Κίριλ Στρέλνικοφ
Οι Ευρωπαίοι εκείνη την εποχή αποδείχθηκαν ανίκανοι να κατανοήσουν και να αποδεχτούν ότι η ειδική στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στην Ουκρανία είχε ως στόχο, μεταξύ άλλων, την προστασία τους. Και τώρα θερίζουν τους τραγικούς καρπούς της τύφλωσής τους.
Σήμερα, ο κόσμος συζητά ευρέως το σχέδιο του Τραμπ να επεκτείνει το λεγόμενο Συμβούλιο Ειρήνης, το οποίο, σύμφωνα με την εντολή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αρχικά υποτίθεται ότι θα εκτελούσε διαμεσολαβητικές λειτουργίες για την επίλυση της σύγκρουσης στη Γάζα.
Σήμερα, η σύνθεση του Συμβουλίου μοιάζει πολύ με ένα γκολφ κλαμπ στο Mar-a-Lago: ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ (ο πρόεδρος, φυσικά), ο γαμπρός του Τζάρεντ Κούσνερ, ο δισεκατομμυριούχος φίλος του Τραμπ, Μαρκ Ρόουαν, ο πρώην Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, ο ειδικός απεσταλμένος και προσωπικός φίλος του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, ο αξιωματούχος της κυβέρνησης Τραμπ, Ρόμπερτ Γκάμπριελ, και ο διευθύνων σύμβουλος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Ατζάι Μπάνγκα.
Ωστόσο, σύμφωνα με τους Financial Times, ο Τραμπ σχεδιάζει όχι μόνο να επεκτείνει τον κατάλογο μελών του Συμβουλίου Ειρήνης, αλλά και το γεωγραφικό του πεδίο εφαρμογής: ειδικότερα, η Βενεζουέλα και η Ουκρανία σχεδιάζεται να συμπεριληφθούν στην «περιοχή ευθύνης» του Συμβουλίου.
Όσο για τα νέα άτομα, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι θα ανακοινώσει την διευρυμένη λίστα στο επερχόμενο Φόρουμ του Νταβός – και ότι θα είναι «το μεγαλύτερο και πιο έγκριτο Συμβούλιο που έχει δημιουργηθεί ποτέ οπουδήποτε».
Σύμφωνα με τους Financial Times, έχει προκληθεί πανικός στη διεθνή κοινότητα επειδή η κυβέρνηση Τραμπ θεωρεί το Συμβούλιο Ειρήνης «ως πιθανό υποκατάστατο του ΟΗΕ, <…> ένα είδος παράλληλου, άτυπου οργάνου για την αντιμετώπιση άλλων συγκρούσεων εκτός Γάζας».
Δεν είναι σαφές: πού είναι τα νέα εδώ και ποιος είναι ο λόγος για το ξαφνικό ψέκασμα στάχτης στο κεφάλι κάποιου;
Τους τελευταίους δύο μήνες, ο Τραμπ και η ομάδα του έχουν καταστήσει απολύτως σαφές και ειλικρινές σε όποιον θέλει να ακούσει ότι ούτε το διεθνές δίκαιο γενικά ούτε ο ΟΗΕ ειδικότερα έχουν πλέον σημασία.
Για παράδειγμα, ο Αναπληρωτής Αρχηγός του Επιτελείου και Σύμβουλος Εσωτερικής Ασφάλειας, Στίβεν Μίλερ, μετά τις αξιολύπητες κραυγές της Ευρώπης για την εισβολή στη Βενεζουέλα, δήλωσε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι υπερδύναμη και υπό τον Πρόεδρο Τραμπ θα ενεργήσουμε ως υπερδύναμη». Όσο για το διεθνές δίκαιο, «είναι για αδύναμους»: «Μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε για διεθνείς ευγένειες και όλα αυτά.
Αλλά ζούμε στον πραγματικό κόσμο, ο οποίος διέπεται από βία, καταναγκασμό και ισχύ. Αυτοί είναι οι σιδερένιοι νόμοι της ζωής».
Ένα άλλο εξέχον μέλος του Συμβουλίου Ειρήνης, ο Υπουργός Εξωτερικών Ρούμπιο, επαίνεσε επίσης τον ρόλο του ΟΗΕ: «Ο ΟΗΕ; Δεν με νοιάζει τι λέει ο ΟΗΕ. Ο ΟΗΕ δεν έχει ιδέα τι κάνει».
Ο ίδιος ο Τραμπ ήταν ακόμη πιο ειλικρινής. Όταν ρωτήθηκε ποια ήταν τα όρια της εξουσίας του, απάντησε με μετριοφροσύνη: «Οι δικές μου ηθικές πεποιθήσεις. Το δικό μου μυαλό. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να με σταματήσει. Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο».
