«Έπρεπε να ζεις – και μάλιστα ζούσες, από συνήθεια που είχε γίνει ενστικτώδης – με την υπόθεση ότι κάθε ήχος που έκανες ακουγόταν και ότι, εκτός από το σκοτάδι, κάθε κίνηση παρακολουθούνταν στενά.» – Τζορτζ Όργουελ, 1984
Ενώ οι Αμερικανοί παραμένουν μαγεμένοι από το πολιτικό τσίρκο —επευφημούν το αγαπημένο τους κόμμα, αποδοκιμάζουν την αντιπολίτευση, έχουν εμμονή με κάθε δημιουργημένη ντροπή και περιμένουν το επόμενο θέαμα— το κράτος επιτήρησης συνεχίζει τη σταθερή του πρόοδο, γράφει ο John Whitehead.
Η κυβέρνηση παρακολουθεί την κατάσταση.
Παρακολουθεί πού πηγαίνετε, ποιους συναντάτε, πού πηγαίνετε στην εκκλησία, ποια ιατρεία επισκέπτεστε, σε ποιες πολιτικές συγκεντρώσεις παρακολουθείτε, σε ποιες διαμαρτυρίες συμμετέχετε, σε ποια βιβλία διαβάζετε, σε ποιες ιστοσελίδες επισκέπτεστε και σε ποιους σκοπούς υποστηρίζετε.
Παρακολουθεί το τηλέφωνό σας, το αυτοκίνητό σας, το κουδούνι της πόρτας σας, τις συσκευές σας, τις αγορές σας, τους λογαριασμούς σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις κάμερες κατά μήκος των δρόμων που χρησιμοποιείτε καθημερινά.
Έτσι πεθαίνει η ελευθερία στο ψηφιακό αστυνομικό κράτος: όχι πάντα μέσω δραματικών κηρύξεων στρατιωτικού νόμου ή στρατιωτών σε κάθε γωνιά του δρόμου, αλλά μέσω της σταδιακής δημιουργίας ενός τεχνολογικού δικτύου ανθρωποκυνηγητού – ενός ηλεκτρονικού στρατοπέδου συγκέντρωσης – που είναι τόσο ολοκληρωτικό που η ιδιωτικότητα καθίσταται αδύνατη και η ανωνυμία ύποπτη.
Γνωρίστε την Flock Safety, μια ιδιωτική εταιρεία τεχνολογίας παρακολούθησης, της οποίας οι αυτόματοι αναγνώστες πινακίδων κυκλοφορίας έχουν πλέον εγκατασταθεί σε χιλιάδες αμερικανικές κοινότητες.
Αυτές οι κάμερες, οι οποίες κάνουν πολύ περισσότερα από το να φωτογραφίζουν απλώς τις πινακίδες κυκλοφορίας, αντιπροσωπεύουν το επόμενο βήμα στην ανάπτυξη της κυβερνητικής συνεργασίας δημόσιου-ιδιωτικού τομέα στον τομέα της επιτήρησης.
Καταγράφουν την ώρα και την τοποθεσία κάθε διερχόμενου οχήματος και καταγράφουν χαρακτηριστικά αναγνώρισης όπως μάρκα, μοντέλο, χρώμα, ζημιά, σχάρες οροφής, αυτοκόλλητα προφυλακτήρα και άλλα διακριτικά χαρακτηριστικά. Αυτές οι πληροφορίες μπορούν στη συνέχεια να τοποθετηθούν σε μια βάση δεδομένων με δυνατότητα αναζήτησης και να χρησιμοποιηθούν για την ανακατασκευή των κινήσεων ενός οχήματος με την πάροδο του χρόνου.
Η πραγματική δύναμη – και ο πραγματικός κίνδυνος – του Flock, ωστόσο, δεν προέρχεται αποκλειστικά από τις κάμερες.
Προέρχεται από την τεχνητή νοημοσύνη.
