Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι η αμερικανική επίθεση κατά της Βενεζουέλας και η απαγωγή του Μαδούρο σκηνοθετήθηκαν σκόπιμα ως μιμιδιακό (meme) πολιτικό θέατρο ώστε να επιδείξουν τη σκληρή, ταχεία και χωρίς αναστολές προσέγγιση του Τραμπ, σηματοδοτώντας το de facto τέλος των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου υπέρ της ωμής ισχύος και εξαναγκάζοντας τις άλλες δυνάμεις να αποδείξουν την κυριαρχία τους μέσω της ισχύος.
■ Ραδιοφωνικός Παρουσιαστής Σπούτνικ: Το πιο πολυσυζητημένο θέμα των πρώτων ημερών του 2026, το οποίο έχουμε ήδη παρακολουθήσει, ήταν το απότομο και επιθετικό ξεκίνημα της χρονιάς από τις ΗΠΑ: Η στρατιωτική τους επιχείρηση στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο. Έχετε γράψει ένα εκτενές άρθρο για αυτό το θέμα, για το πώς διαμορφώνεται μια Νέα Παγκόσμια Τάξη. Θα ήθελα λοιπόν να σας ρωτήσω: Γιατί τώρα; Γιατί στην αρχή κιόλας του 2026 ο Τραμπ και οι ΗΠΑ επέλεξαν να κλιμακώσουν την κατάσταση τόσο απότομα;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Νομίζω ότι η στιγμή της υλοποίησης αυτής της επιχείρησης οφείλεται στην επικοινωνιακή προσέγγιση του Τραμπ στην πολιτική: πρόκειται για την πολιτική των memes. Ο τρόπος με τον οποίο διεξήχθη η ίδια η επιχείρηση, τα βίντεο που γυρίστηκαν, ο τρόπος με τον οποίο ο Μαδούρο περιφερόταν στη Νέα Υόρκη, όλα αυτά αποτελούν ένα είδος διαφημιστικού βίντεο. Είναι μια τερατώδης καμπάνια τρόμου, συγχρονισμένη με τις χριστουγεννιάτικες γιορτές και την Πρωτοχρονιά, με σκοπό να δείξει ότι η νέα πολιτική του Τραμπ θα είναι στο εξής ακριβώς αυτή: σκληρή, βίαιη, γρήγορη, νικηφόρα, αιφνιδιαστική, τολμηρή και, ταυτόχρονα, ριζικά κυρίαρχη.
Η στιγμή είναι στρατηγική: Πρόκειται για μια περίοδο κατά την οποία τα μυαλά των απλών Αμερικανών είναι όσο το δυνατόν πιο ελεύθερα από τις καθημερινές έγνοιες. Σε αυτό το πλαίσιο, εκτυλίσσεται ένα θέαμα για έναν πλήρως «ιδιωτεύον» πληθυσμό μέσω διαφημιστικών memes, βίντεο και μουσικών αποσπασμάτων, όπου η πραγματικότητα μετατρέπεται σε στοιχείο παράστασης. Πρόκειται για το πρωτοχρονιάτικο σόου του ισχυρού Τραμπ, ο οποίος καταστρέφει τους εχθρούς του και κερδίζει πολέμους μέσα σε μία ημέρα. Φυσικά, αυτό είναι και ένα μήνυμα προς εμάς: «Εγώ έλυσα όλα τα προβλήματα στην αυλή μου μέσα σε μία μέρα, ενώ εσείς παλεύετε εδώ και τέσσερα χρόνια». Το μήνυμα αυτό έχει στόχο να στείλει σκληρά, κοφτά και απολύτως ξεκάθαρα σήματα προς όλους, στο πλαίσιο των νέων συνθηκών της πολιτικής της πληροφορίας. Αντιμετωπίζουμε μια συγχώνευση πραγματικότητας, τεχνητής νοημοσύνης, μικρών βίντεο, fake (ψεύτικων) και deepfake, (ψέματα επεξεργασμένα ή δημιουργημένα χρησιμοποιώντας τεχνητή νοημοσύνη), τα οποία όμως συντίθενται σε ένα πολύ σημαντικό μήνυμα.
Αν αποσπάσουμε την προσοχή μας από το περίβλημα του θεάματος —το οποίο από μόνο του θα έπρεπε να αποτελεί αντικείμενο σοβαρής ανάλυσης— θα δούμε τις αρχές ενός νέου πολέμου. Το στοιχείο της πληροφοριακής υποστήριξης και η βιομηχανία του θεάματος που το συνοδεύει παίζουν εδώ καθοριστικό ρόλο. Τα εσκεμμένα σκηνοθετημένα πλάνα με τα ελικόπτερα που πετούν φαίνονται εντυπωσιακά, αν και οι πολιτοφύλακές μας και οι στρατιώτες μας από το Ντονμπάς σχολίασαν ότι αν μια τέτοια αλυσίδα αργοκίνητων στόχων εμφανιζόταν στην πραγματικότητα, θα είχε καταρριφθεί ακαριαία από FPV drones. Δεν θα άντεχαν ούτε ένα λεπτό. Κι όμως εδώ πετούν εντυπωσιακά. Ίσως να μην πέταξαν ποτέ, ίσως να ήταν έργο τεχνητής νοημοσύνης, όμως η πληροφοριακή διάσταση είναι τεράστια. Δεν μπορείς απλώς να το γελάσεις ή να το αγνοήσεις—πρέπει να κατανοήσεις ότι αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο πλέον ζούμε. Αυτά όσο αφορά το επίπεδο της παρουσίασης.
