Γράφει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν
Τα τελευταία 35 χρόνια, μια ιδιαίτερη ομάδα ανθρώπων έχει αναδυθεί στη Ρωσία — όπως σχεδόν σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο — που θα μπορούσε να ονομαστεί «παγκόσμια τάξη». Πρόκειται για ανθρώπους που είτε έχουν συγκεντρώσουν τεράστια περιουσία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είτε εντάχθηκαν σε παγκόσμιες διαδικασίες σε επίπεδο πολιτισμού, επιστήμης και τεχνολογίας. Φυσικά, τα δύο αυτά συχνά είναι συνδεδεμένα & αλληλένδετα.
Γιατί την ονομάζουμε ακριβώς «παγκόσμια τάξη»; Επειδή όλα αυτά τα χρόνια (ίσως με εξαίρεση τα τελευταία χρόνια μετά την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης στην Ουκρανία –SVO) κυριαρχούσαν οι παγκοσμιοποιητικές νοοτροπίες & αντιλήψεις: Κανόνες, αλγόριθμοι σχέσεων, πολιτισμικοί προσανατολισμοί, σύμβολα κύρους και δείκτες ευημερίας. Αυτό που ο Γάλλος κοινωνιολόγος & φιλόσοφος Ζαν Μποντριγιάρ (1929 –2007) αποκαλούσε «σημειολογία» — η παραγωγή συγκεκριμένων καταναλωτικών αγαθών (σημείων), τα οποία ανέβαζαν τους επιτυχημένους ανθρώπους στην «ανώτερη τάξη» και πιστοποιούσαν την ανώτερη κοινωνικο-οικονομική κατάστασή τους.
Ο Γάλλος φιλόσοφος & κοινωνιολόγος Πιερ Μπουρντιέ (1930 -2002) το περιέγραψε αυτό το φαινόμενο μέσα από την έννοια ενός «κλαμπ». Για να ανήκει κανείς σε αυτό το κλαμπ, πρέπει να εκπληρώσει πολλές υποχρεώσεις: όχι μόνο να έχει πολλά χρήματα, αλλά και να ζει σε μια αριστοκρατική γειτονιά, να φοράει ρούχα που να είναι όλα της τελευταίας λέξης της μόδας, να συχνάζει σε συγκεκριμένα γήπεδα γκολφ, να λαμβάνει την κατάλληλη εκπαίδευση και να έχει την κατάλληλη εμφάνιση. Για να ενταχθείς σε αυτό το «κλαμπ», πρέπει να διαθέτεις μια σειρά από ικανότητες πέρα από τα πολλά χρήματα: Την ικανότητα να κατανέμεις σωστά τα περιουσιακά του στοιχεία, να τα αναπτύσσεις και να αποφεύγεις την απώλεια ή τη κατασπατάλη τους.
Τα τελευταία 25 χρόνια, ολόκληρο το σύστημα των δεικτών συμμετοχής σε «λέσχες» & «κλαμπ», των «εισιτηρίων εισόδου» και των κριτηρίων αξιολόγησης έχει οριστεί από την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης. Ήταν απαραίτητο να είσαι «πολίτης του κόσμου», για να κερδίζεις χρήματα σε ορισμένα μέρη και να επενδύεις υποχρεωτικά σε κάποια άλλα, να ζεις σε διάφορα μέρη του κόσμου, μετακινούμενος συνεχώς ή διαμένοντας εκτός εδάφους —για παράδειγμα, σε ένα γιοτ. Κάποιος έπρεπε να ακούει συγκεκριμένη μουσική και να μοιράζεται συγκεκριμένα ενδιαφέροντα, όπως: την οικολογική ατζέντα, την περιβαλλοντολογία, τις μελέτες για τον φεμινισμό ή τις πρωτοποριακές στρατηγικές υπέρβασης των ορίων. Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσονταν επίσης ένας συγκεκριμένος τρόπος διατροφής, συγκεκριμένες συνήθειες και τρόπος ζωής, συμπεριλαμβανομένης της οικοδόμησης οικογενειακών σχέσεων σύμφωνα με τους «νέους κανόνες» της πολιτικής για τα ρευστά φύλα (αλλαγή φύλου, τρανσέξουαλικότητα και ούτω καθεξής).
