Το άρθρο 154 του νέου Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Ν. 5314/2026) αν και δεν προβλέπει τη μόνιμη εγκατάσταση ή τον «εποικισμό» αλλοδαπών σε τοπικές κοινωνίες, αφορά αποκλειστικά τη λειτουργία του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών και Προσφύγων (Σ.Ε.Μ.Π.) στους Δήμους, ανοίγοντας τον δρόμο σε τρομερές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία μετά το 1834.
Έτσι ακριβώς έπεσε η UK στα χέρια των τουρλοκwληδων ‼️
ΦΡΙΞΤΕ ‼️(Διαβάστε υο post και δείτε το βίντεο)
👇
Με απλά λόγια αυτό δίνει πραγματική εξουσία σε λαθρομετανάστες μέσα στους Δήμους!!Δλδ
Στους Δήμους ( Αθήνα, Μυτιλήνη κλπ.)
επιτρέπεται να δημιουργηθούν Συμβούλια…— Μαρια Καλαντζη (@mariakalantze) July 19, 2026
Η σύσταση των Συμβουλίων Ένταξης Μεταναστών και Προσφύγων (ΣΕΜΠ), επίσημα στοχεύει στη δημιουργία ενός θεσμικού διαύλου επικοινωνίας και συμβουλευτικού οργάνου για την ενσωμάτωση.
Ωστόσο, όπως επισημαίνεται και στο άρθρο, η καθολική τους εφαρμογή σε όλους τους δήμους ανεξάρτητα από τις τοπικές ανάγκες εγείρει έντονο προβληματισμό για το εάν πρόκειται για ένα γραφειοκρατικό μέτρο χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα.
Αναλυτικότερα, η εφαρμογή και η κριτική γύρω από τη νέα διάταξη του άρθρου 154 εστιάζουν στα παρακάτω σημεία:
Τα Συμβούλια αυτά, διαφημίζονται ότι δήθεν αποσκοπούν στο να καταγράφουν τις ανάγκες των μεταναστών, να εισηγούνται δράσεις τοπικής ανάπτυξης και να προωθούν την κοινωνική συνοχή. Παράλληλα, λειτουργούν ως σύνδεσμος των κοινοτήτων αυτών με τις τοπικές αρχές.
Η κυριότερη ένσταση έγκειται στο γεγονός ότι ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης προβλέπει τη δυνατότητα σύστασής τους σε κάθε δήμο της χώρας. Σε δήμους όπου ο πληθυσμός μεταναστών είναι μηδαμινός, η διατήρηση ενός τέτοιου μόνιμου μηχανισμού θεωρείται από πολλούς περιττή και πολυέξοδη.
Ένα ακόμη σημείο κριτικής αποτελεί η διαδικασία συγκρότησης. Σε περιπτώσεις έλλειψης αναγνωρισμένων φορέων ή εκπροσώπων, η διάταξη επιτρέπει την επιλογή μελών ακόμη και με κλήρωση μεταξύ των διαμενόντων μεταναστών, μια πρακτική που αμφισβητείται ως προς την αποτελεσματικότητα και τη νομιμοποίησή της.
Ταυτόχρονα, το μέτρο έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και από φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Συγκεκριμένα, Συμβούλια Ένταξης Μεταναστών και Προσφύγων από μεγάλους δήμους (όπως της Αθήνας, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης), καθώς και κόμματα της αντιπολίτευσης (π.χ. ΠΑΣΟΚ), έχουν εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις, ζητώντας αναθεώρηση ή και απόσυρση συγκεκριμένων ρυθμίσεων για τη δομή και λειτουργία των οργάνων αυτών.
Οι δήμοι υπολειτουργούν ελλείψει μηχανικών, κοινωνικών λειτουργών και διοικητικών υπαλλήλων. Αντί για προσλήψεις, προστίθενται επιτροπές που παράγουν απλώς ετήσιες εκθέσεις.
Τίθεται τελικά το ερώτημα εάν υπήρξε ανάγκη, σχετική μελέτη ή αίτημα της ΚΕΔΕ για την προσθήκη νέων συμβουλίων, αφήνοντας να εννοηθεί ότι πρόκειται για κυβερνητική επιλογή που υπαγορεύεται από ιδεολογικές ή πολιτικές σκοπιμότητες και όχι για την επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας.
Ορισμένες κοινωνικές και πολιτικές ομάδες εκφράζουν φόβους για ενδεχόμενη αλλοίωση της τοπικής κοινωνικής συνοχής, υποστηρίζοντας ότι η ένταξη των αλλοδαπών πολιτών ενδέχεται να αλλάξει τον χαρακτήρα των τοπικών κοινωνιών.
Η αθρόα και ανεξέλεγκτη, κατά περιόδους, εισβολή χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων θεωρείται ότι αλλοιώνει τον θρησκευτικό και πολιτισμικό χαρακτήρα συγκεκριμένων περιοχών, ιδίως στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και στα αστικά κέντρα.
Εντοπίζονται ανησυχίες σχετικά με την αδυναμία αφομοίωσης (integration) μεγάλου αριθμού αλλοδαπών πολιτών και την ενσωμάτωσή τους στις ελληνοχριστιανικές παραδόσεις.
Επ´σιης κρούεται ο κώδωνος του κινδύνου για κοινωνικές τριβές και αλλαγή του κοινωνικού ιστού, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει τους απαραίτητους μηχανισμούς ούτε την οικονομική υποδομή για την ομαλή ενσωμάτωσή τους.
Όλα αυτά το μόνο που θα φέρουν θα είναι διχασμό στην ελληνική κοινωνία και νέα προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα, προκαλώντας εντάσεις και διενέξεις που δεν θα υπήρχαν αν δεν είχε περάσει ο νόμος αυτός.
