Λαϊκή Ρήση: «Ν’ Απλώνεις τα Πόδια σου μέχρι Εκεί που Φτάνει το Πάπλωμα σου»
4 Αυγούστου 2026
Γράφει ο Αντρέας Μαρτσιλιάνο
Ο Νικολάι Λιλίν είναι πολιτικός αναλυτής και πολεμιστής που παρακολουθεί με εξαιρετική προσοχή την πραγματικότητα που τον περιβάλλει. Και μιλάει γι’ αυτήν χωρίς πολλές προσποιήσεις, χωρίς, ας πούμε, διπλωματικές περιστροφές.
Και ο Λίλιν τώρα, μας λέει ότι το πάπλωμα της Αμερικής έχει γίνει πολύ κοντό, δεν φτάνει πια να σκεπάσει την αρίδα του Τραμπ. Πολύ κοντό για τις μεγάλες φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον.
Και στην πραγματικότητα, δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει μαζί του, και να του δώσει δίκιο.
Ο Τραμπ παρασύρθηκε από τον Νετανιάχου στην ανοιχτή σύγκρουση με το Ιράν. Για ποιους λόγους είναι δύσκολο να εξηγηθούν, και τελικά περιττό, να τους πούμε.
Πάντως, προφανώς πίστευε ότι θα ήταν μια εύκολη υπόθεση, η καταστροφή του Ιράν. Νόμιζε ότι μια αιφνιδιαστική επιδρομή, θα έλυνε το ζήτημα σε λίγες μέρες.
Δεν ήρθαν έτσι τα πράγματα, όπως τα υπολόγιζε. Και ο τρόπος που εξελίσσονται τα πράγματα είναι πλέον ξεκάθαρος σε όλους.
Το Ιράν είναι πολύ σκληρό & πολύ μεγάλο κόκαλο για να το ροκανίσει κανείς. Και οι ΗΠΑ έχουν σπαταλήσει, και συνεχίζουν να σπαταλούν, τεράστιους πόρους χωρίς να καταφέρνουν να βγάλουν άκρη. Απέτυχαν.
Πόροι κυρίως στρατιωτικοί. Διότι είναι προφανής η δυσκολία της Ουάσιγκτον να διατηρήσει υπό έλεγχο και σε ασφάλεια τις βάσεις της στην περιοχή του Περσικού Κόλπου.
Εξαιρετικά αξιόπιστες Αμερικανικές πηγές μας ενημερώνουν ότι, πλέον, οι ΗΠΑ έχουν σχεδόν εξαντλήσει, ή τουλάχιστον απομειώσει δραστικά, τα αποθέματά τους σε πυραύλους Patriot και άλλους πυραύλους αναχαίτισης. Αυτό καθιστά όλο και πιο δύσκολη την αεράμυνα της περιοχής από τις ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις.
Οι Άραβες σύμμαχοι της Ουάσιγκτον το γνωρίζουν καλά αυτό. Είναι ολοένα και πιο εκτεθειμένοι στις Ιρανικές επιθέσεις, ενώ οι ΗΠΑ φαίνεται τώρα να έχουν περιορίσει τις άμυνές τους αποκλειστικά & μόνο στο Ισραήλ.
Και η δυσαρέσκεια, ή μάλλον η ανησυχία, μεταξύ των Αραβικών καθεστώτων του Κόλπου, έχει πλέον εξαπλωθεί.
Το αίσθημα ανασφάλειας μετατρέπεται, γρήγορα, σε πολιτική αστάθεια. Και οι Αραβικοί λαοί αρχίζουν να δείχνουν σημάδια εξέγερσης εναντίον των διεφθαρμένων Σεΐχηδων και Εμίρηδων που είναι υπερβολικά υποτακτικοί στους Αμερικανούς.
Εξάλλου, η ίδια η υπεράσπιση του Ισραήλ φαίνεται να παρουσιάζει ρωγμές από όλες τις πλευρές.
Φυσικά, και ο Νετανιάχου είναι, πιθανώς, ο πιο ένθερμος υποστηρικτής του πολέμου κατά του Ιράν. Και ο άνθρωπος που μποϊκοτάρει τις επίπονες και κουραστικές ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις που ξεκίνησε ο Λευκός Οίκος.
Ωστόσο, η ένταση, οι συνεχείς ιρανικές επιδρομές, η απειλή για την ασφάλεια αρχίζουν να γίνονται αισθητές στο Ισραήλ.
Και αν είναι αλήθεια ότι ο Μπίμπι μπορεί να βασίζεται στη στήριξη του 70% των Ισραηλινών, είναι επίσης αναμφισβήτητο ότι οι παραγωγικές τάξεις, αυτές που παράγουν πλούτο, αρχίζουν να εγκαταλείπουν το Ισραήλ για ασφαλέστερους προορισμούς.
Ο Τραμπ, επιπλέον, αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες στις ΗΠΑ.
Εκτός απρόβλεπτων γεγονότων, οι ενδιάμεσες εκλογές αυτό το φθινόπωρο θα είναι για αυτόν μια καταστροφή. Ένα πραγματικό λουτρό αίματος.
Και αυτό επειδή εγκαταλείπεται από ένα σημαντικό τμήμα της εκλογικής του βάσης. Η οποία δεν καταλαβαίνει, και δεν αποδέχεται, αυτή την απόλυτη εμπλοκή με το Ισραήλ.
Και πολλές εξέχουσες προσωπικότητες έχουν ήδη αρχίσει να αποστασιοποιούνται από μια Προεδρία του Τραμπ που είχε παρουσιαστεί με εντελώς διαφορετικές προοπτικές, υποσχέσεις και προγράμματα.
Με λίγα λόγια, για να το θέσω απλά, το πάπλωμα, όπως λέει ο Λίλιν, είναι πολύ κοντό για να συνεχίσει να εγγυάται την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία της Ουάσινγκτον. Η οποία άπλωσε την αρίδα της πολύ έξω από το πάπλωμα της.
Η Μόσχα και το Πεκίνο παρακολουθούν πονηρά, χαμογελώντας. Ο χρόνος, και οι καταστροφές στον Κόλπο, εργάζονται υπέρ τους.
