Όταν οι μεγαλουπόλεις αρχίζουν να γίνονται παραγκουπόλεις, όπως προφήτευσε ο Άγιος Παΐσιος, τότε η ιστορία δεν ρωτά πια για «αυτοσυγκράτηση». Η Ρωσία χτυπά πλέον εκεί που μέχρι χθες δεν άγγιζε. Και ο Ζελένσκι συνεχίζει να παίζει με τη φωτιά, ενώ η Δύση μετράει τα αποθέματά της και σωπαίνει! Η φωτιά που άναψε ο παγκοσμιοποιητικός τζόγος αρχίζει να καταπίνει εκείνους που την τροφοδότησαν!
Η φλόγα του πολέμου καίει πλέον με διαφορετική ένταση πάνω από τις πεδιάδες του Ντονμπάς και τα νερά της Μαύρης Θάλασσας. Δεν πρόκειται πια για μια σύγκρουση που μπορεί να κρυφτεί πίσω από ευφημισμούς και διπλωματικές αοριστίες.
Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν φέρει το μέτωπο σε απόσταση αναπνοής από τα τελευταία μεγάλα οχυρά του Κραματόρσκ και του Σλαβιάνσκ, αγγίζοντας τον πυρήνα του στόχου που τέθηκε από την πρώτη ημέρα της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης: την απελευθέρωση και την ασφάλεια του Ντονμπάς.
Την ίδια στιγμή, η ηγεσία του Κιέβου στριφογυρίζει σε έναν ιστό από απελπισμένες κινήσεις, απειλές και αιτήματα προς τη Δύση για όπλα που θα μπορούσαν να αλλάξουν το παιχνίδι — ή τουλάχιστον να παρατείνουν την αγωνία.
Οι δηλώσεις του Μακρόν για την εγκατάλειψη της ουδετερότητας από τις ΗΠΑ συμπίπτουν με τις φωνές του Ζελένσκι που ζητά νέες παραδόσεις και απειλεί με επιχειρήσεις βαθιά μέσα στη Ρωσία και μέχρι τη Λευκορωσία.
Στη Μαύρη Θάλασσα, γύρω από το Οτσάκοφ και τη λωρίδα του Κίνμπουρν, συγκεντρώνονται δυνάμεις που προοιωνίζονται αποβατικές ενέργειες, ενώ η περιοχή της Ζαπορίζια και ο πυρηνικός σταθμός της Ενεργοντάρ αναδεικνύονται ως πιθανοί στόχοι υψηλού κινδύνου. Οι εκκενώσεις στο Τσερνίχιβ θυμίζουν τα προηγούμενα του Σούμι και του Κουρσκ, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων μετώπων ή αντιπερισπασμών.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η Ρωσία δεν στέκεται αδρανής. Προσαρμόζεται, ενισχύει τις άμυνές της, αυξάνει την παρουσία των μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας και διατηρεί την οικονομική της αντοχή. Όμως πίσω από την επιφάνεια, φυσάει ένας άλλος άνεμος: Η φωνή εκείνων που γνωρίζουν ότι ο πόλεμος φθοράς, όσο και αν φέρνει αποτελέσματα, αργά ή γρήγορα αρχίζει να κατατρώει και τον ίδιο τον νικητή.
Οι Νεοταξίτες ετοιμάζουν… ολική σύγκρουση;
Πίσω από τις μάσκες της «υποστήριξης στην Ουκρανία» και της «υπεράσπισης της …δημοκρατίας» (λέμε και καμμιά βλακεία να περνά η ώρα), οι Νεοταξίτες καμπαλιστές-παγκοσμιοποιητές υφαίνουν ένα σχέδιο που μόνο τυφλός δεν βλέπει.
Δεν τους ενδιαφέρει η τύχη του ουκρανικού λαού, ούτε η σταθερότητα της Ευρώπης. Τους ενδιαφέρει η εξάντληση της Ρωσίας, η αποδυνάμωση της Ορθόδοξης παρουσίας στην καρδιά της Ευρασίας και η δημιουργία ενός χάους από το οποίο θα αναδυθεί η «νέα τάξη» που ονειρεύονται: ‘Ενας κόσμος όπου τα έθνη θα έχουν χάσει την ψυχή τους και οι λαοί θα σέρνονται πίσω από άχρωμες, άγευστες και το κυριότερο, αντίχριστες παγκόσμιες επιταγές.
