Γιατί η Ρωσία Κερδίζει

Γράφει ο Peter Haenseler μέσω του ForumGeopolitia.com

Ακόμη και πριν η Συλλογική Δύση ξεκινήσει έναν άμεσο στρατιωτικό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, η Ρωσία είχε ήδη κερδίσει τον πόλεμο: Ο στρατός της, η οικονομία της και ο λαός της.

Σκληροί Παράγοντες

Πολλοί οι Εχθροί της Ρωσίας

Αν κάποιος θέλει να προσδιορίσει ποια πλευρά θα επικρατήσει σε έναν πόλεμο, θα πρέπει να συγκρίνει, να αξιολογήσει και να αναλύσει αμέτρητους παράγοντες. Η συλλογική Δύση διεξάγει πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Η Ουκρανία είναι απλώς η πλατφόρμα της εκτόξευσης αυτού του πολέμου. Η Δυτική Ευρώπη είναι το πεδίο δράσης για το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τις ΗΠΑ. Η Ρωσία αντιμετωπίζει έτσι τους ακόλουθους συνασπισμούς:

■ Η Ουκρανία ως πολεμική πλατφόρμα

■ Ολόκληρο το ΝΑΤΟ

■ Ολόκληρη η ΕΕ

■ Οι Ηνωμένες Πολιτείες

Στρατιωτικά, η Ρωσία αντιμετωπίζει 41 χώρες που παρέχουν άμεση στρατιωτική υποστήριξη στην Ουκρανία εναντίον της Ρωσίας — αυτό είναι κάτι το πρωτοφανές στην παγκόσμια ιστορία. Επιπλέον, η Ευρώπη δεν πιστεύει ότι βρίσκεται ήδη σε πόλεμο με τη Ρωσία, μια άποψη που δικαιολογημένα μπορεί να αμφισβητηθεί. Η Ευρώπη υποθέτει ότι θα περάσουν ακόμη χρόνια μέχρι να ξεσπάσει ο ολοκληρωτικός πόλεμος. Επομένως, πιστεύουν ότι η Ρωσία θα κάτσει & θα περιμένει υπομονετικά μέχρι η Ευρώπη να είναι έτοιμη για πόλεμο.

Ρωσική Προέλαση

Στρατιωτικά, η Ρωσία έχει αποδείξει ότι είναι μια υπολογίσιμη δύναμη απέναντι σε αυτόν τον τρομερό αντίπαλο. Αναφέρομαι στις αναφορές από την πρώτη γραμμή, οι οποίες παρέχουν τεκμηριωμένες πληροφορίες και όχι προπαγάνδα. Το γεγονός είναι ότι το μέτωπο στην Ουκρανία καταρρέει και η προέλαση των ρωσικών στρατευμάτων έχει γίνει σταθερή και επιταχύνεται εδώ και αρκετές εβδομάδες. Οι τελευταίες οχυρωμένες πόλεις, όπως το Κραματόρσκ και το Σλαβιάνσκ, περικυκλώνονται βήμα το βήμα από τους Ρώσους. Η αεράμυνα της Ουκρανίας έχει ουσιαστικά απενεργοποιηθεί, επιτρέποντας έτσι στους Ρώσους να βομβαρδίζουν απευθείας το μέτωπο από αέρος.

Το άλλο μέτωπο — η Ρωσία ως στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων — χρησιμεύει ως μέτρο της παρακμής της Ρωσίας στα μάτια της Δύσης. Το γεγονός είναι ότι αυτές οι επιθέσεις — όπως αυτές κατά των Wildberries και Ozon — και κατά των ρωσικών ενεργειακών υποδομών έχουν πράγματι ανατρεπτικό αντίκτυπο στη καθημερινή ζωή της Ρωσίας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζουν την στρατιωτική πορεία της σύγκρουσης. Επιπλέον, ως αποτέλεσμα των επιθέσεών της στη Ρωσία τις τελευταίες εβδομάδες, η Ουκρανία έχει αποκλειστεί. Το λιμάνι της Οδησσού είναι εκτός λειτουργίας, πράγμα που σημαίνει ότι η Ουκρανία έχει χάσει τη μόνη αποτελεσματική διαδρομή εξαγωγής σιταριού που παράγει. Καθώς η Μαύρη Θάλασσα δεν λειτουργεί πλέον ως εμπορική οδός, η Ουκρανία έχει χάσει πάνω από το 70% των εξαγωγικών υποδομών της.

