός, κατά της μετανάστευσης, μορφωμένος, υποστηρικτής της οικογένειας και της πατρίδας. Επιπλέον, ο Κερκ, ήταν ικανός να κινητοποιήσει συνειδήσεις με το κίνημά του “Turning Point” (“Σημείο Καμπής”) και να αμφισβητήσει τους αντιπάλους του στο συγκεκριμένο πεδίο ιδεών. «Aποδείξτε μου ότι κάνω λάθος» ήταν η χαρακτηριστική του φράση-σλόγκαν. Κάτι που ήταν αδύνατο. Αφού οι κακοί, οι πονηροί, οι απόλυτοι εχθροί – ο πολιτικός θεωρητικός Καρλ Σμιτ στο βιβλίο του “H Θεωρία του Παρτιζάνου”, είχε αντιληφθει όλα αυτά που έρχονταν στο ευαίσθητο ραντάρ του, από το 1963 – και πρέπει να καταστραφούν, να εξοντωθούν. Καμία συζήτηση μαζί τους. Τους αξίζει ο θάνατος και μόνο.
Στην περίπτωση του Τσάρλι, η χαρά για ό,τι συνέβη – η επιδοκιμασία της δολοφονίας του – είναι εμφανής στα σχόλια των περισσότερων λεγόμενων αριστερών. Ο όρος αριστεροί, είναι ο μόνος σωστός ορισμός ενός κόσμου που είναι λίγο φιλελεύθερος, πολύ ριζοσπαστικός, αφυπνισμένος (woke), πολύ “προοδευτικός”, μεταμαρξιστικός και τώρα Μεταανθρώπινος (Metahumanist), που έχει πληγεί από ένα καταστροφικό πνευματικό και ηθικό σεισμό που διαρκεί εδώ και μισό αιώνα. Ο Τσάρλι, σύμφωνα με το πιο συγκρατημένο & νηφάλιο σχολιασμό, «τα προκάλεσε ο ίδιος αυτά που έπαθε», όπως υπαινίχθηκε ο [Ιταλός] Πιερτζόρτζιο Οντιφρέντι. Έτσι λοιπόν, εμείς οι ίδιοι προκαλούμε την μοίρα μας, που έχουμε ακόμη το θράσος να πιστεύουμε στον Θεό, στην πατρίδα και στην οικογένεια, που μας ελκύει ακόμη το αντίθετο φύλο, που αγαπάμε τη ζωή και τη μετάδοσή της, που αναγνωρίζουμε το χρέος μας προς το ιστορικό παρελθόν μας, που είμαστε αυτό που είμαστε ως γιοί & θυγατέρες ενός πολιτισμού χιλιάδων ετών, μιας γλώσσας, μιας ταυτότητας, ενός λαού, ενός έθνους και μιας παράδοσης. Αποδείξτε μας ότι έχουμε άδικο, “αποδείξετε μας ότι κάνουμε λάθος”, αλλά η αντιπαράθεση μαζί μας απαγορεύεται. Μια και αυτό είναι επίσης επικίνδυνο και για εσάς, καθώς κάτι τέτοιο θα έθετε υπό αμφισβήτηση τα αναπόδεικτα θεωρήματα σας, που είναι ακλόνητα σαν γρανίτης, τους κανόνες του “νέου νόμου”, των μεγαλοπρεπών και “προοδευτικών” πεπρωμένων σας.
