Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Το Ισραήλ κερδίζει παντού, αναμφισβήτητα, βρίσκεται στο δρόμο της νίκης. Κερδίζει σε όλα τα μέτωπα, σαρώνοντας & εκδιώκοντας τους Παλαιστινίους από τη Γάζα και μειώνοντας την παρουσία τους στη Δυτική Όχθη στο ελάχιστο. Και, ταυτόχρονα, καταλαμβάνοντας μέρος της νότιας Συρίας, επιβάλλοντας στη Δαμασκό μια κυβέρνηση-μαριονέτα, και εισβάλλει μαζικά στον Λίβανο. Και αναγκάζει τη Χεζμπολάχ σε μια απεγνωσμένη άμυνα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε, βέβαια, τις επιθέσεις βαθιά μέσα στο Ιράκ. Και τις πιο μακρινές επιθέσεις, εναντίον του Ιράν.
Εν ολίγοις, μια στρατιωτική νίκη σε όλα τα μέτωπα, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο για εναλλακτικές ερμηνείες. Μια νίκη, αν θέλετε, σκληρή, επιθετική και κυνική, αλλά αδιαμφισβήτητη.
Παρόλα αυτά, ωστόσο, έχω μια ερώτηση να θέσω: Από πού αντλεί ο Νετανιάχου τη δύναμη να τα κάνει όλα αυτά; Τη δύναμη να πραγματοποιήσει, στην ουσία, το όνειρο του Μεγάλου Ισραήλ. Εξαλείφοντας ή ελαχιστοποιώντας την Αραβική παρουσία στα εδάφη αυτά;
Και αυτό το ερώτημα είναι πολύ πιο περίπλοκο από ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς με την πρώτη ματιά.
Γιατί, φυσικά, το Ισραήλ διαθέτει μια εξαιρετική στρατιωτική οργάνωση. Έναν αποτελεσματικό στρατό, εξοπλισμένο με τα καλύτερα σύγχρονα όπλα. Έχει ικανούς διοικητές και αποφασισμένους στρατιώτες. Σε σημείο που να είναι αδίστακτοι.
Ωστόσο, αν κοιτάξουμε μόνο τους απλούς αριθμούς, οι Ισραηλινοί είναι μόνο μια χούφτα. Λίγοι, πολύ λίγοι στο πλαίσιο αυτού του ποικιλόμορφου και φουρτουνιασμένου ωκεανού που είναι ο Αραβικός κόσμος.
Αυτό φυσικά εγείρει το ερώτημα κατά πόσον η δύναμη του Ισραήλ οφείλεται αποκλειστικά στη στρατιωτική του ισχύ. Και η απάντηση είναι προφανής, ακόμα κι αν δεν είναι εύκολη.
Η δύναμη του Ισραήλ είναι, πρωτίστως και ουσιαστικά, πολιτική. Και όχι μόνο επειδή απολαμβάνει την σχεδόν άνευ όρων υποστήριξη της Ουάσιγκτον.
Αυτό που πραγματικά επιτρέπει στο Ισραήλ να κάνει ό,τι θέλει, σαν νταής, στη Μέση Ανατολή είναι η συμπεριφορά των Αραβικών κρατών. Και συγκεκριμένα, η θεμελιώδης ασάφειά τους στο παλαιστινιακό ζήτημα.
Γιατί, στα λόγια, σχεδόν όλα τα αραβικά κράτη είναι υπέρ της Παλαιστίνης. Αλλά μόνο στα λόγια.
Στην πραγματικότητα, όλοι διαπραγματεύονται κρυφά με το Ισραήλ, στο παρασκήνιο. Και προσπαθούν να εμποδίσουν την ίδρυση μιας ανεξάρτητης Παλαιστίνης. Για πάντα.
Όχι μόνο η Ιορδανία, που θεωρεί τους Παλαιστινίους ουσιαστικά προδότες της Χασεμιτικής μοναρχίας. Και προτιμά να τιμωρηθούν και να εξοντωθούν από τους Ισραηλινούς.
Η Αίγυπτος έχει επίσης μια θέση που είναι τουλάχιστον διφορούμενη, αμφίσημη. Όπως και οι ζάμπλουτες πετρελαϊκές μοναρχίες του Κόλπου.
Για να μην μιλήσουμε για τη νέα Συρία του Αλ-Τζολανί … που τώρα πλέον είναι δορυφόρος του Ισραήλ.
Με τη Χεζμπολάχ να αντιμετωπίζει όλο και περισσότερες δυσκολίες στο Λίβανο και το Ιράν να δέχεται απανωτές επιθέσεις, σαν κατραπακιές, οι Παλαιστίνιοι έχουν μείνει εντελώς μόνοι τους. Εγκαταλελειμμένοι στη μοίρα τους.
Η Άγκυρα, από την άλλη πλευρά, τους υποστηρίζει μόνο λεκτικά. Στην πραγματικότητα, συνεχίζει να διαπραγματεύεται και να κάνει κερδοφόρες μπίζνες με το Τελ Αβίβ.
Φυσικά, η διάθεση των αραβικών λαϊκών μαζών είναι πολύ διαφορετική. Και ακριβώς γι’ αυτό οι κυβερνητικές ελίτ προσποιούνται ότι υποστηρίζουν την παλαιστινιακή υπόθεση.
Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, πρόκειται μόνο για προσποίηση.
Μια προσποίηση που επιτρέπει στο Ισραήλ, με μερικά εκατομμύρια ανθρώπους, να κυριαρχεί επί της σκηνής της Μέσης Ανατολής.
Όχι μόνο για να αμυνθούν και να αποφύγουν την κατάρρευση, αλλά και για να πραγματοποιήσουν το πανάρχαιο όνειρο του Μεγάλου Ισραήλ.
Χωρίς να ανησυχεί καθόλου για τον Αραβικό Ωκεανό μέσα στον οποίο είναι εγκλωβισμένο.
Και έτσι συνεχίζει απτόητο την πορεία του, στον δρόμο αυτό.
