Εξοπλισμοί
Ο πλανήτης βρίσκεται σε μεγάλη αναστάτωση. Αν και σχετικά μικρό μέρος αυτού δοκιμάζεται από πολεμικές συρράξεις, άκρως ανησυχητική είναι η στροφή όλων των ισχυρών χωρών προς τους εξοπλισμούς ωσάν να ετοιμάζονται για τη μεγάλη σύγκρουση. Ήδη ευθύς μετά την εκλογή του ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ, ο αυτοπροβαλλόμενος ως ειρηνόφιλος, είχε απαιτήσει (αυτό το ρήμα εκφράζει την πραγματικότητα) από τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τις δαπάνες για εξοπλισμούς στο 5% του ΑΕΠ εκάστη. Είχε σπεύσει τότε και η πρόεδρος της ευρωπαϊκής Επιτροπής (κομισιόν στα ελληνικά) να παρακινήσει τις χώρες της ΕΕ να αυξήσουν και αυτές τις «αμυντικές» τους δαπάνες. Μάλιστα η χώρα της, η Γερμανία έχει ανακοινώσει πρόγραμμα εξοπλισμού της ύψους 100 δισεκατομμυρίων €, παρά τον όρο απαγόρευσης αυτού ως ηττημένης κατά τον Β΄ μεγάλο πόλεμο του 20ου αιώνα. Ουδεμία από τις χώρες που είχαν υποβάλει τον όρο αντέδρασε.
Η Ρωσία στον πόλεμο κατά της Ουκρανίας χρησιμοποίησε καταστροφικότατο πύραυλο, δεν επανέλαβε όμως παρόμοια βολή. Γιατί άραγε; Έμμεση απάντηση λαμβάνουμε από αναλύσεις εχόντων γνώση περί τα του πολέμου, μετά τη συντονισμένη επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ κατά του Ιράν. Και στον πόλεμο αυτό χρησιμοποιήθηκαν από μέρους των επιτιθεμένων όπλα εκπληκτικής ευστοχίας και τρομακτικής καταστροφής, χωρίς όμως την επίτευξη του στόχου, παρά τις καταστροφές. Και αντί να κλιμακωθεί ο πόλεμος επήλθε προσωρινή μάλλον κατάπαυση. Θεωρείται ως πλέον πιθανός λόγος η εξάντληση των τρομακτικής ισχύος οπλικών συστημάτων πλην όμως πολυδάπανων και χρονοβόρας διαδικασίας κατασκευής τους. Σε αντίθεση διαπιστώθηκε ότι και ο αντίπαλος είναι σε θέση να πλήξει σημαντικούς στόχους με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (ντρόνς στα ελληνικά) φθηνής κατασκευής. Και αυτό επέτυχαν τόσο οι Ουκρανοί όσο και οι Ιρανοί. Καθώς λοιπόν ο πόλεμος έχει λάβει νέα μορφή με κυρίαρχο όπλο τους πυραύλους και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεταφοράς εκρηκτικών υλών, οι ειδικοί αναλυτές εκφράζουν αμφιβολίες αν είναι ορθό οι χώρες να επιλέγουν για την «άμυνά» τους πανάκριβα οπλικά συστήματα.
