Στη Μεγάλη Βρετανία ο μονάρχης δεν είναι πλέον ο εγγυητής της ειρήνης. Αντίθετα, εγγυάται πια βιασμούς, βία και φόνους – μια ατέρμονη ροή ωμοτήτων, τροφοδοτούμενη από μια ατέρμονη ροή ξένων ανδρών που δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε αυτά. (Αυτό, παρεμπιπτόντως, δεν είναι αναφορά στον δήμαρχο του Λονδίνου, Σαντίκ Καν.)
Σύμφωνα με τη θεωρία του κοινωνικού συμβολαίου, ο κυβερνήτης και οι υπήκοοι συνάπτουν μια δεσμευτική συμφωνία, όπου παραιτούνται από ορισμένα φυσικά δικαιώματα προς όφελος της ειρήνης, της ευημερίας και της καλής διακυβέρνησης, γράφει το REN.
Στην αγγλοαμερικανική παράδοση, ο Τόμας Χομπς είναι ο μεγάλος εκφραστής της θεωρίας του κοινωνικού συμβολαίου. Έγραψε το Λεβιάθαν: Ή η Ύλη, η Μορφή και η Εξουσία μιας Κοινοπολιτείας, Εκκλησιαστικής και Πολιτικής (1651).
Ο Χομπς έγραφε σε μια εποχή όπου η νομιμότητα της κυβέρνησης, και ιδιαίτερα της μοναρχίας, δεν θεωρούνταν πλέον αυτονόητη. Ήταν στο τέλος του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου, κατά τον οποίο ο βασιλιάς Κάρολος Α’ αποκεφαλίστηκε και στην Αγγλία ανακηρύχθηκε η δημοκρατία.
Ο Χομπς, μοναρχικός, ήθελε να επαναφέρει την αγαπημένη του μορφή διακυβέρνησης σε σταθερή βάση.
Ο Χομπς ρωτά: Ποια είναι η απόλυτη βάση της εξουσίας; Ποια δικαιώματα έχουν οι υπήκοοι απέναντι σε έναν κυρίαρχο; Ποιος ή τι είναι κυρίαρχος; Και πολλές άλλες ερωτήσεις.
Ο πυρήνας του επιχειρήματος του Χομπς για το κοινωνικό συμβόλαιο είναι μια φανταστική αφήγηση της δημιουργίας της κοινωνίας, υπό την ηγεσία ενός μονάρχη, από το αρχέγονο χάος.
Πριν από την ύπαρξη κυρίαρχου, ο άνθρωπος βρισκόταν σε «φυσική κατάσταση». Η ζωή του σε αυτή την κατάσταση, έγραφε ο Χομπς, είναι «άθλια, κτηνώδης και σύντομη». Ο άνθρωπος είναι εμπλεγμένος σε έναν «πόλεμο όλων εναντίον όλων», όπου ο καθένας, αν του δοθεί η ευκαιρία, μπορεί να σκοτώσει οποιονδήποτε, και η μόνη μέριμνα είναι η επιβίωση με κάθε τίμημα.
Σκοτώνεις ή σκοτώνεσαι.
Μέσα σε αυτή την τρέλα εμφανίζεται ο μονάρχης, που προσφέρει στους αξιολύπητους ανθρώπους μια λογική επιλογή: θα σας προστατεύσω και θα βάλω τέλος στον πόλεμο όλων εναντίον όλων, θα επιβάλω την ειρήνη· αλλά πρέπει να με υπακούτε. Δεν θα απολαμβάνετε πια τα ίδια δικαιώματα όπως πριν, αλλά η θυσία που θα κάνετε θα σας κάνει τελικά πιο ελεύθερους, επειδή δεν θα φοβάστε πλέον τον θάνατο σε κάθε ευκαιρία.
Οι απλοί κριτικοί του Χομπς και άλλων συγγραφέων της παράδοσης τον επικρίνουν συχνά σαν να περιγράφει ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη κάποτε. Σαν ο πρώτος βασιλιάς να υπέγραψε συμβόλαιο με τους πρώτους υπηκόους κάτω από μια βελανιδιά – και τέλος. Όχι, ο Χομπς δεν το εννοούσε κυριολεκτικά. Ήταν μεταφορά.
