Προσπαθώ εδώ και πολλά χρόνια (πάνω από 25) να κατανοήσω τη λογική, την ψυχοσύνθεση αλλά και τον απώτερο στόχο και την ουσία των αρχιερέων.
Αναφέρομαι σε αυτούς όχι με εμπάθεια ούτε, βεβαίως, με κάποιο ίδιον όφελος. Δεν θέλω να κατακρίνω· μόνο θα κρίνω καταστάσεις και γεγονότα που αφορούν, κυρίως, τη στάση των αρχιερέων απέναντι στους ιερείς που διαφεντεύουν. Δεν χρησιμοποιώ τυχαίως τη λέξη.
Μιλάμε για σχέση αφέντη με δούλο· σχέση Καίσαρα με ακολούθους και όχλο· σχέση ενός δικτάτορα με τον λαό.
Τώρα, στην ιστορία του κόσμου, αυτή η σχέση έχει περάσει από διάφορα επίπεδα. Έτσι βλέπουμε πολλές προσωπικότητες, πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες, πολλές φιλοσοφίες και κατευθύνσεις της απολυταρχίας, άλλους στόχους και διαφορετικό ύφος.
Με ένα, όμως, κοινό χαρακτηριστικό σε όλους αυτούς τους αντιδημοκρατικούς δικτάτορες, παποκαισάρες:
Δεν ανέχονται άλλη γνώμη από τη δική τους και διαφυλάττουν μέχρι θανάτου το υποτιθέμενο και ιερό, για αυτούς, αλάθητό τους. Και λέω «μέχρι θανάτου» και το εννοώ, διότι, προκειμένου να επιβεβαιώσουν σε όποιον απορεί την ορθότητα των αποφάσεών τους, είναι ικανοί να σκοτώσουν, με συκοφαντίες, ψεύδη και καταδίκες, τον αντίδικό τους, που τόλμησε να μιλήσει διαφορετικά από τον Καίσαρα.
Μάλιστα, αν τα ψέματα και οι δικαιολογίες δεν αρκούν, είναι έτοιμοι να προχωρήσουν και σε πιο δραστικά μέτρα τελικής εξόντωσης και μόλυνσης με το δηλητήριο της κακής φήμης του ανθρώπου που τόλμησε.
Και, βέβαια, μην ξεχνάτε ότι αναφέρομαι σε αρχιερείς και ιερείς. Στην προκειμένη περίπτωση, λοιπόν, πάντα — όχι σχεδόν πάντα, αλλά πάντα, στο 100% των περιπτώσεων — το θύμα είναι ο ιερέας, που βρίσκεται να τιμωρείται με απαγορεύσεις, μεταθέσεις, λοιδορίες και επαπειλούμενη έξοδο από τη Μητρόπολη.
Και όλα αυτά, ενώ ο ιερέας συνήθως έχει παιδιά, γυναίκα, εγγόνια, υποχρεώσεις και ανάγκη επιβίωσης, που ο αρχιερέας ούτε καν υποψιάζεται, γιατί δεν νοιάζεται. Γιατί, εάν ήθελε, θα μπορούσε να μπει στη θέση του ιερέα και να συμπονέσει, να κατανοήσει και να ανεχτεί έτερο λόγο, έτερη θέση και άποψη.
Όλα πληρωμένα και τακτοποιημένα κάθε μήνα· μισθοί και ωφελήματα δυσθεώρητα για κοινούς παπάδες που δεν ανήκουν στην αυλή του Καίσαρα. Και έρχεται να πολεμήσει έναν τέτοιο υπήκοό του.
Πολύ φθηνή πράξη… Πολύ εύκολο θύμα ο ιερέας.
Είναι σαν ένας πατέρας να τιμωρεί το παιδί του με φυλακή σε κάποιο υπόγειο, επειδή φώναξε και έσπασε την ησυχία και τον ύπνο του πατέρα του.
Δυσανάλογα αυστηρή και ακατανόητη ποινή, που μοιάζει να προέρχεται από τα βάθη μιας σκληρής και ανάλγητης ύπαρξης ενός δικτάτορα, που, παρότι έχει ευγενική και καλοσυνάτη όψη κάποιες φορές, δεν μπορεί πραγματικά να κρυφτεί.
Το παράδειγμα του πατέρα, πάντως, δεν είναι και πολύ δόκιμο, γιατί στην περίπτωση των αρχιερέων η έννοια του πατέρα, όπως ακούει κανείς τη λέξη, μας μεταφέρει σε κάποια ζεστή, οικογενειακή ατμόσφαιρα, με αγάπη και παιδαγωγία και πολύ κατανόηση.
Καμία σχέση, δυστυχώς.
Θα έπρεπε να υπήρχε και άλλη λέξη στο ελληνικό λεξιλόγιο για τον ανάλγητο, μνησίκακο, εχθρικό και ψυχρό, απόλυτο και ασυμβίβαστο δικτάτορα αρχιερέα, που έχει καταχρηστικώς το όνομα «πατέρας».