Η διαφορά στον τρόπο με τον οποίο η Ρωσία και η Ουκρανία αντιμετωπίζουν τους στρατιώτες τους είναι προφανής — και σοκαριστικά έντονη. Στη Ρωσία, κανείς άνθρωπος που δεν θέλει να πολεμήσει δεν στέλνεται στην πρώτη γραμμή. Κάθε μήνα, όλο περισσότεροι από νέοι άνδρες προσφέρονται εθελοντικά να υπηρετήσουν στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Στην Ουκρανία, νέοι άνδρες κυριολεκτικά κυνηγιούνται στους δρόμους, σε καφετέριες, σε αθλητικούς συλλόγους και σε σχολεία, και μετά από μια γρήγορη βασική στρατιωτική εκπαίδευση, στέλνονται στην πρώτη γραμμή για να πεθάνουν, σαν κρέας για τα κανόνια. Τώρα η Ουκρανία το πάει ένα βήμα παραπέρα, και οι Ουκρανές στρατιωτίνες σύντομα θα στέλνονται στην πρώτη γραμμή. Ο έμπειρος στα στρατιωτικά θέματα Scott Ritter θα γράψει γι’ αυτό σύντομα.

Ο ρωσικός στρατός κάνει ό,τι είναι δυνατόν για τους τραυματισμένους Ρώσους στρατιώτες. Κυκλοφορούν ιστορίες στην Ουκρανία ότι οι τραυματίες Ουκρανοί στρατιώτες λαμβάνουν ιατρική περίθαλψη μόνο εάν πληρώσουν γι’ αυτήν. Επιπλέον, υπάρχουν αναφορές ότι οι πεσόντες Ουκρανοί στρατιώτες θάβονται σε ομαδικούς τάφους από τους ίδιους τους ανθρώπους τους — αφενός, για να επιτραπεί στους αξιωματικούς να συνεχίσουν να τσεπώνουν τους μισθούς των νεκρών στρατιωτών (στην Ουκρανία, οι μισθοί καταβάλλονται μέσω των διοικητών) και αφετέρου, για να αποφύγουν να πληρώσουν συντάξεις χηρείας στους πενθούντες. Αυτή φαίνεται να είναι η πραγματικότητα για την οποία κανείς στη Δύση δεν μιλάει. Αυτό δεν σημαίνει ότι η υπηρεσία στην πρώτη γραμμή δεν είναι εξίσου καταστροφική για τους Ρώσους στρατιώτες — είναι για όλους αδιακρίτως. Το γεγονός είναι, ωστόσο, ότι οι Ρώσοι στρατιώτες έχουν περισσότερα κίνητρα, κάτι που αποτελεί την προϋπόθεση για τη νίκη. Γνωρίζουν ότι η στρατιωτική τους ηγεσία και η κοινωνία κάνουν ό,τι μπορούν για να τους βοηθήσουν & να τους προστατεύσουν.

Είναι δύσκολο να πούμε πόσο μακριά θα προχωρήσει η Ρωσία προς τα δυτικά. Σας παραπέμπω στα σχόλιά μου στο βιβλίο “Η Καλοκαιρινή Ειρήνη Πέθανε”, όπου συζητήσαμε μια «μέγιστη λύση» στην οποία θα παρέμενε μόνο ένα μικρό μέρος της Ουκρανίας και η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Ρουμανία θα ανακτούσαν τα πρώην εδάφη τους.

Πηγή: Φόρουμ Γεωπολιτικής

Οικονομία

Το καθεστώς κυρώσεων κατά της Ρωσίας ξεκίνησε ήδη από το 2014. Από εκείνο το σημείο και μετά, η Ρωσία έκανε τα πρώτα της βήματα προς την επέκταση του γεωργικού της τομέα. Η Ρωσία όχι μόνο έγινε αυτάρκης, αλλά και ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς γεωργικών προϊόντων στον κόσμο. Το 2025, η Ρωσία εξήγαγε γεωργικά προϊόντα αξίας 41,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε 170 χώρες και η Ρωσία είναι ο παγκόσμιος ηγέτης στην αγορά του σιταριού.