Αλλά αυτό δεν το έκανε λιγότερο πραγματικό. Η άσκηση αποσκοπούσε στο να τονίσει μια ουσιώδη αλήθεια για την κυβέρνηση, ή τουλάχιστον για την καλή διακυβέρνηση: ότι υπάρχει βάσει της καλής θέλησης και των δύο μερών, και ότι και τα δύο πρέπει να ωφελούνται. Αυτό είναι απλώς η διακυβέρνηση: διακυβέρνηση με συναίνεση.
Φυσικά, ο Χομπς, ως εκπρόσωπος του πιο συμβολαιακά προσανατολισμένου λαού στον κόσμο, των Άγγλων, προσέφυγε στο δίκαιο για να εξηγήσει αυτή τη συμφωνία και τη δεσμευτική της ισχύ. Αλλά σχεδόν ο καθένας, ακόμα και αναλφάβητοι βοσκοί στις όχθες του Νείλου, μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει να δίνεις τον λόγο σου – και να τον σπάς.
Αυτή η επιδραστική θεωρία, ότι η κυβέρνηση υπάρχει και αντλεί τη νομιμότητά της από την προστασία του ίδιου της του λαού, δοκιμάζεται σήμερα σκληρά στον δυτικό κόσμο, και πουθενά περισσότερο από τη γενέτειρα του Χομπς, την Αγγλία.
Το βράδυ του Σαββάτου δύο άνδρες σε τρένο από το Ντόνκαστερ προς το Λονδίνο διέπραξαν μια βάναυση επίθεση με μαχαίρι, τραυματίζοντας σοβαρά τουλάχιστον εννέα άτομα. Οι δράστες υπερνικήθηκαν και συνελήφθησαν με την κατηγορία της απόπειρας ανθρωποκτονίας.
Σύμφωνα με την αστυνομία, είναι «πολύ νωρίς» για εικασίες σχετικά με τα κίνητρα των δραστών, αλλά έχουν ήδη αποκλείσει την «τρομοκρατία». Σαν να μην είναι πράξη που αποσκοπεί στο να σπείρει φόβο και τρόμο η λεηλασία ενός τρένου και το τυχαίο μαχαίρωμα ανθρώπων με μεγάλο μαχαίρι.
Η σημασιολογία είναι σημαντική. Η απροθυμία της κυβέρνησης να χαρακτηρίσει μια τέτοια πράξη ως «τρομοκρατία» από προεπιλογή είναι σημάδι των προηγούμενων δεσμεύσεών της. Αν δύο λευκοί άνδρες είχαν διαπράξει παρόμοια φρίκη, τα μέσα ενημέρωσης και η κυβέρνηση θα φώναζαν από το Μπιγκ Μπεν «ακροδεξιοί τρομοκράτες».
Η αστυνομία ήταν ασυνήθιστα γρήγορη στην αποκάλυψη πληροφοριών για τους δράστες. Και οι δύο είναι «Βρετανοί πολίτες»: δύο μαύροι άνδρες γύρω στα τριάντα, εκ των οποίων ο ένας είναι «καραϊβικής καταγωγής». Αυτό πανηγυρίζεται σαν κάποια νίκη, σαν να αναιρεί ότι τέτοιες ωμότητες διαπράττονται μόνο από πρόσφατα αφιχθέντες στη χώρα, και ιδιαίτερα μουσουλμάνους. Φυσικά, δεν είναι καθόλου άρνηση. Είναι απλώς περαιτέρω απόδειξη ότι η βρετανική μεταναστευτική πολιτική από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά υπήρξε καταστροφή. Ότι το αγαπημένο ιδεώδες της «ένταξης» είναι μύθος. Υπάρχουν άφθονες αποδείξεις, συμπεριλαμβανομένων λεπτομερών επιστημονικών μελετών, ότι μετανάστες δεύτερης, τρίτης και ακόμα τέταρτης γενιάς αισθάνονται ελάχιστη έως καθόλου σύνδεση με τη νέα τους χώρα. Αυτό, μεταξύ άλλων, τους κάνει πιο επιρρεπείς στη ριζοσπαστικοποίηση και στην προσχώρηση σε τρομοκρατικές οργανώσεις όπως το ΙΚ. Μαύροι Βρετανοί άνδρες ασπάζονται τώρα μαζικά το Ισλάμ, οπότε η πιθανότητα θρησκευτικού κινήτρου δεν μπορεί ακόμα να αποκλειστεί.
