Συνταγματάρχης ε.α. Λόρενς Γουίλκερσον: Το ΝΑΤΟ & ΕΕ είναι Νεκρά Πτώματα – Ένας Νέος Κόσμος Αναδύεται… Πέπε Εσκομπάρ & άλλοι 5 Κορυφαίοι Αναλυτές Επισημαίνουν
Από τον Γκλεν Ντιζεν
[Λόρενς Β. Ο Γουίλκερσον (γεννήθηκε 1945) είναι συνταξιούχος Συνταγματάρχης του στρατού των ΗΠΑ και πρώην επικεφαλής του επιτελείου του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Κόλιν Πάουελ. Από το τέλος της στρατιωτικής του καριέρας, ο Γουίλκερσον έχει επικρίνει πολλές πτυχές του πολέμου στο Ιράκ, καθώς και άλλων πτυχών της αμερικανικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή, καθώς και της κριτικής του Ισραήλ. Από το 2024, είναι μέλος των Βετεράνων Επαγγελματιών Πληροφοριών για τη Λογοκρισία.]
Ο Αμερικανός συνταξιούχος Συνταγματάρχης Λόρενς Γουίλκερσον υποστηρίζει ότι η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Δύσης είναι η συνέπεια μιας μακροπρόθεσμης Αμερικανικής στρατηγικής που εγκατέλειψε σκόπιμα την ευκαιρία για συνεργασία & ειρήνη με τη Μόσχα μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Αντί να λάβουν υπόψη τα βασικά συμφέροντα ασφαλείας της Ρωσίας, οι Αμερικανοί πολιτικοί τα περιβρόνησαν επιδεικτικά & επιδίωξαν την επέκταση του ΝΑΤΟ, την αποδυνάμωση της Ρωσίας και τελικά προσπαθούν να υποβαθμίσουν την Ρωσία ως μια παραδοσιακά σημαντική δύναμη.
Η Αθετημένη Υπόσχεση που Έδωσαν στη Ρωσία οι Δυτικοί
Ο Wilkerson υποστηρίζει ότι το αρχικό όραμα για την Ευρώπη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο ήταν θεμελιωδώς διαφορετικό από αυτό που ακολούθησε. Οι ΗΠΑ είχαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν μια νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας στην οποία η Ρωσία θα μπορούσε να γίνει πολιτικός εταίρος και ενδεχομένως ακόμη και να συμμετάσχει στο ΝΑΤΟ. Η επανένωση της Γερμανίας και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου θα μπορούσαν να είχαν δημιουργήσει μια Ευρώπη στην οποία η Δυτική και η Ανατολική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης & της Ρωσίας, θα ενσωματώνονταν σε ένα κοινό πλαίσιο ασφάλειας.
Αντ’ αυτού, αντίθετα, αυτή η ευκαιρία εγκαταλείφθηκε υπό τον Μπιλ Κλίντον. Η επέκταση του ΝΑΤΟ κατέστη κεντρικής σημασίας για την Αμερικανική πολιτική, ενώ οι προηγούμενες διαβεβαιώσεις που δόθηκαν στους Σοβιετικούς και Ρώσους ηγέτες καταπατήθηκαν & απορρίφθηκαν. Σύμφωνα με τον Γουίλκερσον, οι ΗΠΑ επέλεξαν να αντιμετωπίσουν ξανά τη Ρωσία ως αντίπαλο, θυσιάζοντας την πιθανότητα μιας διαρκούς πολιτικής σχέσης μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης.
Υποστηρίζει ότι αυτή η πολιτική τελικά οδήγησε στον πόλεμο της Ουκρανίας. Ο στόχος δεν ήταν απλώς η ασφάλεια της Ουκρανίας, αλλά η αποδυνάμωση και η τελική ανατροπή του Βλαντιμίρ Πούτιν και η υποβάθμιση & η απομάκρυνση της Ρωσίας ως σημαντικού εμποδίου πριν οι ΗΠΑ μπορέσουν να επικεντρωθούν στον βασικό αντίπαλο της, την Κίνα.
Υπηρεσίες Πληροφοριών & Μόνιμη Σύγκρουση
Ο Γουίλκερσον υποστηρίζει ότι οι Αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν αποκτήσει υπερβολική επιρροή στην εξωτερική πολιτική. Από την προσωπική εμπειρία του εντός της κυβέρνησης των ΗΠΑ, λέει ότι ήταν μάρτυρας αξιωματούχων των μυστικών υπηρεσιών πληροφοριών να διαμορφώνουν την πολιτική και θυμάται ότι πέρασε επτά μερόνυχτα στα κεντρικά γραφεία της CIA στο Λάνγκλεϊ παρατηρώντας αυτή τη διαδικασία.
Υποστηρίζει ότι οι μυστικές επιχειρήσεις έχουν γίνει το βασικό όργανο της αμερικανικής ισχύος, εκτεινόμενες πέρα από την Ουκρανία σε χώρες όπως η Μολδαβία, η Γεωργία, η Αρμενία και άλλες. Κατά την άποψή του, αυτές οι μυστικές υπηρεσίες λειτουργούν με ανεπαρκή δημοκρατική εποπτεία και συχνά επιδιώκουν στόχους που οι πρόεδροι και οι επιτροπές του Κογκρέσου δεν κατανοούν πλήρως.
Αυτή η προσέγγιση, υποστηρίζει, έχει οδηγήσει σε μια εξωτερική πολιτική που επικεντρώνεται στις κυρώσεις, τον εξαναγκασμό, τη στρατιωτική ισχύ και την αλλαγή καθεστώτος και όχι στη διπλωματία.
Η Κίνα & η Άνοδος ενός Νέου Κόσμου
Ο Γουίλκερσον θεωρεί την Κίνα ως την κεντρική κινητήρια δύναμη πίσω από τον μετασχηματισμό του διεθνούς συστήματος. Υποστηρίζει ότι η Κίνα προοδεύει οικονομικά χωρίς να επιδιώκει το είδος της στρατιωτικής κυριαρχίας που παραδοσιακά συνδέεται με τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων. Το οικονομικο-πολιτικό μοντέλο της, κατά την άποψή του, συνδυάζει τον καπιταλισμό με την κρατική εποπτεία και τον μακροπρόθεσμο αναπτυξιακό σχεδιασμό.
