ΟΙ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ.
ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ΣΤΙΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΩΝ ΖΩΩΝ (αἰγοπρόβατα , βοοειδῆ , κοτόπουλα, κλπ ).
Ἡ ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὅταν ἀποβιώσει: «γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ». Εἰπώθηκε ὁ Λόγος Ἐκεῖνος ἀπὸ Τὸν Θεὸ πρὸς τὸν Ἀδὰμ μετὰ τὴν παρακοὴ τῶν πρωτοπλάστων, ὑπενθυμίζοντας ὄχι μόνον τὴ βιβλικὴ παράδοση ὅτι πλάστηκε ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ «χοῦν» (χῶμα), ἀλλὰ καὶ ὅτι ὀφείλει νὰ σεβαστεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴν Θέληση Τοῦ Θεοῦ ὥστε νὰ μὴν καίγεται ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ νὰ θάβεται.
Ἡ ἀνυπακοὴ τοῦ ἀνθρώπου προσδίδει καὶ ἄλλη μία ἐπιπλέον παρακοή, καὶ ἀσέβεια, προσδίδει ὅτι αὐτὸς ποὺ ἀποφασίζει νὰ καεῖ ἀποφασίζει μόνος του γιὰ τὸ σῶμα μεταθανάτια, καὶ ὄχι ὁ Θεός. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν ἔχει εὐλάβεια στὸ σῶμα ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός, καὶ οὔτε σέβεται τὴν θελήση Του νὰ θαφτεῖ στὸ χῶμα. Δείχνει ἐπίσης περιφρόνηση στὸν Θεό, ἔστω καὶ ἐὰν δὲν τὸ συνειδητοποιεῖ ὁ ἄνθρωπος ἐν πρώτης.
Ἀλλὰ ἂς δοῦμε καὶ πὼς ἡ ἴδια ἡ φύση ἐναντιώνεται στὸν ἄνθρωπο ποὺ παρακούει τὸν Δημιουργό, δηλαδὴ τὸν Θεό.
1) Ἡ φωτιὰ τῶν πυρκαγιῶν ποὺ ἐξαφανίζουν ὁλόκληρα δάση μπορεῖ νὰ δημιουργήσει ἕνα ἀδιαπέραστο «στρῶμα» στὴν ἐπιφάνεια, καὶ ἔτσι ἀπωθεῖ τὸ νερό, αὐξάνοντας τὸν κίνδυνο διάβρωσης καὶ πλημμυρῶν μετὰ ἀπὸ βροχή. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ ὀνομάζεται ὑδροφοβία τοῦ ἐδάφους (hydrophobicity) καὶ ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἐπικίνδυνες συνέπειες μιᾶς ἔντονης πυρκαγιᾶς γιὰ τὸ οἰκοσύστημα καὶ τὶς γύρω περιοχές. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς θερμοκρασίας ἐκ τῆς φωτιᾶς εἶναι ἡ δημιουργία ἑνὸς λεπτοῦ, κηρώδους στρώματος ποὺ περιβάλλει τοὺς κόκκους τοῦ χώματος, κάνοντάς τους νὰ ἀπωθοῦν τὸ νερὸ ἀντὶ νὰ τὸ ἀπορροφοῦν. Οἱ θερμοκρασίες ἐπίσης ἄνω τῶν 50-150°C σκοτώνουν τοὺς μικροοργανισμούς, τοὺς μύκητες καὶ τὶς ρίζες τῶν φυτῶν, διαταράσσοντας τὸ τοπικὸ οἰκοσύστημα.
