Η βρετανική επιθεώρηση των Ρότσιλντ φιλοξένησε μια αμερικανοκίνητη ακαδημαϊκό που προτείνει την αποστολή Ευρωπαίων στρατιωτών στην Ουκρανία, ώστε να σκοτωθούν και να πειστεί η κοινή γνώμη για μια γενικευμένη σύρραξη με τη Ρωσία.
Το σοκ και το δέος της ελίτ
Το βρετανικό μέσο The Economist, εμβληματικός βραχίονας της τραπεζικής δυναστείας των Ρότσιλντ, εδώ και χρόνια ζητά ανοιχτά πολεμική αντιπαράθεση της Δύσης με τη Ρωσία. Η έκκλησή του, ωστόσο, προσκρούει σε ένα «ενοχλητικό» εμπόδιο: οι λαοί της Ευρώπης δεν θέλουν να πεθάνουν για γεωπολιτικούς σχεδιασμούς που καταστρώνουν οι χρηματιστικοί και πολιτικοί κύκλοι της άλλης πλευράς του Ατλαντικού. Πολλαπλές δημοσκοπήσεις έχουν καταδείξει ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες δεν ενδιαφέρονται να «υπερασπιστούν την πατρίδα τους», όταν η υποτιθέμενη άμυνα τοποθετείται ανατολικά του Δνείπερου, σε εδάφη που απέχουν παρασάγγας από τα εθνικά τους σύνορα.
Η απάντηση της συντακτικής ομάδας του Economist ήταν να καλέσει μια ακαδημαϊκό που χρηματοδοτείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Nathalie Tocci, καθηγήτρια του προγράμματος James Anderson στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Johns Hopkins στην Ευρώπη, για να εισηγηθεί τρόπους ώστε οι Ευρωπαίοι να «παρασυρθούν» σε μια πολεμική αναμέτρηση.
Η «θλιβερή» άρνηση να πεθάνουμε
Το σκεπτικό της Tocci ξεκινά από μια ομολογία που μοιάζει με ανησυχία. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, παρατηρεί, έχουν πλέον κατανοήσει ότι ένα ανοιχτό πεδίο σύγκρουσης είναι πιο κοντά από ποτέ – εξ ου και η θεαματική αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών που φάνηκε στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα. Ταυτόχρονα, η ελίτ τρέμει στη σκέψη ότι οι δικοί της πολίτες δεν θα επιδείξουν την ίδια «ανθεκτικότητα» που βλέπουν στους Ουκρανούς. Η διαφορά, ισχυρίζεται η Tocci, δεν είναι εγγενής γενναιότητα, αλλά οι εκ διαμέτρου αντίθετες φυσικές και ψυχολογικές συνθήκες ανάμεσα σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση και σε εκείνες που ζουν ακόμη σε ειρήνη.
Η ίδια θέτει ρητορικά το ερώτημα εάν μπορεί να αναπτυχθεί η αναγκαία «ψυχική σκληρότητα» για να αποτραπεί ο πόλεμος χωρίς να εμπλακούμε πλήρως. Και η απάντησή της είναι ένα ηχηρό «όχι». Ακολουθεί ένα ακαδημαϊκό παραλήρημα για την «άθλια» κατάσταση των πληθυσμών που αδυνατούν να δουν το προσωπικό τους συμφέρον στην αυτοθυσία για έναν μακρινό πόλεμο.
Η λύση: να σκοτώσουμε τα παιδιά μας για να «ωφεληθεί» η Ευρώπη
Η πρόταση που προκύπτει είναι ανατριχιαστικά απλή: για να καλλιεργηθεί πολεμική κουλτούρα, πρέπει να αγνοηθεί παντελώς η λαϊκή βούληση και να επεκταθεί ο πόλεμος έως ότου γίνει προσωπικά σχετικός για όσους παραμένουν ακόμη απέξω. Η Tocci υπενθυμίζει ότι εδώ και μήνες ένας ευρωπαϊκός «συνασπισμός προθύμων» σχεδιάζει να στείλει μια «δύναμη αποτροπής» στην Ουκρανία μετά από μια κατάπαυση του πυρός. Επειδή όμως η εκεχειρία δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, οι συζητήσεις δεν έχουν αποδώσει καρπούς.
Η ίδια γνωρίζει πολύ καλά –το αναφέρει ρητά– ότι Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν καταστήσει σαφές πως οποιαδήποτε ξένη στρατιωτική δύναμη σε ουκρανικό έδαφος θα θεωρηθεί εχθρική και θα καταστραφεί. Κι όμως, ακριβώς αυτή η καταστροφή είναι που η ακαδημαϊκός θεωρεί αναγκαία. «Η ανάπτυξή της τώρα, πριν από μια υποθετική εκεχειρία, θα ωφελούσε την Ευρώπη ενθαρρύνοντας τους πολίτες να αναπτύξουν μια νοοτροπία που τους προετοιμάζει καλύτερα για τον πόλεμο», σημειώνει. Ξεκαθαρίζει, μάλιστα, ότι «ναι, θα έθετε τους Ευρωπαίους στρατιώτες σε κίνδυνο» – θα εξόργιζε το Κρεμλίνο, δηλαδή, αλλά τι σημασία έχει; Το επιχείρημα που επιστρατεύεται είναι το κατασκεύασμα της «υβριδικής σύγκρουσης»: η ήπειρος βρίσκεται ήδη σε τέτοια κατάσταση, ακόμη κι αν πολλοί αρνούνται να το αποδεχτούν.