Αυτό προσελκύει χώρες σε όλη την Ασία και πέρα από αυτήν. Η Ιαπωνία, η Ινδονησία, το Βιετνάμ και άλλα κράτη συμμετέχουν ολοένα και περισσότερο σε θεσμούς και συναντήσεις που σχετίζονται με την Κίνα, τη Ρωσία, τις χώρες BRICS και τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης. Ο Γουίλκερσον υποστηρίζει ότι αυτές οι χώρες αναγνωρίζουν πού εξυπηρετούνται καλύτερα τα οικονομικά τους συμφέροντα και προετοιμάζονται για έναν κόσμο στον οποίο η δυτική κυριαρχία δεν είναι πλέον εγγυημένη.
Περιγράφει αυτό το αναδυόμενο παγκόσμιο σύστημα ως έναν «πολυκομβικό» και όχι πολυπολικό κόσμο: Η εξουσία κατανέμεται μεταξύ πολυάριθμων διασυνδεδεμένων κέντρων που συνεργάζονται, διαχωρίζονται και συνεργάζονται ξανά ανάλογα με τα εκάστοτε συμφέροντά τους.
Το ΝΑΤΟ & η ΕΕ χάνουν τα Θεμέλιά τους
Ο Γουίλκερσον υποστηρίζει ότι το ΝΑΤΟ έχει ουσιαστικά τελειώσει, αν και μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει για κάποιο χρονικό διάστημα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει μια παρόμοια κρίση επειδή η εχθρότητα προς τη Ρωσία έχει γίνει μια από τις κύριες πηγές συνοχής της.
Η Ευρώπη ─ όπως υποστηρίζει ο ε.α. Συνταγματάρχης ─ πρέπει τελικά να επιλέξει μεταξύ της προσαρμογής στην αναδυόμενη ανακατανομή της ισχύος (εξουσίας) ή της επιστροφής στην εσωτερική αντιπαλότητα. Αυτό σημαίνει την καθιέρωση άμεσων σχέσεων τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Κίνα αντί να προσπαθεί να διατηρήσει μια φθίνουσα, δυτικοκεντρική τάξη (μέσω του ΝΑΤΟ & της ΕΕ).
Υποστηρίζει επίσης ότι η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα επανεξετάζουν την εξάρτησή τους από την Ουάσιγκτον. Καθώς η εμπιστοσύνη στις ΗΠΑ συνεχώς μειώνεται, ενδέχεται να επιδιώξουν στενότερες σχέσεις με την Κίνα και τη Ρωσία, αναπτύσσοντας παράλληλα μεγαλύτερες ανεξάρτητες στρατιωτικές δυνατότητες.
Η θεμελιώδης επιλογή, σύμφωνα με τον Γουίλκερσον, είναι το αν η Δύση αποδέχεται έναν κόσμο στον οποίο η εξουσία μοιράζεται ή αν συνεχίζει να προσπαθεί να επιβάλει ένα σύστημα μηδενικού αθροίσματος. Η Κίνα, η Ρωσία και μεγάλο μέρος του ευρύτερου κόσμου κινούνται προς το πρώτο. Οι ΗΠΑ και η Ευρώπη, υποστηρίζει, πρέπει να αναγνωρίσουν αυτόν τον μετασχηματισμό αντί να προσπαθούν να τον αντιστρέψουν μέσω κυρώσεων, στρατιωτικής αντιπαράθεσης και συνεχιζόμενης κυριαρχίας.
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: «Λόρενς Γουίλκερσον: Το ΝΑΤΟ & η ΕΕ είναι Νεκρά – Ένας Νέος Κόσμος Αναδύεται»
Πέπε Εσκομπάρ: Οι Ευρασιατικές Δυνάμεις Χτίζουν έναν Μεταδυτικό Κόσμο
Από τον Γκλεν Ντίζεν
Ο Πέπε Εσκομπάρ υποστηρίζει ότι ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) έχει μετεξελιχθεί από έναν οργανισμό ασφαλείας με περιορισμένη εστίαση σε έναν από τους κεντρικούς θεσμούς που διαμορφώνουν μια νέα Ευρασιατική τάξη. Ιδρυμένος το 2001 λόγω ανησυχιών για τις αποσχιστικές τάσεις, την τρομοκρατία και τον θρησκευτικό εξτρεμισμό, ο SCO έχει σταδιακά επεκταθεί ώστε να συμπεριλάβει μεγάλες δυνάμεις όπως είναι η Ινδία και το Ιράν και έχει επικεντρωθεί ολοένα και περισσότερο στο εμπόριο, τα χρηματοοικονομικά, την ενέργεια και τη συνδεσιμότητα σε ολόκληρη την Ευρασία.
Από την Ασφάλεια στη Γεωοικονομία
Ο Εσκομπάρ υποστηρίζει ότι ο σημαντικότερος μετασχηματισμός του SCO ήταν ο αυξανόμενος οικονομικός του ρόλος. Ενώ οι ανησυχίες για την ασφάλεια παραμένουν, ο οργανισμός επικεντρώνεται πλέον ολοένα και περισσότερο στο εμπόριο, ιδίως στην επέκταση των συναλλαγών σε εθνικά νομίσματα αντί για το δολάριο ΗΠΑ.
Μια βασική πρόταση είναι το αίτημα του Ιράν για την ίδρυση μιας Τράπεζας Ανάπτυξης του Οργανισμού Συνεργασίας του Σαγκάης (SCO). Ο Εσκομπάρ θεωρεί ότι αυτό είναι ενδεχομένως κρίσιμο, επειδή η Ρωσία και το Ιράν, που έχουν υποστεί αυστηρές κυρώσεις και οι δύο, αναζητούν ήδη χρηματοοικονομικούς μηχανισμούς που μπορούν να λειτουργήσουν εκτός του συστήματος δολαρίων που ελέγχεται από τη Δύση. Υποστηρίζει ότι μια τέτοια τράπεζα θα μπορούσε να γίνει πιο αποτελεσματική από την υπάρχουσα Νέα Τράπεζα Ανάπτυξης των BRICS, εάν το καταστατικό της έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε να παρακάμπτει το χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ.
Το Ιράν έχει επίσης προτείνει μια ενεργειακή κοινοπραξία του SCO. Ο Εσκομπάρ υποστηρίζει ότι αυτό θα έδινε στον οργανισμό κοινό συμφέρον για σταθερές αγορές ενέργειας, ιδίως επειδή η Ρωσία και το Ιράν είναι σημαντικοί παραγωγοί ενέργειας και το Καζακστάν είναι ένας άλλος σημαντικός παραγωγός. Μαζί, η οικονομική ανεξαρτησία και η ενεργειακή συνεργασία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τα θεμέλια για μια βαθύτερη ευρασιατική οικονομική ολοκλήρωση.
