Γράφει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν
Όπως ήταν αναμενόμενο, δεν μπόρεσε να διατηρηθεί η ειρήνη μεταξύ του Ιράν και των ΗΠΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν να βομβαρδίζουν ξανά το έδαφος του Ιράν, η Τεχεράνη και αυτή με την σειρά της επιτέθηκε στις Αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στο Μπαχρέιν και έκλεισε για άλλη μια φορά τα Στενά του Ορμούζ.
Δεν λειτούργησε η συνθήκη ειρήνης και δεν μπορούσε να λειτουργήσει. Δεν μπορούν να γίνουν αξιόπιστες συμφωνίες με τον Ντατζάλ (Dajjal = τον Απατεώνα, Ψευτομεσσία Αντίχριστο για τους Μουσουλμάνους). Αυτά είναι τα θεμέλια της Σιιτικής μεταφυσικής.
Η αναβολή του πολέμου και η εμφάνιση διαπραγματεύσεων είναι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις επωφελής μόνο για τη Δύση.
Στο Ιράν, όπως και στον δικό μας πόλεμό με τη Δύση, υπάρχει ένας ακλόνητος, σιδερένιος κανόνας: Η κλιμάκωση πρέπει να είναι αμοιβαία. Όταν εχθρός κλιμακώνει τις επιθέσεις εναντίον μας τότε και εμείς πρέπει να κλιμακώσουμε τις επιθέσεις μας. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να επηρεάσουμε τη όλη διαδικασία. Διαφορετικά, αν η κλιμάκωση είναι μονομερής, δρα αποκλειστικά προς το συμφέρον των εχθρών. Τότε, απομένει απλώς να τους ακολουθούμε αντιδραστικά. Στην πραγματικότητα, μια τέτοια μονομερής κλιμάκωση σε συνθήκες πολέμου δημιουργεί ένα σύστημα εξωτερικής διακυβέρνησης.
Παρεμπιπτόντως ─ ερώτώ ─ γιατί δεν καίνε και εμείς τα αγάλματα του δαιμονικού “θεού” Βάαλ στη Ρωσία; Γιατί δεν διαμαρτυρώμαστε έντονα εναντίον των εγκληματικών ελίτ του Έπσταϊν; Γιατί δεν αντιδρούμε κατά κανέναν τρόπο στην άμεση εμπλοκή των δυτικών χωρών στον πόλεμο που έχει εξαπολυθεί εναντίον μας ─ των χωρών της Βαλτικής, της Αγγλίας και της Γερμανίας ─ παρόλο που το έχουμε αναφέρει;
Το Ιράν πηγαίνει στις ειρηνευτικές συνομιλίες, και δεν παίρνει τίποτα σαν αντάλλαγμα. Για άλλους, όλα είναι ξεκάθαρα, επειδή είναι απ’ έξω, και είναι πιο εύκολο για να τα δουν.
Παρεμπιπτόντως επίσης, αμέσως μετά τα πρώτα Αμερικανικά & Ισραηλινά πλήγματα εναντίον της Ιρανικής ηγεσίας, του Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) εξαλείφθηκε ένα σημαντικό μέρος της Έκτης Φάλαγγας. Προφανώς, κάποιοι παρέμειναν.
Μπορείτε να διαπραγματευτείτε, αλλά μόνο για τα δικά σας συμφέροντα. Και όχι δημόσια. Μόλις οι διαπραγματεύσεις γίνουν γνωστές, μετατρέπονται αμέσως σε πληροφοριακό όπλο που χρησιμοποιείται μόνο από τη Δύση και για ιδιοτελείς δικούς της σκοπούς.
Έτσι, οποιαδήποτε αναφορά & είδηση για τον Γουίτκοφ, τον Κούσνερ (τους Αμερικάνους διαπραγματευτές) ή ακόμα και στον Κίριλ Ντμίτριεφ (τον Ρώσο), κάποια στιγμή, γίνεται ένα βαρύ πλήγμα για την ψυχολογία των στρατιωτών της πρώτης γραμμής και για το πατριωτικό φρόνημα της Ρωσίας.
Το ίδιο ισχύει και για τους Ιρανούς. Στην κηδεία του Ιμάμη Χαμενεΐ και της οικογένειάς του, τις προάλες στην Τεχεράνη, οι Πεζεσκιάν και Αραγτσί, αυτοί που διαπραγματεύτηκαν με τον Ντατζάλ (= Dajjal, τον Αντίχριστο των Μουσουλμάνων, δηλαδή ΗΠΑ/Ισραήλ), δέχτηκαν άγριες κατάρες από το πλήθος. Πιστεύω ότι δεν φταίνε αυτοί. Όλα έχουν να κάνουν με τους κανόνες του πληροφοριακού πολέμου, οι οποίοι καθορίζονται από τη Δύση που τους χρησιμοποιεί μονομερώς.
