Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΣΗΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΣΗΜΩΝ
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΦΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΔΙΑΣΗΜΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΟΠΟΥ ΕΠΕΛΕΞE ΝΑ ΚΑΕΙ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 12 -01-2026
Η ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΠΡΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ, ΠΡΑΞΗ ΟΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΔΑΜΕ, ΕΝΩ Η ΚΕΝΤΡΩΣΗ (=ὅπως τοῦ δηλητηριασμένου σκορπιοῦ) ΠΡΑΞΗ ΚΤΗΝΩΔΙΑΣ ΕΚ ΤΩΝ ΓΡΑΙΚΥΛΏΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ.
ΤΡΑΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΔΙΑΣΗΜΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ:
1) ΝΙΚΟΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ (ἠθοποιὸς) καὶ 2) ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ (δημοσιογράφος) ΘΥΜΑΤΑ ΑΝΤΙΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΝΟΜΩΝ. Οἱ διάσημοι στὴν πατρίδα μας λειτουργοῦν εἴτε τὸ θέλουν εἴτε δὲν τὸν θέλουν ὡς φωτεινὲς σημαδοῦρες γιὰ τὸν λαό, καί τοὺς ἔχει καὶ αὐτοὺς ἀνάγκη μία κοινωνία, ἰδίως ἡ ἑλληνικὴ ὅπου ὑποφέρει, καὶ ζητὰ λίγο φῶς στὸ σκοτάδι.
Ὁ πρῶτος , ὁ Νικόλαος ἀποφάσισε στὰ τελευταία χρόνια τῆς ζωῆς του νὰ ἀπομονωθεῖ στὸ κτῆμα του, μακριὰ ἀπὸ τὰ φῶτα τῆς δημοσιότητας. Ὁ κύριος λόγος ποὺ ὁ Νίκος Ξανθόπουλος δὲν πολιτεύτηκε ποτὲ ἦταν ἡ συνειδητὴ του ἀπόφαση νὰ παραμείνει πιστὸς στὴν εἰκόνα τοῦ «παιδιοῦ τοῦ λαοῦ», ἀποφεύγοντας νὰ ἐργαλειοποιήσει τὴν ἀγάπη τοῦ κόσμου γιὰ πολιτικὸ ὄφελος. Αὐτὸ ὅμως θὰ μποροῦσε νὰ τὸ ἀξιοποιήσει, ὄχι γιὰ πολιτικὸ ὄφελος ἀλλὰ γιὰ κοινωνικό, νὰ μιλᾶ τὸ παιδὶ τοῦ λαοῦ γιὰ τὴν ἀδικία ποὺ αιμοραγούσε ἡ πατρίδα μας, ἢ ἑλληνικὴ κοινωνία ἀπὸ τοὺς πολιτικούς, ποὺ ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ τοὺς ἔβλαπταν, ὅπως μὲ τοὺς νόμους νάρκες ποὺ θεσπίσαν. Νόμους ὅπου τελικὰ καὶ τοὺς ἔβλαψαν.
Ὁ δεύτερος ὁ Γεώργιος , νὰ ὑπηρετήσει τὴν κοινωνία, καὶ ἴσως καὶ τὰ ἀφεντικα του (καναλάρχες) ποὺ ὑπηρετοῦσαν τοὺς πολιτικούς, καὶ ἐξαρτιόνταν ἀπὸ αὐτοὺς μέσω τῶν διαφημίσεων ποὺ ἀποκόμιζαν ἀπὸ τὶς ἑκάστοτε κυβερνήσεις τῶν πολιτικῶν. Ὁ Γιῶργος Παπαδάκης, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς πανδημίας, εὐθυγραμμίστηκε πλήρως μὲ τὶς ἐπίσημες ὁδηγίες τῶν ὑγειονομικῶν ἀρχῶν καὶ τῆς ἐπιστημονικῆς κοινότητας, προωθώντας τὸν ἐμβολιασμὸ ὡς τὸ κύριο μέσο προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας, Δὲν ὑιοθέτησε ἀπόψεις ποὺ ἀμφισβητοῦσαν τὴν ἀσφάλεια τῶν ἐμβολίων, οὔτε προσκάλεσε στὴν ἐκπομπὴ τοῦ ἐπιστήμονες μὲ ἀντίθετη ἄποψη. Ἀντιθέτως, ἡ ἐκπομπὴ τοῦ ἀποτέλεσε βῆμα γιὰ κυβερνητικὰ στελέχη καὶ ἐπιστήμονες ποὺ καθησύχαζαν τὸ κοινὸ γιὰ τυχὸν παρενέργειες. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔκανε (καὶ ἦταν λάθος του). Διότι θέλησε νὰ κρατήσει τὴν θέση του ὡς δημοσιογράφος, καθὼς γνώριζε ὅτι θὰ τὸν πετάγανε ἔξω ἐὰν τὸ ἐπιχειροῦσε. Ὅμως αὐτὴ ἡ θέση δὲν ἀνταποκρίνεται κατά την γνώμη μας στὴν ἐλεύθερη δημοσιογραφία. Τὸ ὅτι φασκελώθηκε ὅμως ὑπονοώντας ὅπου ἔκανε 5 ἐμβόλια σημαίνει ὅτι δὲν ἄντεξε καὶ ἐκδηλώθηκε ὀρθῶς ἡ δημοσιογραφικὴ του συνείδηση, τὸ λάθος του κατὰ πολλοὺς (καὶ τοῦ γράφοντος ἐδῶ) εἶναι ὅτι δὲν τὴν θυσίασε καὶ παρέμεινε στὸ πόστο του. Γιὰ ἐκείνη ὅμως τὴν στιγμὴ, ὅπου πέρασε τὸ μήνυμα , ὅταν αὐτοφασκελώθηκε ζηταμε ὁλόψυχα ἀπὸ την Παναγία και τον Χριστο μας να τον βάλει στον παράδεισο. Το ἴδιο και τον ἀδερφὸ Νικόλαο (Ξανθόπουλο), ὅπου σὲ ἡλικία μόλις 9 ἐτῶν, βρέθηκε στὴ φυλακὴ μαζὶ μὲ τὴ μητέρα του λόγω τῆς ἀντιστασιακῆς δράσης τοῦ πατέρα τοῦ κατὰ τὴ γερμανικὴ Κατοχή. Αὐτὴ ἡ ἐμπειρία τὸν ἔκανε νὰ ὑπερασπίζεται πάντα τὸ δίκαιο τοῦ ἀδύναμου καὶ νὰ παραμένει πιστὸς στὶς λαϊκὲς τοῦ καταβολές. Τὴ δεκαετία τοῦ ’60 καὶ τοῦ ’70, ὁ Ξανθόπουλος πραγματοποίησε μεγάλες περιοδεῖες στὶς βιομηχανικὲς πόλεις τῆς Γερμανίας, ὅπου ζοῦσαν χιλιάδες Ἕλληνες μετανάστες. Οἱ ἐμφανίσεις του ἐκεῖ δὲν ἦταν ἁπλῶς καλλιτεχνικὰ γεγονότα, ἀλλὰ συναντήσεις συμπαράστασης ὅπου ὁ ἠθοποιὸς ἄκουγε τὰ προβλήματὰ τους, δίνοντὰς τους τὴν αἴσθηση ὅτι ἡ πατρίδα δὲν τοὺς ἔχει ξεχάσει. Μέσα ἀπὸ τὴν αὐτοβιογραφία του («Ὅσα θυμᾶμαι καὶ ὅσα ἀγάπησα») καὶ τὶς συνεντεύξεις του, πάλεψε γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἱστορικῆς μνήμης τοῦ ποντιακοῦ ἑλληνισμοῦ καὶ τῶν προσφύγων Ἑλλήνων ἐκ τῆς μικρὰς Ἀσίας, δίνοντας λόγο σὲ μιὰ κοινωνικὴ ὁμάδα Ἑλλήνων ποὺ ἔνοιωθε συχνὰ στὸ περιθώριο. Γιὰ αὐτὰ ζητᾶμε ἐπίσης ὡς δικαιολογητικὰ νὰ τὸν ὑπερασπισθεῖ ἡ Παναγία μας στὸν Χριστό, καὶ νὰ τὸν βάλει ἐπίσης καὶ αὐτὸν στὸν Παράδεισο.
Οἱ ἐξορισθέντες δημόσια πρόσωπα ὀφείλουν να λειτουργοῦν καὶ ὡς ὑπερασπιστὲς τῆς πίστεως μας καὶ τῆς πατρίδος μας, καθὼς τότε, καὶ μόνον τότε μπαίνουν στὴν ἐκτίμηση τοῦ λαοῦ, στο «πάνθεο τῶν Ἀθανάτων» , καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα ὅταν ὁμολογοῦν Χριστὸ καὶ ἀφοσίωση στὶς πανανθρώπινες ἀξίες, ὅπως τῆς ἐλεύθερης δημοσιογραφίας πρὸς τὸ καλὸ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ τῆς ἐλεύθερης ὁμολογίας πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ τῆς πατρίδος μας. Δὲν θὰ τοὺς κρίνουμε ὅμως, θὰ ἀναφέρουμε τὴν γνώμη μας πὼς θὰ τοὺς ἤθελε ὁ ὀρθόδοξος λαὸς μας. Ὁ λαὸς ποὺ ὑποφέρει ἔχει ἀνάγκη καὶ τὸν διάσημο καὶ τὸν ἄσημο. Τὸν διάσημο μὲ τὸν λόγο του ὅπου δρᾶ σὰν σπαθὶ φλογερὸ ἐνάντια στὸν ἑκάστοτε ἐχθρὸ τῆς πατρίδος μας , καὶ τὸν ἄσημο μὲ τὴν ψῆφο του ὅπου ἑνώνεται καὶ μὲ τοὺς διασήμους. Χρειάζεται μιὰ Βέμπο μὲ τὰ τραγούδια της νὰ ἐμψυχώνει, χρειάζεται ἕναν Καποδίστρια νὰ πολεμεῖ καὶ ἂς πέφτει μαχόμενος, χρειάζεται ἕναν Ἐπιχειρηματία ποὺ κρατᾶ τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς καὶ δὲν ἀνοίγει τὸ σοῦπερ μάρκετ του, χρειάζεται ἕναν ἄσημο δάσκαλο, ὅπου διδάσκει στὰ ἀπομονωμένα νησιὰ τῆς πατρίδος μας, χρειάζεται ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. Χρειάζεται καὶ Ἁγίους ποὺ θὰ προσεύχονται γιὰ ἐμᾶς στὴν Παναγία μάνα μας , καὶ τον Χριστὸ καὶ Θεό μας.
Τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν πρόδρομο γιατὶ τὸν ἀποκεφάλισαν ; Ἀπάντηση: γιατὶ προασπίσθηκε Χριστὸ καὶ τὸ ἦθος στὴν πατρίδα του, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα ποὺ τὰ ἤθελε ἀμόλυντα. Ὑπῆρξε καὶ Ἐκεῖνος διάσημος, καθὼς τὸν γνώρισε ὁ λαὸς τοῦ στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Παλαιστίνης. ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἀπολάμβανε τεράστια ἐκτίμηση καὶ σεβασμὸ ἀπὸ τὸν λαὸ τῆς ἐποχῆς του, σὲ σημεῖο ποὺ ἡ δημοτικότητὰ του θεωροῦνταν ἀπειλὴ γιὰ τὴν ἐξουσία. Ὁ ἱστορικὸς Φλάβιος Ιώσηπος ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἡρώδης Αντίπας τὸν φοβόταν, ἐπειδὴ ὁ λόγος τοῦ εἶχε τόσο μεγάλη ἐπίδραση στὶς μάζες ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει ἀκόμα καὶ ἐξέγερση. Ὁ λαὸς τὸν ἐκτιμοῦσε γιὰ τὸν ἀσκητικὸ τοῦ βίο, τὴν ἀφοβία τοῦ ἀπέναντι στοὺς ἰσχυροὺς καὶ τὸ κήρυγμὰ του γιὰ δικαιοσύνη καὶ μετάνοια. Ὅταν ὁ στρατὸς τοῦ Ἡρώδη ἡττήθηκε ἀργότερα ἀπὸ τοὺς Ναβαταίους (τὸ 36 μ’.Χ.), πολλοὶ Ἰουδαῖοι πίστεψαν ὅτι αὐτὸ ἦταν θεία τιμωρία γιὰ τὴ θανάτωση τοῦ Ἰωάννη, γεγονὸς ποὺ δείχνει πόσο βαθιὰ εἶχε ριζώσει ὁ σεβασμὸς πρὸς τὸ πρόσωπὸ του. Σύμφωνα μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία, ἡ πίστη δὲν εἶναι μόνο θεωρία, ἀλλὰ ἡ μίμηση τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν Ἁγίων, καθὼς ἐκεῖνοι ὑπῆρξαν οἱ πιστοὶ ἀκόλουθοι τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Πρόδρομος δὲν φοβήθηκε νὰ ἐλέγξει τὴν ἐξουσία (τὸν Ἡρώδη) γιὰ τὶς ἀδικίες καὶ τὶς ἠθικὲς τῆς παρεκτροπές, λέγοντας τὸ περίφημο «οὐκ ἔξεστί σόι» (δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται). Ἡ μίμησὴ του σημαίνει νὰ ἔχουμε τὸ θάρρος νὰ λέμε τὴν ἀλήθεια, ἀκόμη καὶ μὲ προσωπικὸ κόστος. Ὅπως ἀναφέρεται συχνὰ ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας: «Τιμὴ Ἁγίου, μίμησις Ἁγίου». Δηλαδή, ὁ καλύτερος τρόπος γιὰ νὰ τιμήσουμε ἕναν Ἅγιο δὲν εἶναι μόνο τὰ κεριὰ καὶ οἱ γιορτές, ἀλλὰ τὸ νὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐντάξουμε τὶς ἀρετὲς τοῦ στὴ δικὴ μᾶς καθημερινότητα. Οἱ διάσημοι ἀλλὰ καί ἄσημοι στὴν χώρα μας ὀφείλουν νὰ ἀκολουθοῦν τό: «Τιμὴ Ἁγίου, μίμησις Ἁγίου». Ἰδίως οἱ διάσημοι ποὺ ἔχουν ἕνα πολὺ μεγαλύτερο πλεονέκτημα νὰ φωτίσουν μὲ λίγο φῶς (τὸ κατὰ δύναμιν φυσικὰ) ἀπὸ τὸ Φῶς ποὺ τοὺς δίνει καὶ να τοὺς ἐμψυχώνει Χριστὸς μας.
Ὁ νόμος ὁ καννιβαλιστικός μετὰ τὴν μεταπολίτευση.
