ΗΛΙΑ Α. ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΔΗΜΟΣΙΟΛΟΓΟΥ
ΑΝΑΛΥΤΟΥ www.stamat.gr
Η Ανωτάτη Ηγεσία της Ελληνικής Δικαιοσύνης πιστεύουμε ότι μάλλον παίζει με τη Φωτιά, όσον Αφορά την Αμεροληψία την Αντικειμενικότητα, την ορθή Κρίση και περί του «Κοινού Δικαίου αισθήματος» που ασφαλώς επιβάλλεται να εμφορείται και να την ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ.
Η Πιστή Τήρηση και Εφαρμογή Του ΝΟΜΟΥ, δεν περιορίζεται βεβαίως στο Τυπικόν πλαίσιο, του οποιονδήποτε Αδικήματος, αλλά επεκτείνεται και στην ουσία για την οποία συντελείται το οποιοδήποτε «Τυπικό» Αδίκημα. Και Ουσία φυσικά είναι τα Αποκαλυφθέντα στοιχεία που προσδιορίζονται , από Το Τελεσθέν Αδίκημα.
Και μάλιστα σε λίαν τεταραγμένες Πολιτικές Περιόδους, που έχουν όπως σήμερα, που Αμφισβητούνται έντονα διάφορες, πολιτικές αποφάσεις, από πληθώρα Αρχών, Κομμάτων και από την Τετάρτη Εξουσία, που είναι Ο ΤΥΠΟΣ, ότι έχουν απαράγραπτα Εκχωρηθεί Εθνικά Δικαιώματα, στον ξένο Παράγοντα των Διεθνών Χαλκείων της Παγκοσμιοποίησης.
Η Νομική Επιστήμη διδάσκει και Απαιτεί την Επιβολή και Δικαίωση κάθε ΥΠΕΡΤΕΡΟΥ ΑΓΑΘΟΥ, σε σύγκριση με οποιοδήποτε Κατώτερου τελεσθέντος Αδικήματος.
Και ΥΠΕΡΤΕΡΑ ΑΓΑΘΑ, ασφαλώς αποτελούν
α) Η Απόδειξη της αθωότητας κατηγορουμένου, που είναι και το μοναδικό στοιχείο που εγγυάται, την προσωπική αυτού ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και την Αξιοπρέπεια της προσωπικότητάς του.
β) Η Αποκάλυψη Στοιχείων που έχουν σχέση με ενδεχόμενη Συνωμοσία, Εναντίον Θεσμών, Υπηρεσιών και λοιπόν συναφών Δραστηριοτήτων, που Υπονομεύουν και Καταργούν Παράνομα και Εγκληματικά την Ορθή Διακυβέρνηση και Διοίκηση Του Κράτους.
γ) Όταν αποκαλύπτονται στοιχεία από Ενέργειες, αλλά και από παραλείψεις Κρατικών και Κυβερνητικών Αξιωματούχων, που Θέτουν σε Άμεσο Κίνδυνο την ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.
δ) Όταν αποκαλύπτεται ότι Ενδεχομένως, η Εκτελεστική ή η Νομοθετική Εξουσία Παρεμποδίζει ή και το χειρότερο, ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ την Δικαστική, Εξουσία.
Όλα τα ανωτέρω, δεν υποχρεούται η Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη ασφαλώς να τα Διερευνήσει και να τα Αντιμετωπίσει, ως έδει, μη περιορισμένη σε Καθαρά Τυπικά Αδικήματα;
Διότι τότε αλλοίμονο εάν υποθάλπεται και αποκρύβεται οποιοδήποτε ενδεχόμενο συντελέσεως Βαρυτάτων Αδικημάτων, τα οποία Κρίνονται και Απαξιώνονται, με το βαθμό, της Εσχάτης των Ποινών της Εθνικής Προδοσίας.
Επί τούτου γεννάται ευλόγως ένα Αδυσώπητο Ερώτημα.
Πώς είναι δυνατό, όταν υφίστανται (ενδεχομένως) αδικήματα, Μείζονος σημασίας, αλλά και Ελάσσονος, να τίθενται Άμεσα η διαδικασία Διερεύνησης και Επιβολής Ευθυνών στα Δεύτερα και Όχι στα Πρώτα.
Σπεύδουνε να καταδικάσουνε το ΕΛΑΣΣΟΝ και Κωφεύουνε και Σιωπούνε, στο ΜΕΙΖΟΝ, (όπου βάσει υποψιών) κρύπτονται πρόσωπα της Εκτελεστικής Εξουσίας.
Εν προκειμένω πιστεύουμε ότι ΑΜΕΣΑ και ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΑ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ η ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, σε Αμφότερα τα Πιθανολογούμενα Αδικήματα.
Τότε Μόνον Αυτή, γίνεται ΚΑΘΟΛΙΚΑ Αποδεκτή, ΑΜΕΡΟΛΗΠΤΗ και ΚΑΤΑΞΙΩΜΕΝΗ, από την Καταλυτική απόδοση Δικαιοσύνης, αλλά και αποδίδεται το γνωστό ρηθέν «περί του Κοινού Δικαίου Αισθήματος» .
Εάν ΟΧΙ , Η ΑΠΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗ.
Τότε Αλλοίμονο α) στη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, β) στη ΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, γ) Στους ΘΕΣΜΟΥΣ, δ) Στην ΙΣΤΟΡΙΑ, ε) Στη ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και τέλος στην ΕΘΝΙΚΗ ΗΜΩΝ ΥΠΟΣΤΑΣΗ . –
Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΩ.