Αν κάποιος ήθελε να είναι πραγματικά «προοδευτικός» & «προχωρημένος», αυτός — είτε ήταν Κινέζος, Ρώσος, Αμερικανός, Αφρικανός, Άραβας ή Ευρωπαίος — έπρεπε να τηρεί αυτόν τον παγκόσμιο κώδικα. Έτσι σχηματίστηκε η ίδια η «παγκόσμια ελίτ», η οποία και στη δική μας Ρωσική κοινωνία, και σε πολλές άλλες, έγινε η άρχουσα τάξη. Αυτοί ήταν ολιγάρχες, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι, και εξέχουσες πολιτιστικές και επιστημονικές προσωπικότητες. Έτσι, δημιούργησαν μια παγκόσμια τάξη, που ένωσε την οικονομική και πολιτιστική ελίτ όλης της ανθρωπότητας.
Και επειδή εκείνη την περίοδο κυριαρχούσε η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, οι άνθρωποι που έφταναν στην κορυφή είτε ενσωματώνονταν σε αυτό το «κλαμπ» είτε κατέληγαν «χαμένοι», «ηττημένοι», ενώ οι μέτριοι σε επιδόσεις έμειναν στάσιμοι στη μεσαία τάξη. Ακόμα και αν είχε κανείς πολλά χρήματα, ένας άνθρωπος δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτός σε αυτή την παγκόσμια τάξη αν είχε «αγενείς τρόπους» ή «λανθασμένες» (κατά την άποψη του «κλαμπ») πολιτικές, θρησκευτικές και οικογενειακές απόψεις. Η συμμόρφωση ήταν απαραίτητη σε όλους τους τομείς.
Στη Ρωσία, τα τελευταία 35 χρόνια, αυτή η τάξη έχει ουσιαστικά συνυφανθεί με την άρχουσα τάξη. Δεν ισχυρίζομαι ότι ολόκληρη η ελίτ μας είναι έτσι, αλλά τα πιο επιδραστικά και εξέχοντα μέλη της είναι ακριβώς μέρος της «παγκόσμιας τάξης». Τη δεκαετία του 1990, η ένταξη σε αυτήν την ανώτερη τάξη ανακηρύχθηκε ως ο επίσημος στόχος. Από εδώ προέρχονται οι αγορές της «Τσέλσι», η ζωή στις δυτικές πρωτεύουσες και η μετακίνηση κεφαλαίων.
Στη δεκαετία του 1980, αυτό ήταν ένα μυστικό αντικείμενο του πόθου, στη δεκαετία του 1990 έγινε ένα ανοιχτό πρόγραμμα, και στη δεκαετία του 2000, αυτή η τάση άρχισε να αποκρύπτεται ελαφρώς. Ο Πούτιν τους είπε ουσιαστικά: «Εντάξει, είστε αυτοί που είστε, δεν έχω άλλη άρχουσα τάξη, αλλά τώρα σκεφτείτε να συμμορφωθείτε με τον ρόλο του κράτους και της εθνικής κυριαρχίας της Ρωσίας». Μερικοί από την «παγκόσμια τάξη» αντιτάχθηκαν σε αυτό και έχασαν έδαφος, ενώ άλλοι συμβιβάστηκαν: κέρδισαν χρήματα εδώ, φορώντας επίσημο κοστούμι αξιωματούχου ή στρατιωτική στολή εδώ, και τα ξόδεψαν εκεί.