Μια κάμερα μπορεί να φωτογραφίσει ένα αυτοκίνητο. Η πλατφόρμα τεχνητής νοημοσύνης του Flock μπορεί να αναγνωρίσει και να κατηγοριοποιήσει ένα όχημα, να συγκρίνει μια παρατήρηση με αποθηκευμένα δεδομένα, να δημιουργήσει ειδοποιήσεις, να δημιουργήσει συνδέσεις και να βοηθήσει την αστυνομία να ανακατασκευάσει το σημείο όπου βρισκόταν το όχημα.
Η τεχνητή νοημοσύνη μετατρέπει μια φωτογραφία στα δομικά στοιχεία μιας ύποπτης κοινωνίας.
Με την Τεχνητή Νοημοσύνη, κάθε οδηγός γίνεται ένα σημείο δεδομένων. Κάθε σημείο δεδομένων γίνεται ένα μοτίβο. Και κάθε μοτίβο γίνεται πηγή υποψίας.
Με αυτόν τον τρόπο, οι συνηθισμένες κινήσεις καθίστανται δυνητικά ύποπτες και υπόκεινται σε κυβερνητικό έλεγχο. Δίνει τη δυνατότητα στις υπηρεσίες επιβολής του νόμου να αναζητούν όχι μόνο μια πλήρη πινακίδα κυκλοφορίας, αλλά και μερικές πινακίδες κυκλοφορίας και φυσικές περιγραφές όπως το χρώμα του οχήματος, η μάρκα, το μοντέλο, η ζημιά, οι σχάρες οροφής, τα αυτοκόλλητα προφυλακτήρα και άλλα χαρακτηριστικά αναγνώρισης.
Για παράδειγμα, ένας αστυνομικός μπορεί να ζητήσει από το σύστημα να εντοπίσει κάθε κόκκινο φορτηγό με σχάρα οροφής που έχει παρατηρηθεί κοντά σε μια διαμαρτυρία, κάθε όχημα που έχει επανειλημμένα επισκεφτεί μια συγκεκριμένη διεύθυνση ή κάθε αυτοκίνητο που έχει παρατηρηθεί μεταξύ δύο τοποθεσιών.
Η τεχνητή νοημοσύνη ταξινομεί τα δεδομένα. Η βάση δεδομένων παρέχει το ιστορικό.
Η κυβέρνηση λαμβάνει μια λίστα πιθανών υπόπτων.
Δεν πρόκειται πλέον για επιτήρηση από μεμονωμένους πράκτορες που ακολουθούν συγκεκριμένες ενδείξεις. Πρόκειται για επιτήρηση που λαμβάνει χώρα με την ταχύτητα της μηχανής, σε ολόκληρους πληθυσμούς, όπου οι αλγόριθμοι καθορίζουν ποιες κινήσεις απαιτούν περαιτέρω διερεύνηση.
Λάβετε υπόψη την κλίμακα αυτού που συμβαίνει.
Οι κάμερες πινακίδων κυκλοφορίας καταγράφουν αυτήν τη στιγμή περίπου 20 δισεκατομμύρια σαρώσεις οχημάτων ανά μήνα.
Είκοσι δισεκατομμύρια.
Αυτή δεν είναι μια στοχευμένη προσέγγιση αστυνόμευσης. Πρόκειται για μαζική συλλογή δεδομένων.
Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των σαρώσεων δεν σχετίζονται με κλεμμένα αυτοκίνητα, καταζητούμενους υπόπτους, απαγωγές ή βίαια εγκλήματα. Καταγράφουν απλούς ανθρώπους που εκτελούν τις συνηθισμένες δραστηριότητες της καθημερινής ζωής: οδηγούν στη δουλειά, πηγαίνουν τα παιδιά στο σχολείο, επισκέπτονται φίλους, πηγαίνουν στην εκκλησία, παρακολουθούν ιατρικά ραντεβού, συμμετέχουν σε διαμαρτυρίες ή απλώς επιστρέφουν σπίτι.
Αλλά κάθε ένα από αυτά τα αθώα ταξίδια γίνεται μέρος μιας αναζητήσιμης βάσης δεδομένων της αστυνομίας.