Προεδρικὸ Διάταγμα 210/1975 – ΦΕΚ Α-63/8-4-1975
Περὶ ταριχεύσεως, μεταφορᾶς καὶ ταφῆς νεκρῶν ἀνθρώπων (ὅπου ἡ καταλήξη δυστυχῶς εἶναι σὲ ἕνα κοινὸ χωνευτήρι ὀστῶν, καὶ πολλὲς φόρες καὶ ἄλιωτων πτωμάτων- ἐὰν μετὰ τὴν τριετία δὲν λιῶναν οἱ ἀνθρῶποι- στὴν τελικὴ φάση τῆς ἀναγκαστικῆς ἐκταφῆς οἱ «ἄλιωτοι» νεκροὶ καταλήγουν στὸ χωνευτήρι, ἀλλὰ αὐτὸ συμβαίνει μόνο (λένε οἱ γραφειάδες συνέταιροι τῶν πολιτικάντηδων ) ἀφοῦ ἐξαντληθοῦν τὰ περιθώρια παράτασης καὶ ἐφόσον οἱ συγγενεῖς δὲν ἀναλάβουν τὰ ἔξοδα ἢ τὴν εὐθύνη ( =δηλαδὴ βία οἰκονομικὴ κατὰ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν). Ἐὰν οἱ συγγενεῖς ἀπουσιάζουν ἢ ἀρνοῦνται νὰ πληρώσουν γιὰ περαιτέρω παράταση, ὁ Δῆμος προχωρᾶ σὲ ἀναγκαστικὴ ἐκταφὴ γιὰ νὰ ἀπελευθερωθεῖ ὁ τάφος. Σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση, τὰ λείψανα (ἀκόμα καὶ ἂν δὲν ἔχουν ἀποσυντεθεῖ πλήρως) τοποθετοῦνται στὸ κοινὸ χωνευτήρι τύπου Νταχάου,. Ἐκεῖ ἡ ἀποσύνθεση ὁλοκληρώνεται πλέον μαζὶ μὲ τὰ ὀστὰ ἄλλων νεκρῶν, χωρὶς δυνατότητα μελλοντικοῦ διαχωρισμοῦ.
Οἱ διατάξεις τοῦ Π.Δ. 210/1975 (ΦΕΚ 63/Α/1975) εἶναι ὑποχρεωτικές, ἀλλὰ ἡ ἐφαρμογὴ τους ἐξαρτᾶται (λένε) καὶ ἀπὸ τὶς συνθῆκες (ὅπως τοὺς βολεύει δηλαδή, ἐὰν οἱ συγγενεῖς ἀδυνατοῦν νὰ πληρώσουν). Συνοπτικά, τὸ διάταγμα ἀποτελεῖ τὸ ὑποχρεωτικὸ νομικὸ πλαίσιο ποὺ πρέπει νὰ ἀκολουθοῦν τὰ γραφεῖα τελετῶν καὶ οἱ ὑγειονομικὲς ἀρχὲς γιὰ τὴ διασφάλιση (λένε οἱ καννίβαλοι) τῆς δημόσιας ὑγείας. Ἀπὸ τότε μᾶς δικαιολογοῦσαν τὴν ὑποταγὴ τους στοὺς ἀρχισατανιστές ἀφεντικά τους, καὶ τὶς ἀνικανότητες τους, με τραγικό αποτέλεσμα τὴν ἀπάνθρωπη ἐκμετάλλευση εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν βάζοντας δῆθεν τὰ θέματα ὑγείας ἔμπροσθεν. Γιατὶ λοιπὸν κύριοι πολιτικάντηδες δὲν φτιάξατε κοιμητήρια ἔξω ἀπὸ τὴν ἀστικοποιημένη πρωτεύουσα; Κάτι ὅπου θὰ ὑπῆρχαν πληθώρα κοιμητήρια ἔξω ἀπὸ τὴν πυκνοκατοικημένη Ἀθήνα; Καθὼς καὶ δὲν θὰ ὁμιλούσατε σήμερα γιὰ θέματα μὴ εὑρέσεων χώρων ; μήπως γιατὶ τότε καὶ θὰ δυσκολευόσαστε να δικαιολογήσετε τὶς ἀτιμίες σας ; καὶ ἀναγκασθήκατε (λέτε) νὰ φτιάξετε τὸν νόμο τῆς μετακόμισης τῶν νεκρῶν μετὰ ἀπὸ 3 χρόνια;
Μήπως γιατὶ δὲν θέλατε ὄχι μόνον τὴν ἀποκέντρωση τῶν ζώντων, ἀλλὰ καὶ δὲν θέλατε καὶ τὴν ἀποκεντρώση τῶν νεκρῶν; Ντροπὴ σας ἐλεεινοί καὶ κακόψυχοι, ἀλλὰ καὶ ἀμόρφωτοι, πραγματικοὶ παραμορφωμένοι. Κρίμα τὰ πανεπιστήμια στὴν Χώρα μας, ὅπου ἀποφοιτήσανε μέσα ἀπὸ ἐκεῖ οἱ σημερινοί ὁδοστρωτῆρες -κακόψυχα δίποδα βόδια τῆς πολιτικῆς ἀλητείας . Σήμερα πόσα ἄραγε προβλήματα δημιουργῆσαν και στοὺς Ἕλληνες κτηνοτρόφους θανατώνοντας τὰ ζῶα τους; ἐνῶ θὰ μποροῦσαν νὰ τὰ θεραπεύσουν ἐὰν ἔστω μερικὰ προσβληθέντα ἀπὸ εὐλογιὰ καὶ πανώλη ἐκτρέφονταν γιὰ λίγες ἡμέρες μὲ κτηνοτροφικὴ τροφὴ γεμάτη μὲ ὠφελίμους μικροοργανισμοὺς τοῦ χώματος. Σίγουρα ὅλα θὰ χαίραν ἄκρας ὑγείας. Ὁ νόμος γιὰ ἀπολυμάνσεις τῶν στάβλων ἐπὶ παραδείγματι στέρησε στὰ ζῶα ἐκεῖνα τοὺς καλοὺς μικροοργανισμούς σκόπιμα ἀπὸ τὸ περιβάλλον τους, καὶ τὰ ζῶα ἔμειναν ἄοπλα ὅσο ἀφορᾶ τὸ ἀνοσοποιητικὸ τους σύστημα. Διότι τὸ ζῶο τὸ ἔφτιαξε ἔτσι ὁ Θεὸς νὰ τρώει ἀπὸ κάτω στὸ χῶμα, γιατί; διότι ἔτσι μόνον ἐνισχύεται τὸ ἀνοσοποιητικὸ του σύστημα. Δὲν τρώει σὲ καθαρὰ πιάτα. Δὲν πίνει νερὸ σὲ ἀποστειρωμένες κούπες. Τὸ ἴδιο ἔκαναν μὲ τὴν ἐπονομαζόμενη «πανδημία» βάζοντας τὸν κόσμο νὰ ἀπολυμαίνει τὰ χέρια του κάθε λίγο καὶ λιγάκι, κάτι ποὺ θὰ τρόμαζε καὶ ὁ τηλεοπτικὸς στὰρ τῆς μικροφοβίας, ὁ γνωστὸς ὡς Μόνκ.
Εἴδατε κανένα τσιγγάνο, ἔστω ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐλάχιστους ποὺ ζοῦνε σὲ σκηνὲς ἀκόμα νὰ προσβληθεῖ ἀπὸ κορωνοϊό; Ἀλλὰ οὔτε καὶ οἱ νεότεροι, καθὼς φτιάξαν χρόνο μὲ τὸν χρόνο ἐδῶ καὶ αἰῶνες γερὲς ἐπερχόμενες φυλὲς νεώτερων τσιγγάνων .
Τὰ πρόστιμα γιὰ τὴ μὴ τήρηση τῶν κανόνων ὑγιεινῆς καὶ ἀπολύμανσης στοὺς στάβλους καθορίζονται ἀπὸ τὸν Νόμο 4235/2014, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὸ βασικὸ πλαίσιο κυρώσεων γιὰ τὴν ὑγεία τῶν ζώων στὴν Ἑλλάδα, Γιὰ ἐλλιπὴ μέτρα ὑγιεινῆς (ὅπως ἡ ἀπουσία ἀπολυμαντικῆς τάφρου μὲ χημικά, ἢ ἡ μὴ διενέργεια τακτικῶν χημικῶν ἀπολυμάνσεων), τὰ πρόστιμα ξεκινοῦν ἀπὸ 500 € καὶ μπορεῖ νὰ φτάσουν τὶς 2.000 €, ἀνάλογα μὲ τὸ μέγεθος τῆς ἐκμετάλλευσης καὶ τὴ σοβαρότητα τῆς παράλειψης. Σὲ περιπτώσεις λένε ὅπου ἡ ἔλλειψη ἀπολύμανσης διευκολύνει τὴ διασπορὰ νοσημάτων (ὅπως ἡ πανώλη ἢ ἡ εὐλογιά), τὰ πρόστιμα εἶναι πολὺ αὐστηρότερα καὶ μπορεῖ νὰ ἀνέλθουν σὲ 10.000 € ἕως 50.000 €. Σὲ περιπτώσεις δόλου ἢ βαριᾶς ἀμέλειας ποὺ ὁδηγεῖ σὲ ἐπιζωοτία, προβλέπονται ποινικὲς κυρώσεις ποὺ περιλαμβάνουν φυλάκιση. Ἤδη ἐντὸς τοῦ 2025 πραγματοποιήθηκαν οἱ πρῶτες 8 συλλήψεις κτηνοτρόφων γιὰ παραβίαση τῶν μέτρων βιοασφάλειας στὸ πλαίσιο τῆς ἀντιμετώπισης τῆς εὐλογιᾶς. Ἡ μὴ τήρηση τῶν μέτρων χημικῆς ἀπολύμανσης ὁδηγεῖ αὐτόματα σὲ ἀποκλεισμὸ ἀπὸ τὶς κρατικὲς ἀποζημιώσεις (ὕψους ἕως 250 € ἀνὰ ζῶο γιὰ τὸ 2025-2026) καὶ σὲ ἀναστολὴ τῆς ἄδειας λειτουργίας τῆς μονάδας. Γιὰ δὲ τὴν βιολογικὴ ἀπολύμανση οὔτε κουβέντα, τὴν ἀποφεῦγαν ὅπως ὁ διάολος τὸ λιβάνι. Ἔχετε δὲ ὑπ’ ὄψιν ὅτι μόνο ἐκεῖνοι οἱ κτηνοτρόφοι ποὺ δὲν δέχθηκαν τὸ καρπὸ τοῦ ὄφεως=τὶς ἐπιδοτήσεις ἀπὸ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἕνωση ΔΕΝ νόσησαν τὰ πρόβατα τους. Οἱ λαμβάνοντας τὸ ἐπίδομα καὶ τις δῆθεν ἀποζημιώσεις (κάτι ὅπου τώρα αὕτη τὴν στιγμὴ διεκδικοῦν οἱ κτηνοτρόφοι καὶ οἱ ἀγρότες μας στὰ ὁδικὰ μπλόκα) ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΝΟΥΝ ΑΝΑΦΟΡΑ. Πιστεῦσαν στὴν δῆθεν κρατικὴ πρόνοια καί μέριμνα καὶ ἔπεσαν οἱ ἀγρότες καὶ οἱ κτηνοτρόφοι μας στὴν μεγάλη φάκα=τὴν μεγάλη ἀπάτη, καὶ τώρα οἱ καημένοι βιοπαλαιστὲς τρῶνε τὴν ΦΑΠΑ τους ἀπὸ τοὺς ὑποτακτικοὺς τῶν σατανιστῶν τῆς παγκοσμιοποίησης ποὺ θέλουν νὰ τρῶμε ἔντομα, τεχνητὸ κρέας, τεχνητὸ γάλα, μὲ σκοπὸ νὰ μᾶς στείλουν πολλά χρόνια= δεκαετίες ολόκληρες νωρίτερα στὸν θάνατο (δηλαδὴ πολλὰ χρόνια νωρίτερα στὸ χῶμα ἢ στὸ ἀποτεφρωτήριο τῆς Ριτσώνας – γιὰ ὅσους πέσουν ἀκόμα βαθύτερα στὴν παγίδα).