Φυσικά, αυτή η άρχουσα τάξη είναι εντελώς ασυμβίβαστη με τον νέο πολυπολικό κόσμο, έναν κόσμο εθνικής κυριαρχίας και επιστροφής στις παραδοσιακές αξίες, που αναδύεται σήμερα. Η «παγκόσμια τάξη» υφίσταται σήμερα παντού ήττες. Έχασε από τον Τραμπ, με τις απλοϊκές αξίες του κινήματος MAGA, και τον Αντιπρόεδρό του Τζέι Ντι Βανς — έναν γνήσιο «χωριάτη», «ένα αγόρι από την επαρχία».
Αλλά ακόμη και μέσα σε αυτή την «παγκόσμια τάξη», εμφανίστηκαν άτυπες προσωπικότητες όπως ο Πίτερ Τιλ ή ο Έλον Μασκ, οι οποίες πήγαιναν πεισματικά κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα. Αυτοί οι εκπρόσωποι της «παγκόσμιας τάξης» στράφηκαν εναντίον της ίδιας της τάξης τους, ουσιαστικά προδίδοντάς την. Και από αυτό ακριβώς το ρεύμα προέκυψε το κίνημα MAGA και άρχισαν να αναδύονται οι δεξιοί λαϊκιστές στην Ευρώπη. Η Ρωσία, ωστόσο, εμπλεκόμενη στην στην στρατιωτική σύγκρουση της Ουκρανίας, τελικά κινήθηκε σε διαφορετική κατεύθυνση.
Φυσικά, οι εκπρόσωποι της παγκόσμιας τάξης που παραμένουν στη Ρωσία και εξακολουθούν να αποτελούν σημαντικό μέρος της άρχουσας ελίτ μας, σε γενικές γραμμές, εμποδίζουν την περαιτέρω ανάπτυξή μας. Κάποιοι λένε ότι το πιο σημαντικό πράγμα σε αυτές τις συνθήκες είναι να αποφευχθεί η καταστολή, αλλά αυτό δεν θα λειτουργήσει. Έχουμε μπροστά μας ένα δίλημμα: είτε να προσχωρήσουμε στην «παγκόσμια τάξη» άρχουσα τάξη είτε να υπερασπίσουμε την εθνική κυριαρχία της Ρωσίας.
Ναι, ο Πρόεδρός μας είναι ένας πολύ ήπιος, ευγενικός, ανθρώπινος και μετριοπαθής άνθρωπος, που αποφεύγει τις ακρότητες. Αλλά πιστεύω ακλόνητα, μου φαίνεται ότι χωρίς τη συστηματική εξάλειψη αυτής της «παγκόσμιας τάξης» από την ρωσική πραγματικότητα, η Ρωσία δεν θα μπορέσει να προχωρήσει περαιτέρω.
Αυτή η τάξη, φυσικά, δεν θα εξαφανιστεί, ως δια μαγείας. Αν απαγορευτούν οι απευθείας πτήσεις προς το Κουρσεβέλ, το πιο αριστοκρατικό χιονοδρομικό κέντρο της Γαλλίας, θα αναζητήσουν και πάλι να πάνε εκεί δια παρακάμψεων. Αν κατασχεθεί η περιουσία τους στη Δύση, θα χτίσουν παλάτια στο Ντουμπάι… Επομένως, τι μπορούμε να κάνουμε με αυτούς; Να τους αναμορφώσουμε, να τους επανεκπαιδεύσουν ή να τους εξοντώσουμε; Πιστεύω ότι είναι απαραίτητος ένας συνδυασμός και των δύο: να εφαρμοστούν σκληρά μέτρα (συμπεριλαμβανομένης και των σωματικών τιμωρών) σε μερικούς, για να δείξουμε στους υπόλοιπους με το παράδειγμά τους ότι αν δεν αλλάξουν στάση, τους περιμένει η ίδια μοίρα.