Έχει επικρατήσει ο όρος αμυντικές δαπάνες πλην τους πολέμους συνεχίζουν να προκαλούν επιτιθέμενες οι ισχυρές χώρες για εξυπηρέτηση ωμών συμφερόντων. Κυριολεκτική σημασία έχει ό όρος μόνο για χώρες που απειλούνται από γειτονικές. Και πρώτη μεταξύ αυτών είναι η πατρίδα μας. Και ενώ είναι ορατός ο κίνδυνος οι κυβερνήσεις μας, υποτελείς στους ισχυρούς, δαπανούν σημαντικότατα ποσά για εξοπλισμούς χωρίς την παραμικρή εγγύηση ότι οι διοικούντες τους οργανισμούς, στους οποίους είναι ισότιμο μέλος (εδώ ή μειδιούμε ή κλαίμε) έχουν τη διάθεση να την προστατέψουν. Οι κυβερνήσεις μας διαβεβαιώνουν ότι με τους σύγχρονους εξοπλισμούς είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε την οποιαδήποτε απειλή. Προσθέτουν ακόμη ψευδώς ότι η Τουρκία, που διαρκώς μας απειλεί, έχει απομονωθεί διεθνώς. Σε αντίθεση προς τα λεγόμενα για εσωτερική κατανάλωση βλέπουμε να εμπλέκεται η χώρα σε συγκρούσεις για λόγους κάθε άλλο παρά προάσπισης εθνικών δικαίων. Σημαντική υπήρξε η στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία. Απαράδεκτη η μετά από έξωθεν εντολή εγκατάσταση πυραυλικού συστήματος στη Σαουδική Αραβία, που αποτέλεσε πρόσφατα ένα από τους στόχους του Ιράν. Όσο για την απομόνωση της Τουρκίας, τη διαπιστώνουμε καθημερινά από τις ειδήσεις τόσο στο θέμα της ευρωπαϊκής άμυνας όσο και στο άλλο της πρόσφατης σύσκεψης των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. Αλλά στη χώρα μας έχει εκλείψει παντελώς η διάθεση των πολιτικών σχηματισμών να εγκύψουν στα σοβαρότατα προβλήματα, που αντιμετωπίζει η χώρα τόσο στο εσωτερικό όσο και στη διεθνή σκηνή. Απεναντίας θέλουν να διατηρούν διαρκώς στραμμένη την προσοχή του λαού στα προβλήματά τους με τις αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις και τις οβίδιες μεταμορφώσεις πολιτικών στα πλαίσια των μετακινήσεων, για «ιδεολογικούς» λόγους, από σχηματισμό σε άλλο με την ελπίδα επανεκλογής!
Οι μεγάλοι πόλεμοι του 20ου αιώνα έγιναν για το πετρέλαιο. Ο πλανήτης θα είχε αποφύγει τον δεύτερο και καταστροφικότερο, στον οποίο φάνηκε η αγριότητα του ολοκληρωτισμού, που καλλιεργήθηκε σε «πολιτισμένες» χώρες και είχε τεθεί σε εφαρμογή αρχικά στις χώρες που είχαν καταστεί αποικίες. Αλλά για την αγριότητα των αποικιοκρατών ελάχιστα γνωρίζουμε, όπως επίσης και για την αγριότητα των Ιαπώνων σε βάρος των λαών της Ανατολικής Ασίας. Εμείς γευθήκαμε τη ναζιστική θηριωδία. Η Γερμανία εξοπλίστηκε για να προκαλέσει τον δεύτερο πόλεμο με οικονομική βοήθεια, που έλαβε μέσω του τραπεζικού κυκλώματος, αντί να καταθέσει πολεμικές αποζημιώσεις ως ηττημένη κατά τον πρώτο. Τους πολέμους αποφασίζουν και κρίνουν όχι κάποιοι ηγέτες, φιλοπόλεμοι ή παράφρονες, αλλά ένα κύκλωμα που αόρατα διαφεντεύει τον πλανήτη.
Σήμερα η κατάσταση εμφανίζεται αρκετά πιο πολύπλοκη απ’ ότι στις παραμονές του Β΄ μεγάλου πολέμου. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιτίθεται ευκαίρως ακαίρως κατά των Ευρωπαίων συμμάχων του χρησιμοποιώντας άκρως απαξιωτικούς όρους. Τελευταίο του παράπονο ή μη παροχή βοήθειας στον πόλεμο κατά του Ιράν. Ευτυχώς για τους Ευρωπαίους, καθώς και στο εσωτερικό των ΗΠΑ εντείνονται οι φωνές διαμαρτυρίας για εμπλοκή της χώρας τους σε πόλεμο προς εξυπηρέτηση συμφερόντων αποκλειστικά του Ισραήλ. Βέβαια αυτό δεν είναι αληθές, καθώς από την διατήρηση υψηλά της τιμής του πετρελαίου επωφελούνται οι πετρελαιάδες (επιτυχής ο όρος) των ΗΠΑ καθώς καθίσταται το δικό τους ανταγωνιστικό προς τα άλλα. Βέβαια υπάρχουν και οι υποτελείς στις ΗΠΑ χώρες, που δεν εξετάζουν το κόστος, μεταξύ αυτών και η χώρα μας. Η μανική αντιρωσική πολιτική έφερε τις χώρες της ΕΕ σε δεινή οικονομική κατάσταση. Και αυτή θα επιδεινωθεί. Όμως οι πρόεδροι ΗΠΑ και Ρωσίας συναντήθηκαν στην Αλάσκα με αμοιβαία φιλοφροσύνη στο προσκήνιο, χωρίς πάντως να γίνουν πιστευτοί. Οι ΗΠΑ ροκανίζουν με υπομονή την ισχύ της Ρωσίας με την παράταση του πολέμου στην Ουκρανία, ο οποίος πλήττει και όλες τις χώρες της ΕΕ. Το θλιβερό είναι ότι διαχέεται η τρομοκράτηση με τη θεωρούμενη πιθανή επίθεση της Ρωσίας κατά χωρών της Ένωσης. Από την άλλη οι ΗΠΑ έχουν δώσει τόσο στη Ρωσία όσο και στην Κίνα να εννοήσουν ότι η αμερικανική ήπειρος ανήκει αποκλειστικά στη σφαίρα επιρροής τους. Οι θλιβεροί κριτές του βραβείου Nobel ειρήνης βιάστηκαν να το απονείμουν στην αρχηγό της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας. Αν περίμεναν λίγο θα «άξιζε» να το δώσουν σε εκείνους που παρέδωσαν τον Μαδούρο εισπράττοντας 50 εκατομμύρια δολάρια!
