Η λεγόμενη «διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία» είναι ρατσιστικό απαρτχάιντ. Γι’ αυτό επιβάλλεται η Κυπριακή Δημοκρατία να ασκήσει μια νέα αντι-αγγλική, αντι-τουρκική, αντιαποικιακή στρατηγική, στηριγμένη στο κράτος δικαίου, στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες και με επιβολή του Διεθνούς και Ενωσιακού Δικαίου, με στόχο την απελευθέρωση.
Το Κυπριακό είναι τουρκικό πρόβλημα εισβολής, κατοχής, εποικισμού, εθνοκάθαρσης, παραβίασης θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων και ελευθεριών, τουρκοποίησης, ισλαμοποίησης, αφελληνισμού των κατεχομένων και εγκληματικής καταπάτησης του κράτους δικαίου και της νομιμότητας.
Όπως ορθά υποστηρίζει ο γνωστός καθηγητής, Δρ Κλέαρχος Α. Κυριακίδης, «το Κυπριακό» («The Cyprus problem») «είναι βρετανικός ευφημισμός, που ήρθε στη φόρα τη δεκαετία του 1950. Ρίχνει την προσοχή στο θύμα και όχι στα κράτη που ευθύνονται για την τουρκική αποικιοκρατία από το 1571 ώς το 1878, τη βρετανική αποικιοκρατία από το 1878 ώς το 1960 και την τουρκο-βρετανική νεοαποικιοκρατία από το 1960» («Φιλελεύθερος», 28/5/2023).
Ο Δρ Κυριακίδης ήταν εκ των σημαντικών ομιλητών σε πρόσφατη διημερίδα που διοργανώθηκε (6+7/2/2026) από το Κέντρο Διεθνούς Δικαίου και Διπλωματίας/ Διεθνολογικές Συναντήσεις Ναυπλίου και το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας (Νομική Σχολή), με θέμα: «Κυπριακό, λύσεις και ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Δικαιοπολιτικού Κεκτημένου». Αναφέρθηκε στην αγγλοτουρκική νεο-αποικιοκρατία και ειδικά στην κοινοτητοκρατία – διαχωρισμό των κατοίκων της Κύπρου σε κοινότητες, οι οποίες εκπροσωπούνται στις συνομιλίες από τους «ηγέτες των δύο κοινοτήτων» – ακόμα μία άθλια αγγλική επιβολή.
Να επισημανθούν ακόμα δύο σημαντικά στοιχεία που η πολιτική ηγεσία των Ελλήνων της Κύπρου αποφεύγει να επισημάνει. Πρώτον, την αισχρή πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών του ΟΗΕ (αυτής της «λέσχης διεθνών απατεώνων», κατά τον μ. Θεμιστοκλή Δέρβη). Στην περίπτωση της εισβολής του Ιράκ, στο Κουβέιτ (1990), οι ΗΠΑ και η Βρετανία απαίτησαν και ο ΟΗΕ ενεργοποίησε το άρθρο 7 για τη νόμιμη ένοπλη απελευθέρωση του Κουβέιτ από τον Ιρακινό εισβολέα.
Γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία δεν απαίτησε ποτέ την ενεργοποίηση αυτού του άρθρου για την ένοπλη απελευθέρωση της Κύπρου; Διότι δεν το επιτρέπουν οι penholders της σύνταξης ψηφισμάτων για την Κύπρο, Βρετανοί… Δεύτερον, ο δικοινοτικός διαχωρισμός, στηριγμένος στον οθωμανικό αποικισμό, είναι ρατσιστικός. Σε αυτόν στηρίζεται το διζωνικό απαρτχάιντ που προβλήθηκε από τους Εγγλέζους και τους Τούρκους, το 1974, και υιοθετήθηκε από την ηγεσία της ελληνικής πλευράς: Χωρίς μελέτη, χωρίς σαφή αντίληψη τι είναι, ποιο είναι το περιεχόμενο και γιατί είναι ολέθρια η διζωνική ομοσπονδία.
Την περ. Κυριακή (15/2/2026), με αφορμή άρθρο της Ειδικής Απεσταλμένης του ΟΗΕ, Κολομβιανής Μαρία Άνχελα Ολγκίν, που άφηνε υπονοούμενα και αιχμές, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Ν. Χριστοδουλίδης, εμφανώς ενοχλημένος και οργισμένος, σε δηλώσεις του, είπε:
«Ένα μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις, προς την κα Ολγκίν, προς την τουρκοκυπριακή κοινότητα, προς την Τουρκία, προς τη διεθνή κοινότητα: Είμαι έτοιμος την ερχόμενη εβδομάδα να συναντηθούμε σε μια διευρυμένη διάσκεψη, όπως υποσχεθήκαμε στον Γενικό Γραμματέα, στη Νέα Υόρκη, και ν’ ανακοινώσουμε την επανέναρξη των συνομιλιών από εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά, με πλήρη σεβασμό του διαπραγματευτικού κεκτημένου. Ας αποδείξουμε στην πράξη όλοι μας ότι είμαστε έτοιμοι. Ας αφήσουμε τις δηλώσεις».
28.6.1878. Επίσημη έπαρση της σημαίας της Βρετανίας στη Λευκωσία. Έναρξη αγγλικής κατοχής και αποικιοκρατίας. (Illustrated London News – The book “Nicosia Capital of Cyprus Then and Now”).
