Ο Λαβρόφ είναι εξαιρετικά σαφής. Ήρεμος στον τόνο, αλλά παγερός και, πάνω απ’ όλα, ανατριχιαστικός στην ουσία των πραγμάτων.
Και αυτό, τελικά, είναι που έχει πραγματικά σημασία.
Ο επικεφαλής της Ρωσικής διπλωματίας χαρακτηρίζει ως απίστευτη ανοησία το να ισχυρίζονται ψευδώς ότι η Μόσχα έχει προθέσεις να επιτεθεί στην Ευρώπη. Όπως κάνουν, εδώ και καιρό, ορισμένοι δυτικοί πολιτικοί της δεκάρας. Με τη στήριξη των ΜΜ ενημέρωσης, που πλέον στερούνται κάθε κριτικής ικανότητας & αξιοπιστίας.
Η Ρωσία δεν θέλει να επιτεθεί στην Ευρώπη. Ποτέ δεν το ήθελε & ποτέ δεν το έκανε.
Και, από την άλλη πλευρά, ποιο συμφέρον θα είχε να το κάνει αυτό;
Για σκεφτείτε το καλά…
Πέρα από την απίστευτη κινητοποίηση δυνάμεων κάθε είδους, πέρα από τη σπατάλη ανθρώπων και όπλων, πέρα, εν τέλει, από την απλή στρατιωτική δέσμευση, ποιο πολιτικό στόχο θα μπορούσε ποτέ να έχει;
Επειδή οι πόλεμοι, πάντα και σε κάθε περίπτωση, από την αρχαιότητα, διεξάγονται για συγκεκριμένους πολιτικούς σκοπούς.
Και η Μόσχα, ακόμα κι αν κέρδιζε, δεν θα είχε κανένα συμφέρον από αυτόν τον πόλεμο.
Να αναλάβει τον έλεγχο της Ευρώπης; Να την κατακτήσει; Και για ποιο λόγο;
Για τη Ρωσία θα ήταν απλώς ένα βάρος, μάλιστα αβάσταχτο & μη βιώσιμο, και όχι ένα έπαθλο.
Η Ευρώπη, ουσιαστικά, δεν διαθέτει πρώτες ύλες. Η Ρωσία είναι μεγάλος εξαγωγέας φυσικού αερίου, πετρελαίου και άλλων προϊόντων.
Και όσον αφορά το έδαφος, η Μόσχα διαθέτει τεράστιες, απέραντες εκτάσεις, από την δύση μέχρι την Άπω Ανατολή. Σίγουρα δεν έχει ανάγκη από μικρά και ανυπότακτα παρακλάδια.
Επομένως, λέει ο Λαβρόφ, ο φόβος μιας Ρωσικής επίθεσης στην Ευρώπη είναι μια τεράστια ανοησία.
Ναι… εκτός αν, όμως, πρόκειται απλώς για μια επίσημη δικαιολογία. Ένα προπέτασμα καπνού για να συγκαλύψει τις προθέσεις της Ευρώπης, κυρίως της Γερμανίας του Μερτς, να επιτεθεί στη Ρωσία.
Για να την διαμελίσει.
Μια πρόθεση που ήδη έγινε εμφανής με τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Με την ευρωπαϊκή υποστήριξη, σε όπλα και άνδρες, προς το καθεστώς του Ζελένσκι.
Καθεστώς που, πλέον, έχει καταρρεύσει. Γεγονός που καθιστά, προφανώς, απαραίτητη την άμεση παρέμβαση της Γερμανίας από τον Μερτς και τους «νονούς» του.
Μια πρόθεση που απαιτεί, ωστόσο, χρόνο. Πρώτα απ’ όλα για να οργανώσει τις Γερμανικές ένοπλες δυνάμεις…
Ο Μερτς, επομένως, χρειάζεται χρόνο. Και πιστεύει ότι μπορεί να τον αποκτήσει. Δύο χρόνια, τουλάχιστον.
Εκτός κι αν…
Η Ρωσία κουραστεί & απαυδήσει από αυτά τα φτηνά ευρωπαϊκά παιχνιδάκια. Και τότε αποφασίσει να παρέμβει προληπτικά, με όλες τις δυνάμεις, πριν να είναι πολύ αργά για αυτήν.
Σε αυτή την περίπτωση, προειδοποιεί ο Λαβρόφ, θα ξεσπάσει πόλεμος. Ένας πόλεμος όμως, όπως διευκρίνισε με ψύχραιμο τόνο, που θα είναι εξαιρετικά σύντομος…