Αυτά τα καθάρματα δεν διστάζουν να ρίξουν λάδι στη φωτιά. Ενθαρρύνουν το Κίεβο να προχωρήσει σε ριψοκίνδυνες κινήσεις, υπόσχονται όπλα και πολιτική κάλυψη και ταυτόχρονα κρατούν τη Δύση σε μια κατάσταση μόνιμης έντασης που δικαιολογεί την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση και τον έλεγχο των ενεργειακών ροών.
Η εναλλακτική ερμηνεία της κρυφής πραγματικότητας είναι σαφής: Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι παρά ένα εργαλείο για την επίτευξη ενός μεγαλύτερου σκοπού — την υποταγή της Ρωσίας και της Ορθοδοξίας και, μαζί της, κάθε φωνής που αντιστέκεται στην παγκοσμιοποιητική ισοπέδωση.
Και όμως, η Μόσχα δεν πέφτει εύκολα στην παγίδα. Παρά τις πιέσεις και τις απειλές, διατηρεί την ψυχραιμία της και αρνείται να δώσει το πρόσχημα για μια ολική σύγκρουση που θα κατέστρεφε την Ευρώπη και θα άφηνε πίσω της ερείπια. Οι Νεοταξίτες μπορεί να ονειρεύονται ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να γίνονται παραγκουπόλεις, όπως προφήτευσε ο Άγιος Παΐσιος, αλλά η Ρωσία γνωρίζει ότι σε έναν τέτοιο πόλεμο δεν υπάρχουν νικητές — μόνο στάχτες και θρήνος.
Τι επιδιώκει ο Ζελένσκι και τι φοβάται περισσότερο
Αυτό το ασκεναζίτικο εβραϊκό χαζαροσκουπίδι, ο Ζελένσκι δεν παλεύει πλέον για μια «νίκη» με την κλασική έννοια. Παλεύει για την πολιτική του επιβίωση και για την παράταση ενός πολέμου που έχει μετατραπεί σε προσωπικό του στοίχημα.
Επιδιώκει να αποσπάσει από τη Δύση όσο το δυνατόν περισσότερα «όπλα-θαύματα» — πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς, αναπλήρωση των Patriot, ίσως και σιωπηρή άδεια για ακραίες ενέργειες — ώστε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι μπορεί ακόμη να πλήξει τη Ρωσία βαθιά και να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων από θέση ισχύος.
Οι απειλές του για επιχειρήσεις στην Κριμαία και οι πιέσεις προς τη Λευκορωσία δεν είναι απλώς ρητορική. Είναι η τελευταία προσπάθεια ενός ανθρώπου που βλέπει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του. Φοβάται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την κατάληψη του Κραματόρσκ και του Σλαβιάνσκ.
Μια τέτοια εξέλιξη θα σήμαινε το τέλος του αφηγήματος της «ανίκητης Ουκρανίας» και θα άνοιγε τον δρόμο για μια διαπραγμάτευση υπό ρωσικούς όρους — μια διαπραγμάτευση που θα τον άφηνε πολιτικά γυμνό και ίσως περιθωριοποιημένο.
Φοβάται επίσης την απώλεια της δυτικής υποστήριξης, την εσωτερική κατάρρευση και την οργή ενός λαού που έχει πληρώσει βαρύ τίμημα για τις επιλογές του. Σε αυτή την απόγνωση, ο Ζελένσκι είναι έτοιμος να ρισκάρει ακόμη και το αδιανόητο, αγνοώντας ότι κάθε τέτοια κίνηση φέρνει πιο κοντά το φάσμα μιας ευρύτερης καταστροφής.
Έχει τη δυνατότητα η Δύση και ειδικά οι ΗΠΑ να βοηθήσουν αποτελεσματικά;
Η απάντηση είναι σαφής και πικρή για τους Δυτικούς: Όχι.