Τώρα, ας περάσουμε στην ουσία του ζητήματος: ο Τραμπ ουσιαστικά έβαλε τέλος στο διεθνές δίκαιο. Αυτό είναι εξαιρετικά σοβαρό. Το άρθρο μου δεν αφορά τόσο το «πώς» έγινε αυτό, όσο το τι ακριβώς συνέβη αυτές τις πρώτες ημέρες του νέου έτους. Τι σημαίνει η εισβολή του Τραμπ στη Βενεζουέλα χωρίς καμία πραγματική βάση; Τι σημαίνει η απαγωγή του προέδρου ενός κυρίαρχου κράτους; Όπως στην εποχή των βαρβαρικών βασιλείων, ο Μαδούρο μεταφέρθηκε και παρέλασε στους δρόμους της Νέας Υόρκης σαν αιχμάλωτος εχθρός, για τη διασκέδαση του πλήθους.
Πολλοί σημειώνουν ότι αυτό θυμίζει τη Ρώμη στα χρόνια της παρακμής της. Μόνο που στην αρχαιότητα οι αιχμάλωτοι συνήθως λιθοβολούνταν, ενώ εδώ κατακλύστηκαν από ύβρεις και απειλές δολοφονίας ή θα του επιβάλουν τέσσερις φορές ισόβια κάθειρξη. Στην ουσία, πρόκειται για το ίδιο πράγμα: ο ηττημένος εχθρός εκτίθεται σε κλουβί για τη διασκέδαση του κοινού.
Και τι σημαίνουν όλα αυτά; Πίσω από αυτό το σκηνοθετημένο πληροφοριακό εφέ κρύβεται κάτι εξαιρετικά σοβαρό: Το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πια. Η επίκληση του ΟΗΕ, οι εκκλήσεις προς τη Δύση να προσέξει παραβιάσεις αρχών, συμφωνιών ή διατάξεων που αντιβαίνουν στο γράμμα και στο πνεύμα του δικαίου—όλα αυτά είναι πλέον εντελώς μάταια. Η συγκεκριμένη, κενή περιεχομένου επικοινωνιακή διαχείριση είναι ο μόνος τρόπος δράσης. Αν κατανοήσουμε ότι αυτό είναι απλώς ψυχαγωγία, ένα είδος εορταστικής συναυλίας ή τελετουργικού θρήνου όπως εκείνος των Αιγύπτιων μοιρολογιστρών, τότε μπορούμε να απευθυνθούμε στον ΟΗΕ και να παραθέσουμε παραδείγματα του πώς δεχθήκαμε επίθεση ή πώς εχθρικά drones προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον πρόεδρό μας. «Λοιπόν, προσπάθησαν, και καλά έκαναν: αν δεν τα κατάφεραν, μπράβο τους. Αν τα κατάφεραν, κι πάλι εντάξει, προφανώς τους στείλαμε εμείς», περίπου έτσι θα απαντήσουν οι Αμερικανοί. Η ιδέα ότι υπάρχουν κανόνες και νόρμες που μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης πρέπει να εγκαταλειφθεί οριστικά. Δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο.
Υπάρχει μόνο ο νόμος της βίας. Κατά μία έννοια, έτσι ήταν πάντα — δεν είναι κάτι καινούργιο. Απλώς, σε ορισμένες περιόδους, μετά από κάθε «ανακάτεμα της τράπουλας» και παγκόσμια σύγκρουση, όταν αναδιανέμονται οι σφαίρες επιρροής, οι μεγάλες δυνάμεις διεκδικούν το δικαίωμά τους στην κυριαρχία. Έτσι έγινε μετά τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όταν η φασιστική Ευρώπη μετατράπηκε σε ξεχωριστό δρώντα της παγκόσμιας πολιτικής, απαίτησε την υποταγή του κόσμου. Ο κόσμος εξεγέρθηκε και αυτή η δύναμη εξαφανίστηκε. Όμως κάθε διεθνές δίκαιο είναι πάντοτε μια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των νικητών. Αυτό είναι το νόημα. Για περισσότερο από έναν αιώνα, τα έθνη-κράτη δεν ήταν οι κυρίαρχοι δρώντες που διαμορφώνουν την παγκόσμια τάξη. Οι παγκόσμιες σχέσεις διαμορφώνονται από ιδεολογικά μπλοκ.