Τον Φεβρουάριο του 2022, εξαπολύθηκε ένα μπαράζ κυρώσεων κατά της Ρωσίας με στόχο να γονατίσει η χώρα το συντομότερο δυνατό. Αυτό το σχέδιο απέτυχε παταγωδώς και η Ρωσία όχι μόνο αντέξει αυτόν τον οικονομικό πόλεμο, αλλά κατάφερε επίσης να αυξήσει σημαντικά την οικονομική της παραγωγή. Η Ευρώπη — και ιδιαίτερα η Γερμανία — έπρεπε να παρακολουθεί καθώς το καθεστώς κυρώσεων έβλαπτε την Ευρώπη και συγκεκριμένα τη Γερμανία. Η Γερμανία ως βιομηχανικός κόμβος στην προηγούμενη μορφή της αποτελεί πλέον παρελθόν.

Πηγή: ΔΝΤ

Για τη Ρωσία, ήταν μια πράξη εξισορρόπησης: αφενός, η διατήρηση της ακμής του ρωσικού ιδιωτικού τομέα και, ταυτόχρονα, η σταδιακή μετάβαση σε μια πολεμική οικονομία. Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις σε αυτή τη μεταβατική διαδικασία ήταν η αποτροπή της ανεξέλεγκτης αύξησης του πληθωρισμού που προκλήθηκε από τις δυτικές κυρώσεις.

Η Ελβίρα Ναμπιουλίνα, Πρόεδρος της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας, διατήρησε — και συνεχίζει να διατηρεί — το βασικό επιτόκιο πολύ πάνω από τον πληθωρισμό, προς μεγάλη δυσαρέσκεια των τομέων έντασης επενδύσεων της Ρωσίας. Η Ρωσία είναι το μόνο βιομηχανικό έθνος στον κόσμο που μπορεί να αντέξει οικονομικά και να διατηρήσει ένα τέτοιο καθεστώς επιτοκίων, καθώς ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ της Ρωσικής Ομοσπονδίας είναι αρκετές φορές χαμηλότερος από αυτόν των δυτικών χωρών, οι οποίες απλώς δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τα υψηλότερα επιτόκια. Ο Πρόεδρος Πούτιν εμπιστεύεται την επικεφαλής της κεντρικής του τράπεζας — και δικαίως.

Επί του παρόντος, το βασικό επιτόκιο της Τράπεζας της Ρωσίας ανέρχεται στο 14%, ενώ αυτό της Ομοσπονδιακής Τράπεζας κυμαίνεται από 3,50 έως 3,75%. Η απόδοση του 10ετούς ομολόγου του Αμερικανικού δημοσίου είναι επί του παρόντος 4,7% και οι ειδικοί στις ΗΠΑ φοβούνται κατάρρευση της αγοράς ομολόγων εάν η απόδοση του 10ετούς ομολόγου αυξηθεί πάνω από το 5,5 έως 6%.

Το αποτέλεσμα της παρέμβασης «Twist» που ξεκίνησε ο Σκοτ Μπέσεντ — η οποία περιλαμβάνει την πώληση βραχυπρόθεσμων Αμερικανικών τίτλων και την αγορά μακροπρόθεσμων ομολόγων — είχε ήδη ξεθωριάσει μετά από 24 ώρες. Το συνολικό μέγεθος της παρέμβασης ανέρχεται σε περίπου 28 δισεκατομμύρια δολάρια. Το μέγεθος της αγοράς ομολόγων των ΗΠΑ είναι περίπου 31 τρισεκατομμύρια. Αυτό αντιστοιχεί σε 31.000 δισεκατομμύρια. Επομένως, είναι μια σταγόνα στον ωκεανό, ακόμη και αν σκεφτεί κανείς ότι τα μακροπρόθεσμα Αμερικανικά ομόλογα — 10 ετών ή περισσότερο — αντιπροσωπεύουν μόνο περίπου το 20% όλων των αμερικανικών ομολόγων.

