Δεν θέλω κάρτα, δεν θέλω αριθμό
Ένα τραγούδι–ύμνος για την ελευθερία, την πίστη και την ψυχή του ανθρώπου.
Μια μουσική κραυγή ενάντια στη νέα ταυτότητα και την ψηφιακή σκλαβιά.
Στο Νυχτερινό Ραδιόφωνο, η Ρωμιοσύνη τραγουδά για την πίστη, την ελπίδα και την αντίσταση του ανθρώπου απέναντι στα ψεύτικα είδωλα της εποχής.
📜 Στίχοι:
[Verse 1]
Σκανάρουν βλέμματα και σκέψεις,
μας γράφουν όλους σε γραμμές,
για να μας μετατρέψουν,
σε άψυχες μηχανές.
Περνάς μπροστά απ’ τα μητρώα,
με βλέμμα άδειο, σιωπηλό.
Σου λένε “θα ‘σαι ασφαλής πια,
είναι για το δικό σου καλό.”
[Chorus]
Δε θέλω κάρτα, δε θέλω αριθμό,
θέλω ελευθερία και ουρανό,
δεν δίνω την ψυχή μου στη φωτιά,
στην καρδιά ‘χω Χριστό και Παναγιά.
Δε δίνω τον εαυτό μου σε καμία μηχανή,
δε θέλω να μετριέμαι σαν προϊόν στη γη.
Θα μείνω άνθρωπος, με σάρκα και καρδιά,
όχι γραμμωτός κωδικός στην ψηφιακή σκλαβιά.
[Verse 2]
Φοράνε μάσκες οι ψευτοσωτήρες,
μιλούν με λόγια υποκριτικά,
λένε για ευκολία και ασφάλεια,
μα εννοούν σκλαβιά.
Είπαν πως η Πίστη τάχα δεν έχει σημασία,
πως η κάρτα δεν κρύβει καμιά πονηρία,
μα εγώ στον Άγιο Παΐσιο θα δώσω σημασία,
που μίλησε για χάραγμα, καιρού και σκλαβιά.
[Chorus]
Δε θέλω κάρτα, δε θέλω αριθμό,
θέλω ελευθερία και ουρανό,
δεν δίνω την ψυχή μου στη φωτιά,
στην καρδιά ‘χω Χριστό και Παναγιά.
Δε δίνω τον εαυτό μου σε καμία μηχανή,
δε θέλω να μετριέμαι σαν προϊόν στη γη.
Θα μείνω άνθρωπος, με σάρκα και καρδιά,
όχι γραμμωτός κωδικός στην ψηφιακή σκλαβιά.
[Verse 3]
Κι αν όλα γύρω καίγονται,
κρατάω την πίστη βαθιά,
η γη που γέννησε ήρωες
ποτέ δεν προσκυνά.
[Chorus – Final]
Δε θέλω κάρτα, δε θέλω αριθμό,
θέλω ελευθερία και ουρανό,
δεν δίνω την ψυχή μου στη φωτιά,
στην καρδιά ‘χω Χριστό και Παναγιά.
Δε δίνω τον εαυτό μου σε καμία μηχανή,
δε θέλω να μετριέμαι σαν προϊόν στη γη.
Θα μείνω άνθρωπος, με σάρκα και καρδιά,
όχι γραμμωτός κωδικός στην ψηφιακή σκλαβιά.