Με 20 δισεκατομμύρια σαρώσεις ανά μήνα, το Flock δεν αναζητά συγκεκριμένους υπόπτους για να τους παρακολουθήσει στη συνέχεια. Καταγράφει τις κινήσεις όλων, ώστε η αστυνομία να μπορεί αργότερα να αποφασίσει ποιον θέλει να ακολουθήσει.
Αυτό είναι το ψηφιακό ισοδύναμο του διορισμού ενός κυβερνητικού πράκτορα για να παρακολουθεί κάθε οδηγό στην Αμερική – και να αποθηκεύει τις σημειώσεις αυτού του πράκτορα σε περίπτωση που η κυβέρνηση τις χρειαστεί ξανά.
Η μαζική συλλογή δεδομένων, ωστόσο, είναι μόνο η πρώτη φάση της κατάστασης επιτήρησης της Τεχνητής Νοημοσύνης. Το επόμενο βήμα είναι η συγχώνευση αυτών των δισεκατομμυρίων παρατηρήσεων με όλα τα άλλα που γνωρίζει η κυβέρνηση και οι επιχειρηματικοί της εταίροι για εμάς.
Το Flock αποτελεί επίσης μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης στροφής προς την «σύντηξη δεδομένων» που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη, στην οποία οι καταχωρίσεις πινακίδων κυκλοφορίας συνδυάζονται με αποτελέσματα από την αναγνώριση προσώπου, βίντεο παρακολούθησης, αστυνομικές αναφορές, δραστηριότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εμπορικά αγορασμένες πληροφορίες, αναφορές για πυροβολισμούς και άλλες κυβερνητικές βάσεις δεδομένων.
Ο κίνδυνος δεν έγκειται πλέον αποκλειστικά στο γεγονός ότι ένα μόνο σύστημα μπορεί να παρακολουθεί ένα αυτοκίνητο. Ο κίνδυνος έγκειται στη συγχώνευση προηγουμένως ξεχωριστών ροών πληροφοριών σε ένα ενιαίο σύστημα που μπορεί να χαρτογραφήσει τις κινήσεις, τις σχέσεις, τις συνήθειες και τις επαφές ενός ατόμου.
Αυτά τα συστήματα κάνουν ολοένα και περισσότερα από το να παρέχουν απλώς στους πράκτορες πληροφορίες για αξιολόγηση. Αποδίδουν νόημα στις συνδέσεις, επισημαίνουν φερόμενες απειλές και δημιουργούν στοιχεία για έρευνα – συχνά μέσω κατοχυρωμένων με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας αλγορίθμων που ούτε ο ύποπτος ούτε το κοινό μπορούν να δουν.
Η τεχνητή νοημοσύνη δεν εξαλείφει τις ανθρώπινες προκαταλήψεις, τις θεσμικές προκαταλήψεις ή την παραπληροφόρηση.
Τους βιομηχανοποιεί.
Αν δώσετε σε ένα ελαττωματικό σύστημα λανθασμένα δεδομένα, μεροληπτικές αναφορές συλλήψεων ή συνταγματικά αμφισβητήσιμη παρακολούθηση, η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να αναπαράγει αυτά τα ελαττώματα με ταχύτητα και σε κλίμακα που κανένας μεμονωμένος αστυνομικός δεν θα μπορούσε να φτάσει.
Επιπλέον, μόλις ο υπολογιστής επισημάνει κάποιον ως ύποπτο, οι αξιωματικοί μπορούν να θεωρήσουν το συμπέρασμα του αλγορίθμου ως αντικειμενικό γεγονός.
Η μηχανή κατηγορεί. Η αστυνομία επεμβαίνει. Ο πολίτης πρέπει να αποδείξει ότι η μηχανή έκανε λάθος.
Παρά την τεράστια εμβέλεια αυτής της τεχνολογίας, το Flock συνεχίζει να παρουσιάζει το σύστημά του ως ένα περιορισμένο, προσεκτικά ελεγχόμενο μέσο για την καταπολέμηση του εγκλήματος.