Σκοτ Μπέσεντ, ο Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ – ο απελπισμένος

Αυτή τη στιγμή, η κυβέρνηση των ΗΠΑ καταβάλλει τόκους περίπου 3,35% για το δικό της χρέος ύψους 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων — δηλαδή 1,340 τρισεκατομμύρια δολάρια, ή περίπου το 25% των φορολογικών εσόδων που ανέρχονται στα 5,235 τρισεκατομμυρίων (2025). Αυτό είναι ήδη καταστροφικό, από οικονομική άποψη. Αν τα επιτόκια αυξηθούν ακόμη περισσότερο — και είναι πολύ πιθανόν ότι θα αυξηθούν — η κατάρρευση δεν είναι μακριά.

Υπάρχει μια άλλη ενδιαφέρουσα εξέλιξη. Κατά τη διάρκεια της τελευταίας μεγάλης χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2008, υπήρξε ζωντανή επικοινωνία και συντονισμός μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Αυτή τη φορά, δεν υπάρχουν σημάδια ενός τετοιου συντονισμού. Οι περισσότερες χώρες — συμπεριλαμβανομένων των Δυτικών — πουλάνε σωρηδόν τα αμερικανικά ομόλογα στην αγορά για να σώσουν το τομάρι τους. Ο καθένας κοιτάζει μόνο την πάρτι του & ζει μόνος του: Είναι απίθανο να δούμε πλέον κανέναν συντονισμό ή αλληλεγγύη. Αντ’ αυτού, οι Αμερικανοί προσπαθούν να πιέσουν τις χώρες που κατέχουν μεγάλες ποσότητες Αμερικανικών ομολόγων — Ιαπωνία, Ηνωμένο Βασίλειο, Κίνα κ.λπ. — να μην πουλήσουν τα ομόλογα τους. Αυτό δεν θα λειτουργήσει, καθώς η Ιαπωνία και το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να τα πουλήσουν για να προστατεύσουν τις δικές τους αγορές, και η Κίνα πουλάει αμερικανικά ομόλογα από το 2013, επιταχύνοντας τον ρυθμό πώλησης από το 2018.

Το πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση για τις ΗΠΑ φαίνεται σε ένα απόσπασμα του Τραμπ στις 21 Αυγούστου 2026, όταν, αναφερόμενος σε χώρες που πωλούν αμερικανικά ομόλογα, είπε λέξη προς λέξη:

Ο Τραμπ θέλει να λύσει όλα τα προβλήματα με βία — ακόμη και εναντίον των φίλων & των συμμάχων του

«Η ΑΠΌΛΥΤΗ ΠΑΡΈΜΒΑΣΗ ΕΊΝΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΌΣ ΜΑΣ. ΚΑΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΊ ΝΑ ΤΟΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΉΣΟΥΜΕ, ΘΑ ΤΟ ΚΆΝΟΥΜΕ»,

Πρόεδρος Τραμπ, 21 Αυγούστου 2026

Ο Τραμπ δεν διευκρίνισε πώς ή εναντίον τίνος θα χρησιμοποιήσει την στρατιωτική βία ως απάντηση στις πωλήσεις ομολόγων. Σε αυτό το πλαίσιο, αυτό δεν είναι σημαντικό. Αντίθετα, αυτή η δήλωση δείχνει απλώς πόσο νευρικοί είναι οι Αμερικανοί. Εάν η αγορά ομολόγων των ΗΠΑ καταρρεύσει, οι Αμερικανοί θα παρασύρουν μαζί τους ολόκληρο τον δυτικό κόσμο.

Το καθεστώς κυρώσεων διασφαλίζει ότι η Ρωσία δεν εκτίθεται σε κινδύνους της δυτικής αγοράς. Κατά συνέπεια, η κατάρρευση που περιγράφεται παραπάνω θα επηρεάσει τη Ρωσία μόνο περιφερειακά, το πολύ.

