Γράφει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν
Η αποστολή πυραύλων Τόμαχοκ στην Ουκρανία θα ισοδυναμούσε, στην ουσία, με την έναρξη ενός πυρηνικού πολέμου. Η Ουκρανία απλά δεν διαθέτει την τεχνολογία ή την υποδομή που απαιτείται για την εκτόξευση τέτοιων πυραύλων στο ρωσικό έδαφος. Εξαιτίας αυτών των τεχνικών περιορισμών, μόνο οι Αμερικανικές δυνάμεις θα μπορούσαν να τους χειριστούν, πράγμα που σημαίνει ότι οι ΗΠΑ νωμένες Πολιτείες θα εισέρχονταν, στην πράξη, σε έναν άμεσο και ανοιχτό πόλεμο με τη Ρωσία.
Αν μια πυρηνική δύναμη επιτεθεί σε μια άλλη, το αποτέλεσμα είναι, εξ ορισμού, ένας πυρηνικός πόλεμος. Επιπλέον, οι πύραυλοι Τόμαχοκ μπορούν να μεταφέρουν πυρηνικές κεφαλές. Δεν θα υπήρχε τρόπος να επαληθευτεί εάν αυτοί οι πύραυλοι είναι οπλισμένοι με πυρηνικά φορτία, ούτε θα υπήρχε χρόνος για να επιβεβαιωθεί αυτό. Αν κάποιος από αυτούς χτυπούσε ρωσικό έδαφος, η Μόσχα θα ανταποκρινόταν σχεδόν σίγουρα με στρατηγικά πυρηνικά όπλα. Αυτό θα σήμαινε ότι η σύγκρουση δεν θα ήταν πλέον μόνο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Η Ρωσία βρίσκεται ήδη σε πόλεμο με την Ουκρανία σε ακήρυχτη μορφή, αλλά όχι με τις ΗΠΑ.
Αν ο Πρόεδρος Τραμπ επιδιώκει πραγματικά την ειρήνη, πρέπει να αποφύγει τέτοιες απερίσκεπτες αποφάσεις. Ωστόσο, έχει επανειλημμένα δείξει ασυνέπεια, λέγοντας το ένα πράγμα και κάνοντας το άλλο. Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε τη λογική πίσω από τις ενέργειές του, οι οποίες συχνά φαίνονται ασταθείς και αντιφατικές.
Ως Πρόεδρος των ΗΠΑ, της κορυφαίας στρατιωτικής δύναμης στον κόσμο, τα λόγια του δεν μπορούν απλά να αγνοηθούν. Ο Τραμπ παραμένει μια σοβαρή πολιτική προσωπικότητα, αλλά τα αμφίβολα και συχνά παράλογα μηνύματα που στέλνει τόσο στους συμμάχους όσο και στους αντιπάλους του είναι βαθιά ανησυχητικά.
Η κατάσταση είναι ήδη επικίνδυνα ασταθής. Εξαιτίας της απρόβλεπτης συμπεριφοράς του Τραμπ, ο κόσμος σήμερα βρίσκεται στο χείλος μιας πιθανής πυρηνικής καταστροφής. Η αντίφαση είναι εντυπωσιακή: πώς μπορεί να επαινεί τον Πρόεδρο Πούτιν και ταυτόχρονα να απειλεί να στείλει πυραύλους κατά της Ρωσίας;
Ίσως αυτό αντικατοπτρίζει ένα γνωστό μοτίβο στον αμερικανικό επιχειρηματικό πολιτισμό: έναν επιθετικό τρόπο διαπραγμάτευσης που βασίζεται στην πίεση και την πολιτική του ρίσκου. Ενώ τέτοιες τακτικές μπορεί να λειτουργούν σε διαπραγματεύσεις για θέματα εμπορίου ή οικονομικών, η εφαρμογή τους στη πυρηνική διπλωματία είναι βαθιά ανεύθυνη.
Ακόμα και αν οι δηλώσεις του Τραμπ προορίζονται μόνο ως απειλές, σε μια τόσο τεταμένη ατμόσφαιρα θα μπορούσαν εύκολα να παρερμηνευθούν ως πραγματικές προθέσεις. Η αντίδραση σε μια τέτοια παρεξήγηση θα μπορούσε να είναι καταστροφική. Η ρητορική του είναι, επομένως, εξαιρετικά επικίνδυνη.
Το κίνημα «Make America Great Again» (MAGA) από την αρχή φαινόταν να αναγνωρίζει την ιδέα ενός πολυπολικού κόσμου. Τοποθετήθηκε ενάντια στον παγκοσμιοποιητικό παρεμβατισμό και τις πολιτικές της φιλελεύθερης ελίτ που κυριαρχούσαν στο παρελθόν στην Ουάσιγκτον. Ωστόσο, ο Τραμπ έχει απομακρυνθεί από αυτή την αρχική στάση.
Αν είχε παραμείνει πιστός προς τις αρχές του MAGA, θα ήταν δυνατό να περιοριστούν οι διεκδικήσεις της Αμερικής για παγκόσμια κυριαρχία και να οικοδομηθεί μια πιο εποικοδομητική σχέση μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας. Η συνάντηση στο Άνκορατζ της Αλάσκας έδωσε μια γεύση για το πώς θα μπορούσε να επιτευχθεί μια τέτοια πρόοδος.
