Το όνομα του Κυρίου «ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ» συμπυκνώνει πολλές ή μάλλον πολλαπλές στοιβάδες νοήματος πρωταρχικού Θείου Φωτός.
Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης και των Ιερών ακολουθιών ξεχειλίζουν από το Θεανθρώπινο περιεχόμενο του ονόματός Του. Όσο μικρό και αν φαίνεται το όνομα, διατηρεί στο ακέραιο τις νοηματικές του Θείες δυνάμεις, που χαρίζουν στον πιστό (όταν το επικαλείται) προνομιακό είδος συνείδησης, ως αποτέλεσμα της ένσαρκης οικονομίας Του.
Ενσωματώνει (το όνομά Του) κατά φυσικό τρόπο και ενθουσιωδώς το Μυστικό όραμα (=πραγματικότητα) της Βασιλείας Του.
Εμφανής η σημασία του Ονόματός Του στη Γραφή, όπως: «ού εισί δύο ή τρείς συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμί εν μέσω αυτών» (Ματθ. ιη΄, 20).
Σε προσωπική συζήτηση η χρήση του σε απλή καθομιλούμενη γλώσσα είναι (ως γνωστό): «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».
Αυτή η επίκληση, πολύπλοκα υφασμένη με το έργο του, ελκύει τη θεία χάρη και σε αποστασιοποιεί από τους δαίμονες, τους χειρώνακτες αυτούς εργάτες της αμαρτίας. Σ’ όλο το Σύμπαν, σ’ όλους τους κόσμους, δεν υπάρχει κενό ισχύος του Χριστού.
Το νέο στάδιο ισχύος του Χριστού (ως γνωστό) είναι η Εκκλησία Του, όπου φανερώνονται και βαθύτερες δυνάμεις απ’ ότι στο χώρο της Κτιστής πραγματικότητας.
Τη σημασία της Εκκλησίας έχουν αποτιμήσει-αναλύσει μεγάλες Πατερικές μορφές, στο χώρο των οποίων (διδασκαλία τους) έχει θεμελιωθεί η ορθή ερμηνεία του χαρακτηρισμού του Απ. Παύλου ως: «Σώμα Χριστού» ή «μυστικό Σώμα Χριστού». Ο Βασίλειος Γ. Μπιλάλης έχει τονίσει: «Ούτε λοιπόν μόνο θεία ούτε μόνο ανθρώπινη, αλλά αχώριστα και πάντοτε θεανθρώπινη είναι η φύση και η ουσία της Εκκλησίας».
Τα μικρά καθημερινά βήματα Μετανοίας μέσα στην Εκκλησία, οικοδομούν την πραγμάτωση του νοήματος της ζωής, της εν Χριστώ ζωής, της αληθινής δηλ. ζωής!
Ο Χριστός ενσταλάζει νόημα και ζωτικότητα στην ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από τις εντολές Του και τα Μυστήρια.
Χωρίς Χριστό ο άνθρωπος αποβαίνει αποφορτισμένη μπαταρία∙ «όνομα έχεις ότι ζεις και νεκρός ει» (Αποκ. κεφ. 3 στ.1), βεβαιώνει ο Κύριος στην Αποκάλυψη.
Όπως στο εσωτερικό της ύλης εντοπίζουμε σύνθετο δίκτυο σχέσεων-αλληλεπίδρασης των δομικών στοιχείων της, έτσι και στην πνευματική εν Χριστώ ζωή υπάρχει δίκτυο σχέσεων-αρετών μεταξύ πνευματικών και υλικών δυνάμεων του πιστού.
Ποτέ κανείς (μη νομίσει) ότι είναι μόνος· τον παρακολουθεί και ενισχύει (διαρκώς) ο πιο πολύτιμος φίλος του, που είναι ο Χριστός. Αρκεί ο πιστός να το επιδιώκει. Στην πνευματική διαδικασία της Μετανοίας, πάντοτε προηγείται η Πίστις και η Ομολογία της, εν λόγω και εν έργω. Οι εκδοχές της πρακτικής Ασκήσεως (προσευχή, υπακοή, νηστεία κλπ) δεν τερματίζουν το νόημα-αίτημα της Ορθόδοξης πνευματικότητας. Χρειάζεται η Ομολογία και το Εκκλησιαστικό βίωμα∙ δηλ. τα προβλήματα της Εκκλησίας είναι και δικά μας προβλήματα. Τα προβλήματα μέσα στην εκκλησία έχουν απόλυτη εξάρτηση και από το επίπεδο της πρακτικής εν Χριστώ αρετής μας.
Όποιος ασχολείται (πχ) μόνο με την προσευχή και «κλείνει» τα μάτια του μπροστά στην αίρεση που ταλαιπωρεί σήμερα την εκκλησία, μπροστά στον οικουμενισμό, αυτή η ψυχή λειτουργεί – δυστυχώς – εγωιστικά.
Ο «σύγχρονος πιστός», προϊόν επιδράσεως του Αστισμού, του οικουμενισμού και του φρονήματος του κόσμου, καταπιάνεται περιστασιακά (είναι αλήθεια) με το «φύσει» δίκαιο των πολλών πιο πολύ και με το ατομικό του συμφέρον. Ποτέ δεν αδιαφορεί όταν θίγεται προσωπικά, συνθέτει δικαιολογίες (φοβικές) όταν το έλλογο εκκλησιαστικό εγώ (συνείδηση) του καλεί σε αγώνες για την Ορθή πίστη. Στο σταυροδρόμι αυτό επικαλείται τους «αρμόδιους» επισκόπους, τον πνευματικό, που σήμερα πλεονάζουν οικουμενιστικά. Την σοβαρότερη, εγκυρότερη, γνώση των Πατέρων την αγνοούν, αρκούμενοι σε εξωτερικές προσεγγίσεις.