Ο Τραμπ δεν είπε κάτι θεμελιωδώς νέο, αλλά de facto κατήργησε την ειρήνη της Γιάλτας, το διπολικό σύστημα, τον ΟΗΕ και ακόμη και την ίδια την ιδέα της παγκοσμιοποίησης όπως τη γνωρίζαμε. Η θέση του είναι απλή: «Τα συμφέροντά μου είναι τα συμφέροντα του παγκόσμιου ηγεμόνα. Υπακούστε με». Πείτε το όπως θέλετε—παγκοσμιοποίηση ή εθνικοποίηση. Αν οι Αμερικανοί δουν «αδέσποτο» πετρέλαιο ή ένα καθεστώς που μπορεί να κατηγορηθεί για κάτι (ή και για τίποτα), απλώς δρουν. Βλέπουμε ελικόπτερα, πλήγματα, εξαγορά ελίτ. Χωρίς την προδοσία της βενεζουελανικής ελίτ, η σύλληψη του Μαδούρο θα ήταν αδύνατη — η πέμπτη και η έκτη φάλαγγα λειτούργησαν άψογα. Στις δεκαετίες του μονοπολικού κόσμου, η Δύση δημιούργησε τέτοιες φάλαγγες σε όλες τις κοινωνίες: στη δική μας, στο Ιράν, στη Βενεζουέλα, στην Κίνα. Τη σωστή στιγμή, στρατιωτικοί, διπλωματικοί, διεφθαρμένοι και πολιτικοί παράγοντες συγχρονίζονται και πραγματοποιείται ένα χειρουργικό πλήγμα.
Με παρόμοιο τρόπο το Ισραήλ κατάφερε συντριπτικά πλήγματα στους εχθρούς του στη Μέση Ανατολή και στο Ιράν: Μέσα σε μια στιγμή εξαφανίζεται η στρατιωτική ελίτ, απάγονται ηγέτες, πραγματοποιούνται τρομοκρατικές επιθέσεις και δολοφονίες. Πρόκειται για έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο, όπου όλοι περνούν πλέον μια τρομακτική δοκιμασία πολέμου για το δικαίωμα να ονομάζονται κυρίαρχοι. Πιστεύαμε ότι το «πνεύμα του Άνκορατζ» και η κατοχή πυρηνικών όπλων μας καθιστούσαν αυτόματα μέλη του κλαμπ των μεγάλων δυνάμεων. Δυστυχώς, όχι. Για να μας πάρουν στα σοβαρά, πρέπει να νικήσουμε στον πόλεμο. Πρέπει να αποδείξουμε όχι απλώς ότι «μπορούμε», αλλά να δείξουμε «πώς» το κάνουμε. Διαφορετικά, η φωνή της Ρωσίας θα εκλαμβάνεται μόνο ως μια ιδιωτική, «προσωπική άποψη»—έτσι ακριβώς χαρακτηρίζονται όσοι δυσαρεστούνται με τη συναίνεση και γκρινιάζουν στο περιθώριο.
Στην πραγματικότητα, η ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση θεμελιώδους ταπείνωσης. Ο Τραμπ απλώς είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Οι παγκοσμιοποιητές συνήθιζαν να απαλύνουν αυτή την ταπείνωση προσποιούμενοι ότι άκουγαν τη γνώμη σου και σου επέτρεπαν να συμμετέχεις στη διαδικασία. Τώρα που η πολυμέρεια τελείωσε, απομένει μόνο το δίκαιο της βίας —και αυτό είναι μια μη αναστρέψιμη διαδικασία. Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος.
Βρισκόμαστε στη μέση ενός παρατεταμένου, μακρόχρονου Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, όπου το διεθνές δίκαιο απλώς δεν υπάρχει. Θα υπάρξει κάποτε στο μέλλον, με βάση το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης. Άλλωστε, το προηγούμενο δίκαιο προέκυψε ως αποτέλεσμα προηγούμενων πολέμων: Οι νικητές καθόρισαν κανόνες και κόκκινες γραμμές που τηρούνταν μέχρι ενός σημείου. Όμως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αποσυρθήκαμε. Γιατί εκπλησσόμαστε τώρα; Δεν υπάρχει διεθνές δίκαιο επειδή ένας από τους πυλώνες του, ένα από τα θεμέλιά του, εξαφανίστηκε. Διαλυθήκαμε μόνοι μας — και ποιος θα μας πάρει στα σοβαρά τώρα; Μας ανακήρυξαν περιφερειακή δύναμη που απλώς προσπαθεί να επιστρέψει στην Ιστορία. Ο Πούτιν λέει: έχουμε ήδη επιστρέψει, είμαστε κυρίαρχοι. Ναι, το πιστεύουμε, αλλά τώρα θα πρέπει να αποδειχθεί με τη βία.
