Η διοχέτευση κοινοτικών και εθνικών πόρων στον τομέα της ενέργειας εξελίσσεται σε ένα εξαιρετικά προκλητικό πεδίο επιχειρηματικής δράσης, όπου οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί για την «επιτυχία» της ρήτρας διαφυγής ύψους 1,5 δισεκατομμυρίου ευρώ προσκρούουν στη σκληρή πραγματικότητα.
Την ώρα που η ελληνική κοινωνία καλείται να επωμιστεί το βάρος αυτών των κονδυλίων, η μερίδα του λέοντος των επιδοτήσεων για τα έργα αποθήκευσης ενέργειας φαίνεται να κατευθύνεται σε συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, με φόντο τον τουρκικό όμιλο Κοτς.
Η στρατηγική που αποκαλύφθηκε γύρω από τις αδειοδοτήσεις και τις εξαγορές αποτυπώνει ένα προμελετημένο επιχειρηματικό σχέδιο.
Αφού ελληνικές εταιρείες ολοκλήρωσαν τις χρονοβόρες διαδικασίες αδειοδότησης έργων αποθήκευσης —συχνά με τη στήριξη του Ταμείου Ανάκαμψης— ο όμιλος του Τούρκου επιχειρηματία Ράχμι Κοτς προχώρησε στην αθόρυβη εξαγορά τους.
Η συγκέντρωση αυτών των αδειών σε καίριους Υποσταθμούς Υψηλής Τάσης της Κρήτης (Σητεία, Αγία Βαρβάρα, Πραιτώρια Μεσσαράς) επιτρέπει στον τουρκικό όμιλο να διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος της διατιθέμενης ισχύος και χωρητικότητας στο νησί, μετατρέποντας το ενεργειακό δίκτυο της περιοχής σε πεδίο δικής του κερδοφορίας.
Το γεγονός ότι ένας επιχειρηματικός όμιλος με στενούς δεσμούς με την τουρκική πολιτική ηγεσία καρπώνεται εκατομμύρια ευρώ από το ελληνικό Ταμείο Ανάκαμψης και τους εθνικούς πόρους —από την ηλεκτροκίνηση μέχρι την αποθήκευση ενέργειας— εγείρει αμείλικτα ερωτήματα για τις προτεραιότητες της κυβέρνησης.
Όταν οι πόροι που θα επιβαρύνουν τις επόμενες γενιές Ελλήνων φορολογουμένων καταλήγουν να χρηματοδοτούν την κυριαρχία ξένων ομίλων – και δη τουρκικών- σε κρίσιμες υποδομές της χώρας, η «πράσινη μετάβαση» παύει να είναι αναπτυξιακό εργαλείο και μετατρέπεται σε μια επικίνδυνη οικονομική και εθνική διολίσθηση.
