Θυμάμαι κάποια επέτειο του εγκλήματος των Τεμπών, που σωριαστήκαμε όλοι μας στην πλατεία του Αγρινίου. Όπου μετά βίας κάποιος μου παραχώρησε μια άκρη από το παγκάκι, που καθόταν.
Γιατί τότε ήμασταν στο «εμείς», που λέει κι ο Μακρυγιάννης. Γιατί εξαιτίας της διαρκούς κρατικής εγκληματικότητας 57 άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο. Πράγμα, που δεν θα συνέβαινε, αν τα χρήματα, που διέθεσε η ΕΕ για τη βελτίωση των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών διαθέτονταν για τον συγκεκριμένο σκοπό και όχι για να ικανοποιήσουν τις αρπακτκές διαθέσεις κάποιων ληστάρχων.
Και στη συνέχεια, βέβαια, οι άρπαγες να κάθονταν στο σκαμνί της δικαιοσύνης, για να επιστρέψουν τα ληστευθέντα και να εκτίσουν τις ποινές τους. Όταν, αντ’ αυτού οι συγγενείς των θυμάτων συνάντησαν τον πολύπλευρο εμπαιγμό. Που αποσκοπούσε, αφενός στην προστασία των ληστάρχων και αφετέρου στην παντοειδή συγκάλυψη των συνθηκών του εγκλήματος.
Που σημαίνει ότι συνωστισθήκαμε στις πλατείες των πόλεων εξαιτίας της βαθιάς συναίσθησης της τερατώδους αδικίας. Σε συνδυασμό και με τον καταιγισμό αδικιών, που υφιστάμεθα σε όλους τους τομείς της ζωής μας:
Με τα χιλιοειπωμένα να επανέρχονται στη μνήμη μας. Προκειμένου να ξαναζούμε τους εφιάλτες που τόσα δεινά επισώρευσαν στη ζωή μας. Για να καταλήξουμε στο σημερινό κατάντημα. Με τους άκρως αποκρουστικούς τωρινούς τυράννους, που δεν παρέλειψαν ακάμωτη καμιά σε βάρος μας ατιμία:
Γεγονότα, που απέδειξαν ότι για να αποδοθεί δικαιοσύνη, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να ανατραπεί εξολοκλήρου το τωρινό τυραννικό καθεστώς. Το καθεστώς, που κατάργησε τη Δικαιοσύνη και ποδοπάτησε τη Δημοκρατία. Με σωρεία νόμων αντιστρατευόμενων την πολιτισμική και θρησκευτκή μας παράδοση.
Και έγινε προφανές πλέον ότι ο μοναδικός δρόμος για να επιτευχθεί η απόδοση δικαιοσύνης, είναι ο δρόμος της πολιτικής. Η οποία αποσκοπεί, όπως και η λέξη το υποδηλώνει στην εξυπηρέτηση των πολιτών και όχι στον εμπαιγμό και την καταλήστευσή τους. Και ενώ αυτό είναι ευνόητο, δεν φαίνεται να το κατανόησαν οι κομματοκρατούμενοι. Οι οποίοι πισωγύρισαν στις φιδοφωλιές των κομμάτων τους, όπως ο σκύλος στον εμετό του.
Και δεν παραλείφθηκε βέβαια η με κάθε τρόπο πολεμική, προκειμένου να αποδειχθεί ότι το άσπρο είναι μαύρο και τανάπαλιν: Όπως Κάποια ανθρώπινα προϊόντα της τεχνητής νοημοσύνης, που χρησιμοποιούν την γλώσσα των απατεώνων πολιτικών, «λενε πολλά, χωρίς να λένε τίποτε». Με πάγιο ρεφραίν ότι η πολιτική της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» είναι λαθεμένη. Ενώ σωστή είναι η μέχρι τώρα πολιτική των λήσταρχων και απατεώνων, η οποία μας έφερε στο σημερινό κατάντημα.
