γράφει ο Φρυκτωρός
Όσοι φιλοδοξούν να ηγηθούν ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος, ικανού να αμφισβητήσει στην πράξη την καθεστωτική κανονικότητα της σημερινής κυβέρνησης, οφείλουν πρώτα να σταθούν στο ύψος του ιστορικού τους ρόλου. Η ώρα δεν επιτρέπει φλύαρες διακηρύξεις· απαιτεί καθαρές θέσεις και τεκμηριωμένη πρόταση διακυβέρνησης. Και κυρίως απαιτεί να απαντήσουν στα τρία καίρια ζητήματα που πλέον λειτουργούν ως ηθικοπολιτικό τεστ αξιοπιστίας.
1. Προσωπικός Αριθμός – Η μεγάλη ανυπακοή
Οκτώ εκατομμύρια πολίτες αρνήθηκαν να παραλάβουν τον Π.Α. Τόσο απλά, τόσο καθαρά. Η άρνησή τους αυτή δεν είναι μια τυπική ένδειξη δυσφορίας: είναι ίσως η μεγαλύτερη πράξη ειρηνικής ανυπακοής στη σύγχρονη πολιτική ιστορία μας. Και ήταν αυτή η λαϊκή άρνηση που ανάγκασε την κυβέρνηση να αποκαλύψει το πραγματικό της πρόσωπο: χωρίς διάλογο, χωρίς θεσμική ευαισθησία, χωρίς Δημοκρατία,έστειλε τα email προσπαθώντας να πιάσει στον ύπνο τους πολίτες.
Η δυναμική αυτή δείχνει κάτι ακόμη βαθύτερο: την επανεμφάνιση ενός λαού που κουράστηκε να αντιμετωπίζεται ως διοικητικός αριθμός. Ενός λαού που διεκδικεί ξανά τον ρόλο του ως κυρίαρχος και όχι ως υποτελής μιας τεχνοκρατικής αυθαιρεσίας.
2. Ο εμβολιασμός Covid-19 – Το σκάνδαλο που δεν θέλει να ειπωθεί
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η υπόθεση του εμβολιασμού εξελίσσεται πλέον σε σκάνδαλο που κανένα καθεστωτικό μέσο δεν θέλει να αρθρώσει ολόκληρο. Τα “εμβόλια” παρουσιάστηκαν ως σωτήρια, όμως η βιασύνη, η απουσία διαφάνειας και ο τρόπος επιβολής τους προκάλεσαν ερωτήματα που σήμερα βρίσκονται στο επίκεντρο εκατοντάδων ερευνών.
Οι ξαφνικοί θάνατοι, οι “ξεφνικίτιδες” όπως ο λαός εύστοχα ονόμασε το νέο φαινόμενο, και η εκρηκτική αύξηση των λεγόμενων “τούρμπο καρκίνων” μετά τον εμβολιασμό, αναδεικνύουν μια σκοτεινή πτυχή που αγγίζει τα όρια παγκόσμιας συγκάλυψης. Είναι θέμα υγείας, αλλά κυρίως είναι θέμα αλήθειας. Και όποιος δεν παίρνει θέση εδώ, δεν μπορεί να διεκδικεί την ηγεσία ενός ελεύθερου λαού.
3. Το τελικό φίλτρο αξιοπιστίας – Τα εθνικά ζητήματα
Αφού πρώτα εγγυηθεί την ελευθερία και τη δικαιοσύνη σε αυτόν τον τόπο, ο νέος ηγέτης οφείλει να μιλήσει καθαρά και για τα εθνικά θέματα. Όχι με τα λόγια των κομματικών επιτελείων, αλλά με τη συνείδηση ότι μιλά για τις γραμμές ζωής ενός έθνους που έχει επανειλημμένα προδοθεί από εκείνους που υποδύθηκαν τους “υπεύθυνους”.
Οι καιροί είναι πονηροί.
Δεν αρκούν οι δηλώσεις ταυτότητας “δεξιοί”, “αριστεροί” ή “κεντρώοι”. Αυτές οι ταμπέλες έχουν χάσει το νόημά τους. Σήμερα, το πραγματικό δίπολο είναι απλό:
Είσαι με τον λαό ή με τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Και ο νέος ηγέτης πρέπει να στέκεται καθαρά απέναντι στη δεύτερη ,χωρίς αμφισημίες, χωρίς υπεκφυγές, με λόγο που να καταλαβαίνει ο απλός άνθρωπος αυτού του τόπου.