Αὐτὸ τὸ εὗρος θερμοκρασιῶν (50-150°C) ἀποτελεῖ τό κρίσιμο ὅριο γιὰ τὴν βιολογικὴ ζωὴ τοῦ ἐδάφους. Ἡ ἐπίδραση τῆς φωτιᾶς λειτουργεῖ οὐσιαστικὰ ὡς μιὰ βίαιη «ἀποστείρωση», μὲ τὶς ἑξῆς συνέπειες:
1) Θάνατος Μικροοργανισμῶν (50-100°C): Οἱ περισσότεροι ὠφέλιμοι μικροοργανισμοὶ καὶ βακτήρια ποὺ βοηθοῦν στὴν ἀποσύνθεση τῆς ὀργανικῆς ὕλης πεθαίνουν. Αὐτὸ διακόπτει τὸν φυσικὸ κύκλο ἀνακύκλωσης τῶν θρεπτικῶν συστατικῶν. Οἱ ὠφέλιμοι μικροοργανισμοὶ (ὅπως βακτήρια, μύκητες, μυκόρριζες) εἶναι κρίσιμοι γιὰ τὴν ἀναζωογόνηση τοῦ ἐδάφους μετὰ ἀπὸ πυρκαγιές, ἐὰν καὶ ἐφόσον τοὺς ρίξουν μετὰ στὴν καμένη γῆ, καὶ ὀργώσουν ἐλαφρῶς τὸ χῶμα, καθὼς βοηθοῦν στὴν ἀποσύνθεση τῆς καμένης ὀργανικῆς ὕλης, ἀπελευθερώνουν θρεπτικὰ συστατικὰ (ἄζωτο, φώσφορο), βελτιώνουν τὴ δομή, τὸν ἀερισμὸ καὶ τὴν ἱκανότητα συγκράτησης ὑγρασίας, προάγοντας τὴ φυσικὴ ἀναγέννηση τῆς βλάστησης καὶ ἀποκαθιστώντας τὴ γονιμότητα. Ἡ φωτιὰ ὅμως τοὺς καταστρέφει. Τὰ ἐδάφη ἐπίσης μετὰ απο πλημμύρες καταστρέφονται οἱ ὠφέλιμοι μικροοργανισμοί τοῦ ἐδάφους.
2) Καταστροφὴ Μυκήτων: Οἱ μυκόρριζες (συμβιωτικοὶ μύκητες ποὺ βοηθοῦν τὶς ρίζες νὰ ἀπορροφοῦν νερὸ) εἶναι ἰδιαίτερα εὐαίσθητες στὴν φωτιὰ μὲ ἀποτέλεσμα τὰ φυτὰ ποὺ θὰ ἐπιβιώσουν ἢ θὰ φυτρώσουν ἀργότερα νὰ δυσκολεύονται νὰ τραφοῦν.
Οἱ ρίζες τῶν φυτῶν στὰ πρῶτα ἑκατοστὰ τοῦ ἐδάφους καταστρέφονται ὁλοσχερῶς. Ἀκόμη καὶ ἂν τὸ πάνω μέρος τοῦ φυτοῦ δὲν καεῖ, ἂν τὸ ἔδαφος θερμανθεῖ σὲ αὐτὰ τὰ ἐπίπεδα, τὸ φυτὸ ξεραίνεται. Οἱ σπόροι ποὺ βρίσκονται θαμμένοι στὸ χῶμα γιὰ τὴν ἑπόμενη ἀναγέννηση συχνὰ καίγονται, ἐκτὸς ἂν πρόκειται γιὰ πυρόφιλα εἴδη, (κατὰ τὴν πρόνοια Τοῦ Θεοῦ ὅπως δὲν χαθεῖ τὸ εἶδος) , καθως ἀπαιτοῦν τὴν θερμότητα γιὰ νὰ βλαστήσουν (π.χ. ὁρισμένα εἴδη πεύκης). Τὸ ἔδαφος γίνεται «νεκρὸ» καὶ χρειάζεται σημαντικὸ χρόνο γιὰ νὰ ἐπαναποικιστεῖ ἀπὸ μικροοργανισμοὺς μέσῳ τοῦ ἀέρα, τοῦ νεροῦ τῆς βροχῆς ἢ τῆς γειτονικῆς ὑγιοῦς βλάστησης.
Ὅταν τὸ κρέας τῶν ζώων ἐκτίθεται σὲ ἀκραία θερμότητα (ὅπως σὲ μιὰ πυρκαγιὰ) ἢ ψήνεται σὲ πολὺ ὑψηλὲς θερμοκρασίες, μποροῦν νὰ σχηματιστοῦν χημικὲς ἑνώσεις ποὺ θεωροῦνται καρκινογόνες.
Οἱ χημικὲς ἑνώσεις τῶν χημικῶν λιπασμάτων ὅταν συσσωρευτοῦν στὸ λίπος τῶν κτηνοτροφικῶν ζώων καὶ τὰ ζῶα αὐτὰ καοῦν θὰ ἀπελευθερώσουν ἑκατοντάδες χημικὲς καρκινικὲς ἑνώσεις.
