Δεν χτύπησε τυχαία γραμμή το ρωσικό drone. Χτύπησε δίπλα σε εκείνους που πριν από τέσσερα χρόνια έθαψαν την πρώτη ειρήνη και έκτοτε ταξιδεύουν στο Κίεβο για να μην αφήσουν τον πόλεμο να κλείσει.
Στο ίδιο νυχτερινό τρένο κάθονταν ο Μπόρις Τζόνσον —ο άνθρωπος της άνοιξης του 2022, όταν η συμφωνία της Κωνσταντινούπολης ήταν ακόμη ζωντανή και το Λονδίνο είπε «πολεμήστε»— μαζί με συμβούλους του Μερτς και της υπόλοιπης δυτικής κουστωδίας που πήγαινε να δει τον Ζελένσκι.
Η Δύση έπαψε να κρύβεται εδώ και καιρό. Φάνηκε στις ράγες, δύο χιλιόμετρα από το ΝΑΤΟ, την ώρα που μιλά για εκεχειρία και την ίδια στιγμή συντηρεί το καθεστώς που την εμποδίζει.
Το χτεσινό πλήγμα στο Γιαχοντίν δεν ήταν ένα ακόμη επεισόδιο ενός πολέμου που έχει γίνει πλέον ρουτίνα στις δυτικές οθόνες. Ήταν πραγματική αποκάλυψη. Όχι απλά επειδή ένα ρωσικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος έπληξε μηχανή επιβατικής αμαξοστοιχίας δύο χιλιόμετρα από τα πολωνικά σύνορα, αλλά επειδή λίγα λεπτά νωρίτερα από το ίδιο σημείο είχε περάσει η κουστωδία εκείνων που επί τέσσερα και πλέον έτη κρατούν ανοιχτή την πληγή της Ουκρανίας.
Ανάμεσά τους ο διεφθαρμένος και …κατηργημένος ουσιαστικά, πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας Μπόρις Τζόνσον. Όχι ως γραφικός επισκέπτης, ούτε ως συνταξιούχος πολιτικός που φωτογραφίζεται με σημαίες και φανφάρες. Αλλά ως ένας από τους πρωταγωνιστές της μεγάλης απάτης του 2022.
Ως ο άνθρωπος που, όταν οι ρωσικές δυνάμεις βρίσκονταν στα πρόθυρα του Κιέβου και το τραπέζι των διαπραγματεύσεων στην Κωνσταντινούπολη είχε ήδη σχέδιο όχι αρεστό στους Ρώσους, αλλά μόνο σε αυτούς που τον ήλεγχαν, πέταξε πάνω στο τραπέζι το βάρος του Λονδίνου και είπε στην ουκρανική ηγεσία αυτό που η νεοταξίτικη Δύση ήθελε να ακούσει: Μην υπογράφετε.
Η ιστορία αυτή δυστυχώς δεν ήταν συνωμοσιολογία, όπως είχαν επισημάνει κάποιοι θεωρητικοί. Ήταν πραγματικό γεγονός που αποκάλυψαν οι μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας, τη στιγμή που ήταν ήδη, η πιο επίμονη σιωπή της δυτικής αφήγησης.
Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2022, ενώ η εισβολή βρισκόταν ακόμη στην πρώτη της φάση, Μόσχα και Κίεβο συζητούσαν όρους που περιλάμβαναν ουδετερότητα, περιορισμούς στο μέγεθος των ενόπλων δυνάμεων, εγγυήσεις ασφαλείας και διευθέτηση του καθεστώτος των ανατολικών περιοχών.
Δεν επρόκειτο για ειδυλλιακή ειρήνη και όλα καλά κι αγαπημένα. Επρόκειτο όμως για μια διαπραγμάτευση που μπορούσε να κλείσει τον πόλεμο πριν μετατραπεί σε πολυετή σφαγή. Και τότε …εμφανίστηκε ο «κλόουν»Τζόνσον. Όχι ως παρατηρητής αλλά ως απεσταλμένος εκείνης της Δύσης που είχε ήδη αποφασίσει πως η Ουκρανία δεν θα ήταν πεδίο συμβιβασμού, αλλά πεδίο εξάντλησης της Ρωσίας. Η ουκρανική πλευρά, σύμφωνα με μαρτυρίες διαπραγματευτών και μεταγενέστερες αποκαλύψεις, έλαβε το μήνυμα καθαρά: «Άν υπογράψετε τώρα, χάνετε τη δυτική στήριξη. Αν συνεχίσετε, θα σας εξοπλίσουμε».
