Δεν έχει χαθεί εντελώς η τσίπα σε αυτή τη χώρα – Υπάρχουν πολλοί γιατροί που τιμούν τον όρκο του Ιπποκράτη και σέβονται την αγέννητη ζωή
Ελευθέριος Ανδρώνης
Καταλαβαίνεις ότι έχει απομείνει κάποια υγεία σε αυτήν την έρμη Ελλάδα, όταν τα 6 στα 10 δημόσια νοσοκομεία που διαθέτουν γυναικολογική κλινική, δηλώνουν ότι δεν αναλαμβάνουν εκτρώσεις. Και καταλαβαίνεις πόσο νοσηρό είναι το δημοσιογραφικό σύστημα που αυτό το ευτύχημα το παρουσιάζει σαν υγειονομικό «μεσαίωνα».
Μεγάλη απήχηση γνωρίζει στο διαδίκτυο ένα ρεπορτάζ γνωστής ενημερωτικής ιστοσελίδας σχετικά με τα νοσοκομεία που εξυπηρετούν ή δεν εξυπηρετούν αμβλώσεις. Σε αυτό το… απόγειο «ποιοτικής» δημοσιογραφίας, μια δημοσιογράφος πήρε… σβάρνα τα δημόσια νοσοκομεία όλης της χώρας, ρωτώντας στο τηλέφωνο αν αναλαμβάνουν τη «διακοπή κύησης» ή σε δικά μας ρεαλιστικά λόγια, τη θανάτωση ενός εμβρύου.
Μάλιστα στην αρχή η δημοσιογράφος προσποιούταν ότι ενδιαφερόταν η ίδια για την επέμβαση, αλλά μόλις άρχισε να λαμβάνει αρνητικές απαντήσεις, ενοχλήθηκε από τη «βία» και την «κατάχρηση εξουσίας (!) που θα υποστεί μία γυναίκα που ζητάει άμβλωση». Είναι δηλαδή «βία» το να συναντήσεις άρνηση από έναν ευσυνείδητο γιατρό που τιμά τον όρκο του Ιπποκράτη, και δεν είναι βία και κατάχρηση εξουσίας το να πολτοποιείται ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα με τον σωλήνα αναρρόφησης!
Αυτό που διαπίστωσε η δημοσιογράφος από τις απαντήσεις που έλαβε, την εξέπληξε δυσάρεστα: Τα 46 από τα 80 δημόσια περιφερειακά νοσοκομεία που κάλεσε (57,5%) δήλωσαν πως δεν κάνουν αμβλώσεις παρεκτός αν συντρέχουν λόγοι υγείας, τα 27 νοσοκομεία (33,7%) δέχθηκαν να κάνουν, και 7 νοσοκομεία (8,7%) απέφυγαν να απαντήσουν. Με λίγα λόγια, μόνο 3 στα 10 νοσοκομεία ήταν απροϋπόθετα θετικά στις εκτρώσεις. Εξαιρέθηκαν πλήρως από την έρευνα τα νοσοκομεία της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όπου οι αμβλώσεις έχουν γίνει καθεστώς.
Και μόνο αν ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι κάποιος καλεί νοσοκομεία για να αξιώσει μια υπηρεσία θανάτου, δείχνει τη διαστροφή του πράγματος. Η πραγματική αποστολή ενός νοσοκομείου είναι να θεραπεύει και όχι να ξεπαστρεύει ανθρώπινες ζωές. Η δημοσιογράφος περιγράφει εκτενώς τις… απογοητεύσεις της, από γυναικολόγους που αρνούνταν να κάνουν έκτρωση για συνειδησιακούς λόγους.
Ενοχλήθηκε από όσους γιατρούς εμφάνισαν κώλυμα αρχών, από όσους την ρωτούσαν αν είναι θέμα υγείας, από όσους την ρώτησαν αν έχει άλλα παιδιά (λόγω του κινδύνου στειρότητας που ενέχει η άμβλωση), από όσους της πρότειναν να το ξανασκεφτεί, από όσους της υπενθύμισαν ότι στις 12 εβδομάδες έχει σχηματιστεί ολόκληρο μωρό, όσους την παρέπεμπαν σε κάποιον ιδιώτη. Γενικότερα η δημοσιογράφος ενοχλούταν από κάθε υγιή αντίδραση που έβαζε 2 ανθρώπους στην εξίσωση (μάνα και παιδί) και όχι την ικανοποίηση ενός ανθρώπου που ζητάει τον θάνατο του άλλου.