Το διακύβευμα αυτής της επίδειξης είναι εξαιρετικά υψηλό: αν νικήσουμε, θα καθορίσουμε τις παραμέτρους του Νέου Διεθνούς Δικαίου. Αλλά ο Τραμπ εκτοξεύει μια αλαζονική πρόκληση: «Αν είστε νικητές, τότε νικήστε. Όπως εγώ, για παράδειγμα. Πού είναι ο Ζελένσκι σας;» Από αυτή την άποψη, μόνο όταν θα περιφέρεται ηττημένος τον Ζελένσκι, τον τρομοκράτη Μαλιούκ, τον τρομοκράτη Μπουντάνοφ ή τον Ζαλούζνι μέσα στη Μόσχα σε ένα κλουβί, και το πλήθος των «Ρώσων Ρωμαίων», των κατοίκων της Τρίτης Ρώμης, φωνάζει «ντροπή, δολοφόνοι», μόνο τότε θα σας μιλήσουν. Ίσως σε κάποια γιορτή: την Πρωτομαγιά ή την Ημέρα της Φιλίας των Λαών. Μόνο τότε θα γίνουμε δεκτοί στο κλαμπ των μεγάλων δυνάμεων. Προς το παρόν, όχι. Προσπαθούμε να πείσουμε τον Τραμπ με έγγραφα ότι εκατοντάδες ουκρανικά drones προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον Ρώσο πρόεδρο, και η απάντηση που λαμβάνουμε είναι κάτι του τύπου: «Δεν το πιστεύω. Πρώτον, το στήσατε μόνοι σας. Δεύτερον, κρίμα που δεν πέτυχε. Και τρίτον, ξέρω ότι τα στείλαμε εμείς για να μην είναι πολύ γλυκιά η ζωή σας».
Αυτή είναι η φύση αυτής της συνομιλίας. Τι είδους «πνεύμα του Άνκορατζ» μπορεί να υπάρξει εδώ; Για να υπάρξει οποιαδήποτε πραγματική συμφωνία με τη Δύση, με τον Τραμπ ή με οποιονδήποτε άλλον, χρειαζόμαστε νίκη. Με κάθε κόστος και με κάθε μέσο. Το πώς θα παρουσιαστεί αυτό στα ΜΜ ενημέρωσης είναι δευτερεύον ζήτημα: Μπορείτε να γυρίσετε μια ταινία ή να ζητήσετε από την τεχνητή νοημοσύνη να ζωγραφίσει μια εικόνα. Αλλά αν δεν αναγνωριστούμε ως νικητές στην πραγματικότητα, κανείς δεν θα ασχοληθεί. Πρόκειται για έναν διαφορετικό κόσμο στον οποίο ξυπνήσαμε το 2026: Η εξουσία κυριαρχεί εδώ, και τίποτα άλλο.
Ο Τραμπ διακήρυξε ένα ανανεωμένο «Δόγμα Μονρόε»: η αμερικανική ήπειρος ανήκει στις ΗΠΑ. Μόνο η Ουάσινγκτον θα καθορίζει ποιος κάνει τι εκεί. Πρόκειται για αξίωση μιας Αμερικανικής Αυτοκρατορίας στο Δυτικό Ημισφαίριο. Και επειδή η Βενεζουέλα, η Κούβα και η Νικαράγουα ήταν προσανατολισμένες προς τη Ρωσία και την Κίνα, βλέπουμε το λογικό αποτέλεσμα. Η Κούβα αντιμετωπίζει την ίδια απειλή. Μπορείτε να το αποκαλέσετε άδικη παραβίαση του δικαίου, αλλά αυτό είναι τραγούδι για τους αδύναμους. Μπορεί να υπάρξει μόνο μία απάντηση: πού είναι το δικό μας «Δόγμα Μονρόε» για την Ευρασία; Γράφω γι’ αυτό εδώ και 40 χρόνια. Δεν χρειαζόμαστε διακηρύξεις, αλλά πράξεις που αγνοούν πλήρως το φαντασιακό διεθνές δίκαιο.
Αν εμείς, περικυκλωμένοι όχι απλώς από απατεώνες αλλά από δολοφόνους, παίζουμε με τους κανόνες των έντιμων ανθρώπων, θα χάσουμε διπλά. Παίζουν εναντίον μας με σημαδεμένα χαρτιά. Και όταν καταφέρουμε να κερδίσουμε ακόμη και υπό τέτοιες συνθήκες, αρχίζουν τα πυρά. Συνεχίζουμε να λέμε: «Τα χαρτιά σας ήταν άδικα». Ακούστε: ήδη υπάρχει ανταλλαγή πυρών στο καουμπόικο σαλούν της παγκόσμιας πολιτικής. Τα μπουκάλια σπάνε και μετατρέπονται σε «ρόπαλα», και όλοι χτυπούν με ό,τι έχουν. Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα.