Ὁ νόμος παγίδα: Κανονισμὸς (ΕΕ) 2016/429 («Νόμος γιὰ τὴν Ὑγεία τῶν Ζώων»): Ἀποτελεῖ τὸ εὐρωπαϊκὸ θεμέλιο ποὺ ὑποχρεώνει τοὺς κατόχους ζώων νὰ ἐφαρμόζουν μέτρα βιοασφάλειας, συμπεριλαμβανομένου τοῦ καθαρισμοῦ καὶ τῆς ἀπολύμανσης ἐγκαταστάσεων καὶ ἐξοπλισμοῦ. Ἤδη ἀπὸ τὸ 2025 ἔχουν πραγματοποιηθεῖ συλλήψεις καὶ διώξεις γιὰ παραβίαση τῶν μέτρων βιοασφάλειας σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη, καὶ φυσικὰ καὶ στὴν χώρα μας, τρομοκρατῆσαν τοὺς κτηνοτρόφους μὲ βαριὰ πρόστιμα ἐὰν δὲν ἀπολύμαιναν τοὺς στραβλους τοὺς μὲ χημικὰ ὅπου σκοτῶναν καὶ τοὺς ὠφελίμους μικροοργανισμοὺς στὸν στάβλο, ἀντὶ νὰ διατάξουν ἀπολύμανση μὲ βιολογικὴ μέθοδος = ὑπερίσχυση τῶν ὠφέλιμων καὶ ἐξολόθρευση μέσω αὐτῶν (τῶν καλῶν) ἐνάντια τῶν παθογόνων. Καὶ γιατὶ δὲν τὸ ἔκαναν; γιατὶ γνωρίζαν οἱ ἄθλιοι σατανιστὲς τῆς παγκοσμιοποίησης ὅτι ἔτσι θὰ τοὺς δοθεῖ ἡ εὐκαιρία νὰ ἀκονίσουν τὰ μαχαίρια καὶ νὰ ἀφανίσουν τὰ ζῶα θανατώνοντας τα. Καὶ ἡ ἱστορία τὸ ἀποδεικνύει, τὰ παλαιότερα χρόνια, ἐλλείψει κτηνιατρικῆς ὑπηρεσίας καὶ διεθνῶν κανονισμῶν καὶ τρομονόμων διακίνησης κτηνοτροφικῶν προϊόντων στὸ ἐξωτερικὸ, νόμοι-παγίδες τοῦ ἐμπορίου, οἱ κτηνοτρόφοι συχνὰ ἄφηναν τὴ νόσο νὰ κάνει τὸν κύκλο της, ὁδηγώντας εἴτε στὴ φυσικὴ ἀνοσία τῶν ἐπιζώντων ἐὰν δὲν ἐλάμβαναν πρόσθετα μέτρα, οἱ ἴδιοι οἱ κτηνοτρόφοι – Τὰ ζῶα ποὺ ἐπιβίωναν ἀπὸ μιὰ νόσο ἀποκτοῦσαν ἀνοσία καὶ τὴν μετέφεραν στὶς ἑπόμενες γενιές, δημιουργώντας ἀνθεκτικώτερους πληθυσμοὺς μὲ φυσικὸ τρόπο, κάτι ποὺ σήμερα διακόπτεται ἐσκεμμένα ἀπὸ τὶς μαζικὲς θανατώσεις, διότι δὲν ἐπιθυμοῦν ἀνθεκτικώτερα πρόβατα, ἀγελάδες, κατσίκια, κλπ. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ὅτι ἡ ἀπουσία χημικῶν λιπασμάτων στὸ παρελθὸν ἐνίσχυε τὴν ὑγεία τῶν ζώων, καὶ ἔχει τρανὴ ἐπιστημονικὴ βάση, καθὼς ἡ ποιότητα τοῦ ἐδάφους συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴ λειτουργία τῶν οἰκοσυστημάτων. Τὸ ἔδαφος χωρὶς χημικὲς παρεμβάσεις διαθέτει ἕως καί 1000 φορές μεγαλύτερη ποικιλία ὠφέλιμων μικροοργανισμῶν. Ἡ ὑπερβολικὴ χρήση λιπασμάτων μειώνει ἐπίσης αὐτὴ τὴ βιοποικιλότητα καὶ ἀποδυναμώνει τὴν φυσικὴ ἀνθεκτικότητα τοῦ περιβάλλοντος. Σήμερα ὅσοι κτηνοτρόφοι γνωρίζουν, τί κάνουν; Διαβάστε παρακάτω: Καλλιεργοῦν παρτέρια μὲ βιολογικὸ χῶμα, ἐκεῖ ἐπάνω στὸ χῶμα ρίχνουν τὴν τροφὴ τῶν πρόβατων κατσικιῶν, ἀγελάδων, κουνελιῶν, καὶ λοιπῶν κτηνοτροφικῶν ζώων. Τὰ ζωντανὰ μαζὶ μὲ τοὺς σπόρους ποὺ τρῶνε ἐπάνω στὸ χῶμα καταναλώνουν καὶ λίγο χῶμα. Ἐπίσης μέσα στὸ νερὸ που πίνουν τοὺς ρίχνουν καὶ μία κουταλιὰ τοῦ γλυκοῦ βιολογικό χώμα. Αὐτὸ εἶναι τὸ κτηνοτροφικὸ φάρμακο τους ἐνάντια σὲ ὅλες τὶς μολύνσεις τῶν ζώων. Χωρὶς ἐμβόλια, χωρὶς τὰ σύγχρονα φάρμακα, καὶ μὲ φτηνό , ἀνέξοδο τρόπο. Βέβαια οἱ κτηνοτρόφοι-γνώστες ἀναπτύσσουν ἐπάνω σὲ αὐτὰ τὰ χώματα καὶ βιολογικὰ λαχανικά, καὶ ἐναποθέτουν καὶ μέσα σὲ αὐτὰ (τὰ παρτέρια) ὠφέλιμα ἔντομα, ὅπως: Πασχαλίτσα (Coccinellidae) , Χρύσωπας (Lacewings), Σκαθάρια τοῦ ἐδάφους (Carabidae), γαιοσκώληκες, καθὼς τρέφονται μὲ ὀργανικὴ ὕλη (φύλλα, ρίζες, κοπριά), τὴν ἀποσυνθέτουν καὶ τὴν ἀποβάλλουν ὡς καστίγματα (castings). Αὐτὰ εἶναι ἕως καὶ 5 φορὲς πλουσιότερα σὲ ἄζωτο, 7 φορὲς σὲ φώσφορο καὶ 1000 φορὲς σὲ ὠφέλιμα βακτήρια σὲ σχέση μὲ τὸ ἁπλὸ χῶμα. Ἐνισχύουν τὴ μικροβιακὴ δραστηριότητα, ἡ ὁποία βοηθᾶ στὴν καταστολὴ παθογόνων ὀργανισμῶν καὶ ἀσθενειῶν τῶν φυτῶν. Συμβάλλουν στὴ βιοαποκατάσταση (bioremediation), βοηθώντας μικροοργανισμοὺς νὰ διασπάσουν ρύπους σὲ μὴ τοξικὲς μορφές. Eisenia fetida (Κόκκινος σκώληκας / Red Wiggler): Τὸ πιὸ διαδεδομένο εἶδος, καθὼς τρέφεται γρήγορα καὶ ἀναπαράγεται εὔκολα σὲ κάδους κομποστοποίησης. Eisenia andrei (Tiger worm): Παρόμοιο μὲ τὸν κόκκινο σκώληκα, ἰδανικὸ γιὰ τὴ διάσπαση ὀργανικῆς ὕλης. Τὰ παλαιότερα χρόνια ὅταν οἱ κτηνοτρόφοι βόσκαν σὲ καθαρὰ χώματα τὰ ζωντανὰ τοὺς ἐκείναι δὲν ἀρρώσταιναν.
ΝΑ ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ ΣΤΑ ΠΕΡΙ ΚΗΔΕΙΩΝ
- Μετὰ τὴν ἐκταφὴ (ἀνακομιδή), ἡ ὁποία στὴν Ἑλλάδα γίνεται συνήθως μετὰ ἀπὸ 3 ἔτη, τὰ ὀστὰ δὲν θάβονται ξανὰ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ἀλλὰ ὑπάρχουν δύο βασικὲς ἐπιλογὲς ἀνάλογα μὲ τὴν ἐπιθυμία τῶν συγγενῶν:
- Ὀστεοφυλάκιο: Τὰ ὀστὰ πλένονται (συχνὰ μὲ νερὸ καὶ κρασὶ) καὶ τοποθετοῦνται σὲ μικρὰ μεταλλικὰ ἢ μαρμάρινα κιβώτια (ὀστεοθῆκες). Γιὰ τὴν ἱστορία πὼς προέκυψαν τὰ οστεοφυλάκια.
Ἀρχικὴ ἀδιαφορία τῆς πολιτείας: Γιὰ πολλὲς δεκαετίες μετὰ τὸν πόλεμο, τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἀπέφευγε νὰ ἀναλάβει ἐνεργὸ ρόλο στὴ διατήρηση τῆς μνήμης τῆς ἐξόντωσης τῶν Ἑλλήνων Ἑβραίων. Ἡ ἀνάγκη γιὰ ὀστεοφυλάκια καὶ μνημεῖα προέκυψε ἀπὸ τὸ βαθὺ τραῦμα τῶν ἐπιζώντων, οἱ ὁποῖοι συχνὰ δὲν εἶχαν οὔτε ἕναν τάφο γιὰ νὰ θρηνήσουν τοὺς δικοὺς τους. Οἱ συγγενεῖς πίεσαν γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῶν τόπων μαρτυρίου καὶ τὴ συγκέντρωση ὅσων ὑπολειμμάτων μποροῦσαν νὰ βρεθοῦν. Συμπερασματικά, ἡ διατήρηση τῶν ὑπολειμμάτων καὶ τῆς μνήμης τῶν νεκρῶν ὑπῆρξε κατὰ βάση ἕνας ἀγώνας «ἀπὸ κάτω πρὸς τὰ πάνω», μὲ τοὺς συγγενεῖς καὶ τὶς ὀργανώσεις τῶν ἐπιζώντων νὰ διεκδικοῦν τὸν χῶρο καὶ τὸν σεβασμὸ ποὺ ἡ πολιτεία καθυστέρησε νὰ ἀποδώσει. Ἐνῶ ὁ δῆμος παρέχει τὸν χῶρο, ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴ διατήρηση τῶν ὀστῶν σὲ ἀτομικὸ ὀστεοφυλάκιο (οστεοθυρίδα) ἢ οἰκογενειακὸ τάφο ἀνήκει στοὺς συγγενεῖς. Πολλοὶ συγγενεῖς πιέζουν γιὰ καλύτερες συνθῆκες φύλαξης, καθὼς ἡ ἐναλλακτικὴ τῆς «χώνευσης» (ὁμαδικὸς λάκκος τύπου Νταχάου) θεωρεῖται συχνὰ μὴ ἀποδεκτὴ γιὰ τὴ μνήμη τοῦ νεκροῦ τους. Ἡ κοινὴ συνιστώσα καὶ στὶς δύο περιπτώσεις εἶναι ὅτι ἡ φροντίδα γιὰ τὴ διατήρηση τῶν ὀστῶν ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τῶν συγγενῶν νὰ διασώσουν τὴ μνήμη τῶν δικῶν τοὺς ἀνθρώπων ἀπὸ τὴ λήθη ἢ τὴν ἐξαφάνιση. Τόσο οἱ συγγενεῖς τῶν θυμάτων τοῦ Ὁλοκαυτώματος ὅσο καὶ οἱ οἰκογένειες στὰ σύγχρονα κοιμητήρια θεωροῦν τὰ ὀστὰ ὡς τὸ τελευταῖο ἱερὸ κατάλοιπο τοῦ ἀγαπημένου τοὺς προσώπου. Ἡ ἄρνησὴ τους νὰ καταλήξουν τὰ ὀστὰ σὲ ἕναν ἀνώνυμο μαζικὸ χῶρο (ὅπως ἡ «χώνευση» ἢ οἱ λάκκοι μὲ τὶς στάχτες τῶν Ναζὶ) εἶναι αὐτὴ ποὺ ὁδηγεῖ στὴ δημιουργία τῶν ὀστεοφυλακίων. Ἡ πολιτεία, εἴτε πρόκειται γιὰ τὸ μεταπολεμικὸ κράτος εἴτε γιὰ τοὺς σύγχρονους δήμους, τείνει νὰ ἀντιμετωπίζει τὰ ὀστὰ ὡς ἕνα «πρόβλημα διαχείρισης» ἢ χώρου. Οἱ συγγενεῖς εἶναι αὐτοὶ ποὺ μετέτρεψαν καὶ μετατρέπουν αὐτὴ τὴ διαχείριση σὲ πράξη μνήμης, πιέζοντας γιὰ ἀξιοπρεπεῖς χώρους φύλαξης. Στὴν οὐσία, τὸ ὀστεοφυλάκιο ἀποτελεῖ τὴν ὑλικὴ ἀπόδειξη ὅτι ἡ οἰκογενειακὴ καὶ συλλογικὴ μνήμη ἀντιστέκεται στὸν χρόνο καὶ στὴ γραφειοκρατικὴ (ἢ ἐγκληματική, στὴν περίπτωση τῶν Ναζὶ) ἰσοπέδωση.
Αὐτὰ λοιπόν φυλάσσονται σὲ εἰδικὸ στεγασμένο χῶρο τοῦ κοιμητηρίου, τὸ ὀστεοφυλάκιο, ἔναντι ἐτήσιου μισθώματος ποὺ καταβάλλουν οἱ συγγενεῖς. Τὰ τέλη πρέπει νὰ πληρώνονται ἀνελλιπῶς κάθε χρόνο. Ἐὰν ὑπάρξει καθυστέρηση ἐτῶν, λόγω ὅτι γιὰ κάποιο λόγο ξεχάσαν νὰ τὰ πληρώσουν τότε ὁ δῆμος ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μεταφέρει τὰ ὀστὰ στὸ κοινὸ χωνευτήρι χωρὶς ἄλλη προειδοποίηση.
Χωνευτήρι (Κοινοτάφιο): εἶναι τὸ χωνευτήρι. Πρόκειται γιὰ ἕναν εἰδικό, βαθὺ ὑπόγειο χῶρο ἐντὸς τοῦ κοιμητηρίου ὅπου τοποθετοῦνται ὁριστικὰ τὰ ὀστὰ μαζὶ μὲ ἑκατοντάδες ἄλλα, ἢ καὶ χιλιάδες.
Πότε καταλήγουν τὰ ὀστὰ στὸ «Χωνευτήρι»;
1) Ὅταν οἱ συγγενεῖς δὲν ἐπιθυμοῦν τὴ φύλαξη σὲ ὀστεοφυλάκιο, αὐτὸ συνήθως συμβαίνει α) καθὼς δὲν ἔχουν νὰ πληρώνουν, δηλαδὴ οἰκονομικὴ ἀδυναμία, ὅπου καὶ τελικὰ εἶναι καὶ ἡ τιμωρία τους ,καὶ β) δὲν ἔχουν εἰδοποιηθεῖ (γιὰ διάφορους λόγους).
2) Ὅταν πρόκειται γιὰ ἄπορους νεκροὺς (καθὼς τοὺς θεωροῦν ὄχι ἀνθρώπους ἀλλὰ σὰν τὰ σκυλιά).
Στὸ χωνευτήρι τὰ ὀστὰ ἀναμειγνύονται μὲ τὰ ὀστὰ ἄλλων νεκρῶν καὶ ἡ διαδικασία εἶναι μὴ ἀναστρέψιμη, δηλαδὴ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ξανὰ διαχωρισμὸς ἢ παραλαβὴ τους= ἡ πλήρη τιμωρία τῶν συγγενῶν, καὶ ὁ μηδενισμὸς των νεκρῶν .
Οἱ Χιτλερικοὶ χρησιμοποίησαν διάφορες παρόμοιες μεθόδους γιὰ τὴ διαχείριση καὶ τὴν ἐξαφάνιση τῶν ὀστῶν τῶν θυμάτων τους, στοχεύοντας κυρίως στὴν ἀπόκρυψη τῶν ἐγκλημάτων τους καὶ στὴν οἰκονομικὴ ἐκμετάλλευση τῶν ὑπολειμμάτων.
Οἱ κύριες πρακτικὲς τῶν χιτλερικῶν περιλάμβαναν:
1) Ἄλεση καὶ κονιορτοποίηση: Μετὰ τὴν καύση τῶν σωμάτων σὲ κρεματόρια ἢ ὑπαίθριες πυρές, τὰ ὀστὰ ποὺ δὲν εἶχαν καεῖ πλήρως θρυμματίζονταν σὲ εἰδικὲς μηχανὲς ἢ χειροκίνητα μὲ γουδοχέρια μέχρι νὰ γίνουν σκόνη. Ὅτι κάνουν σήμερα καὶ τὰ σύγχρονα κρεματόρια= ἀποτεφρωτήρια , ἀκριβῶς τὰ ἴδια, δυστυχῶς .
