Γράφει Η Παρασκευή Σιδέρη
Διάβασα το λογύδριο μιας άλλης αγαπούλας για την περηφάνια που αισθάνεται που επιτέλους απλοποιείται η διαδικασία της υιοθεσίας παιδιών και γεμάτη καμάρι εκθείαζε την επιτυχία της..
Και ρωτώ σαν μέλος της κοινωνίας: Γιατί αφήσατε δεκαετίες ολάκερες το θέμα στον πάγο; Περιμένατε όλοι σας να ψηφιστεί ο νόμος περί υιοθεσίας των παιδιών από ομοφυλόφιλους και μετά να πάρετε μπρος;
Αν κρίνω από την επιλογή του παραδείγματος μόνο τυχαία δεν μου φάνηκε… επιλέξατε έναν μόνογονέα άρρενα να μιλήσει για την εμπειρία της υιοθεσίας και ρωτάω; Δεν βρέθηκε ένα ζευγάρι,μαμα-μπαμπας να παρουσιάσετε; Αυτό δηλαδή είναι το υγείες πρότυπο; Και σαφώς δεν αναφέρομαι στις μονογονεϊκές οικογένειες που για κάποιο λόγο (διαζύγιο, θάνατος)το παιδί στερείτε τον ένα γονέα γιατί τους αξίζουν έπαινοι αλλά όταν λέτε θα φύγουν από το ίδρυμα και θα πάνε σε ένα ασφαλές περιβάλλον, γνωρίζετε από πρώτο χέρι ότι στο μενού είναι και το περιβάλλον των ομοφυλόφιλων.. Σαν νόμιμη υπόθεση trafficking μου ακούγεται..
Έχω αναφερθεί παλαιότερα ποια είναι η άποψη μου για τους gay και θα την ξανααναφερω: Δεν κρίνω κανέναν για τις όποιες επιλογές του αλλά οι επιλογές τους στο συγκεκριμένο ζήτημα επηρεάζουν ανεπανόρθωτα την ζωή κάποιου που δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη όπως το παιδί!
Το ότι επέλεξες για α,β,γ λόγους αυτό τον δρόμο δεν σου δίνει το δικαίωμα να τα φέρεις όλα τούμπα για να νιώσεις εσύ καλά και να χαντακωθουν οι υπόλοιποι,όπως ένα παιδί…
Και σαν άνθρωπος έμαθα την όποια ιδιαιτερότητα μας ,να την αναθέτουμε στον Θεό μας και άντε σε ένα δύο το πολύ άτομα που πιστεύουμε ότι θα μας βοηθουσουν και μόνο ετσι θα ειρηνευσουμε..
Και γνωρίζουμε ότι η μετάνοια είναι το φάρμακο αλλά την αγνοούμε..έτσι και τώρα με την υιοθεσία αντί να μετανοήσεις προχωρας σε ακόμα σοβαρότερο αμάρτημα παρασέρνοντας μια αθώα ψυχή..
Πώς το αντέχεις…;
