Γράφει ο Ρομπέρτο Τζιακομέλι
Η τελική, επιθανάτια φάση του καπιταλισμού, χαρακτηρίζεται από ολοένα αυξανόμενο αστυνομικό έλεγχο, μια παθολογική κοινωνία που τρέφεται από την υπερκατανάλωση & τον ναρκισσισμό, & μαστίζεται από την έλλειψη γεννήσεων βρεφών. Σεξ άφθονο αλλά παιδιά μηδέν, η μήτρα στέρεψε. Η ζωτική ορμή, το βασικό ένστικτο, που για αιώνες διασφάλιζε τη συνέχεια του ανθρώπινου είδους φαίνεται να έχει εξαντληθεί οριστικά & αμετάκλητα. Οι άδειες κούνιες και μια βαθιά υπαρξιακή κόπωση, είναι το σημάδι της εξαφάνισης των Ιταλών, και όχι μόνο.
Μια Νοσηρή Όψη της Πραγματικότητας
Δεκαετίες ολόκληρες υπερφίαλου υπερκαταναλωτισμού, μια μόδα που εισήχθη από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, δημιούργησαν μια νοσηρή όψη της πραγματικότητας, επικεντρωμένης αποκλειστικά στην οικονομική ευημερία και την άμεση (εδώ & τώρα) ικανοποίηση των ορμών, των παρορμήσεων & των ενστίκτων, σύμφωνα με την Αρχή της σωματικής Ηδονής, η οποία δεν επιτρέπει στα καθήκοντα να υπερισχύουν των άμεσων απολαύσεων. Πρόκειται για μια μορφή ψυχολογικής παλινδρόμησης στο παιδικό στάδιο της ανάπτυξης, όπου αυτό που γίνεται επιθυμητό πρέπει να ικανοποιείται άμεσα, χωρίς ηθικούς φραγμούς & κανόνες ή αναστολές.
Η αιτία έγκειται στον ναρκισσισμό των λαϊκών μαζών, οι οποίες στερούνται κάθε κίνητρου & ώθησης προς τα ιερά & τα όσια ή ακόμη έστω και στα κοινωνικά ιδανικά, αλλά αντίθετα νανουρίζονται εδώ και πολλές δεκαετίες από ένα προπαγανδιστικό σύστημα υποσυνείδητων & συνειδητών μηνυμάτων που προωθούν την υλιστική κατανάλωση ως το μοναδικό κίνητρο της ζωής. Δεν πρόκειται για έναν υγιή εγωισμό, ο οποίος στην σωστή του δόση είναι ένα σύμπτωμα ψυχικής ισορροπίας, αλλά για μια γενικευμένη διαταραχή της προσωπικότητας που επικράτησε μεταξύ των ανθρώπων.
Ο ναρκισσιστής δεν έχει επίγνωση ότι επιδιώκει μόνο την πραγματοποίηση του δικού του ιδιοτελούς συμφέροντος προκειμένου να ικανοποιήσει τον εαυτό του, αλλά έχει μια παράδοξη ανάγκη να μετεμφιέζεται για να γίνεται αποδεκτός από το κοινωνικό περιβάλλον. Η υπερβολική ψυχολογική ανάγκη για αποσπάσει τον κοινωνικό θαυμασμό, που οφείλεται στην μειωμένη αυτοεκτίμηση του και στο διαβρωτικό άγχος, που είναι αποτέλεσμα του φόβου της ασημαντότητας, πυροδοτεί την έλλειψη ενσυναίσθησης (ανθρωπιάς & συμπόνιας) και το παραλήρημα ή τις αυταπάτες του μεγαλείου.
Η Τεκνοποίηση ως Πράξη Γενναιοδωρίας
Η χειραγώγηση, η ενοχοποίηση όλων όσων προσελκύει στον ιστό του, ο κοινωνικός φθόνος, και ένα παρανοϊκό αίσθημα ανωτερότητας, δημιουργούν ─ στο αυτοθαυμαζόμενο ναρκισσιστή ─ μια συμπεριφορά που αποκλείει μια πράξη γενναιοδωρίας όπως είναι η αναπαραγωγή παιδιών. Το να επενδύεις αγάπη και φροντίδα σε ένα παιδί σημαίνει ότι έχεις την ικανότητα να κοιτάζεις το μέλλον με αυτοπεποίθηση, με εμπιστοσύνη και με πάθος, συναισθήματα που είναι πλέον άγνωστα σε έναν κόσμο άμεσης ικανοποίησης.