Ἡ καύση ζώων ποὺ ἔχουν συσσωρεύσει χημικὲς οὐσίες ἀπὸ λιπάσματα καὶ φυτοφάρμακα εἶναι μιὰ ἐξαιρετικὰ ἐπικίνδυνη διαδικασία, καθὼς ἀπελευθερώνει πλῆθος τοξικῶν καὶ καρκινογόνων ἑνώσεων.
Πρόκειται γιὰ μία τεράστια πολυπλοκότητα τῶν χημικῶν ἀντιδράσεων, ὅπου οἱ κίνδυνοι εἶναι ἐπιστημονικὰ τεκμηριωμένοι:
- Παραγωγὴ Διοξινῶν καὶ Φουρανίων
Τὰ ζῶα συσσωρεύουν στὸ λίπος τοὺς ἐπίμονους ὀργανικοὺς ρύπους (POPs), ὅπως χλωριωμένα φυτοφάρμακα, μέσω τῆς τροφικῆς ἁλυσίδας (βιοσυσσώρευση). Κατὰ τὴν καύση τοῦ ζωικοῦ λίπους παρουσία χλωρίου (ποὺ ὑπάρχει σὲ πολλὰ αγροχημικά), παράγονται:
Διοξίνες (PCDDs): Ἀπὸ τὶς πιὸ τοξικὲς οὐσίες στὸν πλανήτη, ταξινομημένες ὡς καρκινογόνες γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
Φουράνια (PCDFs): Παρόμοιας τοξικότητας ἑνώσεις ποὺ προκύπτουν ὡς παραπροϊόντα ἀτελοῦς καύσης.
- Πολυκυκλικοί Ἀρωματικοὶ Ὑδρογονάνθρακες (PAHs)
Ἡ καύση ὀργανικῆς ὕλης καὶ λίπους σὲ ὑψηλὲς θερμοκρασίες παράγει PAHs. Αὐτὲς οἱ ἑνώσεις εἶναι γνωστὸ ὅτι προκαλοῦν μεταλλάξεις στὸ DNA καὶ συνδέονται ἄμεσα μὲ τὴν ἐμφάνιση καρκίνου.
- Τοξικὲς Ἀναθυμιάσεις ἀπὸ Λιπάσματα
Τὰ λιπάσματα ποὺ ἔχουν καταποθεί ἢ ὑπάρχουν στὸ περιβάλλον τῶν ζώων ἀπελευθερώνουν ἐπικίνδυνα ἀέρια ὅταν καίγονται:
Ὀξείδια τοῦ ἀζώτου (NOx): Προκαλοῦν σοβαρὰ ἀναπνευστικὰ προβλήματα καὶ πνευμονικὸ οἴδημα.
Βαρέα Μέταλλα: Πολλὰ φωσφορούχα λιπάσματα περιέχουν κάδμιο, ἀρσενικὸ καὶ μόλυβδο. Αὐτὰ τὰ μέταλλα δὲν καταστρέφονται ἀπὸ τὴ φωτιά. Ἀντίθετα, ἀπελευθερώνονται στὴν ἀτμόσφαιρα ὡς τοξικὰ μικροσωματίδια.
- Ἐπιπτώσεις στὸ Ἀνοσοποιητικὸ
Ὅπως ἀναφέρθηκε νωρίτερα, ἡ ἔκθεση σὲ αὐτὲς τὶς οὐσίες (πρὶν ἢ μετὰ τὴν καύση) καταστέλλει τὸ ἀνοσοποιητικὸ σύστημα τῶν ζώων καὶ τῶν ἀνθρώπων, καθιστώντας τοὺς πιὸ εὐάλωτους σὲ μολυσματικὲς ἀσθένειες καὶ χρόνιες παθήσεις.