Ρωσία, Κίνα & Ιράν ως Άγκυρες
Ο Εσκομπάρ βλέπει τη Ρωσία και την Κίνα ως τις κύριες άγκυρες της ευρασιατικής ολοκλήρωσης, με το Ιράν να γίνεται ολοένα και πιο σημαντική δύναμη μέσα σε αυτό το αναδυόμενο σύστημα. Περιγράφει τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα ως μια νέα εκδοχή της παλιάς διαμόρφωσης Ρωσίας-Ινδίας-Κίνας, υποστηρίζοντας ότι τα συμφέροντά τους συγκλίνουν ολοένα και περισσότερο.
Η Πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» της Κίνας βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της διαδικασίας. Ο Εσκομπάρ την περιγράφει ως τον σύγχρονο Νέο Δρόμο του Μεταξιού, που συνδέει το εμπόριο, τις επενδύσεις, τις υποδομές, τις αναπτυξιακές τράπεζες και τα δίκτυα μεταφορών σε όλη την Ευρασία και εκτείνεται προς την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Κατά την άποψή του, η Κίνα επικεντρώνεται στους κατασκευαστές και τους συν-κατασκευαστές αυτής της αναπτυσσόμενης σφαίρας εμπορίου αντί να επιτρέπει στη δυτική στρατιωτική δύναμη να καθορίζει το μέλλον των διεθνών σχέσεων.
Υποστηρίζει ότι η Ρωσία και η Κίνα προχωρούν ήδη με την ευρασιατική ολοκλήρωση αντί να περιμένουν από άλλες χώρες να αποφασίσουν πώς θα τοποθετηθούν. Τα κράτη της Κεντρικής Ασίας, συμπεριλαμβανομένων του Καζακστάν και του Ουζμπεκιστάν, δίνουν ολοένα και μεγαλύτερη προσοχή σε ό,τι μπορούν να τους προσφέρουν η Ρωσία, η Κίνα και το πλαίσιο της συμμαχίας των BRICS.
Ιράν & ο Ευρύτερος Ευρασιατικός Μετασχηματισμός
Ο Εσκομπάρ θεωρεί τη συμμετοχή του Ιράν ιδιαίτερα σημαντική. Υποστηρίζει ότι το Ιράν έχει λάβει υποστήριξη τόσο από τη Ρωσία όσο και από την Κίνα σε διπλωματικό, γεωπολιτικό και γεωοικονομικό επίπεδο, με τη συνεργασία να επεκτείνεται σε ορισμένες περιπτώσεις και στον στρατιωτικό τομέα. Συνεπώς, οι κατ’ ιδίαν συναντήσεις μεταξύ Ιρανών, Ρώσων και Κινέζων ηγετών έχουν μεγάλη σημασία.
Υποστηρίζει ότι ο Οργανισμός Συνεργασίας του Σαγκάη (SCO) και οι χώρες BRICS αλληλοσυμπληρώνονται ολοένα και περισσότερο, επειδή πολλά από τα κύρια μέλη και τα συμφέροντά τους αλληλεπικαλύπτονται. Καμία από τις δύο οργανώσεις δεν χρειάζεται να αυτοπροσδιορίζεται ως αντιδυτικό μπλοκ. Αντίθετα, ο Εσκομπάρ τις βλέπει ως συμβάλλουσες σε ένα διαφορετικό διεθνές σύστημα στο οποίο ο Παγκόσμιος Νότος έχει μεγαλύτερη επιρροή και η Ευρασία κατέχει την κεντρική θέση.
Το Αφγανιστάν & το Μέλλον της Ευρασιατικής Ολοκλήρωσης
Ο Εσκομπάρ υποστηρίζει ότι η σταθεροποίηση του Αφγανιστάν αποτελεί μια ακόμη σημαντική προτεραιότητα. Θεωρεί το Αφγανιστάν ως ένα κρίσιμο σταυροδρόμι στην καρδιά της Ευρασίας και πιστεύει ότι ο Οργανισμός Συνεργασίας του Σαγκάης (SCO) θέλει να ομαλοποιήσει τη χώρα και τελικά να την ενσωματώσει πληρέστερα στον οργανισμό. Η αποτροπή μιας ανανεωμένης επέκτασης του μουσουλμανικού θρησκευτικού εξτρεμισμού είναι, κατά την άποψή του, απαραίτητη για τη σταθερότητα του ευρασιατικού χώρου.
Τελικά, ο Εσκομπάρ υποστηρίζει ότι το κέντρο της παγκόσμιας δύναμης επιστρέφει στην Ευρασία, όπου βρίσκεται για μεγάλο μέρος της καταγεγραμμένης ιστορίας. Η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και το ευρύτερο δίκτυο εταίρων τους χτίζουν οικονομικές, χρηματοοικονομικές, ενεργειακές και μεταφορικές συνδέσεις που μειώνουν ολοένα και περισσότερο την εξάρτηση από τα συστήματα που ελέγχονται από τη Δύση. Η διαδικασία της ευρασιατικής ολοκλήρωσης, υποστηρίζει, έχει ήδη αποκτήσει τη δική της δυναμική και δημιουργεί τα θεμέλια μιας μετα-δυτικής διεθνούς τάξης.
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: «Πέπε Εσκομπάρ: Η Άνοδος ενός Μεταδυτικού κόσμου στη Σύνοδο Κορυφής του SCO»
Τζέφρι Σακς: Η Ηγεμονική Παγκόσμια Τάξη που Χτίστηκε πάνω σε Ψέματα & τώρα Διαλύεται
Από τον Γκλεν Ντίζεν
Ο Τζέφρι Σακς (Jeffrey Sachs) υποστηρίζει ότι η κεντρική αντίθεση & σύγκρουση της εποχής μας είναι η σύγκρουση μεταξύ του αμερικανικού οράματος ενός μονοπολικού κόσμου και της πραγματικότητας ενός πολυπολικού κόσμου. Οι ΗΠΑ αποτελούν ένα μικρό τμήμα του παγκόσμιου πληθυσμού και της παγκόσμιας οικονομίας, ωστόσο οι κορυφαίοι θεσμοί τους συνεχίζουν να ενεργούν σαν η Αμερικανική παγκόσμια ηγεμονία να μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Αυτή η υπόθεση συγκρούεται με την ραγδαία άνοδο της Κίνας και την άρνηση μεγάλου μέρους του κόσμου να ζήσει υπό την αμερικανική ηγεμονία.
