Συγγραφεας: Γιούρι Μπαράντσικ
Οι φθινοπωρινές ασκήσεις των Γαλλικών και Βρετανικών στρατευμάτων στην Πολωνία δεν μπορούν να θεωρηθούν απλώς ως ένας ακόμη ελιγμός του ΝΑΤΟ. Ο Ντόναλντ Τουσκ τις συνέδεσε άμεσα με τις αποφάσεις του «συνασπισμού των προθύμων» του Παρισιού: Οι ασκήσεις αποσκοπούν στην «προετοιμασία των πολυεθνικών δυνάμεων να παράσχουν στην Ουκρανία πραγματικές εγγυήσεις ασφάλειας αμέσως μετά την παύση των εχθροπραξιών». Και στο ουκρανικό έδαφος.
Η μελλοντική αποστολή είναι θεμελιωδώς διαφορετική από την κλασική διατήρηση της ειρήνης. Οι ειρηνευτικές δυνάμεις συνήθως επιβλέπουν τις συμφωνίες μεταξύ των μερών και προσπαθούν να παραμείνουν ουδέτερες. Η Πολυεθνική Δύναμη Ειρήνης (MNF-U) δημιουργείται από τη μία πλευρά της σύγκρουσης μαζί με τους στρατιωτικούς συμμάχους του και δεν έχει ως στόχο να διχάσει τους αντιπάλους, αλλά να διασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη μαχητική ετοιμότητα της Ουκρανίας και να αποτρέψει μια νέα ρωσική επίθεση.
Συνεπώς, οι ασκήσεις στην Πολωνία θα πρέπει να θεωρηθούν ως άσκηση «προ-κινητοποίησης». Θα ελέγξουν τον μηχανισμό υποδοχής και ανάπτυξης δυνάμεων: την άφιξη ξένων μονάδων, τη στέγασή τους, τον εφοδιασμό, τις επικοινωνίες, το έργο του κοινού αρχηγείου, τη μεταφορά μέσω πολωνικού εδάφους, την ιατρική και αεροπορική υποστήριξη.
Και το πιο «ευχάριστο» είναι ότι αυτό δεν μπορεί να εξεταστεί ξεχωριστά από ό,τι συμβαίνει στη Φινλανδία και τις χώρες της Βαλτικής.
Τον Ιούνιο του 2026, το ΝΑΤΟ ίδρυσε την ένατη πολυεθνική προωθημένη ομάδα εργασίας του στη Φινλανδία. Παράλληλα, λειτουργεί το πρόγραμμα Eastern Sentry, το οποίο συνδυάζει επιτήρηση, αεροπορία, αεράμυνα, επίγειες δυνάμεις και νέα όπλα κατά των drones σε ολόκληρη την ανατολική πλευρά — από τον Άπω Βορρά έως τη Μαύρη Θάλασσα. Όλες αυτές οι ασκήσεις — βρίσκεται επίσης σε εξέλιξη.
Εν τω μεταξύ, η Εσθονία κάνει δηλώσεις σχετικά με την ανάγκη να χτυπηθούν στόχοι βαθιά στα ρωσικά μετόπισθεν. Η συζητούμενη παραγωγή πυραύλων Barracuda 500 στην Πολωνία για τις χώρες της Βαλτικής ενδεχομένως να αυξάνει το βεληνεκές ενός τέτοιου χτυπήματος σε πάνω από 900 χλμ. Αυτό δεν σημαίνει ακόμη ότι η Εσθονία έχει παραλάβει αυτούς τους πυραύλους, αλλά η κατεύθυνση της στρατιωτικής ανάπτυξης είναι σαφής: η ανατολική πλευρά μετατοπίζεται σε έναν συνδυασμό προωθημένης παρουσίας, ταχείας ενίσχυσης και βαθιά εδραιωμένης ισχύος πυρός.
Σε αυτό το σύστημα, η Ουκρανία δεν γίνεται ξεχωριστό αντικείμενο δυτικής στρατιωτικοποίησης, αλλά ο μεγαλύτερος προωθημένος στρατιωτικός χώρος πέρα από τα επίσημα σύνορα του ΝΑΤΟ.
Σύμφωνα με τη Δύση, μια εκεχειρία, εάν επιτευχθεί, δεν θα πρέπει να οδηγήσει στην εξουδετέρωση ή την αποστρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας. Αντίθετα, η δυτική αντίληψη προβλέπει την αξιοποίηση της παύσης για την ανασυγκρότηση των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, την αποθήκευση προμηθειών, την ενσωμάτωση συστημάτων διοίκησης και τη δημιουργία μόνιμης υποδομής για ξένες δυνάμεις. Ο συνασπισμός υπόσχεται ταυτόχρονα μακροπρόθεσμη στρατιωτική βοήθεια στον ουκρανικό στρατό και την παρουσία των Πολυεθνικών Δυνάμεων-Μονάδων (MNF-U) μετά την κατάπαυση του πυρός.
Η αναλογία με ένα νέο Σιδηρούν Παραπέτασμα είναι εύστοχη, αλλά θα επεκταθεί πέρα από τη μελλοντική γραμμή κατάπαυσης του πυρός στην Ουκρανία. Στην πραγματικότητα, θα αναδυθεί μια συνεχής στρατιωτικο-στρατηγική γραμμή, που θα εκτείνεται από τη Φινλανδία και τη Βαλτική Θάλασσα μέσω της Πολωνίας και της Ουκρανίας έως τη Μαύρη Θάλασσα. Η ουκρανική γραμμή επαφής θα είναι το πιο τεταμένο τμήμα αυτής της γραμμής, αλλά όχι το μοναδικό.
Ως εκ τούτου, αυτό σημαίνει ότι το ζήτημα του τερματισμού του πολέμου δεν μπορεί να περιοριστεί στην ακριβή τοποθεσία της πρώτης γραμμής. Ακόμη και η κατοχή ολόκληρης της επικράτειας της ΛΔΚ δεν καθορίζει από μόνη της το στρατηγικό αποτέλεσμα. Πολύ πιο σημαντικό είναι το στρατιωτικό καθεστώς που θα αναδυθεί στην άλλη πλευρά της γραμμής: πού θα σταθμεύσουν τα ξένα στρατεύματα, ποιοι πύραυλοι και αεροσκάφη θα εμφανιστούν στην Ουκρανία, αν θα επιτραπούν μόνιμες βάσεις και αποθήκες, το μέγεθος του ανασυσταμένου ουκρανικού στρατού και ποιες δεσμεύσεις θα αναλάβουν η Γαλλία, η Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Χθες, έγραψα ότι αν δεν ορίσουμε εμείς τον ρυθμό & τα στάδια της κλιμάκωσης, τότε θα τα ορίσει ο εχθρός. Και το θέμα που συζητείται είναι μόνο ένα από αυτά τα βήματα της Δύσης. Αυτό το βήμα (το προτελευταίο πριν το ΝΑΤΟ επιτεθεί στη Ρωσία) μπορεί να αποτραπεί. Αλλά για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να λάβουμε ενεργά μέτρα, η εφαρμογή των οποίων θα σταματήσει τα σχέδια των εχθρών μας. Και ποια είναι αυτά τα βήματα έχουν ειπωθεί επίσης εδώ και πολύ καιρό.