Η Flock ισχυρίζεται ότι οι κάμερές της συλλέγουν πληροφορίες για οχήματα και όχι για άτομα, ότι οι υπηρεσίες ελέγχουν την πρόσβαση στα δικά τους δεδομένα, ότι οι αναζητήσεις καταγράφονται και ότι οι πληροφορίες γενικά διαγράφονται μετά από 30 ημέρες. Ωστόσο, αυτές οι διαβεβαιώσεις συνιστούν σε μεγάλο βαθμό διαφορές χωρίς ουσιαστική διαφορά.
Τα οχήματα αποτελούν προέκταση των ανθρώπων που τα οδηγούν.
Ακολουθήστε ένα όχημα για αρκετή ώρα και ξέρετε πού κοιμάται, εργάζεται, πηγαίνει στην εκκλησία, ψωνίζει, διατηρεί κοινωνικές επαφές, ζητά ιατρική βοήθεια και είναι πολιτικά ενεργός ο ιδιοκτήτης.
Ξέρετε πότε κάποιος φεύγει από το σπίτι, πότε επιστρέφει, ποιος δέχεται επισκέψεις και πόσο συχνά.
Μπορεί να μην γνωρίζετε το περιεχόμενο των συνομιλιών τους, αλλά γνωρίζετε αρκετά για να σκιαγραφήσετε μια προσωπική εικόνα της ζωής τους.
Αυτή είναι η επιτήρηση.
Δεν γίνεται λιγότερο εκτεταμένο απλώς και μόνο επειδή η κυβέρνηση έχει αναθέσει τις κάμερες, τις βάσεις δεδομένων και τους αλγόριθμους σε μια ιδιωτική εταιρεία.
Παραμένει η επιτήρηση, ακόμη και αν η αστυνομία ισχυρίζεται ότι οι πληροφορίες μπορεί μια μέρα να φανούν χρήσιμες για την επίλυση ενός εγκλήματος.
Αυτό ακριβώς είναι το κόλπο που επέτρεψε στο κράτος επιτήρησης να επεκταθεί τόσο γρήγορα.
Η κυβέρνηση δεν χρειάζεται πλέον να εγκαθιστά η ίδια κάθε κάμερα, να συντηρεί κάθε βάση δεδομένων ή να συλλέγει απευθείας κάθε πληροφορία.
Ενθαρρύνει ιδιωτικές εταιρείες, επιχειρήσεις, ενώσεις ιδιοκτητών κατοικιών, σχολεία και μεμονωμένους καταναλωτές να δημιουργήσουν ένα διασυνδεδεμένο σύστημα επιτήρησης – και στη συνέχεια ζητά πρόσβαση.
Αυτή η σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα επιτρέπει στις κυβερνητικές υπηρεσίες να αποκτήσουν δυνατότητες για τις οποίες διαφορετικά δεν θα λάμβαναν ποτέ δημόσια έγκριση ή επαρκή χρηματοδότηση.
Επιπλέον, καθιστά την ανάληψη ευθύνης σχεδόν αδύνατη.
Όταν συμβαίνει κατάχρηση, η τοπική αστυνομία κατηγορεί τον προμηθευτή τεχνολογίας. Ο προμηθευτής τεχνολογίας υποστηρίζει ότι η τοπική αστυνομία έχει τον έλεγχο των δεδομένων. Οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες ισχυρίζονται ότι απλώς ζήτησαν πρόσβαση. Οι τοπικοί αξιωματούχοι λένε ότι δεν γνώριζαν ότι οι πληροφορίες θα μπορούσαν να κοινοποιηθούν εκτός της δικαιοδοσίας τους.
Όλοι δείχνουν προς την άλλη κατεύθυνση.
Εν τω μεταξύ, ο αμερικανικός λαός παραμένει υπό παρακολούθηση.
Το Flock έχει γίνει ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο επειδή το δίκτυο μπορεί να μετατρέψει μια φαινομενικά απλή συλλογή τοπικών καμερών σε κάτι πολύ πιο ισχυρό: ένα σύστημα επιτήρησης με δυνατότητα αναζήτησης που επιτρέπει στις υπηρεσίες επιβολής του νόμου να βλέπουν πολύ πέρα από τη δική τους δικαιοδοσία.