Ένας έξυπνος και θαρραλέος Αμερικανός νεαρός έχασε τη ζωή του. Ο δολοφόνος φαίνεται να έχει οδηγηθεί στη δικαιοσύνη, έτσι λέει η φόρμουλα του πιο μπαγιάτικου κομφορμισμού. Είναι κι αυτός ένας νεαρός άνδρας, είκοσι δύο ετών, δέσμιος κακομαθημένων ιδεών, ή κακώς αφομοιωμένων ιδεών, προφανώς τροφοδοτούμενων από την ρητορική των ΛΟΑΤΚΙ+, υποκινούμενος από μία αμείλικτη έχθρα & από ένα αβυσσαλέο μίσος. Ένας ικανός σκοπευτής με ένα τουφέκι ακριβείας ελεύθερου σκοπευτή και με σφαίρες στις οποίες, μαζί με άλλες ασυνάρτητες φράσεις, είχε χαραγμένο, στα ιταλικά, το “Bella Ciao”, ως σήμα κατατεθέν. Μπίνγκο. Φυσικά, και δεν υπάρχει καμία ευθύνη για το ANPI [ο Σύλλογος που ιδρύθηκε από τους Ιταλούς παρτιζάνους που συμμετείχαν στην Ιταλική Αντίσταση] ή για τελευταίο εκατοντάχρονο τυχερό γεροντάκο Ιταλό παρτιζάνο, που ίσως ακόμη ζει, αλλά το κλίμα, το συναίσθημα είναι αυτό. Ο εχθρός πυροβολείται και εξοντώνεται, εν μέσω των βροντερών χειροκροτημάτων & επευφημιών των οπαδών της ομάδας και της απροκάλυπτης ικανοποίησης των “καλών ψυχών”, για τις οποίες το μίσος είναι πάντα κάποιου άλλου. Καλά του κάνανε, ένας λιγότερος, είναι οι αηδιαστικές φράσεις που επαναλαμβάνονταν.
Ο δολοφόνος λέγεται ότι ήταν ένας μοναχικός λύκος, όπως ο βασανιστής της Ιρίνα, που ήταν πολύ λευκή για να ζήσει. Και πιθανά υπάρχουν πάρα πολλοί απομονωμένοι ανισόρροποι νεαροί με όπλα στα χέρια τους, στρατιωτική εκπαίδευση και αλάνθαστο σημάδι. Ο Τραμπ την γλίτωσε χάρη σε μια απρόβλεπτη κίνηση το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ο νεαρός Κολομβιανός υποψήφιος Μιγκέλ Ουρίμπε, αντίπαλος της Αριστεράς (και των εμπόρων ναρκωτικών), δεν ήταν τόσο τυχερός, ούτε ο Ιάπωνας πολιτικός Σίνζο Άμπε. Η δολοφονία γίνεται για άλλη μια φορά όπλο πολιτικού αγώνα. Ο τυχερός Σλοβάκος πρωθυπουργός Φίκο επέζησε από μια απόπειρα δολοφονίας, ενώ η αντίπαλος της φιλοδυτικής Μολδαβής εμπρηστικής πασιονάριας, Μάια Σάντου βρίσκεται στη φυλακή με “κατασκευασμένες” κατηγορίες. Οι Γερμανοί εναλλακτικοί υποψήφιοι του AfD, για την προεδρία της Γερμανίας, πεθαίνουν ξαφνικά & ανεξήγητα, λίγο πριν από τις εκλογές, και ο πρώην πρόεδρος της Βραζιλίας Μπολσονάρο έχει καταδικαστεί σε δεκαετίες φυλάκισης για πολιτικά εγκλήματα.