Το Τέλος της Μονοπολικής Στιγμής (Εποχής)
Οι ΗΠΑ Πολιτείες αναδύθηκαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με εξαιρετική οικονομική, χρηματοπιστωτική και στρατιωτική ισχύ. Το Σχέδιο Μάρσαλ ήταν μια έκφραση αυτής της ισχύος, υποστηρίζοντας μια Αμερικανική τάξη μέσω βοήθειας και ανάπτυξης. Αλλά η θέση της Αμερικής τώρα έχει αλλάξει. Η οικονομική & χρηματοπιστωτική της κυριαρχία έχει μειωθεί, το τεχνολογικό της προβάδισμα δεν είναι πλέον μοναδικό και η κοινωνία της αντιμετωπίζει σημαντικές ανισότητες και χρέος.
Η αμερικανική προσέγγιση έχει επίσης αλλάξει. Αυτό που κάποτε ήταν ιδιοτελής ευεργεσία έχει γίνει εξαγωγή. Οι ΗΠΑ απαιτούν τώρα πληρωμή για στρατιωτικές αναπτύξεις, πιέζουν την Ευρώπη να δαπανήσει περισσότερα για την άμυνα και αντιμετωπίζουν τους πόρους άλλων χωρών ως ένα από τα πράγματα που μπορούν να τα αρπάξουν ληστρικά, να τα κατάσχουν. Αυτός δεν είναι ένας βιώσιμος τρόπος για να διατηρηθεί μια παγκόσμια τάξη. Εάν μια χώρα που αντιπροσωπεύει ένα μικρό μερίδιο του κόσμου θέλει να αποσπάσει από όλους τους άλλους, να εισβάλει όπου θέλει και να απειλήσει όποιον επιθυμεί, ο υπόλοιπος κόσμος τελικά θα πει όχι.
Και αυτό ακριβώς συμβαίνει. Οι χώρες ισορροπούν ενάντια στην αμερικανική ισχύ. Ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης και οι BRICS αντιπροσωπεύουν τεράστια μερίδια του παγκόσμιου πληθυσμού και της παγκόσμιας παραγωγής, και τα μέλη τους είναι ολοένα και πιο απρόθυμα να δεχτούν τον εκφοβισμό. Οι ΗΠΑ μπορεί να εξακολουθούν να έχουν ισχυρά πλεονεκτήματα, αλλά δεν έχουν πλέον έναν έξυπνο δρόμο προς τη μόνιμη ηγεμονία.
Η Ρωσία Ήθελε να είναι Φυσιολογική
Το μεγαλύτερο λάθος ήρθε στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Η Σοβιετική Ένωση είχε καταρρεύσει και η ευκαιρία ήταν να δημιουργηθεί ένα ειρηνικό παγκόσμιο περιβάλλον. Η Ρωσία ήθελε να είναι μια κανονική χώρα, με οικονομία αγοράς, ειρήνη και συνεργασία με τις ΗΠΑ. Αυτή ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία μετά από δεκαετίες πυρηνικής αντιπαράθεσης.
Η σωστή απάντηση θα ήταν να είναι κανείς μεγαλόψυχος προς τους ηττημένους, όχι τιμωρητικός. Οι ΗΠΑ θα έπρεπε να είχαν βοηθήσει στη σταθεροποίηση της Σοβιετικής Ένωσης και της Ρωσίας, αντί να κηρύξουν νίκη και να επιβάλουν υποταγή. Ένα πακέτο οικονομικής βοήθειας που καταρτίστηκε το 1991 είχε ως στόχο να βοηθήσει μια βαθιά αποσταθεροποιημένη χώρα να αποφύγει τον υπερπληθωρισμό και την οικονομική κατάρρευση. Απορρίφθηκε επειδή Αμερικανοί αξιωματούχοι αντιμετώπισαν την ευκαιρία ως ζήτημα δημοσίων σχέσεων και όχι ως ευκαιρία για την οικοδόμηση ειρήνης.
Η ίδια αλαζονεία διαμόρφωσε & την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Ο Γκορμπατσόφ αποδέχτηκε την επανένωση της Γερμανίας και ήθελε ένα κοινό ευρωπαϊκό σπίτι. Τον διαβεβαίωσαν προφορικά επανειλημμένα ότι το ΝΑΤΟ δεν θα εκμεταλλευόταν την κατάσταση. Αυτές οι διαβεβαιώσεις δεν τηρήθηκαν. Αντ’ αυτού, το ΝΑΤΟ κινήθηκε προς τα ανατολικά και οι ΗΠΑ αντιμετώπισαν τη Ρωσία ως μια χώρα που δεν είχε άλλη επιλογή από το να αποδεχτεί την αμερικανική ισχύ.
Ένας Πολυπολικός Κόσμος δεν Αποτελεί Απειλή
Ο κόσμος βιώνει τεράστιες τεχνολογικές, δημογραφικές και οικολογικές αλλαγές. Η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία και οι αναπτυσσόμενες οικονομίες δεν είναι επαναστατικές δυνάμεις που επιδιώκουν την παγκόσμια κυριαρχία. Θέλουν οικονομική ανάπτυξη, καλύτερο βιοτικό επίπεδο, υποδομές, εκπαίδευση και την ικανότητα υιοθέτησης νέων τεχνολογιών. Δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για την αμερικανική ηγεμονία ή τη δυτική ηγεμονία. Θέλουν να συνεχίσουν & να καλυτερεύσουν τη ζωή τους.
Η Ρωσία δεν προετοιμάζεται να εισβάλει στη Δυτική Ευρώπη. Οι στόχοι της είναι εξαιρετικά πρακτικοί και η εισβολή στο Βερολίνο ή το Παρίσι δεν θα ήταν μεταξύ αυτών. Το ίδιο ισχύει και για την Κίνα και τις άλλες μεγάλες δυνάμεις. Οι αναδυόμενες οικονομίες του κόσμου αποτελούν το έρμα του παγκόσμιου συστήματος, που επικεντρώνεται στην ανάπτυξη και όχι στην αυτοκρατορία.
Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να έχουν πλεονεκτήματα, όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη, μια ισχυρή χρηματιστηριακή αγορά και το δολάριο. Αλλά δεν έχουν μόνιμο τεχνολογικό μονοπώλιο, δεν έχουν αποφασιστικά σημεία στραγγαλισμού όλων των υπολοίπων και δεν έχουν μαγική φόρμουλα για τον έλεγχο του κόσμου. Η Κίνα μπορεί να φτάσει τις Αμερικανικές τεχνολογικές δυνατότητες και το Ιράν μπορεί να κρατήσει τις ΗΠΑ σε αδιέξοδο ή και ακόμη χειρότερα.
Η λύση είναι η αλλαγή νοοτροπίας. Οι ΗΠΑ πρέπει να σταματήσουν να προσπαθούν να επιβάλλουν τη θέλησή τους σε άλλους πολιτισμούς και να αναγνωρίσουν ότι ο κόσμος είναι πολυπολικός. Αυτή η αλλαγή δεν θα κόστιζε τίποτα, θα εξοικονομούσε τρισεκατομμύρια δολάρια και θα μπορούσε να σώσει τον πλανήτη.
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: Τζέφρι Σακς: «Η Παγκόσμια Τάξη που χτίστηκε Πάνω σε Ψέματα τώρα Διαλύεται»
Άντονι Αγκιλάρ: Οι ΗΠΑ Παγιδεύτηκαν στο Ιράν & Εξαντλούνται Οικονομικά
Ο Άντονι Αγκιλάρ (Anthony Aguilar) είναι απόστρατος Αντισυνταγματάρχης του Αμερικανικού Στρατού και αξιωματικός των Πράσινων Μπερέ των Ειδικών Δυνάμεων, ο οποίος έγινε πληροφοριοδότης για τη γενοκτονία που διαπράχθηκε στη Γάζα εις βάρος των Παλαιστινίων. Ο Αγκιλάρ υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμό τους με το Ιράν χωρίς σαφή πολιτικό ή στρατιωτικό στόχο, αφήνοντας την ανώτερη στρατιωτική τους δύναμη ανίκανη να επιτύχει μια βιώσιμη νίκη. Κατά την άποψή του, το Ιράν έχει εκμεταλλευτεί τη γεωγραφική υπεροχή του, τις ασύμμετρες δυνατότητές του και τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ για να μετατρέψει τη σύγκρουση σε πόλεμο φθοράς που ευνοεί ολοένα και περισσότερο την Τεχεράνη.
Ένας Πόλεμος χωρίς Σαφή Στόχο
Το κεντρικό επιχείρημα του Αγκιλάρ είναι ότι οι ΗΠΑ μπήκαν στον πόλεμο χωρίς να έχουν εκ των προτέρων καθορίσει ποιο πολιτικό αποτέλεσμα ήθελαν να επιτύχουν. Η Ουάσιγκτον ανέμενε ότι η συντριπτική στρατιωτική της υπεροχή θα οδηγούσε σε μια γρήγορη νίκη, επιτρέποντας στις Αμερικανικές δυνάμεις να εισέλθουν και να αποχωρήσουν από τη πολεμική σύγκρουση μέσα σε λίγες μέρες.
Αλλά η στρατιωτική ισχύς από μόνη της δεν μπορεί να καθορίσει την έκβαση ενός πολέμου, υποστηρίζει ο Αγκιλάρ. Χωρίς μια σαφή τελική κατάσταση, οι Αμερικανικές δυνάμεις χρησιμοποιούν ουσιαστικά την στρατιωτική ισχύ τους χωρίς να γνωρίζουν ποιο πολιτικό αποτέλεσμα υποτίθεται ότι θέλουν να επιφέρουν στο Ιράν. Όσο περισσότερο συνεχίζεται ο πόλεμος, τόσο μεγαλύτερες γίνονται οι απώλειες & τα θύματα, το οικονομικό κόστος, οι ελλείψεις όπλων και οι υλικοτεχνικές δυσκολίες.
Το Πλεονέκτημα του Ιράν σε Χρόνο & Γεωγραφία
Ο Αγκιλάρ υποστηρίζει ότι το Ιράν έχει αντιληφθεί ότι τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά του δεν είναι τα προηγμένα αεροσκάφη ή ένα ισχυρό συμβατικό ναυτικό, αλλά η γεωγραφία και ο χρόνος. Το Ιράν πολεμά κοντά στην επικράτειά του, ενώ οι ΗΠΑ πρέπει να διατηρούν στρατιωτικές δυνάμεις χιλιάδες μίλια μακριά από τις βάσεις τους.
Οι επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ είναι ένας άλλος σημαντικός παράγοντας στην εξίσωση. Ο Αγκιλάρ υποστηρίζει ότι ο πόλεμος γίνεται ένα ολοένα και πιο σημαντικό πολιτικό και οικονομικό ζήτημα στις ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, το Ιράν έχει την ευκαιρία να αυξήσει την πίεση στην Ουάσιγκτον, περιμένοντας την Αμερικανική εσωτερική πολιτική να παίξει τον περιοριστικό ρόλο του.
Το Στενό του Ορμούζ παίζει κεντρικό ρόλο σε αυτή τη στρατηγική. Η ικανότητα του Ιράν να επηρεάζει την πρόσβαση μέσω της πλωτής οδού του δίνει σημαντική επιρροή στις ΗΠΑ και τους περιφερειακούς εταίρους τους.
Το Πλεονέκτημα της Φθοράς
Ο Αγκιλάρ τονίζει την οικονομική ανισορροπία που υφίσταται μεταξύ της Αμερικανικής αεράμυνας και των ιρανικών επιθέσεων. Τα Αμερικανικά συστήματα αναχαίτισης πυραυλικής άμυνας μπορούν να κοστίσουν εκατομμύρια δολάρια, ενώ το Ιράν μπορεί να παράγει μεγάλο αριθμό φθηνών drones. Επομένως, το Ιράν δεν χρειάζεται να ανταγωνιστεί άμεσα την Αμερικανική τεχνολογία. Αντίθετα, μπορεί να αναγκάσει τις ΗΠΑ να δαπανήσουν τεράστια ποσά για να αμυνθούν ενάντια σε σχετικά φθηνά όπλα, όπως είναι τα drones.
Σύμφωνα με τον Αγκιλάρ, αυτή η φθορά δημιουργεί ήδη ελλείψεις σε Αμερικανικά αναχαιτιστικά αντιαεροπορικά και τα πυρομαχικά ακριβείας. Η συνέχιση των επιθέσεων σε ιρανικούς στόχους, ενώ παράλληλα υπερασπίζονται τις Αμερικανικές δυνάμεις από μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους, καθίσταται ολοένα και πιο δύσκολη στη βιωσιμότητα.