Η Δύση, και ιδίως οι Ηνωμένες Πολιτείες, έχουν φτάσει στα όριά τους. Τα αποθέματα πυραύλων για τα συστήματα Patriot έχουν πέσει σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα. Η πολιτική βούληση για περαιτέρω κλιμάκωση λιγοστεύει, ενώ η Ευρώπη εμφανίζεται κουρασμένη και διχασμένη. Οι παραδόσεις όπλων συνεχίζονται, αλλά με ρυθμό που δεν αρκεί για να ανατρέψει την πορεία του πολέμου.
Οι Νεοταξίτες οι οποίοι οδηγούνται βήμα-βήμα από τον ίδιο τον Σατανά, μπορεί να ονειρεύονται μια Ουκρανία που θα πολεμά μέχρις εσχάτων για λογαριασμό τους, όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Η Δύση μπορεί να παρατείνει την αγωνία και να προκαλέσει πρόσθετο πόνο στη Ρωσία, αλλά δεν διαθέτει τη δύναμη ούτε τη συνοχή για να επιβάλει μια στρατιωτική ήττα της Μόσχας. Οι κυρώσεις απέτυχαν να γονατίσουν τη ρωσική οικονομία, ενώ η στρατιωτική κόπωση και η πολιτική δυσφορία αυξάνονται και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Αυτή η αδυναμία είναι που ωθεί τον Ζελένσκι σε ολοένα και πιο ακραίες δηλώσεις. Ξέρει ότι χωρίς μια θεαματική κίνηση ή μια μεγάλη δυτική παραχώρηση, το παιχνίδι χάνεται. Και η Δύση, παρά τις ρητορικές περί «υποστήριξης μέχρι τέλους», δεν είναι διατεθειμένη να πληρώσει το πλήρες τίμημα μιας άμεσης εμπλοκής.
Γιατί η Ρωσία δεν τον τελειώνει επιτέλους αυτόν τον πόλεμο
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η καρδιά του ζητήματος. Η Ρωσία διαθέτει πλεονεκτήματα — στην παραγωγή, στην προσαρμογή, στην ιστορική αντοχή — αλλά δεν διαθέτει «συντριπτική υπεροχή» ικανή να τελειώσει τον πόλεμο σε λίγες εβδομάδες χωρίς βαρύ κόστος. Και ακόμη κι αν την διέθετε, η ηγεσία της Μόσχας δεν είναι διατεθειμένη να ρισκάρει μια γενικευμένη σύγκρουση που θα μπορούσε να καταστρέψει την Ευρώπη και να ανοίξει τον δρόμο για τα σχέδια των Νεοταξιτών.
Υπάρχει όμως και μια άλλη αλήθεια, πιο βαθιά και πιο επώδυνη: ο πόλεμος φθοράς, όσο και αν εξυπηρετεί στρατηγικά τη Ρωσία, την φθείρει κι αυτήν. Φθείρει το ανθρώπινο δυναμικό, την οικονομία, την κοινωνική συνοχή και την διεθνή της θέση. Δεν είναι τυχαίο που φωνές μέσα στο ίδιο το ρωσικό κατεστημένο — και όχι οι λιγότερο σημαντικές — πιέζουν αφόρητα τον Πούτιν να βρει τρόπο να τελειώσει το θέμα. Ο Σεργκέι Λαβρόφ, με την διπλωματική του εμπειρία και το βάρος της φωνής του, και ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, που πολλοί θεωρούν πιθανό επόμενο πρόεδρο, δεν κρύβουν την ανησυχία τους. Γνωρίζουν ότι η παρατεταμένη φθορά δεν είναι μόνο όπλο κατά του αντιπάλου. Είναι και δίκοπο μαχαίρι που πληγώνει και τον ίδιο τον πολεμιστή.
Οι τελευταίες εξελίξεις το επιβεβαιώνουν με δραματικό τρόπο. Τη νύχτα της 25ης προς 26η Ιουνίου η Ουκρανία εξαπέλυσε ρεκόρ επιθέσεων με drones — 660 μη επανδρωμένα αεροσκάφη καταρρίφθηκαν πάνω από δεκατρείς ρωσικές περιφέρειες, τη Μόσχα, την Κριμαία και τις θάλασσες.