Πολύ σωστά! Πρώτος, όμως, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης να εξηγήσει, επιτέλους, κάποια σημαντικά ζητήματα. Πρώτον, οι Τούρκοι έχουν απολακτίσει προ τετραετίας και πλέον την τρισκατάρατη τουρκοδιζωνική επειδή, εμφανώς, δεν εξυπηρετούσε πλέον τους στόχους τους για έλεγχο όλης της Κύπρου. Έκτοτε, εμμένουν σε λύση δύο κρατών που, ορθά, η πλευρά μας απορρίπτει διαρρήδην. Ο Πρόεδρος, ακολουθώντας την αδιέξοδη πολιτική των προκατόχων του, εμμένει όχι μόνο στη διζωνική (πασπαλισμένη με ολίγον Διεθνές Δίκαιο και ολίγον Κοινοτικό Κεκτημένο) αλλά και σε επιστροφή «εκεί που μείναμε στο Crans Montana».
Διερωτάται κάθε νοήμων πολίτης: Πού… ακριβώς μείναμε στο Crans Montana; Διότι άλλα υποστηρίζει ο Αναστασιάδης, άλλα το ΑΚΕΛ, άλλα ο ΔΗΣΥ, άλλα οι Τούρκοι, άλλα ο ΟΗΕ, άλλα ο Ν. Κοτζιάς. Δεύτερον, αφού οι Τούρκοι απαιτούν δύο κράτη και η ελληνική πλευρά διζωνική (με ψηφίσματα, Διεθνές Δίκαιο, κ.λπ., κ.λπ.), πώς θα διεξαχθούν συνομιλίες; Ή, ως συνήθως, οι παντεπόπτες Εγγλέζοι θα υποβάλουν μια μέση λύση με τη γνωστή εξίσου βρετανικής έμπνευσης, «εποικοδομητική ασάφεια» που η κάθε πλευρά θα εκλαμβάνει κατά το δοκούν;
Τρίτον, ο Πρόεδρος αναφέρεται συχνά σε «διαπραγματευτικό κεκτημένο», χωρίς να εξηγεί τι εννοεί. Υπάρχει μόνο μία συμφωνημένη αρχή: Ότι τίποτε δεν συμφωνείται αν δεν έχουν όλα συμφωνηθεί. Τέταρτον, αντί ο Πρόεδρος να εκλιπαρεί τον εγκάθετο της κατοχής να συνομιλήσουν, γιατί δεν διαμηνύει με την ίδια ζέση και ορμή ότι η Τουρκία είναι ο εισβολέας, που κατέχει παράνομα το 37% της ευρωπαϊκής Κυπριακής Δημοκρατίας και, άρα, με αυτήν απαιτεί να συζητήσει;
Πέμπτον, επανειλημμένα οι Τούρκοι προσφέρουν ευκαιρίες απαγκίστρωσης από τη δηλητηριώδη τουρκοδιζωνική και χάραξης μιας νέας στρατηγικής αντιμετώπισης της κατοχικής Τουρκίας, με στόχο την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό. Γιατί, λοιπόν, ο Ν. Χριστοδουλίδης, όντας Πρόεδρος της ευρωπαϊκής Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν καταφεύγει στο άρθρο 2 της Συνταγματικής Συνθήκης της ΕΕ και ν’ απαιτήσει εφαρμογή του και στην Κύπρο; Το άρθρο 2 υπογραμμίζει:
«Η Ένωση βασίζεται στις αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου, καθώς και του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων των προσώπων που ανήκουν σε μειονότητες. Οι αξίες αυτές είναι κοινές στα κράτη μέλη εντός κοινωνίας που χαρακτηρίζεται από τον πλουραλισμό, την απαγόρευση των διακρίσεων, την ανοχή, τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών».
Η Συνταγματική Συνθήκη της ΕΕ, την οποία η Κυπριακή Δημοκρατία προσυπέγραψε στη Στοά του Αττάλου (16/4/2003) και επισημοποιήθηκε με την ένταξή της στην Ένωση (1/5/2004), κονιορτοποιεί και ακυρώνει όλες τις υποχωρήσεις της πλευράς μας, επειδή συγκρούονται ευθέως προς όσα η Ευρωπαϊκή Ένωση πρεσβεύει και υποστηρίζει ως θεμέλια δημοκρατικής διακυβέρνησης. Ποια σχέση, λοιπόν, έχει το «δικοινοτικό σύστημα» στην Κύπρο, με την ευρωπαϊκή δημοκρατική διακυβέρνηση;
Καμία! Αντίθετα, όπως ο καθηγητής Δρ Κλέαρχος Α. Κυριακίδης υποστήριξε στην πρόσφατη διημερίδα, στη Λευκωσία, «τα ‘‘δικοινοτικά συστήματα’’ δεν έχουν καμία σχέση με τη δημοκρατία. Ένα κυρίαρχο κράτος μπορεί να έχει δημοκρατικό ή ‘‘δικοινοτικό’’ σύστημα. Δεν μπορεί να έχει και τα δύο».
Επιφανείς Έλληνες καθηγητές Νομικής και διεθνολόγοι, με ομολόγους τους Έλληνες της Κύπρο, ομοφωνούν: Η λεγόμενη «διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία» είναι ρατσιστικό απαρτχάιντ. Γι’ αυτό επιβάλλεται η Κυπριακή Δημοκρατία να ασκήσει μια νέα αντι-αγγλική, αντι-τουρκική, αντιαποικιακή στρατηγική, στηριγμένη στο κράτος δικαίου, στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες και με επιβολή του Διεθνούς και Ενωσιακού Δικαίου, με στόχο την απελευθέρωση.