Παράδειγμα η μη (γενική) αντίδραση με γνώμονα τον ΙΕ΄Κανόνα της ΑΒ Συνόδου, του πληρώματος έναντι της «συνόδου» στην Κρήτη (2016).
Η στάση του Ορθοδόξου πληρώματος απέδειξε ότι δεν ήταν διατεθειμένο (πλην εξαιρέσεων) για ισχυρές πράξεις ηρωισμού, για επίπονη αναρρίχηση εκεί που καλούν οι Ι. Κανόνες σε καιρό αιρέσεως.
1ο Σχόλιο: Ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης, ως φορέας Ομολογιακής αγωνιστικής αντίληψης. Όταν άκουγα τον Επίσκοπο Αυγουστίνο Καντιώτη, αισθανόμουν καταιγισμό πνευματικών Αγιογραφικών και Πατερικών διδασκαλιών.
Στις 4-10-87, στην Αθήνα, στην αίθουσα του «ΣΤΑΥΡΟΥ», τόνισε: «το θέμα της Εκκλησίας είναι προσωπικόν».
Η γενναιότητά του, ήταν στοιχείο ταυτόσημο με την Πατερική αρετή. Πάνω από το μηδενισμό και τον ευδαιμονισμό των ημερών μας, στέκουν τα παραδείγματα Αγίων μορφών της Εκκλησίας μας, όπως του π. Αυγουστίνου, ενώ το Άγιο Όρος και οι περισσότερες Ι. Μονές σιωπούν.
Η Εκκλησία του Χριστού και προ της διατυπώσεως σχετικών Ιερών Κανόνων, αντιμετώπιζε τις αιρέσεις με βάση την Αγία Γραφή και του παραδείγματος (γνησίων) αγίων παιδιών της. Τονίζει ο Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης:
Α) «Παραγγελίαν γάρ έχομεν εξ αυτού του Αποστόλου εάν τις δογματίζη ή προστάσση ποιείν ημάς, παρ’ ο παρελάβομεν, παρ’ ό οι κανόνες των κατά καιρούς Συνόδων καθολικών τε και τοπικών ορίζουσιν, απαράδεκτον αυτόν έχει και μηδέ λογίζεσθαι αυτόν εν κλήρω αγίων» (P.G. 99, 988A).
Β) «Ώστε ότε περί πίστεως ο λόγος, ουκ έστιν ειπείν: Εγώ τις ειμί; Ιερεύς; αλλ’ ουδαμού. Άρχων, και ουδούτως. Στρατιώτης; και πού; Γεωργός; και ουδ’ αυτό τούτο. Πένης, μόνον την εφήμερον τροφήν ποριζόμενος. Ουδείς μοι λόγος και φροντίς περί του προκειμένου. Ουά, οι λίθοι κράζουσι και σύ σιωπάς και άφροντις;» (P.G. 99, 1321 B).
Με κάθε τρόπο οι Πατέρες μας, άνευ όρων και ορίων, τόνισαν: «πάντες υπάρχομεν εν ευθύνη και πάντες θα λογοδοτήσωμεν δια τυχόν ολιγωρίαν και αμέλειαν…» (τέλος σχολίου)
Όσοι πλειοδοτούν σε ψευδενωτικά συνθήματα, «εισάγουν» στο νόημα της ιεροκανονικής αγωνιστικής ομολογίας, ως δήθεν ευλαβή ανάλυση, το σχίσμα.
Ενώ η Ομολογία (ΙΕ΄ κανόνας) υπάρχει στον ευλογημένο κύκλο του Ιερού Πηδαλίου, παρ’ όλα αυτά οι οικουμενιστές τον προβάλλουν ως ατίθασες λέξεις.
Το Ιερό Πηδάλιο είναι η εκκλησιολογική μεζούρα που ελέγχει τις διαβρωτικές επιρροές των οικουμενιστών στο ορθόδοξο πλήρωμα.
Όσοι χρησιμοποιούν την πατερική ορολογία, τον ΙΕ Κανόνα, διατρέχουν τον κίνδυνο να τους χαρακτηρίσουν ως σχισματικούς κατ’ αναλογία προς τη λέξη λαϊκιστές.
Η καθημερινή ρητορεία των οικουμενιστών επισκόπων περί «ενότητας, και «υπακοής» στην οικουμενιστική διοίκηση της Εκκλησίας, είναι αίτημα επικοινωνίας, που αναδύεται από την περιφρόνησή τους στην Πρωτοδευτέρα Σύνοδο επί Μ. Φωτίου.
Οι Πατέρες απαντούν στις αιρέσεις και στον οικουμενισμό χωρίς να βγαίνουν από την Εκκλησία.
2ο Σχόλιο: Το αίτημα των οικουμενιστών περί «ενότητας» μέσα στην Εκκλησία είναι αναμεμιγμένο με αιρετικά δόγματα, που τα διαβάζουμε στις αποφάσεις και συνεδριάσεις του Π.Σ.Ε. Τα κύματα της αιρέσεως πολλά και βράχοι ολίγοι. «Πορθείται σύνολος η των Πατέρων διδασκαλία και τα περί την πίστιν ναυάγια πυκνά, σιγά των ευσεβούντων τα στόματα» (Μ. Βασίλειος – Επιστ. 92).
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