Ο ακραίος, ο εξωφρενικός ατομικισμός της πιο υλιστικής κοινωνίας, που υπήρξε ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία, έχει καταδικάσει την οικογένεια σε θάνατο, που δέχεται απανωτές επιθέσεις από θανατηφόρες & απάνθρωπες ιδεολογίες που υπηρετούν ένα σύστημα που βασίζεται αποκλειστικά στην οικονομία. Οι παρανοϊκές, τρελές πεποιθήσεις (της Woke & ΛΟΑΤΙΚ+ ατζέντας) που αρνούνται την ύπαρξη των βιολογικών φύλων (άνδρας/γυναίκα), που επιθυμούν την εκθετική αύξηση των αμβλώσεων και την εξάλειψη των καταθλιπτικών ή των ηλικιωμένων ανθρώπων (μέσω της θεσμοθετημένης πλέον ευθανασίας) επειδή πλέον δεν είναι παραγωγικοί, κοσμοθεωρίες που είναι διαποτισμένες από την “Κουλτούρα του Θανάτου”, την παρόρμηση προς τον θάνατο, ωθούν & προκαλούν το τέλος των λαών & εθνών, το τέλος των ανθρώπων.
Άδειες Κούνιες & Πνευματική Στειρότητα
Η μανία της κατοχής περιουσίας με σκοπό την εμφάνιση, η κυριαρχία του να έχεις πάνω στο να είσαι, έχουν προκαλέσει μέσα σε λίγες δεκαετίες μια πνευματική στειρότητα που εκδηλώνεται αναπόφευκτα & αδυσώπητα με σωματική στειρότητα, με τη δυσκολία στη σύλληψη για τις γυναίκες και την μείωση της τεστοστερόνης & του ρωμαλαίου ανδρισμού στους άνδρες. Η ενοχοποίηση του λευκού άνδρα, που του έχουν φορτώσει ότι είναι υπεύθυνος για κάθε ιστορική ανομία & θηριωδία, από την αποικιοκρατία μέχρι τη δουλεία, από τον πόλεμο έως τις λιμοκτονίες, τον έχει επιβαρύνει ψυχολογικά με αμέτρητα συναισθήματα ενοχής, καθιστώντας τους άνδρες αδύναμους, φοβισμένους, & ευνουχισμένους.
Οι παράλογες κατηγορίες για πατριαρχία, χωρίς να υπάρχουν πια πατριάρχες, αποκομμένες από το ιστορικό τους πλαίσιο, μετατρέπονται σε βαριά κοινωνική ενοχή, προκαλώντας μια επικίνδυνη καταστολή της αρρενωπότητας, η οποία τείνει πλέον να εξαφανιστεί. Οι φυσικές δυναμικές, όπως είναι το φλερτ, η ερωτοτροπία, δαιμονοποιούνται, καθιστώντας τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, δύσκολες, εικονικές και τεχνητές.
Για να στηθούν & να σταθούν, νέες οικογένειες και συνεχιστεί το ανθρώπινο είδος, απαιτείται μεγάλη ικανότητα & απόθεμα αγάπης και θάρρους για να αντιμετωπιστούν οι πρόκλησεις & οι δυσκολίες της ζωής. Αντίθετα, βλέπουμε οφθαλμοφανώς ότι οι λαοί που έγραψαν την ιστορία της Γηραιάς Ηπείρου είναι πλέον εξαντλημένοι και χωρίς ζωτική δύναμη, φυτοζωώντας για δεκαετίες, καθώς περιμένουν την βασανιστική εξαφάνισή τους. Άλλωστε νέες, πεινασμένες, γόνιμες εθνοτικές ομάδες, γεμάτες ζωτικότητα, εισβάλουν, στο κενό που δημιουργείται στην Ευρώπη, κατά εκατομμύρια από την Ασία & την Αφρική.