Αυτό είναι το σημείο που η Δύση έπαψε να κρύβεται.
Από τότε μέχρι σήμερα η ίδια λογική επαναλαμβάνεται με άλλα ονόματα και …άλλα τρένα. Η κουστωδία που ταξίδευε τη νύχτα προς την Πολωνία δεν πήγαινε να κηδέψει νεκρούς. Πήγαινε να συντηρήσει μια γραμμή. Να μιλήσει με τον εξ ίσου άκρως διεφθαρμένο Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Με τον άνθρωπο που η δυτική προπαγάνδα έντυσε με το προσωπείο του κωμικού που έγινε ηγέτης, ενώ στην πραγματικότητα μετατράπηκε σε διαχειριστή ενός κράτους που ζει από την εξωτερική ένεση, από τα όπλα, από τα δάνεια και από την ανοχή απέναντι σε ένα σύστημα διαφθοράς, που πλέον ούτε οι ίδιοι οι δυτικοί θεσμοί μπορούν να αγνοούν πλήρως.
Οι έρευνες για κατάχρηση δημοσίου χρήματος, για δίκτυα προμηθειών, για την απόσταση ανάμεσα στα δισεκατομμύρια που εισρέουν και σε εκείνα που φτάνουν στο μέτωπο, δεν είναι ρωσική εφεύρεση ασφαλώς. Πήγε να γίνει, μέσω των ελεεινών ευρωπαικών ΜΜΕ, αλλά το αφήγημα τους κατέρρευσε πριν καν εδραιωθεί. Για την ακρίβεια, είναι η σκιά που ακολουθεί το καθεστώς του Κιέβου ακόμη και όταν οι δυτικοί αξιωματούχοι το αγκαλιάζουν μπροστά στις κάμερες.
Η χυδαιότητα της στιγμής αποκαλύπτεται εδώ, αποδεικνύοντας ποιοί σχεδιάσαν τον πόλεμο εδώ και δεκαετίες. Ενώ μιλούν για εκεχειρία, για διαπραγματεύσεις, για «δίκαιη ειρήνη», στέλνουν στο Κίεβο, εκείνους που το 2022 έθαψαν την πρώτη πραγματική ευκαιρία τερματισμού.
Η εκεχειρία στα χέρια τους δεν είναι γέφυρα, ούτε άλλου είδους ανεμόσκαλες. Είναι εργαλείο που επιμηκύνει την καθεστηκυία τάξη όσο γίνεται πιο μακρά. Δηλαδή, χρόνος για να ανασυνταχθούν οι γραμμές, να σταλούν νέα συστήματα, να γραφτούν νέες υποσχέσεις στις πρωτεύουσες που δεν πληρώνουν οι ίδιες το αίμα.
Το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορούν πλέον να παριστάνουν τους έκπληκτους παρατηρητές. Οι λαοί τους πήρανε χαμπάρι για τα καλά. Δεν είναι λοιπόν θεσμοί που «υποστηρίζουν μια δημοκρατία που δέχθηκε επίθεση», αλλά μηχανισμοί που μετέτρεψαν μια περιφερειακή σύγκρουση σε υπαρξιακή αντιπαράθεση με τη Ρωσία, χωρίς να έχουν ούτε ενιαία στρατηγική νίκης ούτε ενιαία στρατηγική εξόδου.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί, εξοπλίζει, ρητορεύει και την ίδια στιγμή βλέπει τις κοινωνίες της να πληρώνουν τον λογαριασμό σε ενέργεια, σε πληθωρισμό, σε πολιτική απονομιμοποίηση. Το ΝΑΤΟ απ’ τη μεριά του, επεκτείνει τη ρητορική της συλλογικής ασφάλειας μέχρι τα σύνορα όπου ένα drone αρκεί για να σημάνουν σειρήνες στην Πολωνία, ενώ απ’ την άλλη αρνείται να παραδεχθεί ότι η δική του στρατηγική είναι εκείνη που έφερε τη φωτιά τόσο κοντά στο κατώφλι του.