Ναι, είναι καρατσεκαρισμένο, ότι πράγματι ζούμε σήμερα σ’ ένα “Σημείο Καμπής”. Το κακό δεν μπορεί πλέον να κρυφθεί. Το θηρίο είναι βαριά τραυματισμένο και αντιδρά μόνο με την λογική του μίσους, της καταστροφής και του θανάτου. Δηλαδή, η πρόοδος του κόσμου κατά αντίστροφη κατεύθυνση. Στην περίπτωση του Κερκ, ο στόχος επιλέχθηκε προσεκτικά, και σίγουρα όχι από τον συνηθισμένο “τρελό” που είναι πάντα παρών στις Αμερικανικές πολιτικές δολοφονίες. Ο Κερκ ήταν νέος, γεμάτος ζωντάνια, ικανός να κινητοποιεί τους νεαρούς, προικισμένος με διαλεκτικές δεξιότητες, και ένθερμα αφοσιωμένος στον σκοπό του. «Αποδείξτε μου ότι κάνω λάθος», έλεγε, δείχνοντας την ακλόνητη πίστη του στις ιδέες του και στη διαλεκτική μέθοδο του διαλόγου, μια λέξη που χρησιμοποιείται καταχρηστικά και δυσφημίζεται από την Αριστερά. Όσοι ενθαρρύνουν τη συζήτηση δεν είναι φανατικοί, αλλά ανοιχτόμυαλοι, όσο ξεκάθαρες κι αν είναι οι θέσεις τους. Πιστεύουν στον αληθινό πλουραλισμό των ιδεών, τον οποίο ο “προοδευτικός” ριζοσπαστισμός τον βλέπει σαν αγκάθι στο πλευρό του. Σέβονται και αναγνωρίζουν τους αντιπάλους τους. Αυτό είναι κάτι το υπερβολικό για την αριστερή συρφετό, και για αυτό οι εκπρόσωποι τους στα MM ενημέρωσης αποκαλούν τώρα τον Τσάρλι Κερκ αμφιλεγόμενο ή διχαστικό. Είναι αποκρουστική υποκρισία το να μην τον καταδικάσουν αμέσως. Ναι, η αντιπαράθεση των ιδεών είναι η ψυχή της σκέψης, και ο μαιευτήρα της αλήθειας, καθώς κάποιος, μπορεί μέσω αυτής, να συγκρίνει τις θέσεις των αντιπάλων και να επιλέξει.
Η κρίση που έχει πυροδοτηθεί στην Αμερική γίνεται ολισθηρή & αμείλικτη, ξεπερνώντας ακόμη και την παρακμή των ΗΠΑ, τον υφέρποντα εμφύλιο πόλεμο που μαίνεται εκεί και την παρακμή των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Το ρήγμα είναι πλέον ανεπανόρθωτο τόσο στο εθνικό επίπεδο των ΗΠΑ, όσο και σε επίπεδο αρχών και αξιών, σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ιστορία ─ με όλο τον σεβασμό μου στον φιλελευθερισμό της παγκοσμιοποίησης ─ δεν τελείωσε με την κατάρρευση του κομμουνισμού του 20ού αιώνα. Τα ιδεολογικά & ηθικά συντρίμμια του περασμένου αιώνα γέννησαν την τρέλα της Woke-Ατζέντας, το κύμα των ομοτρανς ΛΟΑΤΚΙ+ και την αποδόμηση κάθε κοινής αρχής, πάνω στην οποία οικοδομείται μια κοινωνία. Όμως διατηρήθηκε παράλληλα άθικτη η δυναμική της βίας και του μίσους των παλαιών πολιτικών ιδεολογιών. Όλα αυτά έχουν γίνει εμμονικά με το στίγμα του φασισμού και του ναζισμού να αποδίδεται σε οτιδήποτε δεν συμμορφώνεται με το κυρίαρχο ιδεολογικό κριτήριο των παγκοσμιοποιητών.
Η γενιά του συγγραφέα αυτού του άρθρου, το έχει βιώσει αυτό από πρώτο χέρι. Στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, του σύντομου & ατελείωτου 20ου αιώνα, του οποίου είμαστε παιδιά του, η Ιταλία βίωσε ένα κύμα μίσους και βίας που τροφοδοτήθηκε από πανεπιστήμια, εφημερίδες και μια αρρωστημένη νοοτροπία, η οποία έβλεπε τη δολοφονία του εχθρού ως μια επαναστατική πράξη, ως μια θαρραλέα χειρονομία άμεσης απονομής δικαιοσύνης & απελευθέρωσης. «Η δολοφονία ενός φασίστα δεν είναι έγκλημα», τραγουδούσαν τότε οι άνθρωποι με όλη τη δύναμη της φωνής τους στις πλατείες, στους δρόμους και τα σχολεία. Αρκετοί το έκαναν κιόλας πράξη. Σήμερα, όποιος δεν ανήκει στην “προοδευτική” παράταξη είναι φασίστας. Είναι επίσης και ομοφοβικός, ξενοφοβικός, ρατσιστής, σεξιστής, αντι-αμβλωτιστής, οπισθοδρομικός Χριστιανός. Αυτές δεν είναι πλέον προσβολές, αλλά ταμπέλες, ρετσινιές, γραμμένες με κόκκινα γράμματα για να προσδιορίζουν ευκρινώς και τους επόμενους στόχους τους. Όσοι βίωσαν το μίσος σε εκείνα τα καταραμένα χρόνια το γνωρίζουν καλά αυτό.