Ο Flock υποστηρίζει ότι η κοινοχρησία δεδομένων μεταξύ των φορέων είναι προαιρετική και καθορίζεται από τους ίδιους τους πελάτες. Ωστόσο, η αξία ενός τέτοιου συστήματος έγκειται ακριβώς στη διασύνδεσή του.
Σε μια συγκεκριμένη πόλη, μια κάμερα είναι μια συσκευή για την παρακολούθηση της κυκλοφορίας.
Χιλιάδες κάμερες, συνδεδεμένες μέσω βάσεων δεδομένων με δυνατότητα αναζήτησης, σχηματίζουν ένα δίκτυο για την παρακολούθηση των κινήσεων.
Ο κίνδυνος δεν έγκειται μόνο στο γεγονός ότι η αστυνομία αναζητά ένα κλεμμένο αυτοκίνητο.
Ο κίνδυνος έγκειται στο ότι το σύστημα επιτρέπει στους κυβερνητικούς αξιωματούχους να ξεκινούν με μια τοποθεσία, μια περιγραφή ή μια πληροφορία και να συλλογίζονται προς τα πίσω από εκεί μέχρι να εμφανιστεί κάποιος ως ύποπτος.
Αυτό αντιστρέφει την παραδοσιακή σειρά των συνταγματικών αστυνομικών καθηκόντων.
Σύμφωνα με την Τέταρτη Τροπολογία, οι αστυνομικοί πρέπει να αναπτύξουν μια ατομική υποψία, να αποδείξουν εύλογους λόγους και στη συνέχεια να υποβάλουν αίτηση για ένταλμα έρευνας για τη συλλογή αποδεικτικών στοιχείων που σχετίζονται με ένα συγκεκριμένο άτομο ή έγκλημα.
Τα μαζικά συστήματα επιτήρησης ξεκινούν συλλέγοντας πληροφορίες για όλους.
Με αυτόν τον τρόπο, κάθε αθώο άτομο αντιμετωπίζεται ως πιθανός ύποπτος, του οποίου οι κινήσεις πρέπει να καταγράφονται σε περίπτωση που η κυβέρνηση αποφασίσει ποτέ ότι είναι σχετικές.
Αυτή η ευθύνη προκαλείται από έναν αλγόριθμο.
Είναι επίσης η ίδια συνταγματική αντιστροφή που διέπει τις εντολές περί γεωγραφικού περιορισμού, οι οποίες επιτρέπουν στην αστυνομία να ζητά πληροφορίες σχετικά με οποιοδήποτε κινητό τηλέφωνο που βρισκόταν κοντά σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία σε μια δεδομένη χρονική στιγμή.
Η πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ στην υπόθεση Chatrie κατά Ηνωμένων Πολιτειών θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι ο συνταγματικός έλεγχος αρχίζει επιτέλους να καλύπτει το επίπεδο του κράτους επιτήρησης.
Η υπόθεση αφορούσε μια εντολή γεωγραφικού περιορισμού που χρησιμοποιήθηκε για την απόκτηση δεδομένων τοποθεσίας της Google από κινητά τηλέφωνα κοντά στον τόπο μιας ληστείας. Αντί να ξεκινήσει με έναν ταυτοποιημένο ύποπτο, η αστυνομία ζήτησε πληροφορίες για συσκευές που τυχαίνει να βρίσκονται σε μια συγκεκριμένη περιοχή κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης περιόδου και στη συνέχεια εργάστηκε αντίστροφα για να εντοπίσει τους κατόχους.
Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η αστυνομία διεξάγει έρευνα κατά την έννοια της Τέταρτης Τροποποίησης όταν ζητά το ιστορικό τοποθεσίας ενός κινητού τηλεφώνου από μια εταιρεία τεχνολογίας.
Αυτό το συμπέρασμα είναι σημαντικό.