Η παρουσία του Τζόνσον συμβολίζει αυτή την υποκρισία με μοναδική καθαρότητα. Ο άνθρωπος που εμφανιζόταν ως σταυροφόρος της ουκρανικής ελευθερίας είναι ο ίδιος που συνέβαλε ώστε η ουκρανική τραγωδία να γίνει μακρά. Δεν χρειαζόταν να κρατά ο ίδιος το όπλο, αρκούσε να σπάσει τη στιγμή στην οποία μια διαπραγμάτευση μπορούσε ακόμη να περιορίσει την καταστροφή.
Από τότε, κάθε του επίσκεψη στο Κίεβο έχει τον χαρακτήρα επιβεβαίωσης. Ο πόλεμος συνεχίζεται επειδή πρέπει να συνεχίζεται. Και όταν το drone ή το κάθε drone πέφτει δίπλα σε κάθε τρένο της ντροπής, η Δύση να κραυγάζει για κλιμάκωση, λες και η κλιμάκωση δεν ήταν το δόγμα της από την πρώτη μέρα.
Εντάξει, δεν προσπαθώ να κάνω τα αδύνατα δυνατά στο να μετατραπώ σε δικηγόρο υπεράσπισης της ρωσικής εισβολής, ως ηθικής πράξης. Αυτό ο καθένας σώφρων και σκεπτόμενος άνθρωπος μπορεί να καταλάβει καλά τι συμβαίνει, έχοντας υπ’ όψη τα γεγονότα που ακολούθησαν εκείνον τον Φλεβάρη του 2022.
Επί της ουσίας, πρόκειται για αποκάλυψη του δυτικού ψεύδους. Μια εισβολή μπορεί να είναι άδικη και ταυτόχρονα μια ειρήνη να έχει σαμποταριστεί.
Ένα κράτος δηλαδή, μπορεί να δέχεται επίθεση και ταυτόχρονα η ηγεσία του να έχει μετατραπεί σε όμηρο ξένων σχεδιασμών και εσωτερικής σήψης. Περί αυτού πρόκειται.
Αυτή η διπλή πραγματικότητα είναι εκείνη που η επίσημη αφήγηση αρνείται να αγγίξει. Γι’ αυτό και το Γιαχοντίν πονάει τόσο πολύ τη δυτική επικοινωνία. Δεν χτύπησε ένα ανώνυμο τρένο σε μια ανώνυμη γραμμή. Πέρασε ξυστά από εκείνους που έχουν ονόματα, αξιώματα και ευθύνες. Από εκείνους που μιλούν για κανόνες διεθνούς δικαίου ενώ οι ίδιοι μετέτρεψαν μια χώρα σε προγεφύρωμα.
Η διαφθορά στο Κίεβο είναι ξεκάθαρα πλέον δομικό στοιχείο του συστήματος που η εξ ίσου βουτηγμένη στη διαφθορά νεοταξική Δύση, επέλεξε να συντηρήσει.
Όταν δισεκατομμύρια εισρέουν χωρίς αντίστοιχο έλεγχο, όταν οι προμήθειες γίνονται πεδίο αρπαγής, όταν ο πρόεδρος που παρουσιάζεται ως ενσάρκωση της αντίστασης και βρίσκεται ταυτόχρονα στο στόχαστρο θεσμών που ερευνούν κατάχρηση και διασπάθιση, τότε το ηθικό προσωπείο καταρρέει μονομιάς. Και καταρρέει ακόμη περισσότερο όταν οι ίδιοι που τον κρατούν όρθιο εμφανίζονται ως …τιμητές(!) της διαφάνειας στην Ευρώπη.
Δεν γίνεται να καταγγέλλεις τη διαφθορά στο εσωτερικό σου και να την ανέχεσαι ως αναγκαίο κακό στον πληρεξούσιό σου. Δεν γίνεται να μιλάς για κράτος δικαίου και να εξαρτάς την επιβίωση ενός καθεστώτος από τη σιωπή γύρω από τα ταμεία του.
Αυτό που συνέβη στη γραμμή Κιέβου–Βαρσοβίας είναι λοιπόν κάτι βαθύτερο από ένα ακόμη στρατιωτικό επεισόδιο. Επί της ουσίας, πρόκειται για υλική αποκάλυψη μιας πολιτικής γραμμής. Η Δύση δεν κρύβεται πλέον, διότι δεν μπορεί. Τα πρόσωπα είναι γνωστά καθώς και οι ρόλοι. Ο Τζόνσον δεν είναι ουδέτερος ταξιδιώτης, ούτε ο Ζάουτερ, ο κακομούτσουνος αυτός που παριστάνει τον Υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας, είναι τυχαίος σύμβουλος.