Ο συγγραφέας υπήρξε μάρτυρας και θύμα αυτής της άρρωστης νοοτροπίας. Είμαι εγώ αυτός που βρίσκεται στο στόχαστρο, ακριβώς εγώ, ακόμα κι αν δεν με γνωρίζουν προσωπικά, ακόμη και αν δεν γνωρίζουν τίποτα για τις σκέψεις μου. Αυτή η αρνητική δύναμη είναι κάτι που αλλάζει τη ζωή σου και σου αφήνει μόνο δύο εναλλακτικές επιλογές. Ή να γίνεις σαν και αυτούς, όμοιος τους, απαντώντας στο μίσος με περισσότερο μίσος, στη βία με περισσότερη βία ή να ανακαλύψεις την υπερηφάνεια του να είσαι διαφορετικός. Να μην σκέφτεσαι, να μην αντιδράς, να μην μιλάς, να μην ενεργείς όπως αυτοί, που σε αποκαλούν εχθρό. Σηματοδοτώντας έτσι την ηθική απόσταση που σε χωρίζει από αυτούς, με ηθικούς, πολιτιστικούς και συμπεριφορικούς όρους. Δυστυχώς, τα βίαια λόγια, η εκτεταμένη μνησικακία, η πικρία και οι προκαταλήψεις ακολουθούνται σχεδον αναπόφευκτα από σωματική βία, την επιθυμία, την ηδονή να αποτελειώσεις τον άλλον, τον απανθρωποποιημένο εχθρό. Η απανθρωποποίηση, ωστόσο, είναι το πεπρωμένο εκείνων που μισούν, εκείνων που χρησιμοποιούν, υποκινούν και εξυψώνουν τη βία, εκείνων που συλλογίζονται με όρους μίσους, δηλαδή παραλογίζονται, σε βίαιες συγκρούσεις, των οποίων η μόνη λύση στο τέλος είναι η αιματοχυσία.
Έτσι, πεθαίνει ο Δυτικός Πολιτισμός, συγκλονισμένος & ερειπωμένος από χιλιάδες σεισμούς, παραμορφωμένος από τις αμέτρητες αλλαγές & φτιασιδώματα, άρρωστος από την υπερβολική παραφροσύνη που κουβαλά στο κεφάλι του, αηδιασμένος από τις πάρα πολλές ανοησίες & αμαρτίες του. Δεν μπορεί να υπάρξει συνδιαλλαγή μεταξύ «εμάς» και «αυτών» εκτός αν συμφωνήσουμε όλοι να αμφισβητήσουμε τα πάντα. Και τότε, πράγματι υπάρχει η δυνατότητα, με δύναμη, γενναιότητα και ταπεινότητα, να αναγνωρίσουμε αμοιβαία τα λάθη και τις αμαρτίες μας … Πράγμα, που είναι όνειρο θερινής νυχτός.
«Αποδείξτε μου ότι κάνω λάθος», ήταν το σλόγκαν & η πρόκληση του μάρτυρα Τσάρλι Κερκ. Διαφορετικά, τα ποτάμια αίματος, σε όχι πολύ καιρό, θα αρχίσουν να ρέουν φουσκωμένα πραγματικά, δίπλα μας και κατ’ επάνω μας.
Είθε ο ουρανός να είναι ευγενικός μαζί σας, σε αντίθεση με τη γη, στην οποία περπατήσατε, στην σύντομη ζωή σας, Ιρίνα, Τσάρλι και σε όλους εκείνους που έπεσαν θύματα για τις ιδέες τους ή για αυτό που ήταν.