Έχουμε μόνο μία διέξοδο: να υπερασπιστούμε την κυριαρχία που δεν αναγνωρίζουν σε εμάς. Το ζήτημα αφορά εμάς ως κράτος-πολιτισμό. Πρέπει να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας στον πόλεμο με τη Δύση, διότι από εκεί προέρχεται η πρωτοβουλία ανάκλησης του δικαιώματός μας σε κυρίαρχη πολιτική. Είναι καιρός να εγκαταλείψουμε τις ψευδαισθήσεις περί «δυτικών εταίρων» ή «κοινών αξιών». Ο Τραμπ έχει δίκιο να πετάξει τη μάσκα της υποκρισίας και της ανοησίας περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων: γι’ αυτόν, η Αμερική έρχεται πρώτη. Βρισκόμαστε σε ανταλλαγή πυρών: πυροβόλησε ή θα σε σκοτώσουν. Ο Τραμπ δεν ξεκίνησε καν τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο—απλώς επιβεβαίωσε την ύπαρξή του.
Βρισκόμαστε μέσα σε ένα γουέστερν με εξαιρετικά σκληρές αρχές και έναν αγώνα όλων εναντίον όλων. Είναι μάταιο να προσκολλόμαστε στη χίμαιρα της ειρήνης της Γιάλτας — δεν έχει απομείνει τίποτα από αυτήν. Η ισχύς καθορίζει το δίκαιο. Η Ουκρανία είναι το «εισιτήριο εισόδου» στο κλαμπ των μεγάλων δυνάμεων.
Ή θα είναι δική μας—και τότε θα είμαστε μεγάλη δύναμη που υπαγορεύει τους κανόνες — ή δεν θα είναι, και τότε θα είμαστε υποτελείς.
■ Παρουσιαστής: Αν συγκρίνουμε τον τρόπο με τον οποίο οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν τη Βενεζουέλα με αυτό που συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία, νομίζω ότι υπάρχει μια σημαντική διαφορά. Οι Αμερικανοί συνεχίζουν να είναι παρόντες στην Ουκρανία και εξακολουθούν να προμηθεύουν όπλα στη χώρα. Πώς σκοπεύει ο Τραμπ να συνδυάσει τα φιλόδοξα σχέδιά του, που περιλαμβάνουν τη Γροιλανδία, την Κούβα, το Μεξικό και μια κατακτημένη Βενεζουέλα, με την περαιτέρω εμπλοκή του στην ουκρανική σύγκρουση;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Μπορεί κανείς να δει ότι ο Τραμπ δεν θεωρεί την Ουκρανική σύγκρουση προτεραιότητα — τουλάχιστον, αυτό λέει. Μια σειρά από ενέργειες δείχνουν ότι πράγματι θα ήθελε να «παγώσει» αυτό το μέτωπο. Και να το κάνει με τέτοιον τρόπο ώστε να μη χάσει, αλλά να «σώσει» την Ουκρανία και να διατηρήσει το ναζιστικό καθεστώς (ίσως αντικαθιστώντας την ηγεσία του), ώστε να μπορεί να επιστρέψει σε αυτό το ζήτημα αν χρειαστεί. Αυτό θα αποτελούσε ένα χαλινάρι για εμάς, μία μόνιμη δαμόκλειο σπάθη.
Αν η σύγκρουση παγώσει, ο Τραμπ θα στρέψει την προσοχή του στο Δυτικό Ημισφαίριο, προετοιμαζόμενος για πόλεμο με την Κίνα και στηρίζοντας το «Μεγάλο Ισραήλ» στη Μέση Ανατολή, κάτι που πιθανότατα θα οδηγήσει σε πόλεμο με το Ιράν. Το Δυτικό Ημισφαίριο είναι μόνο το πρώτο βήμα: Αν οι περιπέτειες στη Βενεζουέλα και τη Γροιλανδία στεφθούν με επιτυχία, θα προχωρήσει παραπέρα. Σε κάθε περίπτωση, ο Τραμπ θέλει να φέρει τα περιουσιακά στοιχεία των παγκοσμιοποιητών υπό τον έλεγχο μιας νεοσυντηρητικής αμερικανικής ηγεμονίας. Προηγουμένως φαινόταν ότι θα επικεντρωνόταν στην εσωτερική πολιτική, όπως είχε υποσχεθεί στο κίνημα MAGA, αλλά πλέον είναι σαφές ότι αυτά ήταν μόνο εν μέρει υλοποιήσιμα συνθήματα. Στην πραγματικότητα, ο Τραμπ ακολουθεί μια πολιτική άμεσης και σκληρής ηγεμονίας, την οποία η φιλελεύθερη ρητορική απλώς δυσχεραίνει & εμποδίζει.
Για τον ίδιο, η Ουκρανία αποτελεί στοιχείο ενίσχυσης της αμερικανικής μονοπολικότητας σε ένα νέο στάδιο. Ο Τραμπ εργάζεται για την απομάκρυνση του Μαλιούκ και του Γέρμακ, επιδιώκοντας να βγάλει από το παιχνίδι τον Ζελένσκι, ο οποίος είναι πλήρως προσανατολισμένος προς τους παγκοσμιοποιητές. Στόχος του είναι να παγώσει τη σύγκρουση μέσω των πρακτόρων του στην Ουκρανία και να μας εξαναγκάσει σε ειρήνη. Αν συμφωνήσουμε σε αυτό (και στο Άνκορατζ έχουμε ήδη, στην ουσία, δείξει μια τέτοια διάθεση), θα διαπράξουμε ένα μοιραίο λάθος. Ο Τραμπ δεν θα εγκαταλείψει την Ουκρανία — θα την ενισχύσει. Απλώς δεν θα απαντά σε προκλήσεις, διότι θεωρεί ότι, αποδεχόμενοι μια εκεχειρία ακόμη και με τους δικούς μας όρους, αναγνωρίζουμε έτσι το καθεστώς μας ως υποτελείς.
