Η ΝΕΟΤΗΤΑ ΣΕ ΚΡΙΣΗ — ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΤΗΣ
Δεν είναι απλώς ένα «φαινόμενο νεολαίας». Δεν είναι μια «παρέκκλιση» ή μια «κακή περίοδος». Είναι ο καθρέφτης μας.
Η σημερινή εικόνα μεγάλου μέρους των νέων στην Ελλάδα (η απογοήτευση, η απουσία νοήματος, η προσφυγή σε εύκολες διεξόδους, η βία, η αδιαφορία, η εσωτερική κενότητα) δεν είναι παρά το αποτέλεσμα ενός κόσμου που πρώτα κατέρρευσε στους μεγάλους και μετά μεταδόθηκε στους μικρούς.
Οι νέοι δεν γεννήθηκαν έτσι. Διαμορφώθηκαν έτσι. Και ποιοι τους διαμόρφωσαν;
Πρώτα απ’ όλα, οι κάθε είδους «ταγοί»: πολιτικοί, πνευματικοί, κοινωνικοί. Άνθρωποι που αντί να δείξουν δρόμο, έδωσαν παράδειγμα παρακμής. Που αντί για ήθος, πρόβαλαν την ιδιοτέλεια. Αντί για θυσία, τη βολή. Αντί για αλήθεια, τη διαχείριση της εικόνας.
Αλλά και οι ίδιοι οι γονείς και αυτό είναι ίσως το πιο οδυνηρό. Μια γενιά γονέων σήμερα που μεγάλωσε με το όνειρο της ευημερίας και κατέληξε να λατρεύει την κατανάλωση. Που έμαθε να μετρά την επιτυχία με χρήμα, εικόνα και κοινωνική επιβεβαίωση. Που άφησε τα παιδιά της χωρίς βαθύτερο νόημα ζωής.
Πώς να σταθεί ένας νέος όταν δεν του δίνεται παράδειγμα; Πώς να πιστέψει σε αξίες όταν βλέπει τους μεγάλους να τις διαψεύδουν καθημερινά;
Η κρίση της νεότητας είναι κρίση προτύπων. Και η κρίση προτύπων είναι κρίση πολιτισμού. Γιατί αυτό που βιώνουμε δεν είναι απλώς ελληνικό φαινόμενο. Είναι παγκόσμια παρακμή.
Ένας κόσμος που αποθέωσε το «εγώ», που αντικατέστησε την αλήθεια με την άποψη, που μετέτρεψε την ελευθερία σε αυθαιρεσία και την πρόοδο σε αποσύνθεση. Το κυριότερο, που έβαλε το Θεό στο περιθώριο της ζωής του.
Σε έναν τέτοιο κόσμο, ο νέος μένει μόνος. Χωρίς πυξίδα. Χωρίς ρίζες. Χωρίς προοπτική. Και τότε είτε βυθίζεται στην απάθεια, είτε εκρήγνυται.
Και όμως, εδώ βρίσκεται η ελπίδα. Γιατί, παρά τη γενικευμένη εικόνα, δεν έχει χαθεί η νεότητα.
Υπάρχει ακόμη ένα «καλό λείμμα» νέων ανθρώπων. Νέοι που αναζητούν αλήθεια. Που διψούν για νόημα. Που δεν συμβιβάζονται με το ψεύτικο. Που σιωπηλά, μα ουσιαστικά, αντιστέκονται.
Αυτή η νεότητα δεν κάνει θόρυβο. Αλλά είναι το πιο πολύτιμο κεφάλαιο της κοινωνίας.
Και ίσως, αν υπάρξει έστω μια σπίθα αλήθειας, ένα παράδειγμα αυθεντικό, μια επιστροφή σε καθαρές αξίες, αυτή η μικρή μαγιά να γίνει η αρχή της αναγέννησης.
Γιατί οι νέοι δεν χρειάζονται πολλά. Χρειάζονται νόημα. Χρειάζονται αλήθεια. Χρειάζονται παράδειγμα.
Και τότε μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.
