Η ορολογία «αλυσίδα θανάτου» και «ολικός πόλεμος» αντανακλά μια κατάσταση όπου η διπλωματία έχει πλέον δώσει τη θέση της στην καθαρή στρατιωτική ισχύ. Ας δούμε τους άξονες αυτής της έντασης:
-
Η Στρατηγική των ΗΠΑ: Η κινητοποίηση «πρωτοφανούς δύναμης πυρός» συνήθως περιλαμβάνει την ανάπτυξη ομάδων κρούσης αεροπλανοφόρων και στρατηγικών βομβαρδιστικών. Στόχος είναι ο «στρατηγικός εξαναγκασμός» (strategic coercion), αλλά το ρίσκο είναι ότι μια τέτοια επίδειξη ισχύος μπορεί να εκληφθεί από την Τεχεράνη ως προοίμιο εισβολής, προκαλώντας προληπτικό χτύπημα.
-
Η Αντίδραση του Ιράν: Ο «ολικός πόλεμος» για το Ιράν δεν διεξάγεται μόνο στα σύνορά του. Περιλαμβάνει το δίκτυο των πληρεξουσίων του (proxies) στον Λίβανο, την Υεμένη και το Ιράκ, καθώς και την απειλή κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχεται το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου.
-
Η Διεθνής Διάσταση: Μια σύγκρουση τέτοιας κλίμακας θα προκαλούσε άμεσο σοκ στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας και θα μπορούσε να παρασύρει και άλλες δυνάμεις (π.χ. Ρωσία ή Κίνα) που έχουν συμφέροντα στην περιοχή.
Αν εξετάσουμε αυτή την είδηση υπό το πρίσμα του Doomsday Clock, η κατάσταση είναι εξαιρετικά ανησυχητική.
-
Πυρηνικό Ρίσκο: Κάθε βήμα προς έναν «ολικό πόλεμο» με το Ιράν φέρνει στο τραπέζι το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης. Η πιθανότητα χρήσης τακτικών όπλων ή η καταστροφή πυρηνικών εγκαταστάσεων σπρώχνει τους δείκτες του ρολογιού πιο κοντά στα μεσάνυχτα από ποτέ.
-
Κατάρρευση Θεσμών: Η αδυναμία του ΟΗΕ ή άλλων διεθνών οργανισμών να εκτονώσουν την κρίση επιβεβαιώνει την ανάλυση των επιστημόνων του Ρολογιού για την αποτυχία της παγκόσμιας διακυβέρνησης.