Οι απεσταλμένοι του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης και του Βερολίνου δεν πήγαν στο Κίεβο για να κλάψουν τους νεκρούς που άφηναν πισω τους οι Ρώσοι καταδρομείς. Πήγαν για να κρατήσουν ανοιχτό τον διάδρομο της εξάρτησης. Να βεβαιωθούν ότι ο Ζελένσκι δεν θα παρεκκλίνει. Να μετατρέψουν την όποια συζήτηση για εκεχειρία σε μηχανισμό παράτασης.
Και η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να θέσει το στοιχειώδες ερώτημα —πόσο ακόμη αίμα, πόσο ακόμη χρήμα, ποιος στρατηγικός σκοπός απομένει εκτός από την αυτοεπιβεβαίωση—, στέλνει συμβούλους σε νυχτερινά τρένα και μετά μιλά για «σοκ και δέος» όταν η πραγματικότητα ακουμπά τα σύνορά της. Το δέος δυστυχως για τους Ουκρανούς, έπρεπε να έχει έρθει νωρίτερα. Πότε; Όταν ακυρώθηκε η πρώτη σοβαρή διαπραγμάτευση. Όταν αποφασίστηκε ότι η Ουκρανία θα πολεμήσει «όσο χρειαστεί», χωρίς να οριστεί τι σημαίνει «όσο χρειαστεί». Και κυρίως, όταν οι κοινωνίες της Ευρώπης κλήθηκαν να πληρώσουν έναν πόλεμο του οποίου τους τελικούς όρους δεν ελέγχουν.
Ναί. Η Ρωσία χτυπά υποδομές. Αυτό είναι γεγονός. Και πολύ καλά κάνει. Επιλέγοντας αυτή τη λύση, από το να χτυπά με τυφλά χτυπήματα στρατιωτικούς στόχους και μαζί με αυτούς και αθώους πολίτες.
Η νεοταξική και βρώμικη πλέον Δύση, βυθισμένη στον σατανισμό και στις προτροπές της Καμπάλα μέσω της φάρας των Ασκεναζι Εβραίων που την εχουν καταπιεί, χτυπά την ίδια τη δυνατότητα τερματισμού. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα, διότι δεν φαίνεται αμέσως στο έδαφος.
Φαίνεται στα χρόνια που πέρασαν, στις πόλεις που άδειασαν, στη γενιά που κάηκε, στο κράτος που μετατράπηκε σε μηχανή επιβίωσης με δανεικά όπλα και δανεική νομιμοποίηση.
Αν το πλήγμα στο Γιαχοντίν είχε βρει το διπλωματικό τρένο, η Δύση θα μιλούσε για απόπειρα δολοφονίας ηγετών ή αν αυτοί σκοτώνονταν, για εσκεμμένη δολοφονία. Επειδή το άφησε πίσω του λίγα λεπτά, μιλά για «τυχαία» επίθεση σε πολιτική υποδομή. Η διαφορά είναι λεπτή. Η υποκρισία είναι χοντρή.
Στήνονται λοιπόν στον τοίχο το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι επειδή ένα drone πέρασε κοντά σε αξιωματούχους τους, αλλά επειδή οι αξιωματούχοι αυτοί βρίσκονταν εκεί ως συνεχιστές μιας πολιτικής που αρνήθηκε την ειρήνη όταν αυτή ήταν ακόμη δυνατή με μικρότερο κόστος.
Στήνεται στον τοίχο ο Τζόνσον ως σύμβολο εκείνης της βρετανικής αλαζονείας που πίστεψε πως μπορούσε να διαχειριστεί έναν ηπειρωτικό πόλεμο σαν ρητορική άσκηση.
Στήνεται στον τοίχο ο Ζελένσκι ως ηγεσία που δέχθηκε να γίνει το πρόσωπο ενός πολέμου μεγαλύτερου από τη χώρα του και μικρότερου από τα συμφέροντα των προστατών του.
Στήνεται στον τοίχο ολόκληρη η μηχανή που ονομάζει «αντίσταση» την παράταση και «ειρήνη» την αναβολή.