Παραγωγή Όπλων

Σε αντίθεση με την Ευρώπη, η Ρωσία έχει ήδη κάνει τη μετάβαση της σε μια πολεμική οικονομία. Αυτή η μετάβαση ήταν πολύ πιο εύκολη για τη Ρωσία παρά για τις ΗΠΑ και τους υποτελείς τους στο ΝΑΤΟ, καθώς όλοι οι μεγάλοι αμυντικοί εργολάβοι βρίσκονται υπό τον έλεγχο του ρωσικού κράτους. Το ΝΑΤΟ περιορίζεται στο να κάνει μεγαλεπήβολες ανακοινώσεις και να διαθέτει μεγάλα χρηματικά ποσά. Εδώ αναφέρομαι σε ένα απόσπασμα του Μαρκ Ρούτε σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς στις 21 Μαΐου 2025 στις Βρυξέλλες. Εκεί, ο Ρούτε δήλωσε τα εξής:

«[ΟΙ ΡΏΣΟΙ] ΠΑΡΆΓΟΥΝ ΤΏΡΑ, ΌΣΟΝ ΑΦΟΡΆ ΤΑ ΠΥΡΟΜΑΧΙΚΆ, ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΜΉΝΕΣ ΌΣΑ ΠΑΡΆΓΕΙ ΟΛΌΚΛΗΡΟ ΤΟ ΝΑΤΟ ΣΕ ΈΝΑ ΧΡΌΝΟ».

Μαρκ Ρούτε, 21 Μαΐου 2025

Η Ρωσία κατάφερε να αυξήσει σημαντικά την παραγωγή όπλων πέρυσι, γεγονός που πιθανότατα διεύρυνε ακόμη περισσότερο το χάσμα με το ΝΑΤΟ.

Το θεμελιώδες πρόβλημα με την αμερικανική παραγωγή όπλων έγκειται στη δομή ιδιοκτησίας της αμυντικής βιομηχανίας. Το αμερικανικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα δεν ασχολείται με την παραγωγή αποτελεσματικών, υψηλής ποιότητας οπλικών συστημάτων σε μεγάλους αριθμούς, αλλά μάλλον με το να βγάλει πολλά χρήματα. Όλος ο κόσμος έχει δει τις συνέπειες αυτού στη συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Σε 40 ημέρες πολέμου με το Ιράν, οι Αμερικανοί έχουν χρησιμοποιήσει το 50% έως 80% των συνολικών αποθεμάτων τους, ανάλογα με τον τύπο των πυρομαχικών. Θα τους χρειαστούν μεταξύ δύο μέχρι οκτώ χρόνια για να αναπληρώσουν αυτό το έλλειμμα. Αυτό είναι ένα σημάδι ότι η Δύση στο σύνολό της δεν είναι σε καμία περίπτωση προετοιμασμένη να διεξάγει με επιτυχία μια παρατεταμένη στρατιωτική σύγκρουση.

Η Ρωσία είναι Αυτάρκης

Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα της Ρωσίας είναι η αυτάρκειά της. Ενέργεια: Το 2024, η Ρωσία παρήγαγε 60,3 τετράκις εκατομμύρια BTU πρωτογενούς ενέργειας, αλλά κατανάλωσε μόνο 34,3 τετράκις εκατομμύρια BTU. Όσον αφορά τα τρόφιμα, η Ρωσία έχει τα ακόλουθα ποσοστά αυτάρκειας:

■ Σιτηρά: 152,4%

■ Φυτικό έλαιο: 260,2%

■ Ψάρια: 125,4%

■ Ζάχαρη: 107,1%

Έτσι, η Ρωσία απολαμβάνει πολύ υψηλού βαθμού στρατηγικής αυτάρκειας.

Παρόλα αυτά, η Ρωσία εξαρτάται επίσης από τις εισαγωγές, ιδίως από την Κίνα. Ωστόσο, δεδομένου ότι η Ρωσία συνεργάζεται στενά με την Κίνα και υπάρχει μια γνήσια & ακλόνητη συμμαχία μεταξύ αυτών των δύο χωρών, αυτό δεν αποτελεί λόγο ανησυχίας. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Ρωσία είναι εντελώς ανεξάρτητη από τη Συλλογική Δύση.

Όσον αφορά την αυτάρκεια και τη στρατιωτική ικανότητα, οι προοπτικές για τη Δύση είναι ζοφερές: Παρά τους ισχυρισμούς περί του αντιθέτου, η συλλογική Δύση εξαρτάται από τις πηγές ενέργειας από τη Ρωσία και τη Μέση Ανατολή, καθώς και από τις σπάνιες γαίες από την Κίνα, για αγαθά που είναι κρίσιμα για τον πόλεμο. Αυτές δεν είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να αντέξει κανείς βιώσιμα μια παρατεταμένη σύγκρουση.

