ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ
Ἄνθρωπε! Ἁμαρτάνεις; Βάζεις μέσα στό αἷμα σου, σ’ ὅλη σου τήν ὕπαρξη, τό πιό φοβερό μικρόβιο, τό μικρόβιο πού λέγεται ἁμαρτία.
Ἄχ νά μποροῦσε ὁ κόσμος ν’ ἀπαλλαγεῖ ἀπό τήν ἁμαρτία! Παράδεισος θά γινόταν ὁ κόσμος! Ὑγεία θά βασίλευε παντοῦ. Εἰρήνη καί ἀγάπη καί ὁμόνοια θά ἐπικρατοῦσε. Ἀλλ’ ὑπάρχει τρόπος σωτηρίας; Ὑπάρχει φάρμακο, πού νά σκοτώνει τό μικρόβιο τῆς ἁμαρτίας;
Δόξα τῷ Θεῷ, ὐπάρχει! Ὑπάρχει γιατρός, ὑπάρχει φάρμακο. Εἶναι ὁ Χριστός, εἶναι τό Αἷμα του, πού ἔχυσε πάνω στόν σταυρό γιά νά θεραπεύσει τό μεγάλο τραῦμα πού ἄνοιξε ἡ ἁμαρτία.
Ἄν συναισθανθοῦμε τήν ἁμαρτωλότητά μας, ἄν ἐνδιαφερθοῦμε γιά τήν ὑγεία τῆς ψυχῆς, ὅπως ἐνδιαφερόμαστε γιά τήν ὑγεία τοῦ σώματος, τότε θά τρέξουμε νά πᾶμε στόν Χριστό, στούς πνευματικούς μας πατέρες, θά ποῦμε τά κρίματά μας μέ δάκρυα στά μάτια, θά ζητήσουμε συγχώρεση ἀπό τόν οὐράνιο Πατέρα μας, κι ἐκεῖνος, οἰκτίρμων καί ἐλεήμων, μακρόθυμος καί πολυέλεος, θά μᾶς συγχωρέσει. Θ’ ἀκούσουμε κι ἐμεῖς τήν φωνή του· «Τἐκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου».
Τότε παράδεισος θά γίνει ἡ καρδιά μας.
—————————————–
Ἀπό τό βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΗ», σελ. 362, τοῦ Ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη.