2) Χρήση ὡς λίπασμα: Ἡ σκόνη τῶν ὀστῶν (οστεάλευρο) καὶ οἱ στάχτες πωλοῦνταν συχνὰ σὲ ἀγρότες ἢ στὴ δασικὴ διοίκηση από τους χιτλερικούς τότε γιὰ χρήση ὡς λίπασμα σὲ ἀγροὺς καὶ κήπους. Ὅτι κάνει καὶ τὸ ἀποτεφρωτήριο στὴν Ριτσώνα, καθὼς διαθέτει κῆπο γιὰ νὰ πετιοῦνται ἐκεῖ οἱ στάχτες τῶν νεκρῶν, ἰδεῖτε τὶς ὁμοιότητες παρακαλῶ καὶ φρίξατε.
3) Ἀπόρριψη σὲ ποτάμια: Μεγάλες ποσότητες στάχτης καὶ θρυμματισμένων ὀστῶν ρίχνονταν σὲ κοντινὰ ποτάμια (ὅπως οἱ ποταμοὶ Σόλα καὶ Βιστούλας στὸ Άουσβιτς) ἢ σὲ βάλτους καὶ λίμνες γιὰ νὰ ἐξαφανιστοῦν τὰ ἴχνη. Τὸ ἴδιο παρακινοῦν νὰ κάνουν (μέσω ποιητικῶν ρεμβασισμῶν καὶ οἱ Ἕλληνες πολίτες).
4) Ἀπόκρυψη τεκμηρίων (Sonderaktion 1005): Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐπιχείρησης “Sonderaktion 1005”, οἱ Ναζὶ ξέθαψαν μαζικοὺς τάφους γιὰ νὰ κάψουν τὰ πτώματα καὶ νὰ ἀλέσουν τὰ ὀστά, ὥστε νὰ μὴν μείνει κανένα ἀναγνωρίσιμο στοιχεῖο πρὶν τὴν ἀποχώρησὴ τους. Αὐτὸ τὸ ἐνδεχόμενο μποροῦμε νὰ τὸ δοῦμε στὸ μέλλον στὰ κοινὰ χωνευτήρια, ὅταν θὰ δικαιολογήσουν τὴν πράξη οἱ ἑπόμενοι πολιτικοὶ καννίβαλοι, δίνοντας τὴν ἐκμετάλλευση τῶν ὀστῶν σὲ ἐπιχειρήσεις ἰδιωτικῶν, ἢ ἀκόμα καὶ δημοσίων συμφερόντων.
5) Ἰατρικὰ πειράματα καὶ ἔρευνα: Ὀστὰ χρησιμοποιήθηκαν γιὰ ἰατρικὰ πειράματα (ὅπως μεταμοσχεύσεις στὸ στρατόπεδο Ράβενσμπρουκ) ἢ παραχωρήθηκαν σὲ ἰνστιτοῦτα εὐγονικῆς καὶ ἀνατομίας γιὰ “ἐπιστημονικοὺς” σκοπούς. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ συμβαίνει μὲ τὰ «ἀζήτητα» πτώματα, δηλαδή καθόλου ἀπίθανο νὰ συμβαίνει καὶ σήμερα ἐν ἀγνοία τῶν συγγενῶν.
6) Βιομηχανικὴ χρήση: Στὸ πλαίσιο ἑνὸς εὐρύτερου προγράμματος ἀνακύκλωσης, τὰ ὀστὰ χρησίμευαν στὴν παραγωγὴ γλυκερίνης, κόλλας καὶ ἄλλων ὑλικῶν ἀπαραίτητων γιὰ τὴν πολεμικὴ μηχανή. Αὐτὸ τὸ ἐνδεχόμενο ἐρευνᾶται το πιθανώτερο καί σήμερα στὰ πλαίσια τῆς ἀνακύκλωσης ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς καννίβαλους.
Σὲ πολλὲς περιπτώσεις, μετὰ τὸν πόλεμο, τὸ ἔδαφος σὲ περιοχὲς ὅπως τὸ Μπέλζεκ καὶ ἡ Τρεμπλίνκα βρέθηκε γεμάτο μὲ μικρὰ θραύσματα ὀστῶν ποὺ μαρτυροῦσαν τὴ μαζικὴ ἐξόντωση. Παρόλο ποὺ ἡ βιομηχανικὴ παραγωγὴ σαπουνιοῦ ἔχει καταρριφθεῖ ὡς μύθος, πράγμα ποὺ δὲν ἦταν μύθος ἀλλὰ ἡ ὠμὴ πραγματικότητα οἱ Ναζὶ ἐκμεταλλεύτηκαν ἐμπορικὰ πολλὰ μέρη τοῦ σώματος τῶν θυμάτων, ὅπως τὰ μαλλιὰ (γιὰ τὴν κατασκευὴ ὑφασμάτων καὶ μονώσεων) καὶ τὰ χρυσὰ δόντια (τὰ ὁποία ἔλιωναν γιὰ τὴν ἀπόκτηση χρυσοῦ). Μηπως τὰ ἴδια δὲν ἔγιναν μετὰ τὰ μνημόνια ἐκ τῶν σύγχρονων γερμαναράδων , ὅταν θεωρήθηκαν οἱ ἕλληνες πολίτες ζωντανοί-νεκροί; καθὼς ἡ οἰκονομία τοὺς γονάτισε; καὶ φυτρῶσαν ἑκατοντάδες παραμάγαζα ἐκμετάλλευσης χρυσοῦ, στέλνοντας τον στὴν Γερμανία ; Ἀκριβῶς ! ἔτσι συνέβη . Εἶναι ἀκριβὲς ἱστορικὰ ἐπίσης ὅτι ὑπῆρξε παραγωγὴ σὲ περιορισμένη, πειραματικὴ κλίμακα, γεγονὸς ποὺ ἔχει ἐπιβεβαιωθεῖ ἀπὸ ἐπίσημες ἔρευνες. Τὸ 2006, ἀναλύσεις σὲ δεῖγμα σαπουνιοῦ ποὺ εἶχε παρουσιαστεῖ στὶς Δίκες τῆς Νυρεμβέργης ἐπιβεβαίωσαν τὴν ὕπαρξη ἀνθρώπινου λίπους, δικαιώνοντας τὶς μαρτυρίες ποὺ ὑπῆρχαν ἀπὸ τότε.
Ἡ κατάσταση στὴ σημερινὴ Γερμανία ὅμως δὲν εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὴν Ἑλλάδα. Παρόλο τὴν κτηνωδία τῶν Ναζὶ οἱ σημερινοὶ γερμανοὶ πολιτικοὶ σέβονται πολὺ περισσότερο τοὺς πολίτες τῆς χώρας τους ἀπὸ ὅτι ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα οἱ πολιτικοὶ μας κέρβεροι. Ἡ πολιτικὴ τους
εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἡ νομοθεσία ἐκεῖ βασίζεται στὴ λεγόμενη «ὑποχρέωση ταφῆς ἐντὸς κοιμητηρίου» (Friedhofszwang) καὶ οἱ πρακτικὲς διαφέρουν πολύ σημαντικά.
- Βασικὲς Διαφορὲς μὲ τὴν Ἑλλάδα:
- Διάρκεια Ταφῆς: Τὰ κοιμητήρια ἐκμισθώνουν θέσεις ταφῆς γιὰ συγκεκριμένο χρονικὸ διάστημα, συνήθως ἀπὸ 10 ἕως 30 χρόνια, ἀνάλογα μὲ τὸν δῆμο καὶ τὸν τύπο τοῦ τάφου.
- Τί συμβαίνει μετά: Ὅταν λήξει αὐτὴ ἡ περίοδος, ὁ τάφος μπορεῖ νὰ ἐπαναχρησιμοποιηθεῖ . Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Ἑλλάδα, ὅπου γίνεται ἐπίσημη ἐκταφὴ καὶ φύλαξη ὀστῶν, στὴ Γερμανία ἡ νομοθεσία (ποὺ διαφέρει ἀνὰ ὁμόσπονδο κράτος) γενικὰ ἀπαιτεῖ τὰ ἀπομεινάρια νὰ παραμένουν στὸ ἴδιο σημεῖο ταφῆς.
- Διαδικασία: Ἐὰν κατὰ τὸ σκάψιμο γιὰ νέα ταφὴ βρεθοῦν τυχὸν ὑπολείμματα (συνήθως μόνο θραύσματα ὀστῶν), αὐτὰ παραμένουν στὸν ἴδιο λάκκο καὶ καλύπτονται μὲ χῶμα. Δὲν ὑπάρχει ἡ πρακτικὴ τῆς μεταφορὰς σὲ ὀστεοφυλάκιο ἢ χωνευτήρι, ὅπως στὴν Ἑλλάδα.
Ὑποχρέωση Ἀποσύνθεσης: Τὰ φέρετρα εἶναι κατασκευασμένα ἀπὸ ὑλικὰ ποὺ ἀποσυντίθενται (ὅπως τὸ ξύλο) ἀκριβῶς γιὰ νὰ διευκολύνουν τὴ διαδικασία τῆς πλήρους ἀποσύνθεσης τῶν λειψάνων ἐντὸς τῆς καθορισμένης περιόδου.
Ἑπομένως, ὁ «μεγάλος λάκκος» (χωνευτήρι) ὡς ξεχωριστὸς χῶρος γιὰ τὰ ὀστὰ πού μετακομίζουν δὲν ὑφίσταται στὴ γερμανικὴ πρακτική, καθὼς τὰ λείψανα παραμένουν στὸν ἀρχικὸ τόπο ταφῆς.
Οἱ νόμοι αὐτοῦ τοῦ εἴδους (ὅπως ὁ νόμος: Προεδρικὸ Διάταγμα 210/1975 – ΦΕΚ 63/Ἂ/1975) ἀπὸ μόνοι τους χωρὶς ἐπιμορφωτικὴ ἐνημέρωση καὶ ἐναλλακτικὲς λύσεις τῶν εὐαίσθητων συμπολιτῶν μας εἶναι ὡς μιὰ νάρκη ποὺ δὲν διαθέτει ὁ Ἕλλην πολίτης τὴν βαθύτερη λειτουργία της, καὶ τοὺς κινδύνους ποὺ μποροῦν νὰ παρουσιασθοῦν.
Ὑπάρχουν τὰ τελευταία χρόνια δημοσιεύσεις διασήμων προσώπων στὴν χώρα μας ὅπου σύρθηκαν κατὰ κάποιο τρόπο στὴν καύση (ἀποτέφρωση) τῶν σωμάτων τους μετὰ τὸν θάνατο των. Καὶ ἐὰν δὲν ἦταν διάσημοι οὐδέποτε θὰ μαθαίναμε καὶ θὰ συναισθανόμαστε τὸ ἀθόρυβο σύρσιμο χιλιάδων ἄλλων Ἑλλήνων πολιτῶν ὅπου δὲν εἶναι διάσημοι, ἀλλὰ ἄσημοι. Τὸ σύρσιμο λοιπὸν αὐτό, ἡ παρακίνηση νὰ φτάσουν ἐκεῖ ὅπου ἔφθασαν βέβαια δὲν μποροῦμε νὰ τὸ δικαιολογήσουμε ὅτι καὶ καλὰ ἔπραξαν οἱ ἴδιοι οἱ θανόντες, ἢ οἱ συγγενεῖς τους, ὅμως θὰ τὸ ἑστιάσουμε ἐδῶ πρὸς γνῶσιν καὶ συμμόρφωση, τόσο τῶν κυβερνώντων πολιτικῶν ὅσο καὶ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. Τὸ ἑστιάζουμε γιὰ γνώση καὶ συμμόρφωση καὶ τῶν σεβασμιωτάτων μητροπολιτῶν καὶ τῶν ἱερέων , ἱερομονάχων, καὶ μοναχῶν στὴν χώρα μας. Τοὺς καλοῦμε ὅλους νὰ ἐνσκήψουν στὰ προβλήματα τοῦ κόσμου ὅπου ὑποβόσκουν, καὶ γίνονται ἐκρυγνόμενες λάβες ὡς νὰ ξεπηδοῦν ἀπὸ κάποιο ἡφαίστειο καὶ πυρακτώνουν τὸν κόσμο ὅπου λόγω ἄγνοιας περισσότερο περιστοιχίζεται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.
Γι’ αὐτὸ θὰ παρακαλέσουμε τοὺς εὐλαβεῖς ὀρθόδοξους χριστιανοὺς νὰ εἶναι ἰδιαίτερα προσεκτικοὶ ἀπὸ διάφορα νομοθετικὰ τερτίπια τῆς κάθε κυβερνήσεως μετὰ τὴν μεταπολίτευση, καθὼς πρόκειται γιὰ ἐπιδημία κτηνωδίας, πολιτικοὶ παραμορφωμένοι, ὅπου δὲν πλαισιώνονται ἀπὸ μόρφωση καὶ ὀρθόδοξες λύσεις σὲ προβλήματα ποὺ ἔρχονται . Εἶναι ὡς νὰ ἀφήνουν μιὰ νάρκη στὸ χῶμα, ἐπισημασμένη μὲν (λόγω τοῦ νομοθετικοῦ πλαισίου) ἀλλὰ ὅπου δὲν ἀντιλαμβάνονται οἱ κυβερνητικοί , οὔτε οἱ πολίτες δυστυχῶς , ἀλλὰ καὶ καὶ οἱ πολιτικοὶ ὅλων τῶν κομμάτων ἐν γένει ὅτι εἶναι οἱ νομοθετικὲς νάρκες. Νάρκες παρόμοιες σὲ ἐπικινδυνότητα μὲ ἐκεῖνες τὶς νάρκες στὰ χρόνια τοῦ Β’ παγκοσμίου πολέμου, καὶ ὅποιον πάρει ὁ χάρος. Οἱ νόμοι αὐτοῦ τοῦ εἴδους (ὅπως ὁ νόμος: Προεδρικὸ Διάταγμα 210/1975 (ΦΕΚ 63/Ἂ/1975) ἀπὸ μόνοι τους χωρὶς ἐπιμορφωτικὴ ἐνημέρωση καὶ ἐναλλακτικὲς λύσεις λειτουργοῦν ὡς πραγματικές νάρκες στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία.
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ (ἠθοποιοῦ).
Σύμφωνα μὲ τὰ ρεπορτὰζ καὶ τὶς δηλώσεις τῆς οἰκογένειας κατὰ τὴν περίοδο τοῦ θανάτου του τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2023, ἡ ρητὴ ἐπιθυμία τοῦ Νίκου Ξανθόπουλου ἦταν ἡ ταφὴ στὸ παρεκκλήσι τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε κτίσει στὸ κτῆμα του στὴν Παιανία.
Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀποτέφρωση, τὰ στοιχεῖα δείχνουν τὰ ἑξῆς:
Ἀναγκαστικὴ λύση: Ἡ ἀποτέφρωση ἐπιλέχθηκε ἀπὸ τὴν οἰκογένεια ὡς ἐναλλακτική, ἀφοῦ ἡ ταφὴ στὸ κτῆμα ἦταν νομικὰ ἀδύνατη λόγω τῆς ἑλληνικῆς νομοθεσίας ποὺ ἀπαγορεύει τὸν ἐνταφιασμὸ σὲ ἰδιωτικοὺς χώρους.
Πολιτικὴ κηδεία: Λόγω τῆς ἀπόφασης γιὰ ἀποτέφρωση, ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γιὰ τὴν τέλεση θρησκευτικῆς ἐξοδίου ἀκολουθίας, πραγματοποιήθηκε πολιτικὴ κηδεία στὸ Α’ Νεκροταφεῖο Ἀθηνῶν. Ἄψαλτος δηλαδή πῆγε ὁ ἄνθρωπος .
Σεβασμὸς στὴν ἐπιθυμία: Ἡ κόρη του, Μαρία, στὸν ἐπικήδειο λόγο τῆς ἀνέφερε: «Πατέρα, θὰ ταφεὶς ἐκεῖ ποὺ ἤθελες. Στὸ ἐκκλησάκι σου, στὸ κτῆμα». Αὐτὸ ὑποδηλώνει ὅτι ἡ τέφρα του μεταφέρθηκε τελικὰ στὸ σημεῖο ποὺ ὁ ἴδιος ἐπιθυμοῦσε, ὥστε νὰ ἱκανοποιηθεῖ ἡ βούλησὴ του ἔστω καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο.
Ἡ ἀπαγόρευση προκύπτει ἀπὸ τὸν Νόμο (Α.Ν. 445/1968), ὁ ὁποῖος ὁρίζει ὅτι οἱ ταφὲς γίνονται ἀποκλειστικὰ σὲ δημόσια/δημοτικὰ κοιμητήρια. Οἱ ἀρχὲς (δῆμος, ἀστυνομία) καὶ ἡ Μητρόπολη ἁπλῶς ἐνημέρωσαν τὴν οἰκογένεια ὅτι ἡ ἐπιθυμία τοῦ θανόντος δὲν μποροῦσε νὰ ὑλοποιηθεῖ νομικά. Συνεπῶς, ἡ ἀποτέφρωση δὲν ἦταν ἡ ἀρχικὴ του ἐπιθυμία, ἀλλὰ τὸ μέσο ποὺ χρησιμοποίησε ἡ οἰκογένεια γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἐπιστρέψει τὴ σορὸ του (ὡς τέφρα) στὸ κτῆμα του, παρακάμπτοντας τὰ νομικὰ κωλύματα τῆς ταφῆς (= σύγχρονες νομοθετικὲς νάρκες μετὰ τὴν μεταπολίτευση κατὰ τῶν ἑλλήνων πολιτῶν). Ὁ νόμος ὅμως αὐτὸς ὁ προηγούμενος (Α.Ν. 445/1968) ἔγινε σὲ μιὰ χρονικὴ περίοδο ὅπου δὲν ὑπῆρχαν τὰ ἀποτεφρωτήρια, ὅπως εἶναι σήμερα (2026), ἑπομένως ναί μὲν ἀπαγορεύονταν ἡ ταφὴ σὲ ἰδιωτικὰ κτήματα, ἀλλὰ ὡς δεύτερη λύση ἦταν νὰ δεχθοῦν τελικὰ οἱ ἕλληνες πολίτες (οἱ συγγενεῖς) ὡς ἡ μοναδικὴ λύση τὰ κοιμητήρια. Ἐδῶ οἱ συγγενεῖς ἔχουν γίνει θύματα δυστυχῶς τῶν ἀντιχριστιανικῶν νόμων ἐκ τῶν καννιβάλων πολιτικῶν τοῦ 1975 .
Προσέξτε λοιπόν σήμερα τί συμβαίνει: Δηλώνει κάποιος ὅτι θέλει νὰ θαφτεῖ στὸ κτῆμα του. Ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ πολιτεία δὲν τοῦ τὸ ἐπιτρέπουν, ὁ ἐκφράζον αὐτὴ τὴν ἐπιθυμία ἐν τῷ μεταξὺ πεθαίνει, καὶ τὰ συγγενικὰ του πρόσωπα (τὰ τέκνα κυρίως) φυσικὸ εἶναι νὰ θέλουν νὰ ὑλοποιήσουν τὴν ἐπιθυμία τοῦ πατέρα τους (νὰ θαφτεῖ στὸ κτῆμα). Σκέφτονται λοιπὸν τὸ ἑξῆς: Μήπως καί νὰ ἀποτεφρωθεῖ στὸ ἀποτεφρωτήριο; καὶ μετὰ νὰ πάρουμε τὴν σταχτη του καὶ νὰ τὴν θάψουμε στὸν τόπο ἐπιθυμίας τοῦ πατέρα ; (μητέρα, ἢ ἄλλου ἀγαπημένου προσώπου). Δυστυχῶς δὲν ἀντιλήφθηκαν οἱ συνάνθρωποι μας τὴν παγίδα ἐκεινοῦ τοῦ νόμου (Προεδρικὸ Διάταγμα 210/1975 (ΦΕΚ 63/Α/1975) ὅπου «ἔδεσε» μὲ τὸν καινούργιο νόμο γιὰ τὰ ἀποτεφρωτήρια : Νόμο 4277/2014 (άρθρα 48 & 49) (ὅπως τροποποιήθηκε) καὶ τὸν Νόμο 3448/2006 (άρθρο 35). Ἔδεσε τὸ «γλυκὸ» ποὺ λέμε, δίνοντας διέξοδο, ἐξ αἰτίας τῶν ἀνεγκέφαλων πολιτικῶν μας, ὅπου δὲν βλέπουν πέρα ἀπὸ τὴν μύτη τους, καὶ ἔρχεται ἡ ὅραση τους= ὅραμα τους ἐὰν ἡ μύτη μέσω τῆς «ὁραματικῆς ὄσφρησης» ὁραματισθεῖ το μελλοντικὸ ἐπιπλέον χρῆμα στοιβαγμένο στὶς τσέπες τους. Οἱ ἴδιοι οἱ δῆμοι ὁρίζουν καὶ κλιμακωτὰ ποσὰ γιὰ νὰ ἀποθαρρύνουν τὶς παρατάσεις. Μετὰ ὅμως τὴν τριετία ἔρχεται τὸ Νταχάου. Ἐνῶ ἡ εἰκόνα τῆς ὁμαδικῆς ταφῆς στὸ χωνευτήρι μπορεῖ νὰ φέρνει στὸ μυαλὸ μνῆμες ἀπὸ τὸ Νταχάου, στὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα τοῦ σήμερα πρόκειται γιὰ ὅμοιες δυστυχῶς καταστάσεις ποὺ ἀλλάζουν μόνον βάζοντας ἔμπροσθεν «πολιτισμένα» λόγια, μὲ ἄλλες αἰτιολογίες.
Θεωρήθηκε δυστυχῶς ὡς ἡ ἐναλλακτικὴ καλύτερη λύση στὴν ἐπιθυμία τοῦ πατέρα (περίπτωση Νίκου Ξανθόπουλου). Ἦταν τὸ «ἄνοιγμα» τῆς Πύλης 3 – ἡ ἀποτέφρωση, καὶ μετὰ ἡ στάχτη νὰ πήγαινε στὸν τόπο ἐπιθυμίας τοῦ πατέρα (στὸ ἀγαπημένο του κτῆμα). Ἐὰν δὲν ἔρχονταν αὐτὸς ὁ νόμος στὴν χώρα μας πολὺ δύσκολα λοιπὸν νὰ σκέφτονταν οἱ Ἕλληνες νὰ ἀποτεφρωθεῖ τὸ ἀγαπημένο πρόσωπο τους σὲ μία ξένη χώρα ὅπου ἐπιτρέπονταν ἡ ἀποτέφρωση, καὶ μετὰ νὰ φέρναν τὴν στάχτη του στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ τὴν θάψουν στὸ κτῆμα τους. Ἡ οἰκογένεια (τοῦ Νίκου Ξανθόπουλου) , σεβόμενη τὴν ἐπιθυμία του, ἐπέλεξε τὴν ἀποτέφρωση ἀκριβῶς ἐπειδὴ ὁ νόμος δὲν ἐπέτρεπε τὴν ταφὴ τῆς σοροῦ στὸ ἰδιωτικὸ παρεκκλήσι τῆς Παιανίας.
Πέρα ἀπὸ αὐτὸ ὅμως ρωτᾶμε καὶ τοὺς μητροπολίτες μας. Ἔπεσε στὴν ἀντίληψη σας ὅτι ἔχει ἀπαγορευθεῖ διὰ νόμου ἡ ταφὴ σὲ ἰδιωτικὸ κτῆμα συνανθρώπου σας, καὶ ἀδερφοῦ σας ἐν Χριστῶ; Ἔστειλε μήπως ὁ μητροπολίτης κάποιον ἱερέα νὰ τοῦ ζητήσει (τοῦ ἰδίου, καὶ τῶν συγγενῶν του) ὅτι θὰ θέλει κατ’ ἰδίαν συνάντηση μαζὶ του; καὶ νὰ τοὺς ἀνακοινώσει νὰ μάθει τὸ τί προτίθενται νὰ κάνουν ; γιὰ νὰ βοηθήσει καὶ αὐτὸς (ὁ μητροπολίτης) ; ὥστε ἐὰν ἀντιληφθεῖ ὅτι προτίθονται οἱ συγγενεῖς νὰ ἀποτεφρώσουν τὸν συγγενὴ τους νὰ τοὺς ἀναφέρει τοὺς κινδύνους γιὰ τὴν ψυχὴ τοῦ μελλοθάνατου. Καὶ νὰ τοὺς συμβουλέψει νὰ δεχθοῦν τὴν μελλοντικὴ ταφὴ του σὲ ἕνα α) κοντινότερο τόπο ἐπαρχίας σύμφωνα μὲ τὴν πλησιέστερη καταγωγῆς τους σὲ νομὸ τῆς χώρας μας, ὥστε νὰ ἀποφύγει καὶ τὸν κίνδυνο τῆς ἀποτεφρώσης καὶ λόγο τυχόν εὐαισθησίας τους (ψυχολογικοὶ οἱ λόγοι) νὰ μὴν γίνει ἡ ἐκταφὴ τῶν ὀστῶν τοῦ ἐκλείποντος μετὰ ἀπὸ 3 ἔτη. Β) Νὰ μεριμνήσει γιὰ τὴν ταφὴ ἔξω ἀπὸ τὸν ἀστικὸ ἱστὸ τῆς πόλεως, συνεργαζόμενος μὲ ἄλλους μητροπολίτες ποὺ εὑρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὸν ἀστικὸ ἱστὸ τῶν μεγαλουπόλεων. Στὴν ἀνάγκη νὰ κατασκευαστοῦν καὶ ἄλλα κοιμητήρια, διότι ὅπως εἶπε καὶ ὁ γέροντας Ἅγιος Παΐσιος, διαβάστε παρακάτω τι εἶπε : «Γιὰ λόγους ὑγιεινῆς ; Ἀκοῦς κουβέντα! Δὲν ντρέπονται ποὺ τὸ λένε; Ὅλη τὴν ἀτμόσφαιρα τὴν ἔχουν μολύνει, τὰ ὀστὰ τοὺς πείραξαν; Τὰ ὀστὰ στὸ κάτω-κάτω εἶναι καὶ πλυμένα! Καὶ γιὰ ἐξοικονόμηση χώρου; Ὁλόκληρη Ἑλλάδα μὲ τόσα ρουμάνια καὶ δὲν βρίσκουν χῶρο; Ἔβαλα τὶς φωνὲς σὲ ἕναν καθηγητὴ τοῦ Πανεπιστημίου γι’ αὐτὸ τὸ θέμα. Πὼς γιὰ τὰ σκουπίδια βρίσκουν τόσο τόπο καὶ γιὰ τὰ ὀστὰ ποὺ εἶναι ἱερὰ δὲν βρίσκουν; Χάθηκε ὁ τόπος; Καὶ πόσα ὀστὰ Ἁγίων μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνάμεσα ‘σ αὐτά! Τὸ σκέφτονται αὐτό; Δὲν ἀνοίγουν κανένα δάσος, γιὰ νὰ κάνουν χῶρο, ἀλλὰ καῖνε τοὺς νεκρούς, τοὺς κάνουν σκόνη, γιὰ νὰ ἀνοίξουν χῶρο… (Πόσο δίκιο εἶχε ὁ Ἅγιος!!!, καὶ ἴσως ἡ ἁμαρτία ποὺ καίγονται τὰ δάση κάθε χρόνο νὰ ὀφείλεται καὶ σὲ αὐτὸ, διότι ἐὰν ἀνοῖγαν χωρο σε ἕνα δάσος γιά κάποιο κοιμητήριο , ἐκεῖ καὶ αυτομάτως δημιουργοῦνται ἄλλες ὑποδομὲς σαφέστατα ἀντιπυρηνικές ὑποδομὲς .)
ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ Ο ΑΓΙΟΣ :
Βάζουν τὴν σκόνη σὲ ἕνα τόσο ‘δα κουτάκι γιὰ περισσότερη εὐκολία καὶ αὐτὸ τὸ θεωροῦν πρόοδο. Τοὺς καῖνε τοὺς νεκρούς, γιατὶ θέλουν οἱ μηδενιστὲς νὰ τὰ διαλύσουν ὅλα, ἀκόμη καὶ τὸν ἄνθρωπο. Νὰ μὴ μείνει τίποτε ποὺ νὰ θυμίζει στοὺς ἀνθρώπους τοὺς γονεῖς, τοὺς παπποῦδες, τὴν ζωὴ τῶν προγόνων τους. Νὰ ξεκόψουν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν παράδοσὴ τους. Νὰ τοὺς κάνουν νὰ ξεχάσουν τὴν ἄλλη ζωὴ καὶ νὰ τοὺς δέσουν σ αὐτή. Τόσος τόπος ὑπάρχει! Χάθηκε λίγο μέρος; Ἕνα σωρὸ ἐκτάσεις ὑπάρχουν ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ εἶναι τοῦ Δημοσίου. Ἐγὼ ξέρω μεγάλους ποὺ ἔχουν ἕνα σωρὸ ἐκτάσεις ἐκεῖ πέρα. Δὲν μποροῦν νὰ κάνουν ἐκεῖ ἕνα νεκροταφεῖο; Καὶ μετὰ οἱ περισσότεροι εἶναι ἀπὸ τὶς ἐπαρχίες. Γιατὶ δὲν τοὺς πᾶνε στὸν τόπο τους; Νὰ πᾶνε νὰ τὸν θάψουν τὸν καθένα στὸν τόπο του. Ἐκεῖ δὲν θὰ ἔχουν καὶ ἔξοδα πολλὰ μόνο γιὰ τὴν μεταφορά. Νὰ ποῦνε ὅτι ὅσοι εἶναι ἀπὸ τὶς ἐπαρχίες καὶ ἦλθαν τώρα τελευταία στὴν Ἀθήνα, ὅταν πεθαίνουν, νὰ θάβωνται στὴν ἐπαρχία. Καὶ εἶναι καὶ καλύτερα. Γι’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι τρεῖς γενεὲς στὴν Ἀθήνα, νὰ βρουν μιὰ λύση ἐκεῖ (ἐννοοῦσε ὁ ἅγιος γέροντας ἔξω ἀπὸ τὸν ἀστικὸ ἱστό). Ἡ Ἐκκλησία, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ παρουσιάστηκε αὐτὸ τὸ πρόβλημα, πρέπει νὰ πάρει θέση, γιὰ νὰ λυθεῖ. Γιατὶ ἔτσι ἀφήνει στοὺς κοσμικοὺς νὰ χειρίζονται πνευματικὰ θέματα καὶ νὰ λένε ὅτι θέλουν. Εἶναι ἀσέβεια αὐτό. Πὼς μετά νὰ ἔχει τὴν εὐλογία ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁ κόσμος σήμερα; Ἄ, χαμένα πράγματα! Πᾶνε σιγὰ-σιγὰ τὸν ἄνθρωπο νὰ τὸν ἐξευτελίσουν. Ἄχ, γι’ αὐτὸ θὰ βρεθεῖ πολὺς τόπος τώρα!… Θὰ βρεθεῖ πάρα πολὺς τόπος…»
Αὐτὰ ἔλεγε ὁ Ἅγιος γέροντας, νὰ πάρει θέση ἡ Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἡ διοικοῦσα ἐκκλησία τῶν γραφείων, καὶ τῶν Ναιναίκων μὲ τοὺς πολιτικοὺς ποὺ νὰ σκεφτοῦν τί εἶπε ὁ Ἅγιος, ἄλλα τοὺς νοιάζουν, νὰ μὴν κακοκαρδίσουν τοὺς πολιτικάντηδες.
Ἐπίσης, νὰ τυπωθοῦν φυλλάδια σὲ ὅλους τοὺς ἱεροὺς ναοὺς τῆς χώρας μὲ ἀπόφαση ἱερέων καὶ μητροπολιτῶν. Καὶ ὅσοι μητροπολίτες δὲν συμφωνήσουν νὰ τοὺς καταγγείλουν οἱ πιστοί.
Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
Προεδρικὸ Διάταγμα 210/1975: Ἀποτελεῖ τὴ βασικὴ σύγχρονη νομοθεσία ποὺ ὁρίζει ὅτι ἡ ἐκταφὴ ἐπιτρέπεται μετὰ τὴν παρέλευση τριετίας.
Ἀστικοποίηση: Καθὼς οἱ πόλεις μεγάλωναν (ἰδιαίτερα ἡ Ἀθήνα μετὰ τὸ 1950), τὰ νεκροταφεῖα δὲν ἐπαρκοῦσαν μέσα στον ἀστικὸ πυκνοκατοικημένο ἱστὸ . Ζητοῦσαν οἱ πολιτικάντηδες τὰ νεκροταφεῖα νὰ εἶναι ἐντὸς ἀστικοῦ χώρου (ὅπου καὶ εἶναι) καὶ ἔτσι , καθιερώθηκε το 1975 τὸ σύστημα τῆς «τριετοῦς ταφῆς», μετατρέποντας μιὰ θρησκευτικὴ παράδοση σὲ ἀναγκαῖο ἀνορθόδοξο διοικητικὸ μέτρο. Σὲ πολλὰ χωριὰ ἡ ἐκταφὴ δὲν εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἐπειδή: Ὑπάρχει διαθέσιμος χῶρος στὰ τοπικὰ κοιμητήρια. Οἱ οἰκογένειες διατηροῦν ἰδιόκτητους τάφους ποὺ χρησιμοποιοῦνται γιὰ γενεές, χωρὶς τὴν πίεση τοῦ Δήμου γιὰ ἀπελευθέρωση θέσεων.
Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἀντίθεση μεταξὺ τῆς «βίαιης» ἐκταφῆς στὶς πόλεις καὶ τῆς μόνιμης ἀνάπαυσης στὴν ἐπαρχία ἦταν ποὺ ὁδήγησε τὸν Γιῶργο Παπαδάκη (κάτοικο Ἀθηνῶν) νὰ ἐπιλέξει τὴν ἀποτέφρωση τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2026, θέλοντας νὰ ἀποφύγει ὅπως θεωροῦσε τὴν ψυχικὴ καταπόνηση ποὺ ἐπιβάλλει τὸ ἀστικὸ περιβάλλον στοὺς πενθοῦντες.
Εἶναι τὸ διάταγμα «Περὶ ταριχεύσεως, μεταφορὰς καὶ ταφῆς νεκρῶν καὶ ὀστῶν ἀνθρώπων» (ΦΕΚ 63/Α/1975).
Περιεχόμενο: Ὁρίζει τὶς λεπτομέρειες γιὰ τὴν ἐκταφή, θέτοντας ὡς ἐλάχιστο χρονικὸ ὅριο τὴν τριετία ἀπὸ τὴν ταφὴ (Ἐκτὸς λένε ἂν ὁ θάνατος προῆλθε ἀπὸ συγκεκριμένα λοιμώδη νοσήματα).
Ποιὸς τὸ ὑπέγραψε: Ὑπογράφηκε ἀπὸ τὸν πρῶτο Πρόεδρο τῆς Γ’ Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας μετὰ τὴ μεταπολίτευση, τὸν Μιχαὴλ Στασινόπουλο, καὶ τὸν τότε Ὑπουργὸ Κοινωνικῶν Ὑπηρεσιῶν, Βασίλειο Δερδεμέζη.
Οἱ συγκεκριμένοι ὅροι γιὰ τὴν ἐκταφὴ καὶ τὴ διαχείριση τῶν ὀστῶν ποὺ ἰσχύουν ἕως σήμερα ὁριστικοποιήθηκαν τὸ 1975 ἀπὸ τὴν πρώτη δῆθεν «δημοκρατικὴ» κυβέρνηση.
Ἡ ραγδαία αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Ἀθήνας καὶ τῶν ἄλλων μεγάλων πόλεων μετὰ τὸ 1950 ὁδήγησε σὲ δραματικὸ «συνωστισμὸ» στὰ νεκροταφεῖα τῶν μεγαλοπόλεων. Οἱ ὑπάρχοντες χῶροι λένε ὅτι δὲν ἐπαρκοῦσαν γιὰ τὶς νέες ταφές, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ νόμος τῶν φωστήρων τῆς πολιτικῆς τὸ 1975 νὰ ἐπιβάλει τὴν τριετὴ ὑποχρεωτικὴ ταφὴ ὥστε νὰ ἀπελευθερώνονται θέσεις γιὰ τοὺς ἑπόμενους. Μὰ βρέ ἀθεόφοβοι τὴν Ριτσώνα (τὸ αποτεφρωτήριο) πὼς τὴν βρήκατε ἔξω ἀπὸ τὴ ἀστικὴ Ἀθήνα; Ἡ Ριτσώνα ἀπέχει ἀπὸ τὴν Ἀθήνα περίπου 72,5 μὲ 77 χιλιόμετρα ὁδικῶς, καὶ δὲν εὑρίσκεται χώρους γιὰ κοιμητήρια ἔξω ἀπὸ τὴν πρωτεύουσα; Δηλαδὴ ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς ἀστικοποιημένης πόλεως; Οἱ πολιτικοὶ μας σήμερα θὰ πρέπει νὰ ντρέπονται. Τοὺς ψήφισε ὁ κοσμάκης μὲ γνώμονα ὅτι εἶναι μορφωμένοι, ὅτι πῆγαν στὰ πανεπιστήμια καὶ ἔχουν ὑποτίθεται ἐκείνη τὴν μόρφωση τῆς εὑρέσεως λύσεων στὰ καθημερινὰ προβλήματα τοῦ κόσμου. Ἀντὶ λύσεων ὅμως ξεφουρνίζουν νόμους ὅπου λειτουργοῦν ὡς νάρκες κατὰ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν.
Ἐνῶ παλαιότερα ἡ ἀνακομιδὴ τῶν ὀστῶν ἦταν μιὰ θρησκευτικὴ καὶ προαιρετικὴ πράξη σεβασμοῦ, ἡ ἀνάγκη γιὰ δῆθεν ὀρθολογικὴ διαχείριση τῶν δημοτικῶν χώρων μετέτρεψε τὴν πράξη αὐτὴ σὲ νομικὴ ὑποχρέωση μὲ τὴν μορφὴ βανδαλισμού τοῦ νεκροῦ . Αὐτὸ δημιούργησε τὸ κοινωνικὸ πρόβλημα νὰ τὸ θεωροῦν κάποιοι πιὸ εὐαίσθητοι συνάνθρωποι μας ὡς ἐκείνης τῆς «ψυχοφθόρας διαδικασίας» γιὰ τοὺς συγγενεῖς, καθὼς ἡ ἐκταφὴ δὲν γίνεται πλέον ὅταν ἡ οἰκογένεια εἶναι ἕτοιμη, ἀλλὰ ὅταν τὸ ἐπιβάλλει ὁ κανονισμὸς τοῦ κράτους καὶ τοῦ ἑκάστοτε Δήμου ὅπου συμπλέει μὲ τὸ κράτος τῶν πολιτικάντηδων καννίβαλων. Σημειωτέον ὅτι ἡ ἐκταφὴ δὲν γίνεται γιὰ φύλαξη τῶν ὀστῶν ἐκ τῶν συγγενῶν ἀλλὰ γιὰ μπάζωμα τῶν ὀστῶν τύπου Νταχάου σὲ ἕνα μεγάλο λάκκο .
Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ νομοθετικὴ πίεση καὶ ἡ εἰκόνα τῆς βίαιης ἐκταφῆς λόγω ἔλλειψης χώρου ἦταν οἱ λόγοι ποὺ ὁδήγησαν τελικὰ (ἀπὸ ὅτι ἐρευνήσαμε καὶ μάθαμε) τὸν Γιῶργο Παπαδάκη νὰ ἐπιλέξει τὴν ἀποτέφρωση τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2026, ἐπιθυμώντας ὅπως ὁ ἴδιος νόμιζε (πλανεμένος ὁ τρόπος σίγουρα) νὰ προστατεύσει τὴν οἰκογένειὰ του ἀπὸ τὶς ψυχολογικὲς συνέπειες τῶν συγγενῶν τοῦ ἐξ ἀφορμῆς αὐτοῦ τοῦ νόμου. δηλαδὴ ὅτι ετα 3 χρόνια θὰ ἀνάγκαζε ἡ πολιτεία τοὺς συγγενεῖς νὰ ἀντικρύσουν τὰ ὀστὰ τοῦ ἀγαπημένου τους προσώπου, ἀγνοώντας ἐὰν ἔχουν ψυχολογικὸ θέμα.
Νομοθετικὸ Πλαίσιο: Οἱ κανονισμοὶ τῶν περισσότερων Δήμων στὴν Ἑλλάδα (π.χ. Δῆμος Θέρμης, Πρέβεζας, Σκύδρας) προβλέπουν ὑποχρεωτικὴ ἐκταφὴ μετὰ τὴν παρέλευση 3 ἕως 5 ἐτῶν. Παρόλο ποὺ στὴν ἐπαρχία μπορεῖ νὰ ὑπάρχει μεγαλύτερη ἄνεση χώρου, ἡ διαδικασία παραμένει θεσμοθετημένη γιὰ τὴ διαχείριση τῶν κοιμητηρίων.
Γιὰ τὸν Γιῶργο Παπαδάκη, ὁ ὁποῖος γεννήθηκε καὶ ἔζησε στὴν Ἀθήνα (Χαλάνδρι), τὸ πρόβλημα τῆς ἐκταφῆς ἦταν ἕνα ἄμεσο βίωμα τῆς ἀστικῆς ζωῆς. Ἡ ἐπιθυμία του γιὰ ἀποτέφρωση ἀφοροῦσε τὴν ἀποφυγὴ αὐτῆς τῆς συγκεκριμένης διαδικασίας, τὴν ὁποία θεωροῦσε ψυχοφθόρα γιὰ τὰ παιδιὰ του, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἂν σὲ ἄλλες περιοχὲς τῆς χώρας οἱ ρυθμοὶ εἶναι διαφορετικοί. Ἡ ἔνστασὴ του δὲν ἦταν μόνο χωροταξικὴ ἀλλὰ καὶ αἰσθητικὴ/συναισθηματική. Ἀκόμη καὶ ἂν ἡ ἐκταφὴ γινόταν ἀργότερα, ὁ ἴδιος δὲν ἤθελε ἡ τελευταία ἐπαφὴ τῶν οἰκείων του μὲ τὴ σορὸ τοῦ νὰ εἶναι ἡ θέαση τῶν ὀστῶν, μιὰ στιγμὴ ποὺ γιὰ πολλοὺς θεωρεῖται «δεύτερη κηδεία».
ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ Α» ΒΑΘΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΛΟΓΟ ΕΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟΝ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΚΛΕΙΠΟΝΤΟΣ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΦΡΩΘΕΙ.
Οἱ συγγενεῖς ἔχουν τὴ νόμιμη ἁρμοδιότητα νὰ ἀποφασίσουν γιὰ τὴ θρησκευτικὴ ἢ πολιτικὴ κηδεία. Σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση, δὲν ὑφίσταται νομικὴ ὑποχρέωση νὰ ἀκολουθήσουν προφορικὲς ἐπιθυμίες τοῦ θανόντος ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀποδειχθοῦν ἐπίσημα. Ἀπὸ θρησκευτικὴ ἄποψη, οἱ συγγενεῖς ποὺ θεωροῦν ὅτι ἔχουν καθῆκον νὰ προσφέρουν μιὰ χριστιανικὴ κηδεία σὲ ἕνα μέλος τῆς οἰκογένειὰς τους, ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ τὸ πράξουν ἐὰν δὲν δεσμεύονται ἀπὸ ἐπίσημο ἔγγραφο. Ἐὰν ὑπάρχει διαφωνία μεταξὺ τῶν συγγενῶν τῆς ἴδιας τάξης (π.χ. μεταξὺ ἀδελφῶν), ἡ ἀποτέφρωση συνήθως δὲν πραγματοποιεῖται καὶ ἀκολουθεῖται ἡ παραδοσιακὴ ὁδὸ τῆς ταφῆς. Ἡ διαφωνία ἔστω καὶ ἑνὸς συγγενὴ εἶναι καθοριστική. Χωρὶς γραπτὴ δήλωση τοῦ θανόντος, ἡ ἀποτέφρωση καθίσταται ἐξαιρετικὰ δύσκολη ἕως ἀδύνατη νομικὰ ἐὰν δὲν ὑπάρξει ὁμοφωνία, καὶ ἡ ὑπόθεση μπορεῖ νὰ καταλήξει στὶς δικαστικὲς ἀρχές. Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, τὸ σῶμα εἶναι «ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καὶ ἡ ταφὴ ἀποτελεῖ τὴν ὁμολογία τῆς πίστης στὴν κοινὴ ἀνάσταση. Πολλοὶ πιστοὶ θεωροῦν ὅτι ἡ «προστασία» τοῦ προσώπου τους μετὰ θάνατον περιλαμβάνει τὴ διαφύλαξη αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ συμβόλου, ἀκόμη καὶ ἂν ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος σὲ στιγμὲς πλάνης ἢ ἄγνοιας εἶχε ἐκφράσει διαφορετικὴ ἐπιθυμία. Ἡ προφορικὴ δήλωση δὲν ἔχει τὸ ἴδιο πνευματικὸ βάρος μὲ μιὰ οἰκειοθελή, συνειδητὴ καὶ ἔγγραφη ἀποκήρυξη τῶν παραδόσεων τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ συγγενεῖς μποροῦν νὰ θεωρήσουν ὅτι μιὰ προφορικὴ κουβέντα δὲν ἀντανακλοῦσε τὴν βαθύτερη πνευματικὴ ταυτότητα τοῦ ἀνθρώπου τους. Νομικά: Ὅπως ἀναφέρθηκε, ἂν ἡ ἐπιθυμία δὲν εἶναι ἔγγραφη, οἱ συγγενεῖς ἔχουν τὴ νομικὴ ἐξουσία νὰ ἀποφασίσουν. Ἐὰν ἕνας χριστιανὸς συγγενὴς διαφωνεῖ μὲ τὴν ἀποτέφρωση, ἡ διαφωνία τοῦ αὐτὴ πρακτικὰ ὁδηγεῖ στὴν ταφή, καθὼς ἡ ἀποτέφρωση ἀπαιτεῖ ὁμοφωνία ἢ ἔγγραφη ἀπόδειξη. Ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς πίστης, ἡ ἐπιλογὴ τῆς ταφῆς παρὰ τὴν προφορικὴ ἀντίρρηση τοῦ θανόντος θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς ὡς πράξη ἐσχατολογικής ἀγάπης καὶ προστασίας τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος τοῦ χριστιανοῦ.
Πλάνη, Ἀπάτη ἢ Ἀπειλή: Ὅπως κάθε δικαιοπραξία, ἔτσι καὶ μιὰ τέτοια δήλωση μπορεῖ νὰ προσβληθεῖ στὰ δικαστήρια ἐὰν ἀποδειχθεῖ ὅτι ὁ θανὼν τὴ συνέταξε ἐνῶ βρισκόταν σὲ πνευματικὴ σύγχυση, ὑπὸ τὴν ἐπήρεια ἀπειλῆς ἢ κατόπιν ἀπάτης. Ἐὰν οἱ συγγενεῖς προβάλλουν σοβαρὲς ἀντιρρήσεις καὶ ἰσχυρίζονται ἀκυρότητα τοῦ ἐγγράφου, τὸ γραφεῖο τελετῶν ἢ τὸ ἀποτεφρωτήριο μπορεῖ νὰ ζητήσει προσωρινὴ διαταγὴ ἢ εἰσαγγελικὴ παρέμβαση γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴ νομικὴ εὐθύνη. Ἐνῶ νομικὰ τὸ ἔγγραφο εἶναι δύσκολο νὰ ἀνατραπεῖ, ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ ὀπτική, οἱ συγγενεῖς ποὺ πιστεύουν ὅτι ὁ ἄνθρωπὸς τους παρασύρθηκε σὲ μιὰ τέτοια ἀπόφαση (πλάνη), συχνὰ αἰσθάνονται πολὺ σωστὰ τὸ ἠθικὸ χρέος , ὥστε νὰ ἐξαντλήσουν τὰ νομικὰ μέσα γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τὴν πράξη, θεωρώντας ὅτι ἔτσι προστατεύουν τὴν ὑστεροφημία καὶ τὴν ψυχὴ του. Λόγω τοῦ κατεπείγοντος (καθὼς ἡ ταφὴ ἢ ἡ ἀποτέφρωση πρέπει νὰ γίνουν ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν), οἱ συγγενεῖς μποροῦν νὰ καταθέσουν αἴτηση ἀσφαλιστικῶν μέτρων ζητώντας τὴν ἔκδοση προσωρινῆς διαταγῆς. Ἡ ἀκύρωση ἢ ἀναστολὴ μπορεῖ νὰ γίνει «ἄμεσα» (ἐντὸς ὡρῶν ἢ μίας ἡμέρας) ἐὰν πιθανολογηθεί σοβαρὰ ὅτι:
Ὁ θανὼν στεροῦνταν πνευματικῆς ἱκανότητας (π.χ. προχωρημένη ἄνοια, ψυχικὴ νόσο ἢ κατάθλιψη) κατὰ τὸν χρόνο ὑπογραφῆς τῆς πράξης, καὶ προσκομιστοῦν ἄμεσα ἀδιάσειστα ἰατρικὰ ἔγγραφα.
Ἡ ὑπογραφὴ ἀποσπάστηκε μέσω ἀπειλῆς, βίας ἢ ἀπάτης (π.χ. ἐξαπάτηση ἀπὸ τρίτο πρόσωπο). Σὲ αὕτη ἣν περίπτωση εὐθύνονται καὶ οἱ διάφοροι τηλεαστέρες, ἢ τηλεπερσόνες ὅπου κάνουν πλύση ἐγκεφάλου στοὺς τηλεθεατὲς .
Σὲ αὐτὲς τὶς τρεῖς αἰτίες συμπεριλαμβάνουμε καὶ ὡς μία μορφὴ βίας καὶ ὁ νόμος Προεδρικὸ Διάταγμα 210/1975. Ἐκεῖ ἀσκηταὶ πράγματι μιὰ ψυχολογικὴ βία, καὶ συντελεῖται μόνο ὅταν οἱ ἱερεῖς μας εἶναι σὲ βαθὺ ὕπνο (χωρὶς νὰ διακρίνουν τοὺς κινδύνους) , ἀλλὰ καὶ οἱ ἴδιοι οἱ κοινωνικοὶ φορεῖς (σύλλογοι , κλπ) καὶ ἡ ἴδια ἡ ἑλληνικὴ πολιτεία.
Ἡ ἁπλὴ ἀναφορὰ (σὲ τελικὴ ἀνάλυση) τῶν συγγενῶν ὅτι ἡ πράξη ἦταν «προϊὸν πλάνης» δὲν ἀρκεῖ γιὰ νὰ σταματήσει ἡ διαδικασία. Ἀπαιτεῖται δικαστικὴ κρίση ποὺ νὰ ἀναστέλλει τὴν ἐκτέλεση τῆς ἐπιθυμίας τοῦ θανόντος, ἡ ὁποία προστατεύεται ρητὰ ἀπὸ τὸ νόμο.
- Ἐὰν ὁ ἐκλιπὼν δὲν ἔχει ἀφήσει γραπτὴ δήλωση (συμβολαιογραφικὴ πράξη) καὶ οἱ συγγενεῖς τῆς ἴδιας τάξης (π.χ. τὰ παιδιὰ του) διαφωνοῦν μεταξὺ τους γιὰ τὸ ἂν θὰ γίνει ταφὴ ἢ ἀποτέφρωση, ὁ νόμος ὁρίζει ὅτι ἀποφαίνεται ὁ Εἰσαγγελέας τῆς περιφέρειας ὅπου βρίσκεται ἡ σορός.
- Ὁ Εἰσαγγελέας καλεῖται νὰ δώσει τὴ λύση στὸ «ἀδιέξοδο» γιὰ νὰ μὴν παραμένει ἡ σορὸς ἄταφη γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα.
- Θὰ λάβει ὑπόψη τοῦ κάθε στοιχεῖο ποὺ ὑποδεικνύει τὴν πραγματικὴ ἐπιθυμία τοῦ θανόντος (π.χ. μαρτυρίες, θρησκευτικὴ ζωή, προφορικὲς δηλώσεις).
Δικαίωμα Ἐπιλογῆς: Κάθε πρόσωπο ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ὁρίσει τὴ διαχείριση τῆς τέφρας του (διασπορὰ ἢ φύλαξη). Ἐὰν δὲν ὑπάρχει γραπτὴ δήλωση, ἡ ἀπόφαση ἀνήκει στὸν/στὴ σύζυγο ἢ στοὺς πλησιέστερους συγγενεῖς. Μποροῦν ὅμως οἱ πραγματικοὶ οἰκολόγοι νὰ ἐναντιωθοῦν στὴν διασπορὰ τῆς τέφρας, καὶ ἔχουν δίκιο νὰ το κάνουν ἐὰν μόριο τῆς τέφρας πιθανολογηται ὅτι μπορεῖ νὰ εὑρεθεῖ
στὴν οἰκία τους, στὸ χωράφι τους , ἢ να τὸ ἀνέπνευσαν μέσω τοῦ ἀέρα. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ μὲ τοὺς γνωστοὺς ἀεροψεκασμοὺς ὅπου ἀφήνουν τὰ ἀεροπλάνα πλατιὲς οὐρὲς στὸν οὐρανὸ τῆς πατρίδος μας. Ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ ἰσχύει το : «δὲν ἀνέχωμαι οὔτε μύγα στὸ σπαθὶ μου». Ἐδῶ οἱ παγκοσμιοποιητές-σατανιστές, τῆς «κλιματικῆς τάξεως» δῆθεν, τοὺς πειράζουν ποὺ ἐκπνέουν τὸν ἀέρα οἱ ἀγελάδες, ἢ ποὺ πορδίζουν οἱ ἀγελάδες (ὅπου εἶναι μιὰ φυσικὴ τοὺς ἀνάγκη τὰ ζῶα νὰ κάνουν ὅπως καὶ οἱ ἄνθρωποι) καὶ θὰ κάνουμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ πίσω γιὰ τὰ ἀφύσικα καὶ σατανικὰ πράγματα;
- Νόμιμοι Χῶροι Διασποράς:
- Ἐντὸς τοῦ ΚΑΝ (σὲ “χῶρο ἐνθύμησης”, σιντριβάνι ἢ ἀνθόκηπο).
- Σὲ ὑπαίθριο χῶρο ἐκτὸς κατοικημένης περιοχῆς.
Στὴ θάλασσα (Ὁ νόμος ἐπιτρέπει σὲ ἀπόσταση τοὐλάχιστον 1,5 ναυτικοῦ μιλίου ἀπὸ τὴν ἀκτή).
Τεφροφυλάκιο: Ὁ νόμος ἐπιτρέπει τὴ μόνιμη φύλαξη τῆς τεφροδόχου σὲ εἰδικὲς προθῆκες (columbarium) ἐντὸς τοῦ αποτεφρωτηρίου ἢ σὲ δημοτικὰ κοιμητήρια.
Ἡ λύση τοῦ Κήπου Μνήμης ἀποτελεῖ τὴν κύρια διέξοδο γιὰ ὅσους ἐπιθυμοῦν μιὰ “φυσικὴ” κατάληξη χωρὶς τὴ δέσμευση ἑνὸς παραδοσιακοῦ τάφου σὲ κοιμητήριο.
Ὅμως, στὸν Ἰνδουισμό: Ἡ ἱερὴ τέφρα (Vibhuti) συμβολίζει τὴν τελικὴ μορφὴ τῆς δημιουργίας καὶ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἐγώ. Τὰ δέντρα θεωροῦνται ἱερὰ καὶ ἡ τέφρα τοὺς (ὅπως καὶ τῶν ἀνθρώπων) θεωρεῖται ὅτι ἐπιστρέφει στὴ φύση γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὴ ζωὴ ἄλλων ὄντων.
Βουδισμός: Τὸ σῶμα θεωρεῖται ἕνα προσωρινὸ «δοχεῖο». Ἡ στάχτη συμβολίζει τὴ σκόνη αὐτοῦ τοῦ ἐφήμερου κόσμου ποὺ ἐπιστρέφει στὴ γῆ γιὰ νὰ ὑποστηρίξει τὴ ζωή, ὑπογραμμίζοντας τὸν κύκλο τῆς ἀναγέννησης καὶ τὴν ἀλληλεξάρτηση μὲ τὴ φύση.
Τζαϊνισμός:Λόγω τῆς κεντρικῆς φιλοσοφίας τῆς μὴ-βίας (ahimsa) καὶ τῆς βαθιᾶς σύνδεσης μὲ ὅλα τὰ ζωντανὰ ὄντα, ὁ Τζαϊνισμός δὲν ἀντιτίθεται στὴ χρήση τῶν ὑπολειμμάτων γιὰ τὸν ἐμπλουτισμὸ τοῦ ἐδάφους (ὅπως τὸ human composting), καθὼς αὐτὸ θεωρεῖται μιὰ φυσικὴ διαδικασία ποὺ ὠφελεῖ τὸ περιβάλλον.
Ἐκκλησία τῆς Ἀγγλίας: Ἐξετάζει ἐπίσημα τὴν ἀποδοχὴ τῆς «ἀνθρώπινης κομποστοποίησης» (human composting) ὡς μέρος τῆς προσπάθειας γιὰ κλιματικὴ οὐδετερότητα.
Φιλελεύθερος Ἰουδαϊσμός: Ὁρισμένοι ραβίνοι ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ χρήση τῶν ὑπολειμμάτων γιὰ τὴ βελτίωση τοῦ ἐδάφους εἶναι μιὰ πράξη περιβαλλοντικῆς εὐθύνης ποὺ τιμᾶ τὴ θεία δημιουργία.
Πολλὲς νεοπαγανιστικές παραδόσεις καὶ κινήματα «φυσικῆς ταφῆς» ἐπιλέγουν τὴ διασπορὰ τῆς τέφρας ἢ τὴν ἐνταφίαση σὲ βιοδιασπώμενες τεφροδόχους κάτω ἀπὸ δέντρα, ὥστε τὰ μέταλλα τῆς τέφρας (ἀσβέστιο, κάλιο, μαγνήσιο) νὰ λειτουργήσουν ὡς λίπασμα γιὰ τὴ νέα βλάστηση.