Απευθυνόμαστε στον Τραμπ ως διαιτητή: Δέχεται τηλεφωνήματα από την Ευρώπη, το Κίεβο και τη Μόσχα, με τον καθένα να παραπονιέται για τον άλλον. Αν αποδεχθούμε αυτούς τους όρους, θα αποδεχθούμε και αυτό το καθεστώς—και αυτό θα είναι το τέλος μας.
Ο πόλεμος ως τέτοιος δεν εξυπηρετεί προς το παρόν τα συμφέροντα του Τραμπ — θέλει ειρήνη στην Ουκρανία ώστε να μπορέσει να νικήσει τη Ρωσία με άλλα μέσα. Η ειρήνη μπορεί να αποτελέσει εργαλείο πολέμου: Η Συνθήκη των Βερσαλλιών υπήρξε άμεσο εργαλείο προετοιμασίας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Τραμπ δεν θέλει να πολεμήσει άμεσα μαζί μας—του είναι πολύ πιο χρήσιμο να «οπλοποιήσει», δηλαδή να μετατρέψει το ίδιο το γεγονός της εκεχειρίας σε όπλο εναντίον μας. Πρόκειται για ψυχρό υπολογισμό: Θα ασχοληθεί με άλλα ζητήματα, ενώ το καθεστώς της Ρωσίας στα μάτια του κόσμου θα υποβαθμιστεί αισθητά. Ακόμη κι αν επικρατήσουμε απέναντι στον Ζελένσκι, αυτό δεν θα συνιστά στρατηγική νίκη. Όλοι το βλέπουν αυτό, ακόμη και στην Αφρική, παρατηρώντας τη στάση μας απέναντι στη Συρία, τη Βενεζουέλα ή το Ιράν: Δεν υπερασπιζόμαστε τους συμμάχους μας μέχρι τέλους και δεν συνιστούμε πραγματική πρόκληση για την Αμερική.
Μόνο ο πόλεμος κρίνει τα πάντα—αυτό είναι το κεντρικό σημείο. Και εδώ τίθεται το ζήτημα των πόρων. Φαίνεται ότι είμαστε πολύ καλύτερα εφοδιασμένοι απ’ ό,τι πιστεύαμε: σε τέσσερα χρόνια πολέμου, ο λαός επέδειξε μια απίστευτη θέληση για κυριαρχία. Όμως τώρα, στην Ουκρανία, το ζήτημα δεν αφορά τη χρήση της κυριαρχίας, αλλά την απόκτησή της. Μέχρι στιγμής, αυτό δεν επαρκεί. Κυριαρχία σημαίνει να χαράσσεις κόκκινες γραμμές και να τιμωρείς όσους τις παραβιάζουν. Και όταν επιδεικνύουμε τον Μπουρεβέστνικ, τον Ποσειδώνα ή τον Ορέσνικ, αλλά δεν συμβαίνει τίποτα, αυτό παύει να μετρά σε αυτόν τον κόσμο του θεάματος και των σύντομων κύκλων.
Έχουμε διακινδυνεύσει τα πάντα — την ύπαρξη της Ρωσίας και του λαού μας — για να αποδείξουμε την κυριαρχία μας. Για να είναι η Ρωσία ένα κράτος-πολιτισμός, πρέπει να νικήσουμε στην Ουκρανία παρά τον Τραμπ. Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε τους όρους του —πρέπει να νικήσουμε με κάθε απαραίτητο μέσο. Δεν υπάρχουν πλέον κόκκινες γραμμές. Τα πυρηνικά όπλα δεν λειτουργούν πια ως αποτρεπτικός παράγοντας: η Αμερική έπληξε ήδη πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ιράν πέρσι, και Ουκρανοί τρομοκράτες επιτέθηκαν στην πυρηνική μας τριάδα. Δεν υπάρχουν κανόνες, και οι ηγέτες δεν απολαμβάνουν πλέον ασυλίας, δεν βρίσκονται ατο απυρόβλητο.
Σε αυτό το παιχνίδι χωρίς κανόνες, η Ρωσία πρέπει να νικήσει με με κάθε δυνατό μέσο.
Δεν υπάρχουν ταμπού: Μπορούμε να καταργήσουμε το Σύνταγμα, να κηρύξουμε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να καταργήσουμε όλες τις συμβάσεις και να κάνουμε ό,τι απαιτείται για να επιβιώσουμε. Αν τηρήσουμε την ευπρέπεια και χάσουμε, αυτό δεν θα μας ωφελήσει, αυτό δεν θα μετρήσει υπέρ μας. Αν όμως επιτύχουμε, ανεξαρτήτως τρόπου, οι νικητές δεν θα κριθούν, ούτε δικάζονται. Μόνο οι ηττημένοι δικάζονται: Αν υποπέσουμε σε σφάλμα, θα μας στήσουν μια νέα Νυρεμβέργη.
