(θεόδωρος τάδε έφη το έτος 2015)
Σχόλιο Λεωνίδα Βούκαλη:
Η αποστασία είναι η κύρια πνευματική αιτία για την οποία ο Θεός επιτρέπει τον πόλεμο, την ήττα και τη σφαγή στον ίδιο τον λαό Του, όπως περιγράφεται εκτενώς στην Αγία Γραφή και την Πατερική παράδοση.
Όταν ο λαός απομακρύνεται από τον Θεό, άρει την προστασία Του, αφήνοντας τις φυσικές συνέπειες των ανθρώπινων επιλογών να εκδηλωθούν.
Η ιστορία του Ισραήλ στην Παλαιά Διαθήκη (ιδιαίτερα στο Βιβλίο των Κριτών και των Βασιλειών) ακολουθεί έναν σταθερό, επαναλαμβανόμενο πνευματικό νόμο:
Ο λαός απολαμβάνει την ειρήνη, ξεχνά τον Θεό και στρέφεται στην ειδωλολατρία και την ανηθικότητα.
Η συνειδητή εγκατάλειψη των θείων εντολών.
Άρση της Θείας Χάριτος, Ο Θεός παραχωρεί (επιτρέπει) στους εχθρικούς λαούς να επιτεθούν, να νικήσουν ή και να υποδουλώσουν τον λαό Του.
Η σφαγή και ο πόλεμος δεν είναι εκδίκηση του Θεού, αλλά φάρμακο πνευματικής αφύπνισης.
Μέσα στην απόγνωση, ο λαός συναισθάνεται
το λάθος του.
Μόλις ο λαός μετανοήσει ειλικρινά και επιστρέψει στον Θεό, Εκείνος αναδεικνύει ηγέτες (Κριτές ή Προφήτες) και τους ελευθερώνει.
Η Καταστροφή της Ιερουσαλήμ (70 μ.Χ.): Οι Προφήτες και ο ίδιος ο Χριστός είχαν προειδοποιήσει ότι η άρνηση της πνευματικής αλήθειας και η αποστασία θα οδηγούσαν στην απόλυτη καταστροφή της πόλης από τους Ρωμαίους.
Η Πτώση της Κωνσταντινούπολης (1453): Σπουδαίοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς και Άγιοι (όπως ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός) ερμήνευσαν την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ως «θεία παραχώρηση» λόγω της ηθικής κατάπτωσης, της κοινωνικής αδικίας και της αλλοίωσης της πίστης προς χάριν πολιτικών σκοπιμοτήτων (Ένωση των Εκκλησιών).
όταν οι άνθρωποι δεν συμμορφώνονται με τον πνευματικό νόμο, ενεργοποιούνται οι «πνευματικοί νόμοι» και η αμαρτία φέρνει από μόνη της την καταστροφή.
Ο τελικός σκοπός του Θεού δεν είναι ποτέ η τιμωρία, αλλά η σωτηρία.
Η παιδαγωγία μέσω του πολέμου επιτρέπεται επειδή ο πνευματικός θάνατος (η μόνιμη αποστασία) θεωρείται ασύγκριτα χειρότερος από τον σωματικό θάνατο.
Μέσα από τον πόνο, ο άνθρωπος συνειδητοποιεί την αδυναμία του, αποβάλλει την εγωιστική αυταπάτη της αυτονομίας και αναζητά ξανά τον Δημιουργό του.
Προφητικά Κείμενα.
Οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης περιγράφουν τον πόλεμο όχι ως τυχαίο πολιτικό γεγονός, αλλά ως άμεση συνέπεια της πνευματικής κατάστασης του λαού:
Προφήτης Ησαΐας (1:19-20): «Αν θέλετε και με ακούσετε, θα φάτε τα αγαθά της γης. Αν όμως αρνηθείτε και απειθήσετε, το μαχαίρι του εχθρού θα σας καταφάει». Το κείμενο δείχνει ότι η αποστασία αφαιρεί την πνευματική ασπίδα του Θεού.
Προφήτης Ιερεμίας (5:19): Όταν ο λαός ρωτούσε «Γιατί μας τα έκανε όλα αυτά ο Κύριος;», η απάντηση ήταν: «Όπως εγκαταλείψατε εμένα και λατρέψατε ξένους θεούς στη γη σας, έτσι θα δουλέψετε σε ξένους σε γη που δεν είναι δική σας».
Βιβλίο των Κριτών: Κάθε φορά που ο λαός «εποίησε το πονηρόν ενώπιον Κυρίου», ο Θεός τους παρέδιδε στους εχθρούς τους, όχι από μίσος, αλλά για να θυμηθούν την αληθινή τους ταυτότητα.
Στην ορθόδοξη θεολογία, η κοινωνία των ανθρώπων παρομοιάζεται με ένα ανθρώπινο σώμα.
Όταν ένα μέλος νοσεί, υποφέρει ολόκληρος ο οργανισμός:
Συσσώρευση πνευματικής αρνητικότητας: Η ατομική αμαρτία (αδικία, πλεονεξία, ανηθικότητα) όταν γενικεύεται, αλλοιώνει το ήθος ολόκληρης της κοινωνίας.
Η ευθύνη των ηγετών: Η αποστασία των αρχόντων ή των πνευματικών οδηγών παρασύρει τον λαό, με αποτέλεσμα η παιδαγωγία να γίνεται πλέον συλλογική για να ανακοπεί η γενική σήψη.
Η αλληλεγγύη των δικαίων: Συχνά στον πόλεμο υποφέρουν και δίκαιοι άνθρωποι. Η Εκκλησία διδάσκει ότι οι δίκαιοι αυτοί λαμβάνουν στεφάνι μαρτυρίου.
Η Διαφορά Μεταξύ Τιμωρίας και Παιδαγωγίας
Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά στον τρόπο που ενεργεί ο Θεός σε σχέση με την ανθρώπινη δικαιοσύνη:
Η Ανθρώπινη Τιμωρία: Έχει χαρακτήρα αντεκδίκησης, ανταπόδοσης και νομικής ικανοποίησης.
Η Θεία Παιδαγωγία: Έχει καθαρά θεραπευτικό χαρακτήρα. Ο Θεός δεν οργίζεται όπως οι άνθρωποι. Επιτρέπει τον πόνο ως «χειρουργική επέμβαση» για να κόψει τον καρκίνο της αμαρτίας που οδηγεί στον αιώνιο θάνατο.
Για τον Θεό, ο επίγειος θάνατος δεν είναι το τέλος.
Αν ένας άνθρωπος ή ένας λαός πρόκειται να χάσει την ψυχή του στην ειρήνη και την αμετανόητη χλιδή, ο Θεός προτιμά να επιτρέψει μια επίγεια θλίψη (ακόμη και τη σφαγή) αν αυτό πρόκειται να τους οδηγήσει στη μετάνοια και την αιώνια ζωή.