Το Πρόβλημα της Εφοδιαστικής Αλυσίδας
Η γεωγραφία δημιουργεί επίσης μια σημαντική Αμερικανική ευπάθεια, μια σοβαρή αδυναμία. Ο Αγκιλάρ υποστηρίζει ότι οι Αμερικανικές δυνάμεις εξαρτώνται από ένα εκτεταμένο δίκτυο υλικοτεχνικής υποστήριξης που περιλαμβάνει βάσεις, πλοία, αεροσκάφη και οδούς ανεφοδιασμού σε όλη τη Μέση Ανατολή και πέρα από αυτήν.
Καθώς οι ιρανικές επιθέσεις απειλούν τις περιφερειακές βάσεις και τις οδούς της μεταφοράς των εφοδίων, οι ΗΠΑ πρέπει να βασίζονται ολοένα και περισσότερο σε απομακρυσμένες τοποθεσίες όπως το απομακρυσμένο νησί του Ινδικού Ωκεανού Ντιέγκο Γκαρσία και η Σιγκαπούρη. Αυτό καθιστά ολοένα και πιο δύσκολη την μετακίνηση καυσίμων, πυρομαχικών, προμηθειών συντήρησης και προσωπικού.
Ο Αγκιλάρ πιστεύει ότι η τρέχουσα Αμερικανική στρατηγική επιθέσεων και άμυνας μπορεί να συνεχιστεί για το πολύ άλλες 90 ημέρες (3 μήνες) προτού η Ουάσιγκτον αναγκαστεί να αλλάξει την προσέγγισή της.
Το Ιράν Παγιδεύει το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ
Ο Αγκιλάρ υποστηρίζει ότι το Ιράν προσπαθεί σκόπιμα να φέρει τις Αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις όσο το δυνατόν πιο κοντά στο Στενό του Ορμούζ. Πιστεύει ότι οι Ιρανικές ενέργειες γύρω από τα νησιά Larak και Qeshm μπορούν να αναγκάσουν τις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν περισσότερα από τα περιορισμένα όπλα ακριβείας τους, ενώ παράλληλα δοκιμάζουν πόσο κοντά είναι διατεθειμένες να κινηθούν οι Αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις.
Κατά την εκτίμησή του, το Ιράν έχει την ικανότητα να χτυπήσει Αμερικανικά πλοία και τελικά θα το κάνει όταν οι συνθήκες θα είναι ευνοϊκές. Στόχος είναι να αλλάξει τον ρυθμό του πολέμου, έτσι ώστε η Ουάσιγκτον να μην είναι πλέον σε θέση να καθορίσει πότε και πού θα συμβεί η κλιμάκωση.
Ρωσία & Κίνα
Ο Αγκιλάρ υποστηρίζει ότι η Ρωσία και η Κίνα έχουν ήδη σημαντικά συμφέροντα στην επιβίωση του Ιράν από τη σύγκρουση. Η Ρωσία επωφελείται όταν τα Αμερικανικά όπλα που καταναλώνονται στο Ιράν αντί να είναι διαθέσιμα για την Ουκρανία, ενώ η Κίνα έχει σημαντικά οικονομικά συμφέροντα στη σχέση της με την Τεχεράνη.
Αναμένει ότι η συνεχιζόμενη κλιμάκωση θα ωθήσει και τις δύο χώρες να υποστηρίξουν ακόμη περισσότερο το Ιράν μέσω πληροφοριών, όπλων, ναυτικών μέσων και προηγμένης στρατιωτικής τεχνολογίας.
Τελικά, ο Αγκιλάρ υποστηρίζει ότι το Ιράν είναι έτοιμο να υποστεί τεράστιες απώλειες περιμένοντας μια αλλαγή στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η Τεχεράνη μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτόν τον χρόνο για να αναδιαμορφώσει την ισορροπία δυνάμεων στη Δυτική Ασία, ενώ οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να παγιδευτούν σε μια σύγκρουση χωρίς σαφή ορισμό της νίκης.
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: «Άντονι Αγκιλάρ: Το Ιράν Παγίδεψε τις ΗΠΑ & τις Εξαντλεί Οικονομικά»
Τσας Φρίμαν: Ένας Κύκλος Κλιμάκωσης του Πολέμου στο Ιράν χωρίς Διέξοδο
Από τον Γκλεν Ντίζεν
Ο Τσας Φρίμαν, πρώην βοηθός Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, υποστηρίζει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν την ευκαιρία να τερματίσουν τον πόλεμο με το Ιράν όταν υπέγραψαν Μνημόνιο Συνεννόησης. Αντ’ αυτού όμως, υποστηρίζει ο Φρίμαν, η Ουάσιγκτον άρχισε αμέσως να παραβιάζει τις δεσμεύσεις της, επιτρέποντας την κατάρρευση της συμφωνίας. Η Ιρανική θέση παραμένει ότι εάν οι ΗΠΑ τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους, το εμπόριο μπορεί να ξαναρχίσει.
Το κεντρικό πρόβλημα, υποστηρίζει, είναι ότι η Αμερικάνικη κυβέρνηση δεν έχει ένα σαφή στόχο. Οι βομβαρδισμοί και η οικονομική πίεση έχουν αντικαταστήσει τη διπλωματία, αλλά δεν υπάρχει συγκεκριμένη πρόταση που μπορεί να αποδεχτεί το Ιράν για να τερματίσει την εκστρατεία. Το αποτέλεσμα είναι ένας κύκλος στον οποίο η αμερικανική κλιμάκωση παράγει μια ισχυρότερη ιρανική απάντηση, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ανίκανες να ορίσουν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα.
Ο Φρίμαν υποστηρίζει ότι ο πόλεμος ξεκίνησε για να εξυπηρετήσει τα περιφερειακά συμφέροντα του Ισραήλ και όχι ένα άμεσο Αμερικανικό συμφέρον. Οι στόχοι του περιελάμβαναν την αποδυνάμωση του Ιράν, την αλλαγή της κυβέρνησής του και τη μείωση της ικανότητάς του να απειλεί το Ισραήλ. Ωστόσο, αυτοί οι στόχοι δεν έχουν επιτευχθεί. Αντ’ αυτού, οι ΗΠΑ έχουν εξαντλήσει τα όπλα τους που σχετίζονται με τον Περσικό Κόλπο και άλλα θέατρα πολεμικών επιχειρήσεων, ενώ το Ισραήλ έχει εγκαταλείψει την Ουάσιγκτον για να συνεχίσει έναν πόλεμο που ξεκίνησε το ίδιο.