Απορρίπτει το ολοένα και πιο συνηθισμένο επιχείρημα της κυβέρνησης ότι τα προσωπικά δεδομένα χάνουν την συνταγματική τους προστασία αποκλειστικά και μόνο επειδή μια ιδιωτική εταιρεία τα έχει συλλέξει, αποθηκεύσει ή αναλύσει.
Το Δικαστήριο δεν αποφάνθηκε σχετικά με τις κάμερες Flock ή τις αυτοματοποιημένες βάσεις δεδομένων πινακίδων κυκλοφορίας. Ούτε αποφάσισε ότι κάθε αίτημα για γεωγραφικό περιορισμό είναι εξ ορισμού αντισυνταγματικό. Οι δικαστές άφησαν στο Τέταρτο Περιφερειακό Δικαστήριο να καθορίσει εάν το ένταλμα έρευνας πληρούσε τις απαιτήσεις της Τέταρτης Τροποποίησης περί πιθανής αιτίας και ακρίβειας σε κάθε στάδιο της έρευνας.
Παρ ‘όλα αυτά, η συνταγματική αρχή που διέπει την απόφαση Chatrie εκτείνεται πολύ περισσότερο από τα κινητά τηλέφωνα.
Η κυβέρνηση δεν πρέπει να είναι σε θέση να παρακάμψει την Τέταρτη Τροπολογία αναθέτοντας τη μαζική παρακολούθηση σε ιδιωτικές εταιρείες τεχνολογίας.
Δεν θα πρέπει να έχει σημασία αν τα δεδομένα τοποθεσίας προέρχονται από την Google, το Flock, έναν πάροχο κινητής τηλεφωνίας, έναν μεσίτη δεδομένων ή ένα διασυνδεδεμένο δίκτυο ιδιωτικών καμερών.
Μια λεπτομερής καταγραφή των κινήσεων κάποιου γίνεται εξίσου αποκαλυπτική επειδή παρακολουθεί ένα όχημα αντί για ένα τηλέφωνο. Μέσω του Flock, η κυβέρνηση μπορεί να μην πετύχει αυτό που δεν θα μπορούσε να πετύχει συνταγματικά αναπτύσσοντας αστυνομικούς για να παρακολουθούν εκατομμύρια Αμερικανούς όπου κι αν οδηγούν.
Το Flock θα μπορούσε κάλλιστα να σημαίνει μια ακόμη πιο ανησυχητική αντιστροφή της συνταγματικής αστυνόμευσης.
Οι αναζητήσεις μέσω γεωφράξεων συνήθως ξεκινούν με ένα συγκεκριμένο έγκλημα, τοποθεσία και χρονική περίοδο. Το Flock συλλέγει συνεχώς πληροφορίες για εκατομμύρια οχήματα πριν από την τέλεση ενός εγκλήματος και πριν κάποιος θεωρηθεί ύποπτος για παράβαση καθήκοντος.
Η αστυνομία μπορεί στη συνέχεια να εξετάσει αυτό το αποθηκευμένο ιστορικό και να ανακατασκευάσει τις κινήσεις ενός ατόμου.
Πρώτα έρχεται η παρατήρηση και μόνο μετά η υποψία.
Ένα ένταλμα έρευνας, εφόσον είναι απαραίτητο, μπορεί να εκδοθεί μόνο αφού η κυβέρνηση έχει ήδη δημιουργήσει τη βάση δεδομένων στην οποία επιθυμεί να πραγματοποιήσει αναζήτηση.
Ο Chatrie μπορεί να προσφέρει συνταγματικά επιχειρήματα για να αμφισβητήσει αυτήν τη ρύθμιση, αλλά καμία δικαστική απόφαση δεν θα καταργήσει τον μηχανισμό μαζικής παρακολούθησης.
Η τεχνολογία έχει ήδη ενσωματωθεί σε χιλιάδες κοινότητες.
Οι βάσεις δεδομένων ήδη συμπληρώνονται.
Οι υπηρεσίες είναι ήδη συνδεδεμένες.