Αυτή είναι η σοβαρότητα του 2026: Είναι μια χρονιά πολέμου και έκτακτων μέτρων. Η ειρηνική ζωή διαγράφεται πλήρως, σαν ένα βρεγμένο πανί που σβήνει ξεπερασμένες φόρμουλες από τον πίνακα. Όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα δεν λειτουργούν πια. Βρισκόμαστε σε ένα καουμπόικο σαλούν, όπου διεξάγεται ανταλλαγή πυρών χωρίς κανόνες και χωρίς κανονισμούς.
■ Παρουσιαστής: Ας κάνουμε μία υπόθεση εργασίας: Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι, σε κάποιο σημείο, πράγματι χρησιμοποιούμε το «Ορέσνικ», όπως ανέφερες νωρίτερα, σε μαζική κλίμακα στο Ουκρανικό έδαφος. Φυσικά, αυτό θα ακολουθηθεί από μαζικές κατηγορίες κατά της Ρωσίας. Η Ευρώπη θα μπορούσε να αρχίσει να αναπτύσσει τα στρατεύματά της με το πρόσχημα ότι έχουμε απορρίψει πλήρως το διεθνές δίκαιο. Πού θα οδηγήσουν όλα αυτά τελικά;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Πού θα μπορούσε να οδηγήσει αυτό; — Σε πλήγματα στο Παρίσι, το Λονδίνο και το Βερολίνο, στη χρήση των τορπιλών «Ποσειδώνων». Μόνο έτσι και με κανέναν άλλον τρόπο. Βλέπεις, μιλάμε ξανά για το διεθνές δίκαιο, αλλά ο Τραμπ δεν το τηρεί — και δεν συμβαίνει τίποτα: Η Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει σιωπηλή. Ο Τραμπ, σε αυτό το καουμπόικο σαλούν, δεν είναι σερίφης, είναι ληστής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια άλλη συμμορία. Μπορεί να είναι εν μέρει με τον Τραμπ, εν μέρει εναντίον του: Θα τον λίντσαραν ευχαρίστως αν μπορούσαν, αλλά παραμένουν κι αυτοί συμμορία. Δεν υπάρχουν κανόνες.
Πρώτον: Πώς ακριβώς πρέπει να χρησιμοποιηθεί η δύναμη; Το πλήγμα πρέπει να δοθεί με τέτοιον τρόπο ώστε να μη να απομείνει τίποτα από την Ουκρανική στρατιωτική ηγεσία. Δεν είμαι αρμόδιος να αποφασίσω πώς θα γίνει αυτό, αλλά ας υποθέσουμε: Καταστρέφουμε την ανώτατη ηγεσία και δεν απομένει πλέον καμία εξουσία στην Ουκρανία. Το καταδικάζει η Ευρώπη; Και λοιπόν; Στέλνει στρατεύματα; Τότε πλήττουμε τις τρεις πρωτεύουσες με πυρηνικές τορπίλες Ποσειδώνες. Τι θα κάνει ο Τραμπ; Είναι άγνωστο. Μπορεί να πει: «Μπράβο, Ρώσοι». Άλλωστε, και ο ίδιος κάνει απολύτως εξωφρενικά πράγματα και, όταν του βγαίνουν, απλώς δηλώνει: «Κοιτάξτε με, τώρα θα χορέψω για εσάς». Κι εμείς μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Ο Μαδούρο χόρεψε άσχημα και κατέληξε στο Γκουαντάναμο — εδώ πρέπει να ξέρεις τι να χορέψεις, πώς να χορέψεις και ποιον να απειλήσεις.
Αν στείλουν στρατεύματα, θα τα πλήξουμε. Ο Τραμπ μπορεί να πει ότι το ζητούσαν ή μπορεί να μπει στον πόλεμο. Αλλά εκείνα τα ελικόπτερα που πέταξαν ομαλά πάνω από τη Βενεζουέλα: Αν κάτι τέτοιο εμφανιστεί πάνω από το έδαφός μας, τα FPV drones μας θα καταστρέψουν ακαριαία ολόκληρο τον στόλο. Ακόμη και οι Αμερικανοί θα αναγκαστούν να πολεμήσουν σοβαρά εναντίον μας. Και αν δεν είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό, τελειώσαμε. Πρέπει να προετοιμαστούμε για πόλεμο με ολόκληρη τη Δύση: Με το ΝΑΤΟ, με τους Ευρωπαίους, με τους Αμερικανούς. Αν βασιστούμε σε οποιεσδήποτε συμφωνίες, αυτό θα είναι καταστροφή. Έχουμε ήδη χρησιμοποιήσει αυτή τη μεταφορά: Το να συμπεριφέρεσαι σαν αξιοπρεπές κορίτσι όταν σε περιβάλλουν νταβατζήδες, μανιακοί και ζόμπι είναι μάταιο & καταστροφικό. Τι μπορείς να πεις σε ένα ζόμπι; «Μην πιεις το αίμα μου»; Ακόμα και η πιο καλοσυνάτη, με ηθικές αρχές, νεαρή κοπέλα σε μια τέτοια κατάσταση είτε θα αρπάξει ένα μαχαίρι κουζίνας και θα μετατρέψει ό,τι βρει μπροστά της σε όπλο είτε απλώς θα την κατασπαράξουν.