Το γεγονός ότι οι δύο άνδρες είναι Βρετανοί πολίτες δεν αλλάζει τίποτα στο ότι ακριβώς οι πρόσφατα αφιχθέντες πρόσφυγες ευθύνονται για το τρέχον κύμα σοκαριστικής βίας που οδήγησε σε διαμαρτυρίες σε όλη τη χώρα. Τη Δευτέρα ένας Αφγανός πρόσφυγας στο Οξμπρίτζ, βορειοδυτικό Λονδίνο, μαχαίρωσε τρεις ανθρώπους, μεταξύ των οποίων έναν έφηβο, σε τυχαία επίθεση σε ήσυχο προάστιο. Ένας άνδρας πέθανε και οι άλλοι δύο τραυματίες νοσηλεύονται σοβαρά.
Η υπουργός Εσωτερικών Σαμπάνα Μαχμούντ προειδοποίησε χθες βράδυ τους Βρετανούς να κρατήσουν «μυστικά» τα «σχόλιά» και τις «εικασίες» τους. Υπονοούμενη σε αυτή την προειδοποίηση ήταν φυσικά η απειλή: πες το λάθος και θα καταλήξεις στη φυλακή, όπως η Λούσι Κόνελι. Η κυρία Κόνελι φυλακίστηκε πέρσι επειδή μετά τις μαχαιρώσεις στο Σάουθπορτ ανάρτησε ένα θυμωμένο tweet και το διέγραψε γρήγορα, στο οποίο ο γιος ενός μετανάστη από τη Ρουάντα μπήκε σε μάθημα χορού και άρχισε να σκοτώνει μικρά κορίτσια.
Έχει ήδη προταθεί ότι η λύση για μαχαιρώματα σε τρένα είναι η εισαγωγή ελέγχων αεροδρομίου στους σιδηροδρομικούς σταθμούς. Αυτό είναι σαφές σημάδι ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν έχει σχέδια να αντιμετωπίσει τις πραγματικές αιτίες αυτών των φρικτών επιθέσεων. Αλλά αυτό το ξέραμε ήδη.
Εννέα στους δέκα δήμους της Μεγάλης Βρετανίας φιλοξενούν πλέον μετανάστες. Πουθενά δεν είναι ασφαλές. Δεν μπορείς να φύγεις πουθενά για να ξεφύγεις από τα οφέλη της πολυπολιτισμικότητας. Κάθε ταξίδι με τρένο, από το Πένζανς στο Πλίμουθ, από το Μάντσεστερ στο Λιντς, ακόμα και το Flying Scotsman, μπορεί να καταλήξει σε σφαγή.
Μακροπρόθεσμα αυτό πιθανότατα είναι ωφέλιμο. Κανείς δεν θα μπορεί να αποσυρθεί σε ασφαλή απόσταση και να θάψει το κεφάλι του στην άμμο. Η πραγματικότητα του τι κάνει η βρετανική κυβέρνηση θα είναι αδιαμφισβήτητη. Αλλά αυτό σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι θα τραυματιστούν και κάποιοι θα πεθάνουν.
Στη Μεγάλη Βρετανία ο μονάρχης δεν είναι πλέον ο εγγυητής της ειρήνης. Αντίθετα, εγγυάται βιασμούς, βία και φόνους – μια ατέρμονη ροή ωμοτήτων, τροφοδοτούμενη από μια ατέρμονη ροή ξένων ανδρών που δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε αυτά.
Τι συμβαίνει αν ο μονάρχης δεν τηρήσει το μέρος του στο συμβόλαιο; Έχει ο Χομπς απάντηση σε αυτό; Ίσως πρέπει να το ψάξεις.