Δυσανασχέτησε ακόμα και για όσους ανταποκρίνονταν θετικά για την έκτρωση, αλλά της μιλούσαν αμήχανα για το θέμα, γιατί όπως γράφει «το ταμπού επισκίαζε την ιατρική συζήτηση». Για να μην ξεχάσουμε και τα ελληνικά μας, ιατρική συζήτηση θα μπορούσε να ήταν οτιδήποτε έχει σχέση με το «ιαίνω» και την «ίαση», δηλαδή τη θεραπεία, τη γιατρειά, την ιατρική φροντίδα. Η εγκυμοσύνη δεν είναι πάθηση, το έμβρυο δεν είναι καρκινικός όγκος και οτιδήποτε σχετίζεται με τυποποιημένη έκτρωση, δεν έχει καμία σχέση με «ιατρική συζήτηση». Είναι το ακριβώς αντίθετο της ιατρικής συζήτησης – ένα βάρβαρο «deal» για πρόκληση θανατηφόρας βλάβης σε έναν ανθρώπινο οργανισμό.
Μιλώντας για βάρβαρα «deals», στις απαντήσεις που έλαβε η δημοσιογράφος φυσικά και υπήρξαν περιπτώσεις που τα νοσοκομεία δεν έδιναν το «οκ» από το τηλέφωνο, αλλά καλούσαν για «ραντεβού με το γιατρό» ή παρέπεμπαν αμέσως στα ιδιωτικά γραφεία γυναικολόγων για να δρομολογηθεί το θέμα. Και φυσικά δεν παραγνωρίζουμε την πραγματικότητα για συνειδήσεις που υπνωτίζονται από «φακελάκια» και για αρνήσεις γιατρών που προβάλλονται προσχηματικά για να «ανατραπούν» με το αζημίωτο.
Συγχαρητήρια στους γιατρούς που τιμούν το πτυχίο τους
Παρόλα αυτά, η άρνηση 46 περιφερειακών νοσοκομείων να πραγματοποιήσουν εκτρώσεις, είναι ένας παλμός ανθρωπιάς που δείχνει ότι αυτή η κοινωνία δεν έχει απονεκρωθεί πλήρως. Υπάρχει ακόμα κάποια τσίπα σε αυτή τη χώρα. Και η αντίθεση των δύο πλευρών είναι έκδηλη, παρόλο που μόνο η πλευρά των «Ηρώδηδων» είναι εκείνη που κάνει σαματά.
Από τη μια πλευρά έχουμε υπέρμαχους της κάθε ζωής που είτε από αίσθηση του ιατρικού λειτουργήματος, είτε από θέση πίστης, είτε από συμπόνοια και τύψεις, κάνουν ό,τι μπορούν για να μην συνεισφέρουν σε αυτό το εθνικό έγκλημα. Και από την άλλη έχουμε μια δικαιωματιστική φάμπρικα θανάτου που εγκαλεί το σύστημα υγείας γιατί δεν σκοτώνει όσα έμβρυα θα μπορούσε. Που καταγγέλλει γιατρούς επειδή δεν καταπατούν τον όρκο και τη συνείδησή τους. Στεκόμενοι σταθερά απέναντι σε αυτήν την παράνοια, εμείς δεν έχουμε παρά να δώσουμε πολλά συγχαρητήρια στους γιατρούς που τιμούν το πτυχίο τους και δεν γίνονται «αντισυλληπτικοί» εξολοθρευτές.
Η προστασία της αγέννητης ζωής είναι μια συζήτηση που δυστυχώς στην Ελλάδα βρίσκεται σε εμβρυακή κατάσταση και κάποιοι έχουν βαλθεί να διακόψουν την… κύηση της, πριν γεννήσει δημοκρατικά ερείσματα στον δημόσιο διάλογο. Το είδαμε εμφατικά αυτό και με την τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού που κατακεραυνώθηκε από το woke καθεστώς.
Όμως αργά ή γρήγορα η συζήτηση θα ανοίξει και στην Ελλάδα, όπως ανοίγει σε πολλές χώρες του κόσμου. Πρόσφατα η κυβέρνηση του Πούερτο Ρίκο ψήφισε νόμο που αναγνωρίζει το έννομο αγαθό της ζωής στο κάθε προγεννητικό παιδί από τη στιγμή της σύλληψης.
Αν και ο συγκεκριμένος νόμος κινείται ξέχωρα από το νομικό πλαίσιο των επιτρεπόμενων αμβλώσεων στο Πούερτο Ρίκο, θα κατατάσσει ως φόνο πρώτου βαθμού την εκ προθέσεως και με γνώση δολοφονία μιας εγκύου γυναίκας, που θα έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο του αγέννητου παιδιού σε οποιοδήποτε στάδιο της κύησης μέσα στη μήτρα της μητέρας.
Με λίγα λόγια το έμβρυο θεωρείται κανονικότατος άνθρωπος κατά το ποινικό δίκαιο. Ένας πρωτοποριακός νόμος ουσιαστικής ανθρωπιάς που δεν διαχωρίζει τον λειτουργικό άνθρωπο από τον εξαρτώμενο, τον δυνατό από τον αδύναμο, τον γεννημένο από τον αγέννητο. Παρόλα αυτά οι εκτρώσεις επιτρέπουν αυτήν την κατάφορη αδικία, με το «σύγχρονο« πνεύμα να παρουσιάζει ως «πρόοδο» τον νόμο της ζούγκλας όπου ο ισχυρός εξοντώνει τον ανίσχυρο.