Η Μικροαστική Οικογένεια
Χιλιετίες ιστορίας, παραδόσεων, πολιτισμού θα εξαφανιστούν για πάντα, παρασυρμένες από την αδυναμία των ευνουχισμένων ανδρών και των νευρωτικών γυναικών να ζευγαρώσουν. Ειδικά στα βόρεια πλουσιότερα κράτη, όπου υπάρχουν εδώ και καιρό πλουσιοπάροχα κοινωνικά επιδόματα που υποστηρίζουν την μητρότητα, αλλά παράδοξα αντίθετα, ακόμη και εκεί τα ποσοστά των γεννήσεων αντι να αυξηθούν μειώνονται, ένα σημάδι & ένδειξη ότι η φτώχεια δεν είναι η μόνη αιτία που εμποδίζει τον σχηματισμό των οικογενειών & της τεκνοποίησης.
Η βασική αιτία που εμποδίζει την δημιουργία της οικογένειας είναι η ανελέητη ώθηση προς το ατομικισμό που είναι εναρμονισμένος με την νοσηρότητα μιας καπιταλιστικής κοινωνίας που έχει φτάσει στο τελικό, εκφυλιστικό της στάδιο. Ακόμη και ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που ευνοεί την οικογένεια, δεν είναι ικανό να αντιστρέψει την αυτοκαταστροφική τάση των γερασμένων & παρηκμασμένων λαών της Ευρώπης.
Η καταστροφή της παραδοσιακής οικογένειας που βασίζεται στο ανεκτίμητο δώρο, έχει αντικατασταθεί από μια μικροαστική οικογένεια που είναι παρόμοια με μια ανώνυμη εταιρεία , και αυτή είναι η αιτία της μείωσης του ποσοστού γεννήσεων. Στερημένη από κάθε πνευματικότητα, κάθε ιερό & όσιο, έχοντας ξεκοπεί & ξεχάσει τους προγόνους της και την πολιτισμική παράδοση της, χωρίς σχέδια & όνειρα για το μέλλον, εκτός από την οικονομική επιβίωση που αποτελείται από πολλαπλούς μισθούς, βλέπει τα συναισθήματά της να εξαντλούνται.
Μια Κοινωνία χωρίς Οικογένεια δεν έχει Μέλλον
Με την εξαφάνιση της ιερής διάστασης της ένωσης του άνδρα & της γυναίκας, οι οικογένειες διαλύονται με το παραμικρό, αφήνοντας τα μέλη τους μόνα, απροστάτευτα και αποπροσανατολισμένα, έτσι ακριβώς όπως συμβαίνει και στο σημερινό διεβρωμένο οικονομικό σύστημα. Η διάλυση της οικογένειας πυροδοτεί με την σειρά του την καταστροφή της κοινωνίας που κάποτε αποτελούνταν από συνεκτικές οικογενειακές μονάδες, αλλά είναι επίσης και συνέπεια της εξαφάνισης της πνευματικότητας και της χαλάρωσης των ηθικών αρχών.
Η αφοσίωση στους προγόνους, στα ιερά & τα όσια εξασφάλιζε τη συνέχεια των οικογενειακών παραδόσεων, προστατεύοντας τις μελλοντικές γενιές με την πείρα αιώνων, διατηρώντας ενωμένα τα μέλη της οικογένειας. Για να υπάρξει νέα γενιά και να δοθεί νέα ώθηση στις γεννήσεις, πρέπει να ανακαλυφθούν εκ νέου οι θεμελιώδεις αξίες, οι απαρχές του ευρωπαϊκού πολιτισμού και να επανέλθουμε στην εποχή των πατέρων μας. Μια κοινωνία χωρίς οικογένεια δεν έχει μέλλον, αυτό διδάσκει η παγκόσμια ιστορία. Δεν υπήρξε ούτε ένα ιστορικό παράδειγμα κάποιου πολιτισμού που να επιβίωσε χωρίς ισχυρές οικογενειακές μονάδες. Εύχομαι να μην πια πολύ αργά.
