Σήμερα, 13 Αυγούστου, η Εκκλησία μας τιμά την Ανακομιδή και Μετάθεση του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού.
Και με αφορμή τη σημερινή αυτή ημέρα, η σκέψη μου ταξιδεύει σε έναν άνθρωπο που έφερε όχι μόνο το όνομα του Αγίου Μαξίμου, αλλά και κάτι από τη φλόγα της ομολογίας Του.
Στον μακαριστό Γέροντα Μάξιμο Καραβά.
Γέροντά μου, σήμερα θα γιόρταζες κι εσύ…
Και ίσως δεν είναι τυχαίο που σε θυμόμαστε σήμερα. Γιατί κι εσύ, όσο έζησες εδώ στην επίγεια ζωή, πάλεψες, λοιδορήθηκες, αδικήθηκες και κυνηγήθηκες πολύ για όσα πίστευες και ομολογούσες.
Κι όμως δεν έπαψες να μιλάς, να γράφεις, να αγωνίζεσαι και να ομολογείς την πίστη σου.
Μόνο που φέτος δεν μπορώ να σου τηλεφωνήσω να σου πω «Χρόνια πολλά».
Δεν μπορώ να ακούσω τη φωνή σου.
Δεν μπορώ να ζητήσω την ευχή σου όπως τότε.
Και όμως, σήμερα νιώθω ακόμη πιο έντονα την ανάγκη να σου πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
Όταν μετά τα γεγονότα της Εθνικής Πινακοθήκης δέχθηκα επιθέσεις, ύβρεις και συκοφαντίες, εσύ, ένας υπερήλικας μοναχός, με το σώμα καταπονημένο αλλά την ψυχή όρθια και φλογερή, πήρες το χαρτί και έγραψες στίχους για μένα.
Στίχους που έγιναν τραγούδι.
Το «Εύγε Νίκο Παπαδόπουλε».
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την κίνηση.
Όχι γιατί γράφτηκε ένα τραγούδι για εμένα.
Αλλά γιατί, σε μια δύσκολη στιγμή, ένας άνθρωπος που είχε αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του στον Χριστό θεώρησε ότι άξιζε να μου πει με τον δικό του τρόπο:
Κράτα γερά!
Μη φοβάσαι!
Συνέχισε!
Αυτό το τραγούδι, Γέροντά μου, δεν το ακούω σαν τραγούδι.
Το ακούω σαν ευχή.
Σαν πατρικό χτύπημα στον ώμο.
Σαν μια φωνή που έρχεται από μακριά και μου θυμίζει ότι υπάρχουν αγώνες στους οποίους το κόστος δεν πρέπει να μας κάνει να σωπαίνουμε.
Σήμερα λοιπόν, ανήμερα της ημέρας κατά την οποία η Εκκλησία μας τιμά την Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, σε θυμάμαι και σε τιμώ εσένα, Γέροντά μου.
Και το ανεβάζω ξανά.
Στη μνήμη σου.
Και αυτή τη φορά, το «Χρόνια πολλά» δεν ανεβαίνει μέχρι το Μηλοχώρι.
Ανεβαίνει πιο ψηλά… στον Ουρανό.
Να έχουμε την ευχή σου, Γέροντα Μάξιμε.
Και αν ο Θεός με αξιώσει, να μη λησμονήσω ποτέ εκείνο που μου δίδαξες με ολόκληρη τη ζωή σου:
Η Πίστη δεν είναι λόγια.
Η Πίστη θέλει Ομολογία. Και η Ομολογία θέλει θάρρος.
Αιωνία σου η μνήμη, Γέροντά μου. Καλό Παράδεισο. Σήμερα σε θυμάμαι, σε ευγνωμονώ και σου αφιερώνω ξανά το δικό σου τραγούδι…
Μόνο που τώρα εσύ το ακούς από ψηλά.