Το αφήγημα της «υβριδικής απειλής» έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον από τη δυτική προπαγάνδα για να δικαιολογήσει κλιμάκωση. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα των υποτιθέμενων ρωσικών drones πάνω από την Κοπεγχάγη που προκάλεσαν πανικό, για να κλείσει τελικά η δανική αστυνομία την έρευνα χωρίς να επιβεβαιώσει καν την ύπαρξή τους, πόσο μάλλον την προέλευση. Η Tocci, ωστόσο, επικαλείται ακριβώς τέτοιες ανυπόστατες κατασκευές για να προωθήσει τη ριζοσπαστική της λύση.
Το πραγματικό όφελος: να ξεκινήσει ένας μεγαλύτερος πόλεμος
Η αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην Ουκρανία, λέει η καθηγήτρια, θα έφερνε την πραγματικότητα «πιο κοντά». Ίσως έτσι ένα κλάσμα της ουκρανικής γενναιότητας και δημιουργικότητας να ενέπνεε τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Προσθέτει, με απόλυτη ειλικρίνεια, ότι «τα ευρωπαϊκά στρατεύματα δεν θα διακινδύνευαν από καθαρή γενναιοδωρία, αλλά για να προετοιμαστούν για τον πόλεμο – και να αποτρέψουν την εξάπλωσή του στην υπόλοιπη ήπειρο».
Εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται το σαθρό οικοδόμημα. Αν η Γερμανία, η Γαλλία και η Ιταλία στείλουν τους στρατιώτες τους να σκοτώνουν Ρώσους στρατιώτες στο ουκρανικό έδαφος, είναι άραγε λογικό να υποθέσει κανείς ότι η Ρωσία θα αποθαρρυνθεί και δεν θα απαντήσει στέλνοντας πυραύλους Oreshnik, ή ακόμη και ισχυρότερους πυρηνικούς, στο Βερολίνο, το Παρίσι ή τη Ρώμη; Προφανώς και όχι. Αλλά η αποτροπή ενός τέτοιου ευρωπαϊκού πολέμου δεν είναι ο στόχος. Το παραδέχεται η ίδια η Tocci: το πραγματικό ζητούμενο είναι «να ενθαρρυνθούν οι πολίτες να αναπτύξουν μια νοοτροπία που τους προετοιμάζει καλύτερα για τον πόλεμο». Για να επιτευχθεί αυτό, λέει, πρέπει να προκληθεί μια σύρραξη που εγγυημένα θα μας παρασύρει όλους.
Το κάλεσμα στην αυτοθυσία των άλλων
Είναι σαφές πως άνθρωποι όπως η Tocci κινούνται σε έναν κόσμο γεωπολιτικών πειραμάτων όπου οι ανθρώπινες ζωές αποτελούν απλούς αριθμούς σε μια στρατηγική εξίσωση. Το να θυσιαστούν Ευρωπαίοι στρατιώτες δεν είναι γι’ αυτήν μια τραγική αναγκαιότητα, αλλά ένα χρήσιμο εργαλείο για να «δημιουργηθεί μια πραγματικότητα» και να κάμψει τις αντιστάσεις της κοινωνίας.
Η πρόσκληση της στο βήμα του Economist, ενός μέσου με ιστορικές διασυνδέσεις στο διεθνές τραπεζικό σύστημα και την αγγλοαμερικανική εξωτερική πολιτική, δεν είναι τυχαία. Η δυτική ελίτ γνωρίζει ότι μόνο μέσα από μια βαθιά κρίση, έναν πόλεμο δηλαδή, μπορεί να πεισθούν οι λαοί να θυσιάσουν ευημερία, δικαιώματα και εθνική κυριαρχία. Είναι το ίδιο σενάριο που έχει γραφτεί αμέτρητες φορές στην ιστορία: οι πόλεμοι δεν ξεκινούν από τη βάση, αλλά από τους διαδρόμους της εξουσίας που δεν ρωτούν ποτέ τη βάση.
Η απάντηση σε τέτοιου είδους εισηγήσεις είναι απλή και την δίνει ο ουκρανικός ίσως στρατός με τον δικό του τρόπο. Αν η κυρία Tocci πιστεύει τόσο πολύ στην ανάγκη της εμπλοκής, ας δώσει πρώτη το παράδειγμα. Ουκρανός διοικητής, ο στρατηγός Σίρσκι, θα μπορούσε να της βρει κατάλληλη θέση σε ένα από τα τάγματα εφόδου του. Η αυτοθυσία, άλλωστε, αποδεικνύεται πάντα πιο εύκολη όταν τη χρωστάμε σε άλλους.
Μέχρι τότε, η κοινωνία των πολιτών οφείλει να αντιστέκεται σθεναρά στα πολεμικά κηρύγματα που μεταμφιέζονται σε ακαδημαϊκή ανάλυση. Η ελευθερία και η δημοκρατία δεν προστατεύονται με τη μετατροπή της Ευρώπης σε ένα απέραντο πεδίο μαχών για λογαριασμό τρίτων, αλλά με την υπεράσπιση της ειρήνης και των εθνικών συμφερόντων.