Η Δύση δεν κρύβεται, διότι τα τρένα της έφτασαν πολύ κοντά στη φωτιά που η ίδια τάισε. Όποιος θέλει ακόμη να μιλά για κανόνες, ας αρχίσει από τον κανόνα τον πιο απλό: Δεν δικαιούσαι να ακυρώνεις μια διαπραγμάτευση και ύστερα να παριστάνεις τον κήρυκα της ειρήνης. Δεν δικαιούσαι να συντηρείς ένα διεφθαρμένο σύστημα επειδή σου είναι χρήσιμο και ύστερα να ορκίζεσαι στο κράτος δικαίου. Δεν δικαιούσαι να μετατρέπεις μια εκεχειρία σε διάδρομο ανεφοδιασμού και ύστερα να κατηγορείς τον αντίπαλο ότι δεν πιστεύει στην ειρήνη.
Για να είμαστε ειλικρινείς, το Γιαχοντίν δεν άλλαξε τον πόλεμο. Τον φώτισε. Έδειξε ποιοι κινούνται στις γραμμές, ποιοι μιλούν στο Κίεβο, ποιοι έχουν συμφέρον η σύγκρουση να μην κλείσει πριν εξαντληθεί ό,τι μπορεί ακόμη να εξαντληθεί.
Και έδειξε κάτι ακόμη, πιο σκληρό: Ότι η Ευρώπη έχει αποδεχθεί να ζει δίπλα σε έναν πόλεμο που δεν ελέγχει, με ηγέτες που δεν λογοδοτούν στις κοινωνίες τους για το πραγματικό διακύβευμα, και με μια ηθική γλώσσα που έχει πλέον φθαρεί από την επανάληψη.
Όταν οι λέξεις «δημοκρατία», «αντίσταση» και «διεθνές δίκαιο» χρησιμοποιούνται για να καλύψουν την άρνηση του συμβιβασμού, παύουν να είναι λέξεις. Γίνονται προσωπείο.
Αυτό το προσωπείο έπεσε για μια στιγμή πάνω στις ράγες στα ουκρανοπολωνικά σύνορα. Όχι επειδή κινδύνεψε να χτυπηθεί ο Τζόνσον και η «εκλεκτή» του παρέα, αλλά επειδή φάνηκε δίπλα του η συνέχεια μιας πολιτικής που ξεκίνησε όταν κάποιοι αποφάσισαν ότι η ειρήνη του 2022 ήταν πιο επικίνδυνη από τον πόλεμο που ακολούθησε.
Από εκείνη την απόφαση μέχρι το νυχτερινό τρένο του 2026 υπάρχει ευθεία γραμμή. Και πάνω σε αυτή τη γραμμή πρέπει πλέον να κριθούν το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Τζόνσον, ο Ζελένσκι και όσοι ακόμη ταξιδεύουν για να συντηρήσουν ό,τι οι ίδιοι εμπόδισαν να τελειώσει όταν έπρεπε.
Η υποκρισία των νεοταξιτών, δεν έχει ούτε όρια, αλλά ούτε και πάτο. Το δυστύχημα όμως είναι ότι μέχρι να εκδιωχθούν αυτά τα μιάσματα από τους λαούς της Ευρώπης, οι ίδιοι αυτοί λαοί ξαφνικά θα βρεθούν πίσω στον Μεσαίωνα. Η πείνα που θα ακολουθήσει λόγω του πολέμου στο Ορμούζ και η ανεπάρκεια της ενέργειας που θα επιδεινώσει την κατάσταση επειδή τα μιάσματα αυτα τα ‘βαλαν με μια υπερδύναμη που έχει ακόμη αυτοκρατορική στόφα, θα είναι το μεγάλο τίμημα που θα πληρώσουν πριν καν μάθουν ότι τελικά εκείνοι είναι τα θύματα.
Εύχομαι με όλη μου τη ψυχή, ο Θεός να κινήσει γρήγορα τα γρανάζια, ούτως ώστε οι πληγές αυτές να είναι όσο πιο ανώδυνες γίνεται και να πληρώσουν οι αληθινοί ένοχοι το τίμημα
Δεν είμαι όμως τόσο αισιόδοξος, μιας και η σπαθάρα του Ταξίαρχου Μιχαήλ, ακονίστηκε πολύ. Και θα βαφτεί κόκκινη απ’ το αίμα, στη προσπάθεια να ξεπλυθούν αυτές οι κοινωνίες που άφησαν πισω τους τον Χριστό, πεπεισμένοι ότι εκείνοι είναι οι θεοί πλέον.
