Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Μετά από μια μακρά και μάλλον ανάρμοστη διαμάχη, το ζευγάρι Κλίντον ─ δηλαδή ο απερίγραπτος Μπιλ και η αδέξια Χίλαρι ─ δήλωσαν ότι είναι πρόθυμοι να καταθέσουν για την «υπόθεση Επστάιν». Δηλαδή, για το το εκτεταμένο σύστημα διαφθοράς, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικής διαφθοράς, στο οποίο εμπλέκονται πολλοί από τους κορυφαίους αξιωματούχους των ΗΠΑ, τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος.
Ωστόσο, θέτουν έναν και μόνο όρο. Θα καταθέσουν, αλλά θα πρέπει η υπόθεση να τελειώσει εκεί… χωρίς συνέπειες. Καμία περαιτέρω έρευνα. Αρκεί να προσπαθήσουμε να σηκώσουμε την πέτρα πάνω από τη σκουληκότρυπα.
Η ίδια η είδηση δεν χρήζει σχολιασμού. Ή μάλλον, μιλάει από μόνη της, επειδή ρίχνει φως, γιατί ανοίγει μια τεράστια πληγή στη διαφθορά, την ηθική και όχι μόνο, της Αμερικανικής ελίτ. Και όχι μόνο αυτής, αλλά όλου του δυτικού κόσμου.
Δεν με ενδιαφέρει, εδώ, να μπω στο λαβύρινθο των κατηγοριών και των μάλλον αδέξιων και χονδροειδών προσπαθειών υπεράσπισης.
Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να βρει πληροφορίες στο διαδίκτυο. Φυσικά, όχι στα λεγόμενα μεγάλα συστημικά ΜΜ ενημέρωσης. Αυτά αποφεύγουν ακόμη και να αναφερθούν στην υπόθεση Επστάιν.
Μάλλον, αυτή η είδηση, όπως και άλλες παρόμοιες, με ωθεί σε μια σκέψη. Μια προσωπική σκέψη, φυσικά. Χωρίς την πρόθεση να κάνω κήρυγμα σε κανέναν ή ότι ηθικολογώ. Δεν είναι αυτή η δουλειά μου. Και επιπλέον, δεν με ενδιαφέρει.
Ωστόσο, ζούμε σε μια εποχή κρίσης. Μια κρίση που αποκαλύπτει τη βαθιά κρίση του λεγόμενου Δυτικού κόσμου. Η υπόθεση Επστάιν είναι μόνο ένα, ούτε καν το πιο σοβαρό, σημάδι αυτής της κρίσης. Ή μάλλον, αυτής της απόλυτης ηθικής παρακμής, στην οποία βυθίζεται ο Δυτικός κόσμος, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη. Σε ένα βρωμερό τέλμα.
Το ερώτημα που εγείρεται αυθόρμητα είναι ένα και μοναδικό.
Για ποιον ή για τι πρέπει να αγωνιστούμε και να πολεμήσουμε; Ή μάλλον, ποιο είναι το νόημα να υπερασπιζόμαστε αυτόν τον ανοιχτό βόθρο που συνεχίζουμε να ταυτίζουμε με τη Δύση;
Αυτός ο κόσμος, ο δικός μας κόσμος, δυστυχώς, οδεύει προς το τέλος του. Ένα άδοξο, και μάλιστα δυσοίωνο τέλος. Και η ευθύνη βαρύνει τις ηγεσίες μας που δεν είναι καθόλου ελίτ, πόσο μάλλον αριστοκρατίες.
Μέτριοι άνδρες και γυναίκες, έρμαια των χειρότερων, ποταπών επιθυμιών τους. Σκλάβοι των ενστίκτων τους. Στα οποία υποτάσσουν τα πάντα. Πρώτα απ’ όλα το δημόσιο συμφέρον.
Μας οδηγούν στην ολοκληρωτική καταστροφή. Και, πιθανότατα, η κόκκινη γραμμή έχει ήδη ξεπεραστεί. Δεν υπάρχει γυρισμός. Είναι αδύνατο πλέον να γυρίσουμε πίσω, ειδικά επειδή ο λαός μας κοιμάται. Ή και να ξυπνήσει ακόμη και τώρα είναι πλέον πολύ αργά.
Σε αυτό το σημείο, οι «άλλοι» είναι πολύ καλύτεροι. Οι Κοζάκοι, οι Σιβηριανοί, οι Γιακούτοι, οι Μογγόλοι…
Γι’ αυτό καλύτερα… καλύτερα να δούμε τα άλογα των Κοζάκων να πίνουν νερό από τη Φοντάνα ντι Τρέβι, το σιντριβάνι της Ρώμης.
Καλύτερα να κατακλυστούν τα πάντα από τους βαρβάρους.
Οι οποίοι, βέβαια, εξακολουθούν να είναι “βάρβαροι”. Αλλά, όπως είπε και ο ποιητής Καβάφης, εξακολουθούν να αποτελούν μια … κάποια λύση. [Και τώρα τί θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.]
Ας ελπίσουμε ότι την αξίζουμε.