Την ίδια νύχτα η Ρωσία απάντησε με πλήγματα υψηλής ακρίβειας στο κέντρο του Κιέβου, πλήττοντας για πρώτη φορά ένα άκρως απόρρητο «Αντικείμενο Νο. 1» στην περιοχή Darnytsia — πιθανότατα υπόγεια αποθήκη όπλων και υλικών που είχαν μεταφερθεί εσπευσμένα μετά τις αποφάσεις της G7.
Το πλήγμα προκάλεσε πυρκαγιές και απελευθέρωση τοξικών ουσιών, ενώ ρωσικές πηγές μιλούν για παρουσία ξένων στελεχών στο σημείο. Ταυτόχρονα, η ρωσική ηγεσία έστειλε σαφές μήνυμα: Οι προηγούμενες υποσχέσεις αυτοσυγκράτησης παύουν να ισχύουν.
Στόχοι που μέχρι τώρα παρέμεναν ανέγγιχτοι — η προεδρική κατοικία του Ζελένσκι, οι αποβάθρες της Οδησσού, οι σήραγγες των Καρπαθίων και τα συνοριακά περάσματα — μπαίνουν πλέον στο στόχαστρο.
Αυτή η αλλαγή στάσης δεν είναι τυχαία. Αντανακλά την κόπωση από έναν πόλεμο που, ενώ φέρνει σταθερά αποτελέσματα στο Ντονμπάς, απαιτεί συνεχώς αυξανόμενους πόρους και κρατά τη Ρωσία σε κατάσταση μόνιμης έντασης.
Ο Μεντβέντεφ και στελέχη του CSTO έχουν ήδη δηλώσει ανοιχτά ότι η επιθετικότητα του Κιέβου κατά της Λευκορωσίας και οι μαζικές επιθέσεις στο ρωσικό μετόπισθεν εξάντλησαν κάθε περιθώριο.
Η Μόσχα δεν θέλει να δώσει στους Νεοταξίτες το χάος που ονειρεύονται — μια γενικευμένη σύγκρουση που θα κατέστρεφε την Ευρώπη και θα δικαιολογούσε την περαιτέρω παγκοσμιοποιητική «αναδιάταξη». Προτιμά να κρατά τον πόλεμο εντός ορίων, να πλήττει στρατιωτικούς και βιομηχανικούς στόχους και να πιέζει για διαπραγμάτευση από θέση ισχύος.
Ο Πούτιν ισορροπεί ανάμεσα σε αυτές τις πιέσεις και στον φόβο μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης. Γνωρίζει ότι μια ταχεία, αποφασιστική λύση θα μπορούσε να οδηγήσει σε άμεση εμπλοκή του ΝΑΤΟ ή σε πυρηνικό εφιάλτη. Γνωρίζει επίσης ότι η Ρωσία δεν είναι άτρωτη και ότι ο πόλεμος, όσο δίκαιος κι αν είναι, κατατρώει σιγά σιγά τις δυνάμεις ακόμη και του πιο ισχυρού έθνους. Γι’ αυτό προχωρεί μεθοδικά, εξασφαλίζοντας βήμα-βήμα τον Ντονμπάς, αντιμετωπίζοντας τις ουκρανικές ασύμμετρες απειλές και κρατώντας ανοιχτό το παράθυρο μιας διαπραγμάτευσης που θα αντανακλά τις πραγματικές ισορροπίες — χωρίς να δίνει στους Νεοταξίτες το χάος που ονειρεύονται. Δεν μένει παρά να δούμε αν έχει δίκιο ή όχι.