Η «Παγκόσμια Τάξη» είναι ουσιαστικά μια παγκόσμια θρησκεία, με τις δικές της τελετουργίες, τις ιεροτελεστίες, τις πεποιθήσεις και τις «προσκυνηματικές» εκδρομές της όχι σε ιερούς τόπους, αλλά σε παγκόσμια κοσμικά πάρτι, επιδείξεις μόδας και διεστραμμένα όργια. Το νησί των οργίων του Έπσταϊν ήταν ένα τέτοιο «ιερό».
Η επιμονή αυτής της Ρωσικής παγκοσμιοποιημένης τάξης που βρίσκεται εντός της πολιτικής ελίτ καταδικάζει τη Ρωσία σε σαμποτάζ, σε στασιμότητα και σε αδυναμία να προχωρήσει προς το μέλλον. Με μεγάλη δυσκολία φτάσαμε μέχρι το σημερινό σημείο, αναγκάζοντάς τους να απέχουν από την άμεση εξέγερση ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική του Προέδρου μας. Αλλά τώρα έχουμε φτάσει στο σημείο όπου η αντιμετώπισή τους «έναν προς έναν» ή «σε μικρές ομάδες» δεν είναι πλέον δυνατή.
Επιτρέψτε μου να τονίσω ότι δεν πρόκειται μόνο για διαφθορά. Η «παγκόσμια τάξη» αποτελείται από ανθρώπους με διαφορετική κοσμοθεωρία, διαφορετικό «λειτουργικό σύστημα». Δεν τους επηρεάζουν οι εκκλήσεις να τηρούν απλώς το νόμο.
Αποτελούν τον πυρήνα της «έκτης φάλαγγας» που δρα μέσα στην κοινωνία μας. Και ακριβώς εναντίον αυτού του είδους των ανθρώπων είναι απαραίτητα να ληφθούν σκληρά μέτρα συστηματικής καταστολή. Όπως σε ορισμένα καταστήματα υπάρχει έλεγχος προσώπου βάσει συγκεκριμένων εξωτερικών χαρακτηριστικών, έτσι και εδώ πρέπει να δημιουργηθεί ένα ψυχολογικό προφίλ ενός τυπικού εκπροσώπου αυτής της «παγκόσμιας τάξης» στη Ρωσία — και θα τον αναγνωρίζουμε αμέσως. Το να ανήκει κανείς απλώς σε αυτόν τον κύκλο θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με κυρώσεις.
Δεν είναι δύσκολο να βρεθεί ένας προσχηματικός λόγος: το κύριο πράγμα είναι να τρομάξουμε τους υπόλοιπους και να τους αναγκάσουμε να υιοθετήσουν έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, άλλες, παραδοσιακές αξίες, και τον πατριωτισμό. Χωρίς απειλή, κανείς δεν θα συμφωνήσουν οικειοθελώς να το κάνουν εθελοντικά.
Είναι καιρός να το παραδεχτούμε: Μια τέτοια εκκαθάριση της κοινωνίας μας από τους εκπροσώπους της «παγκόσμιας τάξης», που σχηματίστηκε τα τελευταία 35 ή ακόμα και 40 χρόνια (από την «περεστρόικα» και μετά), είναι αναπόφευκτη. Αυτοί ακριβώς πρόδωσαν τη Ρωσία, την κατέστρεψαν και βρίσκονται στην πηγή του αιματηρού πολέμου που διεξάγουμε σήμερα. Είναι άμεσοι εχθροί της εθνικής κυριαρχίας μας.
Και η αποτελεσματικότητα αυτών των καταστολών δεν πρέπει να αξιολογείται από τη σκληρότητά τους, αλλά από τα αποτελέσματά τους. Αν αυτοί οι άνθρωποι αρχίσουν να αναμορφώνονται ειλικρινά, η έμφαση μπορεί να μετατοπιστεί στην επανεκπαίδευση τους. Αν όχι, πρέπει να συνεχιστεί η πίεση. Αλλά από ιστορική άποψη, αυτά τα μέτρα είναι αναμφίβολα, απολύτως απαραίτητα.
