Ένα νέο ειρηνευτικό σχέδιο αλλάζει τα πάντα! Οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι φαίνεται να αποφασίζουν για την Ουκρανία — χωρίς την Ευρώπη και χωρίς τον Ζελένσκι. Ο κ. Φίλης αποκαλύπτει το παρασκήνιο, τις στρατηγικές κινήσεις Τραμπ και Πούτιν, και τη νέα γεωπολιτική αρχιτεκτονική που διαμορφώνεται. Ποιο είναι το πραγματικό σχέδιο πίσω από τις “ειρηνευτικές” προτάσεις; Μπορεί η Ουκρανία να δεχτεί μια συμφωνία που την διαλύει; Τι ρόλο παίζουν οι Ευρωπαίοι και ποια είναι η επόμενη κίνηση των ΗΠΑ;
Ένα νέο ειρηνευτικό σχέδιο βρίσκεται, όπως φαίνεται, στο τραπέζι των μεγάλων δυνάμεων. Ένα σχέδιο που καταρτίστηκε, σύμφωνα με τις πληροφορίες, από Αμερικανούς και Ρώσους — αλλά χωρίς τη συμμετοχή των Ευρωπαίων, και κυρίως χωρίς την Ουκρανία.
Το γεγονός αυτό, όπως τονίζει ο διεθνολόγος κ. Γιώργος Φίλης, αποκαλύπτει τον πραγματικό γεωπολιτικό προσανατολισμό των Ηνωμένων Πολιτειών και την αλλαγή των παγκόσμιων ισορροπιών ισχύος. Στο επίκεντρο βρίσκεται η στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος φαίνεται να αντιμετωπίζει την Ουκρανία όπως τη Γάζα: προτείνει ένα “τετελεσμένο σχέδιο”, χωρίς διαβούλευση, το οποίο οι εμπλεκόμενοι είτε αποδέχονται είτε απορρίπτουν με δικό τους κόστος.
Ο κ. Φίλης σχολιάζει πως ο Τραμπ έχει ήδη επιλέξει τον νέο “μεγάλο αντίπαλο” των Ηνωμένων Πολιτειών — την Κίνα. Και σε αυτό το πλαίσιο, η Ρωσία μετατρέπεται από απειλή σε πιθανό στρατηγικό εταίρο. Η Ουάσιγκτον φαίνεται να επιδιώκει ένα “πάγωμα” του πολέμου στην Ουκρανία ώστε να μην αναγκαστεί να πολεμά σε δύο μέτωπα.
Η Μόσχα, όπως επισημαίνει ο κ. Φίλης, γνωρίζει ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της. Μετά από σχεδόν τρία χρόνια πολέμου, η Ρωσία έχει παγιώσει τον έλεγχό της σε μεγάλα τμήματα του Ντονέτσκ — σχεδόν στο 80% της περιοχής — και πλησιάζει στην πλήρη κατάληψή του. Η αμερικανική πρόταση προβλέπει την παραχώρηση του Ντονέτσκ στη Ρωσία προκειμένου να σταματήσει η αιματοχυσία. Όμως αυτή η “ειρήνη” έχει ένα σαφές τίμημα: η Ουκρανία όχι μόνο δεν ανακτά τα εδάφη που έχασε, αλλά ενδέχεται να χάσει και όσα παραμένουν υπό δικό της έλεγχο.
Η στάση της Ευρώπης, σύμφωνα με τον κ. Φίλη, είναι εσωτερικά διχασμένη. Από τη μια, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις βλέπουν με δυσφορία μια συμφωνία που θα θεωρηθεί “παράδοση” στην ισχύ της Ρωσίας. Από την άλλη, γνωρίζουν ότι δεν είναι έτοιμες στρατιωτικά για μια μακρά αντιπαράθεση. Γι’ αυτό και οι πρόσφατες δηλώσεις Ευρωπαίων ηγετών — για νέα εξοπλιστικά προγράμματα και ενίσχυση της αμυντικής βιομηχανίας — δείχνουν πως η Ευρώπη προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, ώστε να προετοιμαστεί “για κάθε ενδεχόμενο”.