Οι Κυρώσεις Ενισχύουν την Αντίσταση
Ο Φρίμαν υποστηρίζει ότι οι κυρώσεις είναι συχνά πολιτικές χειρονομίες που κοστίζουν ελάχιστα σε όσους τις επιβάλλουν. Επιτρέπουν στους πολιτικούς να επιδεικνύουν σκληρότητα, ενώ παράλληλα μεταθέτουν το οικονομικό βάρος αλλού. Η πραγματική τους αξία, λέει, έγκειται στο ότι αποτελούν απειλή κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων ενώ δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τις διαπραγματεύσεις.
Μόλις επιβληθούν κυρώσεις, οι αγορές αναδιατάσσονται. Οι χώρες βρίσκουν εναλλακτικούς προμηθευτές, νομίσματα και διαδρομές. Οι στοχευμένες βιομηχανίες μπορούν ακόμη και να επωφεληθούν από την προστασία από τον ξένο ανταγωνισμό. Ο Φρίμαν επισημαίνει το παράδειγμα της Νότιας Αφρικής, όπου οι κυρώσεις συνέβαλαν στην ανάπτυξη εγχώριων στρατιωτικών και βιομηχανικών δυνατοτήτων, ενώ η οινοβιομηχανία της έγινε πιο ανταγωνιστική μετά την άρση των κυρώσεων.
Η οικονομική ισχύς, υποστηρίζει, λειτουργεί καλύτερα ως ελκτική δύναμη. Η οικονομική ολοκλήρωση μπορεί να φέρει τις χώρες κοντά, αλλά η προσπάθεια να τις απομακρύνει μέσω του καταναγκασμού είναι αναποτελεσματική. Η ίδια λογική ισχύει και για την προσπάθεια απομόνωσης της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν. Αναγκάζοντας τις χώρες να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις, η Ουάσιγκτον τις ενθαρρύνει να εμπορεύονται μεταξύ τους και να αναπτύσσουν μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τις ΗΠΑ.
Το Πυρηνικό Δίλημμα του Ιράν
Ο Φρίμαν υποστηρίζει ότι ο πόλεμος έχει αυξήσει την ανασφάλεια του Ιράν αντί να τη μειώσει. Επιτιθέμενες στο Ιράν και απειλώντας την επιβίωσή του, οι ΗΠΑ έχουν παράσχει ένα ισχυρό επιχείρημα για την ανάπτυξη ενός πυρηνικού αποτρεπτικού μέσου. Ωστόσο, το Ιράν προφανώς δεν έχει αναπτύξει ανοιχτά πυρηνικό όπλο.
Ο κύριος περιορισμός, υποστηρίζει, είναι ότι το Ιράν θα διακινδύνευε να ενθαρρύνει τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, την Τουρκία και ενδεχομένως το Ιράκ να ακολουθήσουν το παράδειγμά του. Το Ιράν έχει ήδη πυρηνικές δυνάμεις στην γειτονιά του στο Πακιστάν και το Ισραήλ. Μια κούρσα πυρηνικών εξοπλισμών θα δημιουργούσε επομένως ένα πιο επικίνδυνο περιφερειακό περιβάλλον για όλους.
Η Ουκρανία & οι Συνέπειες της Κλιμάκωσης
Ο Φρίμαν υποστηρίζει ότι η Ουκρανία έχει καταχραστεί το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή τα συμφέροντά της έχουν υποταχθεί στον στόχο της αποδυνάμωσης και της απομόνωσης της Ρωσίας. Ο πόλεμος, λέει, θα μπορούσε να είχε τελειώσει μέσω διαπραγματεύσεων σύμφωνα με τα πρότυπα της Συμφωνίας της Κωνσταντινούπολης του 2022, αλλά αυτή η ευκαιρία εγκαταλείφθηκε.
Υποστηρίζει ότι η Ουκρανία βρίσκεται τώρα υπό εξαιρετική πίεση, με τη βιομηχανία, τις υποδομές, το ενεργειακό σύστημα και το ανθρώπινο δυναμικό της να έχουν εξαντληθεί σοβαρά. Μια αλλαγή κυβέρνησης στο Κίεβο θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα άνοιγμα για διαπραγματεύσεις, ιδίως εάν μια νέα κυβέρνηση ήταν πρόθυμη να ακολουθήσει την ειρηνευτική πλατφόρμα βάσει της οποίας εξελέγη ο Ζελένσκι.
Ο κίνδυνος, υποστηρίζει ο Φρίμαν, είναι ότι οι επαναλαμβανόμενες κλιμακώσεις της Ουκρανίας προκαλούν ρωσική αντι-κλιμάκωση. Οι επιθέσεις σε πολιτικά αεροσκάφη θα ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνες, ενδεχομένως εμπλέκοντας άμεσα τις Αμερικανικές και Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες στη διαδικασία στόχευσης. Τέτοιες ενέργειες θα μπορούσαν να ξεπεράσουν μια κόκκινη γραμμή για τη Ρωσία και να προκαλέσουν συνέπειες που η Ουκρανία δεν μπορεί να αντέξει.
Το συμπέρασμα του Φρίμαν είναι ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να μειώσουν τις απώλειές τους και να επιστρέψουν στη διπλωματία. Η εναλλακτική λύση είναι ένας αόριστος κύκλος πολέμου, κυρώσεων και κλιμάκωσης, χωρίς σαφή πορεία προς την ειρήνη.
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: «Τσας Φρίμαν: ΗΠΑ & Ιράν Επιστρέφουν στον Πόλεμο και η Κακοποίηση της Ουκρανίας από το ΝΑΤΟ»
Τζο Κεντ: Η Κλιμάκωση εναντίον του Ιράν & της Ρωσίας έχει Εισέλθει στα Πρώτα Στάδια του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Από τον Γκλεν Ντίζεν
[Ο Τζο Κεντ, είναι Αμερικάνος πολιτικός ο οποίος παραιτήθηκε από αντιπρόεδρος της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, και τώρα ενημερώνει τους Αμερικανούς πολίτες για τα τεκταινόμενα]
Ο Τζο Κεντ υποστηρίζει ότι οι ΗΠΑ έχουν εισέλθει στα πρώτα στάδια του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, με τις συγκρούσεις που αφορούν το Ιράν και τη Ρωσία να γίνονται ολοένα και πιο αλληλένδετες και τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης να αυξάνεται.
