Δεν ξέρουμε ποιός είχε την ιδιοφυή ιδέα ή αν ήταν προσχεδιασμένη η προτροπή στους συγκεντρωμένους γύρω από την ηρωικό πατέρα και απεργό πείνας Πάνο Ρούτσι να καθήσουν οκλαδόν στο τέλος της συγκέντρωσης στο Συντάγμα.
Αλλά η απλή αυτή κίνηση έσπασε μια παράδοση δεκαετιών όπου τον τελευταίο λόγο σε τέτοιες εκδηλώσεις είχαν οι «γνωστοί άγνωστοι» κουκουλοφόροι και ροπαλοφόροι του Βαθέος Κράτους δίνοντας το έναυσμα στις επίλεκτες δυνάμεις του Θεσμικού Κράτους να διαλύσει τους συγκεντρωμένους, άντρες και γυναικόπαιδα, με ληγμενα δακρυγόνα και οβίδες κρότου-λάμψης.
Αυτή τη φορά μάλιστα, το σύνηθες αποτέλεσμα μπορούσε να έχει τραγικές και ανεξέλεγκτες συνέπειες αν μία από τις «τυφλές» εκρήξεις στόχευε πάνω ή μπροστά στον απεργό πείνας, όπως συνέβη στους αείμνηστους Μανώλη Γλεζο και Μίκη Θεοδωράκη στη κορυφή της μεγαλειώδους διαδήλωσης του Φεβρουαρίου 2012 κατά του δεύτερου Μνημονίου.
Το «σενάριο Γρηγορόπουλου» έπαιζε από πριν και ίσως συνεχίζει να παίζει και τώρα στις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις του Βαθέος με το Θεσμικό Κράτος. «Κάπως πρέπει να ξεφορτωθούμε τα Τέμπη προτού μας ξεφορτωθούν όλους μαζί με την αλήθεια σε κοινή θέα».
Η κίνηση του πλήθους να καθήσει οκλαδόν διέφερε από τις παραδοσιακές αντιπαραθέσεις πολιτικής ανυπακοής διαδηλωτών με τις δυνάμεις κατοχής ή κρατικής καταστολής του Υπέρτερου Εχθρού, όπως την καθιέρωσε μεταπολεμικά ο Γκάντι.
Αυτή τη φορά δεν υπήρξε αντιπαράθεση αλλά αιφνιδιασμός και αποκάλυψη ομάδων του Εχθρού που καιροφυλακτούσαν στο απέναντι πεζοδρόμιο και αναγκάστηκαν να παραμείνουν όρθιοι με κράνη, μάσκες και ρόπαλα ανά χείρας, ορατοί στα κινητά των καθημένων.
«Δεν χρειαζόμαστε την προστασία σας, παρακαλούμε να αποχωρήσετε». Και αποχώρησαν πριν το πληθος σηκωθει για να αποχωρήσει κι αυτό ειρηνικά.
Το επεισόδιο θα ήταν μια προσωρινή ευχάριστη νότα στο υπαρξιακό διακύβευμα μιας χώρας σε πολιτειακή και ηθική κατολίσθηση αν δεν αποκτούσε συμβολικό περιεχόμενο με εθνική και παγκόσμια σημασία.
Το φάσμα Χάους, Καταστροφής και Αιματοχυσίας που συμπυκνώθηκε ακαριαία στις εκλάμψεις του Ψυχρού Ήλιου των Τεμπών δεν πλανάται πια μόνο πάνω από την Ελλάδα αλλά διατρέχει απειλητικά και εκβιάζει ολόκληρο τον Πλανήτη.
Με μία Γενοκτονία μετά την άλλη, μια δολοφονία ελπιδοφόρου προσώπου μετά την άλλη, μία σύρραξη μετά την άλλη, μία πανδημία και θεομηνία μετά την άλλη ένα απόρρητο όπλο μαζικής καταστροφής μετά το άλλο, το Θηρίο της Αποκάλυψης βαρέθηκε να παίζει το ρόλο του Αόρατου και «θεωρητικά» Ανύπαρκτου.
Απαιτεί την απόλυτη αναγνώριση ως Επικυρίαρχος του Κόσμου τούτου. Αναγνώριση αλλά όχι Αποκάλυψη της αληθινής του ταυτότητας που κρατάει μόνο για τους μυημένους οπαδους του. Για τους υπόλοιπους, του αρκεί να βασανίζονται μέχρι να αφανιστούν με το ερώτημα «Τις όμοιος τω θηρίω, τις δύναται πολεμήσαι κατ’ αυτού;».