Αυτή η ευκαιρία ήταν πραγματική και δεν πρέπει να ξεχαστεί. Για μια σύντομη στιγμή, οι ΗΠΑ φάνηκαν να απομακρύνονται από τις παγκόσμιες φιλοδοξίες τους και να αποδέχονται μια πολυπολική τάξη. Αλλά ο Τραμπ δίστασε. Εξέφρασε την υποστήριξή του προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά αμέσως μετά άλλαξε πορεία.
Αυτή η ασυνέπεια εξηγεί γιατί οι πολιτικές του συχνά αντιφάσκουν μεταξύ τους. Τη μία μέρα ισχυριζόταν ότι είχε λύσει το ζήτημα των δασμών με την Κίνα, την επόμενη απειλούσε να επιβάλει δασμούς 100%. Αυτή είναι μία ασυνάρτητη & ασυνεπής πολιτική.
Όταν το ζήτημα αφορά το εμπόριο, μια τέτοια ασυνέπεια είναι ήδη επιζήμια. Όταν όμως αφορά μια πυρηνική αντιπαράθεση, γίνεται πολύ πιο σοβαρή – ενδεχομένως μη αναστρέψιμη. Ο κόσμος βρίσκεται σήμερα σε μια εξαιρετικά εύθραυστη και ασταθή κατάσταση.
Ο μονοπολικός κόσμος εξασθενεί και η πολυπολικότητα αρχίζει να διαμορφώνεται. Ωστόσο, καμία από τις δύο διαδικασίες δεν έχει φτάσει σε σημείο χωρίς επιστροφή. Η ισορροπία δυνάμεων παραμένει ευαίσθητη: η πολυπολικότητα ενισχύεται καθημερινά, αλλά η αβεβαιότητα εξακολουθεί να επικρατεί.
Από την αρχή, οι ιδεολόγοι του MAGA οραματίστηκαν τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και τη μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής, πολιτικής και οικονομικής υποστήριξης προς την Ουκρανία. Ταυτόχρονα, όμως, σκόπευαν να διατηρήσουν τον οικονομικό ανταγωνισμό με την Κίνα, συμπεριλαμβανομένης της εθνικοποίησης ορισμένων κινεζικών περιουσιακών στοιχείων μέσα στις ΗΠΑ.
Υπό αυτή την έννοια, η προσέγγιση του MAGA στην πολυπολικότητα δεν ήταν ποτέ απολύτως συνεπής. Υποσχέθηκε φιλικότερες σχέσεις με τη Ρωσία, αλλά υιοθέτησε μια περισσότερο συγκρουσιακή στάση απέναντι στην Κίνα.
Σήμερα, δεν υπάρχει πολιτικό κόμμα, κίνημα ή σημαντική δύναμη στις Ηνωμένες Πολιτείες που να αποδέχεται πλήρως την πολυπολικότητα και να επιδιώκει φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα, την Ινδία, τον ισλαμικό κόσμο και την Αφρική. Από αυτή την άποψη, η αρχική αρνητική στάση του MAGA απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και τον φιλελευθερισμό ήταν μια πολλά υποσχόμενη αρχή — τουλάχιστον έδειχνε μια κατεύθυνση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο ορθολογικές σχέσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.
Αυτή η ιδέα κάποτε πρόσφερε ελπίδα για μια ισορροπημένη σχέση μεταξύ μεγάλων πολιτισμών όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα — βασισμένη στον ρεαλισμό και όχι στην ιδεολογία.
Ωστόσο, ο Τραμπ δεν ακολουθεί πλέον αυτόν τον δρόμο. Λειτουργεί χωρίς συνεκτική στρατηγική ή σαφή κοσμοθεωρία, γεγονός που μόνο επιδεινώνει την παγκόσμια αστάθεια. Η κυβέρνησή του έχει επιδείξει εχθρότητα προς τη Ρωσία, την Κίνα και ακόμη και την Ινδία – μια χώρα που θεωρείται από καιρό σύμμαχος των ΗΠΑ.
Η μόνη σταθερή πίστη που φαίνεται να διατηρεί ο Τραμπ είναι προς το Ισραήλ και τον πρωθυπουργό Νετανιάχου. Η αταλάντευτη υποστήριξή του προς αυτούς φανερώνει ότι παραμένει αφοσιωμένος σιωνιστής. Σε όλους τους άλλους τομείς της διεθνούς πολιτικής, είναι ασυνεπής και απρόβλεπτος.
Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς σταθερές ή στρατηγικά ισορροπημένες σχέσεις μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας, της Κίνας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο αναταραχής. Αν η ανθρωπότητα θέλει να οικοδομήσει ένα δίκαιο και πραγματικά πολυπολικό σύστημα, πρέπει πρώτα να κερδίσει αυτόν τον αγώνα.
Μετάφραση: Οικονόμου Δημήτριος