Κοινωνία

Τελικά, ωστόσο, όλα τα στρατιωτικά και οικονομικά επιχειρήματα είναι αποφασιστικά σε μια σύγκρουση μόνο όταν συνδυάζονται με τον πιο σημαντικό παράγοντα: την προθυμία των εμπλεκομένων ανθρώπων να υπερασπιστούν πραγματικά τη χώρα τους, να πολεμήσουν και να δώσουν τη ζωή τους για την υπερασπίσουν.

Ρωσία

Για να γίνει αυτό, οι άνθρωποι πρέπει να γνωρίζουν καλά για το τι αγωνίζονται: Οι Ρώσοι το γνωρίζουν αυτό, και η Δύση, με το αβυσσαλέο, αχαλίνωτο μίσος εναντίον της χώρα τους, έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην συνειδητοποίηση αυτή. Αγωνίζονται για μια ενωμένη, ισχυρή, ασφαλή, ανθεκτική και κυρίαρχη πατρίδα.

Στη Ρωσία, μπορεί κανείς να ακούσει πολλές διαφορετικές απόψεις για την πορεία του πολέμου, συμπεριλαμβανομένων πολύ επιφυλακτικών σχετικά με την ένταση και την κλίμακα της σύγκρουσης — βλέπε, για παράδειγμα, τον Καραγκάνοφ, ο οποίος υποστηρίζει ότι η Γερμανία, μεταξύ άλλων, έχει χάσει τον φόβο της για τις στρατιωτικές δυνατότητες της Ρωσίας και υποστηρίζει ένα πυρηνικό χτύπημα κατά της Ευρώπης ως αποτρεπτικό μέσο (Δόγμα Καραγκάνοφ). Η στρατηγική του Προέδρου Πούτιν σίγουρα συζητείται πολύ και επικρίνεται δημόσια. Ο Πούτιν, ο οποίος τείνει προς την αποκλιμάκωση, όχι μόνο έτυχε της έγκρισης της πορείας δράσης του από τη Δούμα — και επομένως από τον λαό — πριν από λίγες ημέρες, αλλά οι βουλευτές της Δούμας ενέκριναν επίσης μια πιο σκληρή προσέγγιση με «περισσότερο θάρρος», ακόμη και αν αυτό σημαίνει υψηλότερο αριθμό νεκρών.

Αυτή η συζήτηση λαμβάνει χώρα μπροστά στο Ρωσικό λαό και χρησιμεύει ως επιβεβαίωση της ζωντάνιας του δημόσιου λόγου στη Ρωσία. Μια τέτοια συζήτηση για τη στρατηγική του πολέμου μπορεί να λάβει χώρα μόνο σε μια χώρα που είναι ενωμένη. Ο στόχος είναι αυτό που ενώνει τον λαό.

Με την πρώτη ματιά, αυτό δεν φαίνεται να είναι κάτι σπουδαίο. Η σημασία του γίνεται σαφής όταν εξετάσουμε την κατάσταση των αντιπάλων.

Η Δύση

Το κύριο συστατικό της δυτικής στρατηγικής είναι το μίσος: μίσος για τον Πούτιν, για τη Ρωσία, για τους Ρώσους, για οτιδήποτε ρωσικό, συμπεριλαμβανομένου και του ρωσικού πολιτισμού. Με την πρώτη ματιά, πρόκειται για μια πρόχειρη και εύκολη στην εφαρμογή στρατηγική, την οποία οι Ναζί είχαν ήδη χρησιμοποιήσει. Ωστόσο, το μίσος δεν υπονομεύει τον εχθρό, αλλά μάλλον εκείνους που σπέρνουν αυτό το συναίσθημα — τη δυτική κοινωνία. Δεν είναι βιώσιμο να είσαι συνεχώς εναντίον κάτι αν δεν ξέρεις τι πρεσβεύεις ο ίδιος. Και αυτό είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι δυτικές κοινωνίες. Ταυτόχρονα μάλιστα, αποτελεί το ίδιο το μυστικό της επιτυχίας των Ρώσων — αυτό που θα τους οδηγήσει στη νίκη. Σε αυτή τη σύγκρουση, ο νικητής θα είναι αυτός που, εκτός από τους σκληρούς παράγοντες που συζητήθηκαν παραπάνω, θα επιδείξει επιμονή & υπομονή. Αυτό μπορεί να αναπτυχθεί μόνο αν κάποιος υποστηρίζει κάτι με θάρρος.