Αν λοιπόν, η απάντηση των εχέφρονων ανθρώπων ειναι «Ουδείς εξ ημών», μήπως η λύση του προβλήματος είναι το Οκλαδόν;
Αν δηλαδή τα βλέμματα της οικουμένης στραφούν μονομιάς πάνω του από μια χαμηλότερη γωνία θέασης και σταθερότερη επαφή με το έδαφος όπως στη συγκεντρωση της Κυριακής;
Ίσως τότε αποκαλυφθεί η αλήθεια της πηγής και των μέσων της δύναμης του, που είναι η διεισδυση, η διάβρωση, η διαφθορά, η απάτη και το μεγάλο ψέμα με το οποίο μετατρέπει τα θύματα σε θύτες, διασπείροντας το διχασμό, την εκούσια υποδούλωση και τον αδοκητο αργό η αιφνίδιο θάνατο παντού.
Και πάλι η σημερινή συγκυρία στην εξέλιξη του δράματος των Τεμπών εστιάζει σε αυτό που δεν μπορεί να παραμείνει κρυφό, όχι για άλλους 31 αλλά ούτε για ένα μήνα, χωρίς να κινδυνέψουν κι άλλες ζωές αθώων και αμάχων.
Γιατι τίθεται θέμα εκταφής νεκρών τώρα και όχι πολύ νωρίτερα ή μετά από 4 μήνες που θα είναι νόμιμο για όλους; Για να μη διαταραχθεί η πορεία προς «δίκαιη» δίκη ή για να μη καταλογιστούν πραγματικά εγκλήματα σε πραγματικούς ενόχους;
Τι νόημα έχει η εκταφή νεκρού από «τροχαίο δυστύχημα» χωρίς δράστες και όχι από προμελετημένο εγκλημα που σκηνοθετήθηκε ως «αδιανόητο δυστύχημα»;
Ακόμη και όταν το Υπουργείο Υγείας, παρανόμως και αναρμοδίως, ανακοίνωσε την τρίτη μέρα μετά το Έγκλημα πως θα παραδώσει τις σορούς όλων των θυμάτων σε αεροστεγείς σακούλες μέσα σε σφραγισμένα φέρετρα, κανένας συγγενείς δεν διεκδίκησε το «αναφαίρετο και ιερό του δικαίωμα» για προσωπική φροντιδα των λειψάνων τους.
Υποχρεώθηκαν ή συναίνεσαν σιωπηρά στη πρωτοφανή βεβήλωση των νεκρών τους;
Σε κάθε περίπτωση έπρεπε να γνωρίζουν πως το ανοσιούργημα όσων παίζουν με τον θάνατο σωμάτων και την αθανασία ψυχών δεν θα σταματούσε με την νεκρώσιμη ακολουθία και την ταφή.
Ο σεβασμός προς τους νεκρούς στην καθ’ ημάς Παράδοση δεν εξαρτάται ούτε περιορίζεται από την ακρίβεια και πληρότητα περισυλλογής ή ταυτοποίησης κάθε τεμαχίου, οσταρίου και βιολογικού υπολείμματος Εξαύλωσης και Αποτέφρωσης για κάθε ενταφιαζόμενο.
Αν όμως το αίτιο αυτής της κατάληξης σκόπιμα αποκρύβεται και εργαλειοποιείται διαρκώς με ψεύδη και μακάβρια ψυχοδράματα, είναι φυσικό στο τέλος να κακοφορμίσει σε Άγος που δηλητηριάζει τον κοινωνικό ιστό.
Αργά ή γρήγορα θα φτάναμε στην αποκάλυψη πως καμία νόμιμη ιατροδικαστική πράξη στον τόπο του εγκλήματος δεν διενεργήθηκε από την αρμόδια ή άλλες ιατροδικαστικές υπηρεσίες και καμία ιατροδικαστική έκθεση δεν υπογράφτηκε από αυτούς που την συνέταξαν.
Ολόκληρος ο χώρος της καταστροφής είχε καταληφθεί εξαρχής από τους Αυτουργούς της και τα εξειδικευμένα στη «επιστημονική» συγκάλυψη συνεργεία τους.
Πώς ειναι δυνατόν να επέτρεπαν στους ιατροδικαστές Λάρισας να προσέλθουν στο «πεδίο» για εκτέλεση των καθηκόντων τους;
Όταν όμως κάποιοι θα έθεταν κάποτε ζητημα εκταφής νεκρών, με επίκληση της μιας ή της άλλης ιατροδικαστικής «παράλειψης», όλα αυτά θα ήταν αδύνατο να παραμείνουν θαμμένα κάτω από στοιβάδες μικρών και μεγάλων ψεμάτων.
Η λύση ειναι… «Οκλαδόν» όλοι οι αθώοι, ειλικρινείς και υποψιασμένοι.
Η Αλήθεια θα φανερώσει με το αδιάψευστο στιγμα της αυτούς που θα μείνουν όρθιοι με τα κράνη και τα ρόπαλα των ψεμμάτων τους.
https://anazitiseis.gr/egklima-sta-tebi-polla-ta-erotimata-gia-tin-ebloki-agnoston-iatrodikaston-se-nekropsies-pou-ypografoun-oi-iatrodikastes-larisas/