Συμπέρασμα: Ἡ ἀνεξέλεγκτη καύση κτηνοτροφικῶν ζώων σὲ ἀνοιχτὸ χῶρο ὅπως μέσα ἀπὸ πυρκαγιὲς εἶναι περιβαλλοντικὰ ἀπαγορευμένη. Γιὰ τὴν ἀσφαλὴ διαχείριση, θα ἀπαιτοῦνται εἰδικοὶ ἀποτεφρωτῆρες (που φυσικά δεν υπάρχουν) και ποὺ θα λειτουργοῦσαν σὲ πολὺ ὑψηλὲς θερμοκρασίες καὶ δυστχώς ἀκόμα καὶ σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση δὲν θα μπορούσαν να παρακρατοῦν τα φίλτρα αὐτές τίς χιλιάδες τοξικές ἑνώσεις στὴν ἀτμόσφαιρα .
Ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα ἔχει ταυτοποιήσει δύο κύριες κατηγορίες ἐπικίνδυνων οὐσιῶν ποὺ παράγονται κατὰ τὴν ἔντονη θέρμανση τοῦ κρέατος: Ἑτεροκυκλικὲς Ἀμίνες (HCAs): Σχηματίζονται ὅταν τὰ ἀμινοξέα (πρωτεΐνες), τὰ σάκχαρα καὶ ἡ κρεατίνη τοῦ κρέατος ἀντιδροῦν σὲ ὑψηλὲς θερμοκρασίες, συνήθως άνω τῶν 150°C.
Πολυκυκλικοὶ Ἀρωματικοὶ Ὑδρογονάνθρακες (PAHs): Αὐτὲς οἱ οὐσίες δημιουργοῦνται ὅταν τὸ λίπος καὶ οἱ χυμοὶ τοῦ κρέατος, τὸ ὁποῖο λίπος ἔχει σχηματισθεῖ ἀπὸ τὶς μὴ βιολογικὲς τροφὲς ποὺ ἐκτρέφεται ζῶο, στάζουν ἀπ’ εὐθείας πάνω στὴ φωτιὰ ἢ σὲ καυτὲς ἐπιφάνειες, προκαλῶντας φλόγες καὶ καπνό. Ὁ καπνὸς περιέχει τοὺς PAHs, οἱ ὁποῖοι στὴ συνέχεια ἐπικάθονται στὴν ἐπιφάνεια τοῦ κρέατος.
Γιατί θεωροῦνται ἐπικίνδυνες; Ἐργαστηριακὰ πειράματα ἔχουν δείξει ὅτι αὐτὲς οἱ ἑνώσεις εἶναι μεταλλαξιογόνες, δηλαδὴ μποροῦν νὰ προκαλέσουν ἀλλαγὲς στὸ DNA ποὺ ἐνδέχεται νὰ αὐξήσουν τὸν κίνδυνο ἐμφάνισης καρκίνου. Ἡ κατανάλωση κρέατος ποὺ ἔχει ὑποστεῖ τέτοια ἀλλοίωση (ἀπανθράκωση/κάψιμο) συνδέεται συχνότερα μὲ αὐξημένο κίνδυνο καρκίνου τοῦ παχέος ἐντέρου, τοῦ στομάχου καὶ τοῦ παγκρέατος.
Ζῶα ποὺ κάηκαν σὲ πυρκαγιὰ: Στὴν περίπτωση ζώων ποὺ ἔχασαν τὴ ζωή τους σὲ δασικὲς πυρκαγιές, τὸ κρέας τους θεωρεῖται ἀκατάλληλο καὶ ἐπικίνδυνο γιὰ κατανάλωση, ὄχι μόνο λόγῳ τῶν καρκινογόνων ἑνώσεων ἀπὸ τὴν πυράκτωση, ἀλλὰ καὶ λόγῳ:
- Τοξικῶν ἀερίων: Τὸ ζῶο μπορεῖ νὰ ἔχει εἰσπνεύσει ἢ ἀπορροφήσει τοξικὲς οὐσίες ἀπὸ τὴν καύση διαφόρων ὑλικῶν.
- Βακτηριακής μόλυνσης: Μετὰ τὸ θάνατο, ἡ ἀποσύνθεση ξεκινᾶ γρήγορα καὶ ἀναπτύσσονται ἐπικίνδυνα βακτήρια καὶ παθογόνοι ὀργανισμοί.
ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ Η ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΜΟΛΥΝΕΤΑΙ. Ἡ ἀποτέφρωση τῶν νεκρῶν πράγματι ἀπελευθερώνει ρύπους στὴν ἀτμόσφαιρα, ἂν καὶ τὰ σύγχρονα ἀποτεφρωτήρια (ὅπως αὐτὸ στὴ Ριτσώνα ποὺ λειτουργεῖ μὲ αὐστηρὲς προδιαγραφὲς) χρησιμοποιοῦν προηγμένα συστήματα φιλτραρίσματος γιὰ τὸν περιορισμό τους. Οἱ κυριότερες περιβαλλοντικὲς ἐπιπτώσεις περιλαμβάνουν: Ἐκπομπὲς Διοξειδίου τοῦ Ἄνθρακα (CO2): Μιὰ μέση ἀποτέφρωση παράγει περίπου 400 ἕως 540 κιλὰ CO2. Αὐτὸ ὀφείλεται τόσο στὴν καύση τοῦ σώματος καὶ τοῦ φερέτρου ὅσο καὶ στὴ χρήση ὀρυκτῶν καυσίμων (συνήθως φυσικοῦ ἀερίου) γιὰ τὴ διατήρηση τῶν ὑψηλῶν θερμοκρασιῶν (800-1000°C).
Ὑδράργυρος: Μία ἀπὸ τὶς πιὸ σοβαρὲς ἀνησυχίες εἶναι ἡ ἐξάτμιση τοῦ ὑδραργύρου ἀπὸ τὰ ὀδοντιατρικὰ σφραγίσματα ἀμαλγάματος, ὁ ὁποῖος ἂν δὲν συγκρατηθεῖ ἀπὸ εἰδικὰ φίλτρα, καταλήγει στὴν ἀτμόσφαιρα. Ἄλλοι Ρύποι: Ἀπελευθερώνονται ἐπίσης μικροσωματίδια, ὀξείδια τοῦ ἀζώτου (NOx), διοξείδιο τοῦ θείου καί, σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις, διοξίνες.
Οἱ ἀεροψεκασμοὶ τῶν Chemtrails, δηλαδὴ τῶν «χημικῶν ἰχνῶν» ποὺ βλέπουμε συχνὰ νὰ ἀφήνουν πίσω τοὺς τὰ ἀεροπλάνα ἔχουν καρκινογόνες οὐσίες. Ὁ παραπλανητικὸς λόγος ὅτι γίνονται γιὰ νὰ μὴν ὑπὲρ θερμανθεῖ ὁ πλανήτης εἶναι τὸ μεγαλύτερο ψέμα. Σκοπὸς τους εἶναι ἡ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ, δολοφονίες ἐν ψυχρῶ δηλαδή.
Αὐτὲς οἱ οὐσίες ὅταν πυρωθοῦν πέφτοντας σὲ ἕνα δάσος ποὺ ἔχει πιάσει φωτιὰ πολλαπλασιάζουν τὴν τοξικότητα τους. Πρόκειται γιὰ ἀεροψεκασμοὺς μὲ διάφορες τοξικὲς οὐσίες ὅπως ἴχνη ἁλάτων βαρίου, ὀξειδίων ἀλουμινίου, καδμίου καὶ πυριτίου, ποὺ εἶναι καρκινογόνες καὶ δημιουργοῦν μία σειρὰ ἀπὸ συμπτώματα στοὺς ἀνθρώπους, ὅπως κρίσεις ἄσθματος, ἀπώλειες μνήμης, κόπωση, νευρικότητα καὶ πονοκεφάλους. Τὸ βάριο εἶναι ἕνα ἰσχυρὸ συστηματικὸ δηλητήριο. Ἡ ἔκθεση σὲ ἀναθυμιάσεις ἢ ἡ κατάποση ἁλάτων κατὰ τὴ χρήση τοὺς (π.χ. πυρκαγιὲς καὶ σὲ πυροτεχνήματα) μπορεῖ νὰ προκαλέσει ἐπιπλέον:
1) Καρδιακὲς ἀρρυθμίες καὶ ὑπέρταση.
2) Μυϊκὴ ἀδυναμία ἢ παράλυση.