Η ενωτική δύναμη που αναπτύσσεται στη Ρωσία δεν είναι εμφανής στη Δύση. Οι άνθρωποι που είναι γεμάτοι μίσος δεν έχουν την ενέργεια να καλλιεργήσουν αυτήν την ενωτική δύναμη. Το μίσος είναι καταστροφικό από τη φύση του και δεν διαθέτει θετική ενέργεια. Αν κάποιος παρακολουθήσει τα δυτικά ΜΜ ενημέρωσης, γίνεται σαφές ότι οι ηγέτες των εν λόγω χωρών δεν κάνουν τίποτα για να βελτιώσουν τη ζωή των πληθυσμών τους. Τεράστια ποσά διατίθενται για την καταπολέμηση της Ρωσίας, ενώ οι δαπάνες για την εκπαίδευση και τις κοινωνικές υπηρεσίες περικόπτονται. Δεν μπορεί παρά να σχηματιστεί η εντύπωση ότι όσοι βρίσκονται στην εξουσία στη Δύση δεν ενδιαφέρονται για την ευημερία του δυτικού πληθυσμού.

Επιπλέον: Είναι κοινό μυστικό ότι ο στόχος της Δύσης ήταν πάντα η διάλυση της Ρωσίας. Αυτά τα σχέδια είναι 200 ​​ετών και όμως είναι εξαιρετικά επίκαιρα σήμερα — βλέπε το άρθρο του René Zittlau τον Ιούνιο του 2023 με τίτλο «Ο Σχεδιαζόμενος Κατακερματισμός της Ρωσίας». Τεράστια τραπεζοχρημαστηριακά συγκροτήματα (όπως είναι η Blackrock ) θα ωφελούνταν από αυτό, αλλά όχι οι απλοί άνθρωποι στη Δύση, ούτε οι πληθυσμοί αυτών των τεχνητών «κρατών διαδόχων» της Ρωσίας, τα οποία, σύμφωνα με τα υπάρχοντα σχέδια, θα ήταν μη βιώσιμα. Οι ομάδες πίσω από αυτά τα σχέδια ενσταλάζουν μίσος για τη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου στους δυτικούς πληθυσμούς. Εκατομμύρια Δυτικοευρωπαίοι αναμένεται να δώσουν τη ζωή τους για αυτόν τον σκοπό. Το πόσο δύσκολο είναι να το μεταδώσουμε αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι, για παράδειγμα, στη Γερμανία, μόνο το 0,17 % του ερωτηθέντος πληθυσμού σε στρατιωτική ηλικία θα ήταν πρόθυμο να υπηρετήσει στην Bundeswehr, τον Γερμανικό Στρατό.

Συμπέρασμα

Χρειάζονται πολλοί παράγοντες για να κερδηθεί μια παρατεταμένη πολεμική σύγκρουση. Εκτός από την καθαρά στρατιωτική ισχύ, οι οικονομικοί παράγοντες και η ανεξαρτησία από το παγκόσμιο εμπόριο παίζουν σημαντικό ρόλο. Αυτό που είναι κρίσιμο, ωστόσο, είναι ένας λαός που υποστηρίζει την κυβέρνησή του και είναι πρόθυμος να ακολουθήσει αυτό το μονοπάτι.

Σε κάθε ένα από αυτά τα σημεία, το πλεονέκτημα βρίσκεται στη Ρωσία. Κάποιος μπορεί μόνο να ελπίζει ότι οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων στη Δύση θα το αναγνωρίσουν, θα αντιληφθούν και θα συνειδητοποιήσουν αυτό εγκαίρως. Μόνο τότε μπορεί να αποτραπεί μια τεράστια αιματοχυσία που θα ήταν πρωτοφανής σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία.

sonar21.com