Δεν Υπάρχει Σαφής Τελική Κατάληξη στο Ιράν
Το κεντρικό πρόβλημα με τον πόλεμο κατά του Ιράν είναι ότι η Ουάσιγκτον δεν έχει ποτέ ορίσει με σαφήνεια τι θέλει να επιτύχει. Οι ΗΠΑ έχουν κινηθεί μεταξύ της απαίτησης για πλήρη παράδοση του Ιράν και του ισχυρισμού ότι ο βασικός, κύριος στόχος είναι το άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ. Αυτή η αβεβαιότητα καθιστά τη σύγκρουση πιο επικίνδυνη, επειδή το Ιράν δεν μπορεί να γνωρίζει ποιες ενέργειες θα έφερναν στην πραγματικότητα τον τερματισμό του πολέμου.
Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν επίσης σημαντικούς στρατιωτικούς πόρους, ενώ δεν έχουν την πολιτική ικανότητα να ξεκινήσουν μια χερσαία εισβολή στο Ιράν. Εάν η Ουάσιγκτον συνεχίσει να απαιτεί μια αποφασιστική στρατιωτική νίκη χωρίς να αναπτύξει στρατεύματα επί του εδάφους, οι διαθέσιμες επιλογές γίνονται ολοένα και πιο ακραίες.
Αυτό δημιουργεί τον κίνδυνο να εξεταστεί τελικά η χρήση πυρηνικών όπλων. Εάν ο στόχος είναι η πλήρης παράδοση και μια συμβατική εισβολή είναι αδύνατη, οι στρατιωτικοί σχεδιαστές μπορεί να αρχίσουν να εξετάζουν πυρηνικές επιλογές. Υπάρχει ένας επιπλέον κίνδυνος εάν το Ισραήλ ενεργήσει ανεξάρτητα. Ένα πυρηνικό χτύπημα που αποδίδεται στο Ισραήλ θα εξακολουθούσε να θεωρείται από το Ιράν και μεγάλο μέρος του κόσμου ως αμερικανική ενέργεια λόγω του βάθους της υποστήριξης των ΗΠΑ προς το Ισραήλ.
Η Πυρηνική Κλιμάκωση θα Μπορούσε να Φτάσει στη Ρωσία
Η πιο επικίνδυνη συνέπεια θα ήταν η ομαλοποίηση της πρώτης χρήσης πυρηνικών όπλων. Εάν οι ΗΠΑ ή το Ισραήλ χρησιμοποιούσαν ένα περιορισμένο πυρηνικό όπλο εναντίον του Ιράν, η Ρωσία θα μπορούσε να συμπεράνει ότι οι κανόνες είχαν αλλάξει ριζικά.
Ο Πούτιν θα μπορούσε στη συνέχεια να δει μια τέτοια επίθεση ως άδεια χρήσης πυρηνικών όπλων στην Ουκρανία. Εάν η Ουάσιγκτον δημιουργήσει προηγούμενο στο οποίο μια χώρα μπορεί να χρησιμοποιήσει περιορισμένο πυρηνικό πλήγμα όταν οι συμβατικές στρατιωτικές επιχειρήσεις αποτυγχάνουν να επιτύχουν παράδοση, η Ρωσία θα μπορούσε να ακολουθήσει την ίδια λογική.
Ο κίνδυνος επομένως δεν θα περιοριζόταν στη Μέση Ανατολή. Ένα πυρηνικό χτύπημα στο Ιράν θα μπορούσε να αλλάξει γρήγορα τους ρωσικούς υπολογισμούς γύρω από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Η Ρωσία Βλέπει την Ουκρανία ως Υπαρξιακή Απειλή
Η Δύση δεν έχει κατανοήσει το πώς βλέπει η Ρωσία τον πόλεμο στην Ουκρανία. Στην Αμερική, υπάρχει η τάση να υποθέτουμε ότι η Ρωσία θα συνεχίσει να ανέχεται την κλιμάκωση επειδή οι προηγούμενες Ρωσικές προειδοποιήσεις δεν ακολουθήθηκαν από άμεσα αντίποινα.
Αλλά η Ρωσία θεωρεί τη σύγκρουση υπαρξιακή. Το ΝΑΤΟ έχει επεκταθεί προς τα σύνορα της Ρωσίας, ενώ η Ουκρανία έχει λάβει εκτεταμένη δυτική στρατιωτική υποστήριξη, συμπεριλαμβανομένης της τεχνολογίας και της στοχευμένης βοήθειας. Οι Ρώσοι ηγέτες δεν μπορούν επομένως απλώς να εγκαταλείψουν τη σύγκρουση επειδή μια Αμερικανική κυβέρνηση επιθυμεί διαπραγματεύσεις.
Η Δολοφονία του Τσάρλι Κερκ
Ο Κεντ συζητά επίσης τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ, ο οποίος, όπως λέει, ήταν σθεναρά αντίθετος σε έναν πόλεμο των ΗΠΑ με το Ιράν. Ο Κεντ θυμάται ότι είδε τον Κερκ στον Λευκό Οίκο τον Ιούνιο του 2025, λίγο πριν από τον Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών, όταν ο Κερκ του είπε να «μας εμποδίσει να εμπλακούμε σε πόλεμο με το Ιράν». Ο Κεντ λέει ότι ο Κερκ ήταν ένας από τους στενότερους συμβούλους του Τραμπ και υποστήριζε την αναθεώρηση της σχέσης των ΗΠΑ με το Ισραήλ. Υποστηρίζει ότι οι συνθήκες γύρω από τη δολοφονία του Κερκ εγείρουν αναπάντητα ερωτήματα, ιδίως επειδή, όπως λέει, το Εθνικό Κέντρο Αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ εμποδίστηκε να συνεχίσει εν μέρη της έρευνάς του. Ο Κεντ δεν ισχυρίζεται ότι κατέληξε σε συμπέρασμα σχετικά με το ποιος ήταν υπεύθυνος, αλλά υποστηρίζει ότι η αντίθεση του Κερκ στον πόλεμο και η πίεση που αντιμετώπιζε θα πρέπει να διερευνηθούν περαιτέρω.
ΔΕΙΤΕ το ΒΙΝΤΕΟ: «Τζο Κεντ: Η Κλιμάκωση εναντίον του Ιράν & της Ρωσίας έχει Εισέλθει στα Πρώτα Στάδια του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου»