3) Σοβαρὲς γαστρεντερικὲς διαταραχὲς (ναυτία, ἔμετο, διάρροια)
Ἡ πνευμονικὴ ίνωση ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὴν εἰσπνοὴ σκόνης ἀλουμινίου ποὺ εἶναι ἐκ τῶν ἀεροψεκασμῶν εἶναι μιὰ ἀναγνωρισμένη ἐπαγγελματικὴ νόσος γνωστὴ ὡς αλουμίνωση (aluminosis). Οἱ ἀσθενεῖς μὲ πνευμονικὴ ίνωση (ἰδιαίτερα τὴν ἰδιοπαθὴ μορφή, IPF) ἔχουν 3 ἕως 7 φορὲς μεγαλύτερο κίνδυνο νὰ ἀναπτύξουν καρκίνο στὸν πνεύμονα σὲ σύγκριση μὲ τὸν γενικὸ πληθυσμό. Ὁ κίνδυνος αὐτὸς αὐξάνεται μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου. Προκαρκινικό ὑπόβαθρο: Ἂν καὶ τὸ ὀξείδιο τοῦ ἀλουμινίου δὲν θεωρεῖται τὸ ἴδιο ἄμεσα καρκινογόνο, ἡ ίνωση ποὺ προκαλεῖ αὐξάνει σημαντικὰ τὸν κίνδυνο ἐμφάνισης καρκίνου. Οἱ περιοχὲς μὲ ἔντονες οὐλὲς στὸν πνεύμονα εἶναι πιὸ ἐπιρρεπεῖς σὲ μεταλλάξεις κυττάρων. Συνυπάρχουσες οὐσίες: Συχνὰ ἡ ἔκθεση σὲ ἀλουμίνιο περιλαμβάνει καὶ ἄλλους παράγοντες, ὅπως πολυκυκλικούς ἀρωματικοὶ ὑδρογονάνθρακες (PAHs), οἱ ὁποῖοι ἔχουν ταξινομηθεῖ ὡς καρκινογόνοι. Τόσο τὸ κάδμιο ὅσο καὶ τὸ πυρίτιο (συγκεκριμένα τὸ κρυσταλλικὸ πυρίτιο) οὐσίες ποὺ εἶναι ἐκ τῶν ἀεροψεκασμῶν κατατάσσονται στὶς πιὸ ἐπικίνδυνες καρκινογόνες οὐσίες γιὰ τὸν ἄνθρωπο ὅταν εἰσπνέονται, εἰδικὰ σὲ συνθῆκες θέρμανσης ἢ βιομηχανικῆς ἐπεξεργασίας. Δηλαδὴ μετὰ ἀπὸ μιὰ πυρκαγιὰ σὲ ἕνα δάσος ὅλες αὐτὲς οἱ οὐσίες ἀπελευθερώνουν ἡ κάθε μία ξεχωριστὰ καὶ ὅλες μαζὶ τὸν θάνατο στοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ ζῶα.
Ἡ εἰσπνοὴ ἢ ἡ κατάποση τοξικῆς μεταλλικῆς σκόνης μπορεῖ νὰ προκαλέσει ἔμμεσα μολυσματικὲς ἀσθένειες στὰ ζῶα, καθὼς τὰ βαρέα μέταλλα προκαλοῦν σοβαρὴ ἀνοσοκαταστολή.
Μὲ βάση ἐπιστημονικὰ δεδομένα τοῦ 2025, οἱ κυριότεροι μηχανισμοὶ εἶναι οἱ ἑξῆς:
- Ἀνοσοκαταστολή καὶ Εὐπάθεια σὲ Παθογόνα
Ἡ ἔκθεση σὲ μέταλλα ὅπως τὸ κάδμιο, ὁ μόλυβδος καὶ ὁ ὑδράργυρος καταστέλλει τὴ δράση τῶν ἀνοσοποιητικῶν κυττάρων (μακροφάγα, Τ-λεμφοκύτταρα), μειώνοντας τὴν ἱκανότητα τοῦ ζώου νὰ ἀντιστέκεται σὲ ἰούς, βακτήρια καὶ παράσιτα. Αὐτὸ ὁδηγεῖ σὲ αὐξημένη συχνότητα καὶ σοβαρότητα λοιμώξεων.