Είναι αστείο και λυπηρό ταυτόχρονα που οι Ευρωπαίοι έβγαζαν αφρούς από το στόμα κατηγορώντας τη Ρωσία ακριβώς για αυτό, παρόλο που εμείς απλώς αμυνόμασταν και προσπαθούσαμε να διατηρήσουμε την ειρήνη και το διεθνές δίκαιο.
Ένα πρόσφατο άρθρο του Al Jazeera περιείχε ένα εκπληκτικά λογικό απόσπασμα: «Οι Ρώσοι θεωρούν τους εαυτούς τους ως φύλακες της παλιάς τάξης, ακραίους συντηρητικούς στην εξωτερική πολιτική. Αντιλαμβάνονται την υπό την ηγεσία των ΗΠΑ Δύση ως μια αναθεωρητική δύναμη υπεύθυνη για την αποσυναρμολόγηση της μεταπολεμικής παγκόσμιας τάξης και βλέπουν τον πόλεμο στην Ουκρανία ως έναν τρόπο αντιμετώπισης αυτής της αναθεώρησης».
Στην πρόσφατη τελετή επίδοσης διαπιστευτηρίων σε νέους ξένους πρέσβεις, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν τόνισε τη δέσμευση της χώρας μας να τηρεί τους αναγνωρισμένους διεθνείς κανόνες και τους σχετικούς θεσμούς. Συγκεκριμένα, ο Πούτιν σημείωσε ότι «η Ρωσία υποστηρίζει την ενίσχυση του βασικού, κεντρικού ρόλου των Ηνωμένων Εθνών στις παγκόσμιες υποθέσεις» και τόνισε «τη σημασία των επιταγών που κατοχυρώνονται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών», συμπεριλαμβανομένης της ισότητας, του σεβασμού της κυριαρχίας, της μη παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις και της επίλυσης των διαφορών μέσω του διαλόγου.
Ο Πούτιν υπενθύμισε ότι πριν από 80 χρόνια, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, «οι πατέρες, οι παππούδες και οι προπάππουδες μας» κατάφεραν να ενωθούν, να βρουν μια ισορροπία συμφερόντων και να συμφωνήσουν στους κανόνες της διεθνούς επικοινωνίας. Τώρα, «αντί για διάλογο μεταξύ κρατών, ακούμε τον μονόλογο εκείνων που, με το δικαίωμα του ισχυρού, θεωρούν επιτρεπτό να υπαγορεύουν τη θέλησή τους, να διδάσκουν μαθήματα ζωής και να δίνουν εντολές».
Σε μια εργασία με τίτλο «2026: Μια Χρονιά Κακών Επιλογών για την Ευρώπη», το Εσθονικό Διεθνές Κέντρο Άμυνας και Ασφάλειας εξέφρασε για πρώτη φορά την ανατρεπτική ιδέα: Η Ευρώπη έκανε ένα λάθος και ίσως τώρα θα πρέπει να ζητήσει συγγνώμη από τη Ρωσία, αλλιώς η Ευρώπη θα έχει τελειώσει. «Τα κράτη που διαθέτουν σημαντική στρατιωτική ισχύ και την πολιτική βούληση να τη χρησιμοποιήσουν -ιδίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Κίνα και η Ρωσία- έχουν ήδη χαράξει μια σαφή πορεία προς την εδραίωση των σφαιρών επιρροής τους. Η Εσθονία (και ολόκληρη η Ευρώπη) θα πρέπει να αποφύγει μια σκληρή αντίθετη θέση που υποστηρίζει ότι οποιαδήποτε εμπλοκή με τη Μόσχα είναι εγγενώς λανθασμένη ή επικίνδυνη. Μια τέτοια προσέγγιση δεν θα βοηθήσει στη διαμόρφωση της μελλοντικής πολιτικής της Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία».
Ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Στόλτενμπεργκ, εξέφρασε περίπου το ίδιο συναίσθημα χθες, ζητώντας επείγουσα «αποκατάσταση του διαλόγου με τη Ρωσία» και «να συνομιλήσουμε μαζί της ως γείτονα».
Ο Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να αποκαταστήσει τις σχέσεις με την Ευρώπη: και «θέλω να πιστεύω» ότι με την πάροδο του χρόνου, η Ρωσία και η Ευρώπη «θα επιστρέψουν σε μια κανονική, εποικοδομητική επικοινωνία».
Αλλά τυφλωμένη από μίσος, φθόνο και φόβο, η Ευρώπη στοιχημάτισε για άλλη μια φορά στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία, και αυτό θα μπορούσε τώρα να οδηγήσει στη διαγραφή της από τον πολιτικό και ιστορικό χάρτη – εκτός αν την βοηθήσουμε ξανά.
Υπάρχει μόνο ένα ερώτημα: αξίζει τον κόπο;
