Για πρώτη φορά διάβασα ολόκληρη την «Οδύσσεια». Βέβαια η «Οδύσσεια» δεν είναι θεόπνευστη όπως η Αγία Γραφή, αλλά νομίζω ότι χωρίς πολύ φωτισμό από τον Θεό δεν μπορεί να γραφεί ένα τέτοιο αριστούργημα.
Η «Οδύσσεια» τελειώνει με τους γονείς των μνηστήρων που σκότωσε ο Οδυσσέας να θέλουν να εκδικηθούν τον θάνατο των παιδιών τους. Οπότε στην σύναξη που έγινε στην Ιθάκη σηκώνεται ένας σεβάσμιος γέροντας και τους λέει : «Εσείς φταίτε που δεν βάλατε φρένο στην αφροσύνη των παιδιών σας. Επιτρέψατε στα παιδιά σας να φερθούν παράνομα, άθλια, να ρημάζουν την περιουσία του Οδυσσέα και να ντροπιάζουν την νόμιμη γυναίκα του».
Νομίζω ότι όλοι οι εκπαιδευτικοί έχουμε συγκλονιστεί από τον θάνατο της Σοφίας Χρηστίδου, Καθηγήτριας του 3ου ΓΕΛ Θεσσαλονίκης. Επειδή τυχαίνει να γνωρίζω την μητέρα ενός μαθητή αυτού του σχολείου, μού είπε ότι η εκπαιδευτικός δεχόταν φρικτό bulling από κάποιους μαθητές, αλλά και στην τηλεόραση συνεχώς βγαίνουν στοιχεία για το τι βίωνε η συνάδελφος μέσα στην αίθουσα την ώρα του μαθήματος. «Μην τυχόν κακομοίρη συμμετέχεις σ’ αυτό, αλλοίμονό σου», είπε στον γιό της αυτή η Μητέρα, με κεφαλαίο το Μ.
Μήπως απορείτε τι σχέση έχει η εισαγωγή με την «Οδύσσεια» που έκανα; Αυτό που ζούσε η Σοφία την ώρα του μαθήματος το ζούμε πλέον, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, σχεδόν όλοι οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία της Ελλάδας. Και η αιτία είναι ότι δεν υπάρχει πλέον φρένο στην αφροσύνη πολλών μαθητών. Ότι χαζομάρα τούς έρθει στο κεφάλι θα την κάνουν χωρίς να τους νοιάζει τίποτα.
Σας ρωτάω. Στο διάλλειμα η Γυμνάστρια φωνάζει σ’ έναν μαθητή να της δώσει την μπάλα που κρατάει και κάποιοι συμμαθητές του φωνάζουν να την δώσει σ’ αυτούς. Πέστε μου, σε ποιον νομίζετε ότι έδωσε την μπάλα ; Στους συμμαθητές του. Να σάς το μεταφράσω ; Οι περισσότεροι μαθητές σήμερα υπακούν στους συμμαθητές τους και όχι στον Καθηγητή.
Διδάσκω Χημεία σε Λύκειο. Σας βεβαιώνω ότι πολλοί μαθητές ενδιαφέρονται περισσότερο για το τι θα ψιθυρίσουν οι συμμαθητές τους, παρά για το μάθημα που διδάσκω. Ναι, εμένα δεν μού πέταξαν μπουκάλι με γάλα, ούτε με κτύπησαν με μπουκάλι νερού όπως την Σοφία, αλλά πετάνε βιβλία, αεροπλανάκια, παρεμποδίζουν το μάθημα, μιλάνε ακατάπαυστα, σού γυρίζουν την πλάτη, διαβάζουν άλλα μαθήματα, δηλαδή κοντολογίς σού δείχνουν ξεκάθαρα ότι σε έχουν γραμμένο.
Μα θα πείτε, οι ωριαίες αποβολές, οι τιμωρίες, δεν έχει πειθαρχικά μέσα το σχολείο για να τούς βάλει σε τάξη ; Θεωρητικά έχει, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Πριν χρόνια σ’ ένα τμήμα από την Α΄ Λυκείου μέχρι την Γ΄ 3,4 τσαμπουκάδες μαθητές δεν άφησαν να γίνει το μάθημα σωστά. Οι γονείς των άλλων μαθητών έκλαιγαν την μοίρα τους, αλλά δεν μπορούσε να κάνει κανείς τίποτα.
Το ερώτημα είναι τι κάμνουν οι Διευθυντές των σχολείων, οι Διευθυντές εκπαίδευσης, η ΟΛΜΕ, οι τοπικές ΕΛΜΕ, το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας. Στην περίπτωση της Σοφίας Χρηστίδου τι έκαναν όλοι αυτοί ; Ποια ήταν η υπευθυνότητα που έδειξαν ;
Κανείς δεν θα κάνει ποτέ τίποτα, αν οι συνειδητοποιημένοι γονείς δεν οργανωθούν και δεν σταθούν δίπλα στο σχολείο. Πολλοί γονείς μού λένε «τα ξέρω, αλλά τι μπορώ να κάνω ;». Σωστά, μόνος του κάθε γονέας δεν μπορεί να κάνει τίποτα, αλλά πολλοί γονείς μαζί μπορούν.
Μήπως απορείτε, με ποιο δικαίωμα οργανωμένοι γονείς θα παρεμβαίνουν στο σχολείο; Με το δικαίωμα να μην στερούνται τα παιδιά τους το αγαθό τής μόρφωσης, επειδή κάποιοι γονείς δεν μπορούν να βάλουν φρένο στην αφροσύνη των παιδιών τους.