- Καταστροφὴ Φυσικῶν Φραγμῶν
Ἡ τοξικὴ σκόνη μπορεῖ νὰ προκαλέσει ἄμεση βλάβη στοὺς βλεννογόνους (π.χ. ἀναπνευστικὸ σύστημα), διευκολύνοντας τὴν εἴσοδο παθογόνων μικροοργανισμῶν στὸ σῶμα τοῦ ζώου. Ειδικότερα, ἡ ἔκθεση σὲ μέταλλα ὅπως τὸ ἀρσενικὸ καὶ τὸ κάδμιο συνδέεται μέ:
Ἀναπνευστικὲς λοιμώξεις: Λόγω μειωμένης κάθαρσης τῶν πνευμόνων ἀπὸ μικρόβια.
Διατάραξη μικροβιώματος: Ἀλλαγὲς στὰ ὠφέλιμα βακτήρια τοῦ ἐντέρου, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν πρώτη γραμμὴ ἄμυνας.
- Διάδοση Ζωονόσων: Ἡ ἀποδυνάμωση τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ συστήματος τῶν ἄγριων καὶ οἰκόσιτων ζώων λόγω ρύπανσης ἀπὸ μέταλλα μπορεῖ νὰ εὐνοήσει τὴ διασπορὰ παθογόνων στὸ περιβάλλον, αὐξάνοντας τὸν κίνδυνο ἐμφάνισης νέων ἀσθενειῶν ἢ μεταπήδησης λοιμώξεων στὸν ἄνθρωπο (zoonotic spillover).
- Ἐπιπτώσεις στὴν Κτηνοτροφία (2025)
Σὲ παραγωγικὰ ζῶα, ἡ ἔκθεση σὲ τοξικὰ μέταλλα μειώνει τὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν ἐμβολιασμῶν καὶ τὴν ἱκανότητα ἀνάκαμψης ἀπὸ κοινὲς ἀσθένειες, ὁδηγώντας σέ: Αὐξημένη θνησιμότητα ἀπὸ δευτερογενεῖς λοιμώξεις.
Σύνοψη: Ἡ τοξικὴ σκόνη δὲν μεταφέρει ἀπαραίτητα τὴν ἀσθένεια ἡ ἴδια, ἀλλὰ “ἀνοίγει τὴν πόρτα” σὲ παθογόνα, καθιστώντας τὸ ζῶο ἀνίκανο νὰ ἀμυνθεῖ. Γιὰ τὴν προστασία τοῦ ζωικοῦ κεφαλαίου, συστήνεται ὁ ἔλεγχος τῆς ποιότητας τοῦ ἐδάφους καὶ τῶν ζωοτροφῶν γιὰ βαρέα μέταλλα.
Συμπεριλαμβάνεται ἡ εὐλογιὰ καὶ ἡ πανώλη στὰ πρόβατα;
Ναι, τόσο ἡ εὐλογιὰ ὅσο καὶ ἡ πανώλη τῶν μικρῶν μηρυκαστικῶν ἀποτελοῦν τὶς κυριότερες καὶ πιὸ σοβαρὲς μολυσματικὲς ἀσθένειες ποὺ πλήττουν τὰ πρόβατα, εἰδικὰ στὴν Ἑλλάδα τὸ 2024 καὶ τὸ 2025.
Ἡ σύνδεσὴ τους μὲ τὴν τοξικὴ σκόνη καὶ τὰ βαρέα μέταλλα εἶναι ἔμμεση ἀλλὰ καθοριστική:
- Ανοσοκαταστολή καὶ Εὐπάθεια
Ἡ ἔκθεση σὲ τοξικὰ μέταλλα (ὅπως μόλυβδος, κάδμιο, ὑδράργυρος) προκαλεῖ ἀνοσοτοξικότητα, μειώνοντας τὴν ἱκανότητα τοῦ ὀργανισμοῦ τοῦ προβάτου νὰ παράγει ἀντισώματα καὶ νὰ ἐνεργοποιεῖ τὰ Τ-λεμφοκύτταρα.
Εὐλογιά: Ἕνα πρόβατο μὲ ἐξασθενημένο ἀνοσοποιητικὸ λόγω μετάλλων εἶναι πολὺ πιὸ πιθανὸ νὰ ἐμφανίσει βαριὰ κλινικὴ εἰκόνα καὶ ὑψηλότερη θνησιμότητα ἀπὸ τὸν ἰὸ τῆς εὐλογιᾶς (Capripoxvirus).