Η Ρωσία βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη θέση σήμερα. Φυσικά, δεν είμαστε ένα ίδρυμα για ευγενείς νεαρές δεσποινίδες — είμαστε μια ισχυρή χώρα και ένας μεγάλος, ιστορικός λαός. Έχουμε εξαιρετική ηγεσία στο πρόσωπο του προέδρου μας. Ναι, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλές αυταπάτες και αδράνεια από τις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά η κοινωνία ανακάμπτει. Απλώς πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά και να πλήξουμε — αποτελεσματικά και αποφασιστικά. Αν δέκα ή εκατό πλήγματα δεν αρκούν, πρέπει να κάνουμε διακόσια, τριακόσια, τετρακόσια. Έχουμε έναν στόχο: Να νικήσουμε. Και δεν μπορεί να υπάρχει άλλος στόχος.
Κατά τη γνώμη μου, ήρθε η ώρα να διακηρύξουμε το περίγραμμα της νίκης μας. Θα πάρουμε ολόκληρη την Ουκρανία και θα δημιουργήσουμε έναν νέο κράτος μαζί με τους Λευκορώσους στα ιστορικά μας εδάφη. Μετά από μια τέτοια νίκη, το Μπακού, το Γερεβάν, η Τιφλίδα, το Κισινάου και η Αστάνα θα μας μιλούν με διαφορετικό τρόπο. Οι νικητές αποφασίζουν τα πάντα. Προσπαθούν να μας φοβίσουν με δίκες και τιμωρίες; Μας έχουν ήδη τιμωρήσει και καταδικάσει. Αν χάσουμε, θα εφαρμόσουν σε εμάς την «αποαποικιοποίηση», που σημαίνει τον διαμελισμό της Ρωσίας. Αν όμως νικήσουμε, θα τα διαγράψουμε όλα. Οι νικητές δεν κρίνονται ούτε δικάζονται.
Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να νικήσουμε. Παλαιότερα πιστεύαμε ότι ένα τίμημα ήταν αποδεκτό και ένα άλλο όχι. Τώρα, χάρη στον Τραμπ και στα νέα του δόγματα, η κατάσταση έχει αλλάξει. Ο Τραμπ λέει: «Θα σας κατακτήσω όλους, θα πυροβολώ τους πάντες χωρίς προειδοποίηση». Και κοίτα τι κάνει: πράγματι πυροβολεί. Ναι, εκεί δεν δρουν μόνο στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και η αδυναμία των ελίτ και η δωροδοκία — έτσι έγινε στο Ιράκ, στη Συρία και στη Λιβύη. Νικούν με κάθε αναγκαίο μέσο. Πού είναι τα δικά μας δίκτυα επιρροής; Πού είναι οι πράκτορές μας, η ιδεολογία μας και η στοχευμένη εξόντωση τρομοκρατών; Η δυνατότητα εξόντωσης του Μπουντάνοφ, του Μαλιούκ ή του Γέρμακ είναι γνώρισμα της κυριαρχίας. Δεν είναι ζήτημα σκληρότητας ή παραβίασης δικαιωμάτων, είναι ζήτημα του αν μπορούμε ή δεν μπορούμε. Αν δεν μπορούμε, τότε πρέπει να καταστούμε ικανοί να το κάνουμε.
Πρέπει να δράσουμε ακριβώς όπως οι ισχυρότεροι παίκτες — η Δύση ή ο Τραμπ. Να κάνουμε ό,τι κάνει ο Τραμπ, αλλά με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο, στόχους και επιδιώξεις. Μεθοδικά, συστηματικά, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Η Κίνα πέτυχε τους στόχους της μέσω της οικονομίας, αλλά σε μια στρατιωτική αντιπαράθεση το ζήτημα παραμένει ανοιχτό: Οι Κινέζοι δεν είναι ο πιο πολεμοχαρής λαός και εκεί υπάρχει επίσης μια τεράστια φιλοδυτική ελίτ.
Δεν έχουμε καταφέρει να ανταγωνιστούμε οικονομικά, αλλά τα δυνατά μας σημεία είναι η γενναιότητα των πολεμιστών, το θάρρος και η πίστη. Ο Θεός είναι με το μέρος μας: «Τρέμετε, έθνη, και υποταχθείτε, διότι ο Θεός είναι μαζί μας».
Μετάφραση: Οικονόμου Δημήτριος
