Την έννοιά τους χάνουν τα επείγοντα των νοσοκομείων στην Ελλάδα καθώς μπορεί ένα περιστατικό να είναι επείγον, δεν σημαίνει όμως ότι μπορεί να εξυπηρετηθεί και άμεσα. Πόσο περιμένουν οι ασθενείς στα επείγοντα του ΕΣΥ;
Καθημερινή συνήθεια έχει γίνει πια η αναμονή στα τμήματα επειγόντων περιστατικών στις εφημερίες των δημοσίων νοσηλευτικών ιδρυμάτων. Ασθενείς αναγκάζονται να στριμώχνονται στους διαδρόμους για να εξυπηρετηθούν καθώς το προσωπικό είναι λιγοστό και δεν μπορεί να τους εξυπηρετήσει. Συχνά η αναμονή σε εφημερίες μπορεί να φθάσει ακόμη και τις 6 με 7 ώρες αφού γιατροί είναι ελάχιστοι.
Εντυπωσιακό παραμένει το γεγονός ότι οι αντιδράσεις ΟΛΩΝ όσων ήταν μαζί στην αναμονή (Νοσοκομείο Παπαγεωργίου Θεσσαλονίκης – Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2014) ήταν από χλιαρές έως υποτονικές. Αν διαμαρτυρηθείς περιμένοντας μέσα στο νοσοκομείο, πέραν του ότι ενοχλείς τους ασθενείς, σε ποιόν διαμαρτύρεσαι; στο γιατρό; και τι να κάνει; Να γίνει κομμάτια; Υπομονετικά περιμέναμε όλοι την σειρά μας χωρίς φωνές και διαμαρτυρίες. Άραγε ήταν δείγμα πολιτισμού ή συγκαταβατικά αποδεχόμαστε ότι ΕΤΣΙ είναι το σύστημα… να ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ;! Θέλοντας λοιπόν πολιτισμένα να γνωστοποιήσω την προσωπική περιπέτεια μπήκα στο διαδίκτυο. Εδώ είναι που απογοητεύτηκα αφού κυριαρχούσε η δήλωση του υπουργού Άδωνη ότι και στον Καναδά ο χρόνος αναμονής στα επείγοντα είναι 5,5 ώρες! Αλήθεια περίμενε ποτέ, κάποιος από όλους αυτούς τους ειδήμονες, 6 ώρες στην αναμονή, με το παιδί του να υποφέρει μισολιπόθυμο στην καρέκλα;
Θα ενδιαφερθεί κάποιος για αυτήν την ντροπιαστική καθημερινότητα των ελληνικών νοσοκομείων; Καταγγέλλεται καθημερινά ώσπου να βελτιωθεί αυτή η απαράδεκτη κατάσταση και η αιτία της;
Στέφ Πρίν