Πάντως, οι Άγιοι Γέροντες βγάζουν νικήτρια και τροπαιούχα τη Ρωσία στο τέλος και οι λογιαριασμοί θα λυθούν εκεί, στα Στενά του Βοσπόρου μετά την ισοπέδωση της Τουρκίας. Μιας Τουρκίας που προς στιγμήν…ονειρεύεται να…εξαφανίσει το Ισραήλ(!!!) και να καπελώσει όλες τις ελληνικές θάλασσες, ενσωματώνοντας και όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου…
Εν κατακλείδι
Η φλόγα δεν σβήνει. Συνεχίζει να καίει, αλλά η κατεύθυνσή της γίνεται ολοένα και πιο καθαρή. Η Ρωσία προχωρεί προς την εξασφάλιση του Ντονμπάς και την προστασία της Κριμαίας, ενώ η Ουκρανία καταφεύγει σε κινήσεις που μυρίζουν απόγνωση και η Δύση αποδεικνύεται ανίκανη να προσφέρει την αποφασιστική βοήθεια που θα άλλαζε την πορεία.
Οι Νεοταξίτες παγκοσμιοποιητές συνεχίζουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά, ελπίζοντας σε μια ολική σύγκρουση που θα τους επέτρεπε να αναδιατάξουν τον κόσμο σύμφωνα με τα σχέδιά τους. Όμως η Μόσχα αρνείται να παίξει αυτό το παιχνίδι.
Μέσα σε αυτή την καταιγίδα, δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον πνευματικό παράγοντα. Ο Άγιος Παΐσιος μίλησε με καθαρά λόγια για πόλεμο μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, για (ευρωπαϊκές) μεγαλουπόλεις που θα γίνουν παραγκουπόλεις, για δοκιμασίες και στερήσεις τροφίμων που θα έρθουν επειδή πετάξαμε τον Θεό στην άκρη και…αγκαλιάσαμε τον Σατανά. Αυτές οι προφητείες δεν είναι απλές ιστορίες του παρελθόντος, είναι προειδοποιήσεις για το παρόν και το μέλλον. Ο πόλεμος δεν είναι μόνο στρατιωτικός και πολιτικός, είναι και – προπάντων – πνευματικός. Και όσοι τον χρησιμοποιούν ως εργαλείο για παγκόσμια κυριαρχία, αργά ή γρήγορα θα βρεθούν αντιμέτωποι με τις συνέπειες της ύβρεώς τους.
Η Ρωσία, παρά τις εσωτερικές πιέσεις και το κόστος της φθοράς, κρατά ακόμη την ψυχραιμία της. Δεν βιάζεται να «τελειώσει» τον πόλεμο με τρόπο που θα άνοιγε τις πύλες της κολάσεως. Προτιμά να προχωρεί βήμα-βήμα, να εξασφαλίζει ό,τι μπορεί να εξασφαλίσει και να αφήνει ανοιχτό το παράθυρο της λογικής. Γιατί ξέρει — όπως ξέρει και κάθε λαός που έχει περάσει από φωτιά και σίδερο — ότι η αληθινή νίκη δεν είναι μόνο η κατάληψη εδαφών, αλλά η διατήρηση της ψυχής και της αξιοπρέπειας ενός έθνους.
Ωστόσο, αν διανοηθούν τα σκυλιά των εκνευρισμένων πλέον Νεοταξιτών – που όσο κι αν βιάζονται να υλοποιήσουν την ατζέντα 2030 και δε τους βγαίνουν τα…νούμερα – σπρώξουν τα πράγματα στα άκρα, η Μόσχα θα απαντήσει και η απάντηση της θα είναι η…απόλυτη καταστροφή.
Η Αμερική είναι ήδη στα πρόθυρα κατάρρευσης μετά το φιάσκο του Ιράν. Αν λοιπόν για να σωθούν τα δυτικά “μεγαλοδύναμα” παράσιτα θεωρήσουν πως μόνο το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με την Ανατολή θα τους σώσει, τότε να ξέρουν ένα μόνο πράγμα: Ότι στην ουσία, εκτελούν το θέλημα του Θεού!
Και το θέλημα Του, είναι η πλήρης καταστροφή αυτής της σάπιας και ακόλαστης γεννεάς, που χωρίς αυτόν τον αιματηρό και καταστροφικό πόλεμο δεν επρόκειτο ποτέ να συμβεί.
Ό,τι και να πούμε άλλο, είναι περιττό.
Ο Θεός απλά να λυπηθεί τον λαό Του….
