Η περιοχή της Ερέτριας στην Εύβοια, είναι ένας τόπος ευλογημένος, διάσπαρτος από την παρουσία δεκάδων Ιερών Ναών, γραφικών παρεκκλησίων και ιστορικών μονών που μαρτυρούν τη βαθιά και αδιάλειπτη πίστη των ανθρώπων της.
Όμως, πίσω από αυτή τη θρησκευτική ευλάβεια, η ιστορική έρευνα φέρνει μερικές φορές στην επιφάνεια έναν παλιό πόνο.
Υπήρξαν ίσως ελάχιστα, απομονωμένα ναΰδρια της περιοχής, όπως το μικρό παρεκκλήσι του Αγίου Λαζάρου, που αφέθηκαν στο πέρασμα του χρόνου να ερειπωθούν ή και να καταστραφούν. Ήταν ιερά καταφύγια που θεμελιώθηκαν από τα δάκρυα, τον κάματο και την ελπίδα πονεμένων προσφύγων. Ανθρώπων που ξεριζώθηκαν από το ολοκαύτωμα των Ψαρών (εξού και η παλιά ονομασία της πόλης “Νέα Ψαρά”) αλλά και από τη λαίλαπα της Μικρασιατικής Καταστροφής, κουβαλώντας μαζί τους ως μοναδική περιουσία τα ιερά τους κειμήλια και την ανάγκη να ανάψουν ένα καντήλι στη νέα τους πατρίδα.
Ανάμεσα σε αυτά τα χαμένα θρησκευτικά μνημεία βρίσκεται και το κατεδαφισθέν παρεκκλήσι του Αγίου Λαζάρου στα βουνά της Ερέτριας.
Γιατί δημιουργήσαμε αυτό το βίντεο του ενός λεπτού;
Η Ομάδα Έρευνας του Αγίου Λαζάρου του Τετραημέρου φέρνει σήμερα στο φως ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο: Έναν επίσημο στρατιωτικό χάρτη του 1948 (από τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Τέξας), ο οποίος καταγράφει με απόλυτη γεωγραφική ακρίβεια την ύπαρξη του παρεκκλησίου του Φίλου Του Χριστού.
Το βίντεο αυτό αναρτάται για να θυμίσει σε όλους μας ότι η ιστορική μνήμη δεν παραγράφεται, αλλά και για να αποκαταστήσει μια μεγάλη παρεξήγηση γύρω από ένα αφανές, βιβλικό πρόσωπο, που παραμένει άγνωστο στις πραγματικές του διαστάσεις στους περισσότερους.
Ο Άγιος και Δίκαιος Λάζαρος, ο Ιερός Φίλος του Χριστού, ο Τετραήμερος και Θαυματουργός, ΔΕΝ είναι ο «Άγιος των κοιμητηρίων», όπως λανθασμένα έχει επικρατήσει να πιστεύεται. Είναι ο ζωντανός κήρυκας της Αναστάσεως, ο πρώτος Επίσκοπος Κιτίου της Κύπρου, ένας πανίσχυρος προστάτης, φίλος και παρήγορος κάθε χριστιανού.
Μετά τις πρόσφατες, ελπιδοφόρες εξελίξεις και σε διαρκή συνεργασία με τις αρμόδιες εκκλησιαστικές αρχές, ο Άγιος Λάζαρος επιστρέφει στην Ερέτρια γη. Η ανοικοδόμηση του ναϊδρίου του δεν είναι πια ένας μακρινός στόχος, αλλά μια ιστορική και πνευματική οφειλή που ευελπιστούμε να πάρει σάρκα και οστά.