Πανώλη (PPR): Ἡ πανώλη τῶν μικρῶν μηρυκαστικῶν προκαλεῖ ἀπὸ μόνη της σοβαρὴ ανοσοκαταστολή. Ἂν τὸ ζῶο εἶναι ἤδη ἐπιβαρυμένο ἀπὸ τοξικὲς οὐσίες, ἡ συνδυαστικὴ δράση μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ ταχύτατο θάνατο. Περιβαλλοντικὴ Ἐπιβάρυνση: Στὶς περιοχὲς ὅπου τὰ ζῶα ἐκτίθενται σὲ βιομηχανικὴ ρύπανση ἢ μολυσμένες ζωοτροφές, ἡ ἱκανότητα τῶν κοπαδιῶν νὰ ανταπεξέλθουν στὰ εμβολιαστικά προγράμματα μειώνεται, καθὼς τὸ ἀνοσοποιητικὸ τους σύστημα δὲν μπορεῖ νὰ ἀνταποκριθεῖ ἀποτελεσματικά.
Γενικὸ συμπέρασμα: Ἡ ἔκθεση σὲ τοξικὰ μέταλλα “ρίχνει” τὴν ἄμυνα τῶν προβάτων, καθιστώντας τὰ εὔκολους στόχους γιὰ τὴν εὐλογιὰ καὶ τὴν πανώλη.
Εἶναι λοιπόν, ὄχι μόνον εἶναι ἀντιφατικό , ἀλλὰ καὶ θράσος κοροϊδευτικὸ νὰ ἀναζητοῦνται λύσεις γιὰ τὸ δῆθεν κλίμα μέσῳ τοῦ περιορισμοῦ τῆς κτηνοτροφίας (ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἐπιβίωση καὶ τὴ διατροφὴ δισεκατομμυρίων ἀνθρώπων, ζώων καὶ φυτῶν, λαχανικῶν, κλπ), ὅταν ἄλλοι τομεῖς ὑψηλῆς κατανάλωσης καὶ ρύπανσης παραμένουν στὸ ἀπυρόβλητο. Ὑπάρχει μιὰ τάση “ἀποδιοπομπαίου τράγου” πρὸς τὰ ζῶα, ἡ ὁποία παραβλέπει τὴν πολυπλοκότητα τῶν οἰκοσυστημάτων ὅπου τὰ ζῶα , τὰ φυτά, καὶ οἱ ὠφέλιμοι μικροοργανισμοὶ τοῦ ἐδάφους ὅπου προσφέρουν ὑγεία, ζωή, καὶ θετικὲς ὑπηρεσίες, ὅπως ἡ βιοποικιλότητα καὶ ἡ βιολογική λίπανση τοῦ ἐδάφους, ἐνῷ ἀντιθέτως ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἐπιβαρύνουν τὴν ἀνθρωπότητα καὶ τὴν ἀτμόσφαιρα μὲ ἀσθένειες, μόλυνση, τοξίνες καὶ θάνατο. Ἡ ντροπὴ ἀνήκει καὶ σὲ αὐτοὺς τοὺς παραμορφωμένους, ὅπου παριστάνουν τοὺς μορφωμένους, ἀλλὰ καὶ ἡ μεγάλη ὑπευθυνότητα καὶ ἡ ντροπὴ θὰ λέγαμε (ἂν καὶ σὲ μικρότερο ποσοστὸ) ἀνήκει καὶ στοὺς ἁπλοῦς πολῖτες ποὺ τοὺς ἀνέχονται νὰ σπέρνουν τὶς ἀσθένειες καὶ τὸν θάνατο. αὐτοὶ εἶναι μιὰ χούφτα ἀνθρῶποι, ἐνῶ ὁ λαὸς εἶναι ἕνα μεγάλο ποτάμι, ἡ στασιμότητα εἶναι ποὺ τὸ κάνει ἀνίσχυρο καὶ διαχειρίσιμο ἀπὸ τοὺς λιγοστοὺς ὑπανθρώπους ποὺ ἔχουν καταλάβει κυβερνητικὲς θέσεις σὲ ὅλη τὴν ὑφήλιο .
Με Εκτίμηση
Λ. Α.