Και οι εταιρείες που επωφελούνται από αυτήν την υποδομή θα αγωνιστούν για να τη διατηρήσουν.
Δυστυχώς, οι συνταγματικές εγγυήσεις σπάνια συμβαδίζουν με την αυξανόμενη επιθυμία της κυβέρνησης να διεξάγει επιτήρηση.
Οι κίνδυνοι δεν είναι πλέον θεωρητικοί.
Υπάρχουν αναφορές ότι τα δεδομένα του Flock έχουν χρησιμοποιηθεί σε έρευνες που απέχουν πολύ από τα σοβαρά βίαια εγκλήματα που συνήθως αναφέρονται για να δικαιολογήσουν αυτά τα συστήματα.
Αυτή είναι η αναπόφευκτη πορεία κάθε τεχνολογίας επιτήρησης. Αρχικά, εισάγεται ως μέτρο έκτακτης ανάγκης. Στη συνέχεια, δικαιολογείται ως μέσο στην καταπολέμηση του εγκλήματος. Στη συνέχεια, επεκτείνεται σε λιγότερο σοβαρά εγκλήματα. Στη συνέχεια, χρησιμοποιείται για διοικητική επιβολή, πολιτική παρακολούθηση, έρευνες για τη μετανάστευση και προσωπικούς σκοπούς.
Τελικά, γίνεται μέρος του υποκείμενου κυβερνητικού μηχανισμού – ένα μόνιμο κομμάτι της καθημερινής ζωής που δεν τραβάει πλέον την προσοχή επειδή όλοι έχουν συνηθίσει να παρακολουθούνται.
Έτσι λειτουργεί η λήξη των αποστολών.
Οι εξουσίες επιτήρησης που έχουν θεσπιστεί για τον εντοπισμό απαγωγέων και βίαιων εγκληματιών δεν περιορίζονται στους απαγωγείς και τους βίαιους εγκληματίες.
Οι βάσεις δεδομένων που έχουν αναπτυχθεί για την παρακολούθηση κλεμμένων οχημάτων δεν περιορίζονται σε κλεμμένα οχήματα.
Οι κυβερνητικές υπηρεσίες δεν μπορούν να αντισταθούν στον πειρασμό να χρησιμοποιήσουν όλη τη διαθέσιμη δύναμη, ειδικά όταν η χρήση αυτής της δύναμης είναι φθηνή, εύκολη και σε μεγάλο βαθμό κρυφή από το κοινό.
Ο κίνδυνος σφαλμάτων σε αυτήν την τεχνολογία την καθιστά ακόμη πιο επικίνδυνη.
Οι αναγνώστες πινακίδων κυκλοφορίας μπορούν να ερμηνεύσουν εσφαλμένα τις πινακίδες κυκλοφορίας, να χρησιμοποιήσουν ανακριβείς «καυτές λίστες» (λίστες καταζητούμενων οχημάτων) ή να συνδέσουν ένα αθώο όχημα με ένα έγκλημα. Μόλις το σύστημα εκδώσει μια ειδοποίηση, οι αστυνομικοί ενδέχεται να θεωρήσουν το αποτέλεσμα που δημιουργείται από τον υπολογιστή ως γεγονός.
Το άτομο που χρησιμοποιεί τη συσκευή μπορεί να παρασυρθεί, να περικυκλωθεί από ένοπλους αστυνομικούς, να του περαστούν χειροπέδες, να του γίνει σωματική έρευνα ή να συλληφθεί πριν κάποιος ανακαλύψει ότι η συσκευή περιείχε κάποιο ελάττωμα.
Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη. Αυτή είναι αυτοματοποιημένη υποψία.
Το Flock είναι μόνο ένα μέρος ενός συστήματος επιτήρησης που αποτελείται από κάμερες κουδουνιών, αναγνώριση προσώπου, drones, παρακολούθηση κινητών τηλεφώνων, βιομετρικές βάσεις δεδομένων και κέντρα εγκληματικότητας σε πραγματικό χρόνο.
Το αποτέλεσμα είναι η παρακολούθηση 360 μοιρών.