Θιβέτ: Ἡ τέφρα τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων συνήθως διασκορπίζεται σὲ ποτάμια ἢ στὶς κορυφὲς τῶν βουνῶν ὥστε νὰ παρασυρθεῖ ἀπὸ τὸν ἄνεμο. Αὐτὸ θεωρεῖται μιὰ πράξη γενναιοδωρίας ποὺ εὐλογεῖ τὸ περιβάλλον καὶ τὰ ἔμβια ὄντα (π.χ. ψάρια ἢ ἔντομα). Ἡ διασπορὰ τῆς τέφρας στὴ θάλασσα ἀποτελεῖ μιὰ ὁλοένα καὶ πιὸ δημοφιλὴ πρακτικὴ στὴ σύγχρονη ἐποχή, καθὼς συμβολίζει τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἐπιστροφὴ στὰ στοιχεῖα τῆς φύσης. Ὁρισμένα γραφεῖα τελετῶν προσφέρουν τὴ δυνατότητα διασπορὰς ἀπὸ ἀέρος μὲ τὴ χρήση εἰδικῶν ἐλαφρῶν ἀεροσκαφῶν ἢ ἀνεμοπτέρων. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μς συνεπῶς πολὺ σωστὰ ὁρίζει καὶ συνεχίζει νὰ μὴν ἀποδέχεται τὴ διασπορὰ τῆς τέφρας στὴ θάλασσα (ἢ ὁπουδήποτε ἀλλοῦ), καθὼς θεωρεῖ ὅτι τὸ σῶμα πρέπει νὰ ἐπιστρέφει στὴ γῆ («γῆ εἶσαι καὶ εἰς γῆν ἀπελεύση») μὲ τρόπο ποὺ νὰ ἐπιτρέπει τὴν ἀπόδοση τιμῶν στὸ συγκεκριμένο σημεῖο ταφῆς. Πολλοὶ ἄνθρωποι βλέπουν τὴ διασπορὰ τῆς τέφρας ὡς μιὰ μορφὴ πνευματικῆς ὁμοιοπαθητικῆς: τὸ ἄτομο «διαλύεται» μέσα στὸ σύνολο τῆς φύσης, ἐπιστρέφοντας ἐκεῖ ἀπὸ ὅπου προῆλθε, ὥστε νὰ γίνει ξανὰ μέρος τῆς παγκόσμιας ζωῆς. Γιὰ ὁρισμένες καρκινογόνες οὐσίες ποὺ παράγονται κατὰ τὴν καύση, οἱ ἐπιστήμονες τὸ σήμερα συμφωνοῦν ὅτι δὲν ὑπάρχει «ἀσφαλὴς» δόση. Ἀκόμα καὶ ἕνα μόριο μπορεῖ θεωρητικὰ νὰ προκαλέσει μετάλλαξη σὲ ἕνα κύτταρο. Ἡ βλάβη δὲν προέρχεται ἀπὸ μία μόνο ἀποτέφρωση, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἄθροισμα ὅλων τῶν ἀποτεφρώσεων.
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπορρίπτει τὴν καύση τῶν νεκρῶν, ὄχι μόνο ἐπειδὴ τὴ θεωρεῖ ξένη πρὸς τὴν παράδοση τῆς ταφῆς, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ ἱστορικὰ καὶ θεολογικὰ συνδέεται μὲ παγανιστικὲς ἀντιλήψεις ὅπου τὸ σῶμα προσφέρεται ὡς θυσία σὲ «θεότητες» ὅπως ὁ Άγκνι, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὴν βιβλικὴ θέση τῆς Ἁγίας Γραφῆς μᾶς : «Ὅτι «πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια» (Ψαλμὸς 95,5).
Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, τὸ σῶμα εἶναι «ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καὶ πρέπει νὰ ἐπιστρέφει στὴ γῆ μὲ σεβασμό, ἀναμένοντας τὴν ἀνάσταση. Ἑπομένως, ἐνῶ γιὰ τὸν Ἰνδουισμὸ ὁ Άγκνι εἶναι ἱερὸς μεσολαβητής, γιὰ ἕναν Ὀρθόδοξο χριστιανὸ ἡ λατρεία τοῦ ἐμπίπτει στὴν κατηγορία τῆς πνευματικῆς πλάνης καὶ τῆς δαιμονικῆς ἐπιρροῆς. Στὸν ἰνδουισμὸ ἡ καύση τῶν νεκρῶν εἶναι πράξη ἱερή. Ἡ φωτιὰ τοῦ Άγκνι (δαίμονας εἶναι) δὲν καταστρέφει ἁπλῶς τὸ σῶμα, ἀλλὰ τὸ «μαγειρεύει» συμβολικὰ ὡς ἕνα ἱερὸ γεῦμα γιὰ τοὺς θεούς. Ἡ μαγεία καὶ ἡ μαγειρικὴ συνδέονται βαθιά, τόσο ἐτυμολογικὰ ὅσο καὶ συμβολικά, ἰδιαίτερα μέσα ἀπὸ τὴν ἔννοια τῆς «μεταμόρφωσης» τῶν στοιχείων. Ἡ τέχνη τοῦ «μαγείρου», ποὺ στὴν ἀρχαιότητα εἶχε ἱερὸ ρόλο, καθὼς ἡ σφαγὴ τοῦ ζώου καὶ τὸ ψήσιμὸ του ἀποτελοῦσαν τελετουργικὴ προσφορὰ στοὺς θεούς. Συμπερασματικά, ἡ μαγειρικὴ εἶναι ἡ πρακτικὴ μαγεία τῆς καθημερινότητας, ὅπου ἡ φωτιὰ (ὁ Άγκνι) μεσολαβεῖ γιὰ νὰ μετατρέψει τὴν ὕλη σὲ πνευματικὴ ἢ σωματικὴ τροφή. Στὴν Ὀρθόδοξη χριστιανικὴ παράδοση, ἡ προσέγγιση ἀπέναντι σὲ θεότητες ἄλλων θρησκειῶν, ὅπως ὁ Άγκνι, βασίζεται στὴ βιβλικὴ θέση ὅτι «πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια» (Ψαλμὸς 95,5). Ὁποιαδήποτε ὀντότητα λατρεύεται ὡς θεὸς ἐκτὸς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ δὲν θεωρεῖται ὑπαρκτὴ θεότητα, ἀλλὰ εἴτε ἀνθρώπινη ἐπινόηση εἴτε δαιμονικὴ ἐνέργεια ποὺ ἀποσκοπεῖ στὴν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἡ φωτιὰ εἶναι ἕνα ἄψυχο κτίσμα τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι θεότητα. Ἡ ἀπόδοση λατρείας ἢ προσωπικῶν ἰδιοτήτων σὲ αὐτὴν (ὅπως συμβαίνει μὲ τὸν Άγκνι) χαρακτηρίζεται ὡς εἰδωλολατρία. Ἡ καύση τῶν νεκρῶν (ἀποτέφρωση) συνεχίζεται κανονικὰ στὴν Ἰνδία τὸ 2026 καὶ ἀποτελεῖ τὴν κυρίαρχη πρακτικὴ γιὰ τὴ συντριπτικὴ πλειονότητα τοῦ πληθυσμοῦ. Ἐκτιμᾶται ὅτι τὸ 75-85% τοῦ ἰνδικοῦ πληθυσμοῦ ἐπιλέγει τὴν καύση, πρακτικὴ ποὺ ἀκολουθοῦν οἱ Ἰνδουιστές, οἱ Σίχ, οἱ Βουδιστὲς καὶ οἱ Τζαϊνιστές. Στὸν Ἰνδουισμό, ἡ καύση (Antyesti) εἶναι μιὰ ἱερὴ τελετὴ ὅπου τὸ σῶμα προσφέρεται ὡς θυσία στὸν θεὸ Άγκνι. Kravyada: Πρόκειται γιὰ τὴν εἰδικὴ μορφὴ τοῦ Άγκνι ποὺ «καταναλώνει» τὸ σῶμα στὴ νεκρικὴ πυρά, ἀνακυκλώνοντας τὴν ὕλη καὶ τὸ πνεῦμα. Ὁ Kravyada (Κραβιάντα) εἶναι ἡ εἰδική, «τρομακτικὴ» μορφὴ τοῦ ἰνδουιστικοῦ θεοῦ Άγκνι ποὺ σχετίζεται ἀποκλειστικὰ μὲ τὴν καύση τῶν νεκρῶν. Kravyada (ὁ «Σαρκοφάγος»): Ἡ φωτιὰ τῆς νεκρικῆς πυρὰς ποὺ καταναλώνει τὴ σάρκα (πτώματα ἀνθρώπων ἢ ζώων). Στὶς βεδικὲς τελετουργίες, συχνὰ γίνονται προσευχὲς ὥστε ὁ «σαρκοφάγος» Άγκνι νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀφοῦ ὁλοκληρώσει τὸ ἔργο του, γιὰ νὰ μὴν βλάψει τοὺς ζωντανούς, καὶ νὰ παραμείνει ἡ εὐεργετικὴ μορφὴ (Jataveda) στὸν οἶκο. Οἱ ἀρχαῖες βεδικὲς προσευχὲς ζητοῦν ἀπὸ τὸν Kravyada νὰ φύγει μακριά, στὸν κόσμο τοῦ Yama (θεὸς τοῦ θανάτου), ἐπειδὴ ἡ ἐνέργειὰ του εἶναι ἀνεξέλεγκτη καὶ καταστροφική. Πιστεύεται ὅτι ἂν αὐτὴ ἡ μορφὴ φωτιᾶς δὲν περιοριστεῖ τελετουργικά, μπορεῖ νὰ «καταβροχθίσει» τὴ ζωτικὴ ἐνέργεια τῶν ζωντανῶν μελῶν τῆς οἰκογένειας, προκαλώντας ἀσθένειες ἢ ἀτυχία. Αὐτὸ θεωρεῖται ἐπικίνδυνο γιὰ τοὺς ζωντανούς, καθὼς μιὰ «ταραγμένη» ψυχὴ ποὺ δὲν ἔχει ὁλοκληρώσει τὸ ταξίδι τῆς μπορεῖ νὰ στοιχειώσει τοὺς συγγενεῖς. Ἄρνηση τῆς Πίστης: Ἡ Ἐκκλησία μᾶς (θεωρεῖ τὴν ἐπιλογὴ τῆς καύσης ὡς ἔμπρακτη ἄρνηση τῆς πίστης στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καὶ τὴν αἰώνια ἀξία τοῦ σώματος. Ἡ καύση χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία ὡς «βίαιη ἐπέμβαση» στὴ φυσικὴ φθορὰ καὶ «εἰκονοκλαστικὴ πράξη» ποὺ προσβάλλει τὴν ἱερότητα τῆς ἀνθρώπινης φύσης. Συμπερασματικά, γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ καύση εἶναι ἁμαρτία ἐπειδὴ ἀποτελεῖ πνευματικὴ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τὴ στιγμὴ τῆς τελικῆς ἀναχώρησης. στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση τὸ 2026, ἡ ἐπιλογὴ τῆς καύσης θεωρεῖται περιφρόνηση τῆς πίστης. Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι αὐτὴ ἡ πράξη δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ ἐναλλακτικὴ μέθοδος διαχείρισης τοῦ σώματος, ἀλλὰ μιὰ συνειδητὴ στάση ποὺ ἔρχεται σὲ σύγκρουση μὲ θεμελιώδη δόγματα τῆς ὀρθόδοξης πίστεως μας. Ἐφόσον τὸ σῶμα ἔχει ἁγιαστεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς μέσω τῶν Μυστηρίων (Βάπτισμα, Θεία Κοινωνία), ἡ καύση θεωρεῖται προσβολὴ αὐτῆς τῆς θείας εὐλογίας. Ἡ ἐπιλογὴ τῆς καύσης θεωρεῖται περιφρόνηση αὐτῶν τῶν δωρεῶν ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐπιλέγει τὴν καύση οὐσιαστικὰ δηλώνει ὅτι δὲν ὑπολογίζει πλέον τὸ σῶμα τοῦ ὡς ἁγιασμένο «ναό». Ἐπειδὴ τὸ σῶμα ἔχει ἁγιαστεῖ, ἡ Ἐκκλησία τὸ 2026 θεωρεῖ ὅτι τοῦ ἀξίζει ἡ τιμὴ τῆς ταφῆς, ὅπως ἀκριβῶς ἐνταφιάστηκε τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ καύση διακόπτει τὴ συνέχεια αὐτῆς τῆς εὐλογίας, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ Ἐκκλησία νὰ ἀρνεῖται τὴν Εξόδιο Ἀκολουθία, καθὼς θεωρεῖ ὅτι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ἀπαρνήθηκε τὴν ἰδιότητα τοῦ μέλους τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἀποτελεῖ ἡ καύση μιὰ πράξη ἀποστασίας ἀπὸ τὴν πίστη στὴν ἱερότητα τοῦ σώματος, ἡ ὁποία στερεῖ ἀπὸ τὸν νεκρὸ τὶς τελευταῖες προσευχὲς καὶ εὐλογίες τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἕνας τιμωρὸς δικαστής, ἀλλὰ ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τοῦ φωτός. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐπιλέγει δρόμους ἀντίθετους πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ (ὅπως τὴν καύση, ποὺ θεωρεῖται ἄρνηση τῆς ἱερότητας τοῦ σώματος), οὐσιαστικὰ ὁ ἴδιος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν ἀκτίνα τῆς θείας χάριτος. Ὅπως κάποιος ποὺ βγαίνει ἀπὸ ἕνα σπίτι τὴν ὥρα τῆς καταιγίδας βρέχεται ὄχι ἐπειδὴ τὸ σπίτι τὸν τιμωρεῖ, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ ἴδιος ἐγκατέλειψε τὴν προστασία του, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ ποὺ περιφρονεῖ τὰ ἱερὰ μυστήρια καὶ τὴν παράδοση, μένει ἐκτεθειμένη. Ἡ ἐπιλογὴ τῆς καύσης, ὡς πράξη περιφρόνησης, δημιουργεῖ ἕνα «κενὸ» ἐπικοινωνίας μὲ τὴν Ἐκκλησία. Ἡ προστασία καὶ ἡ παρηγοριὰ ποὺ προσφέρουν οἱ προσευχὲς τῆς Εξοδίου Ἀκολουθίας καὶ τὰ μνημόσυνα «ἀπομακρύνονται», ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος ἔκλεισε τὴν πόρτα σὲ αὐτὲς τὶς εὐλογίες. Συμπερασματικά, ἡ ἀπουσία τῆς θείας προστασίας δὲν εἶναι ἐκδίκηση, ἀλλὰ ἡ φυσικὴ συνέπεια τῆς διάρρηξης τῆς σχέσης τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν κοινότητα τῶν πιστῶν.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΠΟ ΙΘΑΚΗ