Και είναι και κάποιοι εμβριθείς δικηγόροι, οι οποίοι αποφαίνονται ότι δεν τους εκφράζει καθόλου η λέξη «ελπίδα», σχετικά με το κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Και πιστεύω πως αν όλοι οι Έλληνες καλούνταν να κάνουν τη σχετική διακήρυξη και να δώσουν το όνομα του κινήματος, θα έδιναν ο καθένας διαφορετικά ονόματα.
Κι από το άλλο μέρος κάποιοι χρυσοπληρωμένοι δημοσιογράφοι, που αντί ν’ αντιπροσωπεύουν το Δημο (=λαό) αντιπροσωπεύουν τη διαπλοκή, τη διαστροφή, τη διαφθορά. Κι ακόμη το κομματικό κατεστημένο των βρυκολάκων, που έρχονται να μας θυμίσουν το επαίσχυντο πολιτικό τους παρελθόν. Και να μας υποσχεθούν ότι από δω και πέρα θα γίνουν αγγελούδια. Όταν κουβαλούν στις αποσκευές τους ό, τι χειρότερο θα μπορούσε να διανοηθεί ο νοσηρός εγκέφαλος των μισελλήνων νεοταξικών πατρώνων τους.
Και σαν να μην έφταναν όλα τ’ άλλα είναι και οι «ηχηρές» αποχωρήσεις από το κίνημα, πριν ακόμη κλείσει μήνας από την ημερομηνία της διακηρύξεώς του. Ωσάν να ήλθαν ακριβώς, για να δημιουργήσουν με την αποχώρησή τους τις ευνόητες εντυπώσεις. Υπόθεση που, την ενδεχόμενη αλήθειά της, ο χρόνος θα φέρει στο φως.
Ή αποχώρησαν μάλλον, επειδή δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι, όπως προαναφέραμε, το κίνημα αυτό δεν στηρίζεται στο «ΕΓΩ» του καθενός, αλλά στο «ΕΜΕΙΣ» ολονών μας. Γιατί, αν κάποιος δεν μπορεί να νικήσει τον εσωτερικό του αντίπαλο, που είναι η φιλοπρωτία του, πώς θα μπορέσει να να σταθεί απέναντι στους δυσκαταμάχητους εξωτερικούς του εχθρούς;
Και πολύ περισσότερο δεν φαίνεται να έχουν συνειδητοποιήσει αυτό, που λέει το Ευαγγέλιο: Πως αυτοί, που θέλουν να είναι πρώτοι πρέπει να γίνονται έσχατοι. Γιατί τα πρωτεία δεν ανήκουν, στην προκειμένη περίπτωση, στον καθένα μας, ανήκουν στη Δικαιοσυνη, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία. Και με δυο λόγια στην πίστη μας και την πατρίδα μας.
Και πρέπει να γίνει κατανοητό ότι αυτή τη στιγμή η πατρίδα μας διατρέχει τον έσχατο κίνδυνο. Και πώς εμείς θα τα βάλουμε με τις τίγρεις και τα λιοντάρια, που κατασπαράζουν εμάς και την πατρίδα μας, όταν μας κατασπαράζουν οι κοριοί της φιλοπρωτίας μας;
Πολύ νερό έχυσαν κάποιοι δημοσιογράφοι στο μύλο των νεοταξιτών και μνημονιακών μαφιόζων΄’ εξαιτίας του ατοπήματος κάποιου πλειστηριασμού εκ μέρους της κ. Καρυστιανού. Ας ελπίσουμε ότι το «κοράκι» ενός πλειστηριασμού δεν θα πνίξει το περιστέρι της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας. που προσδοκά το ΕΜΕΙΣ ενός ολάκερου λαού!!!
Κι ας ς τελειώσουμε με τα τόσο ταιριαστά στην περίπτωση λόγια του μεγάλου πατριώτη και αγωνιστή Γιάννη Μακρυγιάννη, που μας τονίζει:
«Τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι…
Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός “εγώ”, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς “εγώ”; Όταν αγωνιστεί μόνος του… Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί…τότε να λέμε “εμείς”. Είμαστε στο “εμείς” κι όχι στο “εγώ”».