Κάποιος μπορεί να φύγει από ένα σπίτι που παρακολουθείται από ένα έξυπνο κουδούνι, να περάσει με το αυτοκίνητο από ένα δίκτυο συσκευών ανάγνωσης πινακίδων κυκλοφορίας, να μπει σε μια επιχείρηση εξοπλισμένη με αναγνώριση προσώπου, να έχει μαζί του ένα τηλέφωνο που μεταδίδει δεδομένα τοποθεσίας και να επιστρέψει σπίτι μέσω δρόμων που παρακολουθούνται από αστυνομικές κάμερες και ιδιωτικά συστήματα ασφαλείας.
Η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να παρακολουθεί φυσικά αυτό το άτομο ανά πάσα στιγμή, επειδή η υποδομή το κάνει αυτόματα.
Οι αλγόριθμοι ταξινομούν τις πληροφορίες. Οι βάσεις δεδομένων τις αποθηκεύουν. Οι ιδιωτικές εταιρείες βγάζουν χρήματα από αυτές. Οι κυβερνητικές υπηρεσίες αναζητούν τα δεδομένα.
Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η χώρα παραμένει μπλεγμένη σε μια ατελείωτη κομματική πολιτική διαμάχη.
Και τα δύο κόμματα έχουν συμβάλει στο κράτος επιτήρησης. Και τα δύο κόμματα το έχουν επεκτείνει. Και τα δύο κόμματα έχουν εκμεταλλευτεί τον φόβο για να πείσουν το κοινό ότι η ελευθερία πρέπει να θυσιαστεί για την ασφάλεια.
Οι στόχοι μπορούν να αλλάξουν ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στην εξουσία, αλλά ο μηχανισμός παραμένει ο ίδιος.
Μόλις η υποδομή είναι έτοιμη, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα χρησιμοποιηθεί μόνο εναντίον ατόμων που δεν σας αρέσουν ή με τα οποία διαφωνείτε πολιτικά.
Αυτό είναι το μάθημα που οι Αμερικανοί αρνούνται να μάθουν ξανά και ξανά.
Ένα μέσο επιτήρησης που έχει αναπτυχθεί από μια κυβέρνηση θα υιοθετηθεί από την επόμενη. Μια βάση δεδομένων που έχει συσταθεί για έναν σκοπό αναπόφευκτα θα χρησιμοποιηθεί για έναν άλλο. Ένα σύστημα που έχει συσταθεί για την παρακολούθηση «αυτών» τελικά θα αναπτυχθεί εναντίον «εμάς».
Οι κοινότητες σε όλη τη χώρα αρχίζουν επιτέλους να αναγνωρίζουν τον κίνδυνο.
Ορισμένες πόλεις έχουν τερματίσει τις συμβάσεις τους με το Flock ή αρνήθηκαν να τις ανανεώσουν. Άλλες πόλεις έχουν αναστείλει την εφαρμογή τους ή έχουν απαιτήσει αυστηρότερους περιορισμούς όσον αφορά την κοινοποίηση, τη διατήρηση και την πρόσβαση σε δεδομένα από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Αυτή η αντίσταση ήταν απαραίτητη εδώ και πολύ καιρό.
Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να αποσπαστούμε τόσο πολύ την προσοχή μας από το πολιτικό θέατρο που να παραβλέπουμε τη δομή της τυραννίας που χτίζεται γύρω μας.
Το κράτος επιτήρησης δεν ενδιαφέρεται για το ποιο κόμμα υποστηρίζετε. Δεν έχει σημασία για αυτό ποιον ψηφίσατε.
Δεν έχει σημασία αν νομίζεις ότι δεν έχεις τίποτα να κρύψεις.
Οι κάμερες παρακολουθούν τα πάντα. Οι βάσεις δεδομένων αυξάνονται. Τα δίκτυα συνδέονται.
… αν δεν παρέμβουμε τώρα, σύντομα μπορεί να μην υπάρχει πουθενά που να μπορούμε να πάμε χωρίς η κυβέρνηση να γνωρίζει ακριβώς πού έχουμε βρεθεί.