Έντονος πλην μάλλον παρασκηνιακός παραμένει ο οικονομικός, προς το παρόν, ανταγωνισμός ΗΠΑ Κίνας. Η παραδοχή ότι η δεύτερη έχει ξεπεράσει κάθε άλλη χώρα σε τομείς αιχμής της τεχνολογίας δείχνει ότι ο ανταγωνισμός θα ενταθεί. Κατά την πρόσφατη συνάντηση των ηγετών των δύο χωρών, ο Κινέζος πρόεδρος έκανε λόγο για την παγίδα του Θουκυδίδη, υπενθυμίζοντας την τραγική κατάληξη του πελοποννησιακού πολέμου, τραγική για τον αρχαίο ελληνισμό. Και το μόνο βέβαιο είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αν η Κίνα επιχειρήσει εισβολή στην Ταϊβάν και οι ΗΠΑ περιοριστούν σε καταγγελία, αυτό θα δείξει ότι ο κινεζικός δράκος δεν είναι πλέον εύκολο να αντιμετωπιστεί. Και φυσικά η πρώτη «επιτυχία» ίσως οδηγήσει και σε άλλες. Ήδη η Ιαπωνία φαίνεται να αισθάνεται την αρχή οικονομικής ασφυξίας από τον κινεζικό ανταγωνισμό. Και τί να γράψουμε για τις χώρες της Ευρώπης;
Η Κίνα πέρα από την διάθεση πλήθους προϊόντων της, μάλιστα υψηλής ποιότητας πλέον, σε πλήθος αγορών έχει να επιδείξει αξιοθαύμαστο έργο στο εσωτερικό της χώρας. Τρομακτικός ο αριθμός των δενδροφυτεύσεων προς ανάσχεση της ερημοποίησης εκ των πνεόντων βορείων ανέμων. Εντυπωσιακή η καλλιέργεια δημητριακών σε άγονα εδάφη με ειδικές στρώσεις υλικών που επιτρέπουν αυτή. Οι ΗΠΑ απεναντίας έδειξαν μεγάλη αδιαφορία προς αξιοποίηση του πλούτου τους προς όφελος των πολιτών τους. Το απέδειξαν αυτό οι καταστροφικές πλημμύρες, προ ετών στην Ορλεάνη, και οι κατ’ έτος καταστροφικότατες πυρκαγιές στην Καλιφόρνια. Ο γέρων Εφραίμ της Αριζόνας, ο Φιλοθεΐτης, με πενιχρά μέσα μετέτρεψε τμήμα της φοβερής ερήμου της σε παραδεισένιο κήπο! Οι αξιολύπητες χώρες της ΕΕ, οι οποίες ωρύονται για την κλιματική αλλαγή δεν έχουν να επιδείξουν ούτε ένα πρόγραμμα εκτεταμένης δενδροφύτευσης, αλλά αναζητούν φυσικές δεξαμενές αποθήκευσης διοξειδίου του άνθρακος! Τελικά όλες οι διαφορές καταλήγουν να «επιλύονται» με γενικευμένες συρράξεις.
Εξοπλιστείτε, εξοπλιστείτε, αλληλοκαταστραφείτε. Στο τέλος θα προσέλθετε στους τραπεζίτες, τους μόνους που επωφελούνται από τους πολέμους, να δανειστείτε για τα έργα ανασυγκρότησης από τα ερείπια.