Γι’ αυτό είπε ο Κύριος: «Και πατέρα σας μην ονομάσετε κανέναν στη γη, γιατί ένας είναι ο Πατέρας σας: ο ουράνιος.» (Κατά Ματθαίον 23:9)
Ήξερε ποιοι θα ονομαστούν ψευδώνυμοι πατέρες και ποιοι θα εκμεταλλευτούν τον χαρακτήρα και το βάθος, την ουσία του αληθινού πατέρα, προς ίδιον όφελος και εις βάρος των υπολοίπων.
Μόνο πατέρες, λοιπόν, δεν είναι προς τους ιερείς τους.
Θεωρούν ότι όλα είναι και πρέπει να είναι υπό τον δικό τους έλεγχο και μανδύα.
Επεμβαίνουν κάθε φορά που αισθάνονται ότι κινδυνεύει η αυθεντία τους· κάθε φορά που κάποιος κλέβει λίγο από τη δόξα και την τιμή των ανθρώπων προς αυτούς· όταν κάποιος εκφράζει προβληματισμό ή και κρίνει τον αυταρχισμό, τον γεροντισμό ή και την αγιοποίηση ακομη και προ κοιμήσεως του αρχιερέως.
Ο Αρχιερέας στην επαρχία του πρέπει να είναι για τους ιερείς ο άγιος που πρέπει να προσκυνηθεί. Όποιος ιερέας δεν προσκυνά τίθεται σε αμφισβήτηση, σε κριτική, σε αυστηρή παρακολούθηση.
Μάλιστα, όταν υπάρχουν παραπάνω ενδείξεις για διαφορετική στάση, γίνεται η παρακολούθηση αυστηρή και λεπτομερής, με κατασκόπους και σπιούνους, αυλικούς ιερείς και λαϊκούς, που μπορούν να σου φέρουν στο πιάτο ό,τι ζητήσεις.
Θέλει ο αρχιερέας να βρει κάποιο λάθος στον λόγο του ιερέα από άμβωνος; Θα τον βρει ο σπιούνος ή θα τον κατασκευάσει, αρκεί να είναι αρεστός στον Καίσαρα.
Θέλει να του χρεώσουν κάποια λανθασμένη πνευματική καθοδήγηση; Εύκολο. Λένε ό,τι θέλουν, όπως το θέλουν.
Είπαμε: είναι το πιο εύκολο θύμα ο ιερέας.
Δεν μπορεί να αντισταθεί, δεν μπορεί να αντιδικήσει — δεν του δίνουν δικαίωμα λόγου επ’ αυτού —, δεν μπορεί καν να δημοσιοποιήσει την εγκληματική αυτή επίθεση που δέχεται από τον Καίσαρα και το περιβάλλον του ή από το περιβάλλον του και τον Καίσαρα, με όποια σειρά θέλετε, γιατί μια συμβαίνει το ένα και μια το άλλο.
Η ουσία παραμένει ότι ο ιερέας τίθεται σε ποινή, τίθεται σε διαρκή έλεγχο και πίεση, αποκόπτεται από το ποίμνιο και την Εκκλησία του λαού του και παραμένει απλά λειτουργός του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί υπάρχουν κενά και ανάγκες που πρέπει να καλυφθούν και χρειάζεται εύλογος χρόνος για το επόμενο βήμα και σκοπό των παποκαισάρων: να φύγει αυτός ο ιερέας μόνος του, απογοητευμένος και καταπληγωμένος από έλλειψη αγάπης, πατρικής κατανόησης και ανάσας ελευθερίας.
Πνίγεται και φεύγει, για να ανασάνει τελικά.
Τότε όλα επανέρχονται στην κανονικότητα της Μητροπόλεως, με τον αρχιερέα να παραμένει αλάθητος, αλύγιστος και παντοδύναμος και τον δύσμοιρο ιερέα να εξορίζεται ουσιαστικά για κανέναν λόγο ή παράπτωμα, παρά μόνο διότι εκφράστηκε ανοικτά και ελεύθερα εναντίον του αρχιερέα σε σοβαρά θέματα πίστεως και πιθανής έκπτωσης της Ορθοδόξου Πίστεώς μας.
Είναι φανερό σε όσους κατοικούν την Ιερουσαλήμ πως αυτή η στάση είναι υποκινούμενη ή και επιβαλλόμενη από τον Οικουμενισμό, που θέλει να σιωπήσει κάθε αντίθετη φωνή, που θέλει να πατάξει κάθε λογική ή θεολογική ανησυχία, που θέλει να κοιμίζει, στον διαρκή ύπνο της αγνωσίας και του «ωχαδερφισμού», τους πιστούς, ώστε να είναι πάντα τα εύκολα θύματα της εκμετάλλευσης και της ποδηγέτησής τους από τους εκάστοτε αρχιερείς, που εκτελούν ως πειθήνια όργανα τις εντολές των οικουμενιστών, είτε το ξέρουν είτε όχι, είτε το παραδέχονται είτε όχι, είτε έχουν το προσωπείο του αναμάρτητου αγίου είτε κινούνται ανοικτά και απροκάλυπτα στα κελεύσματα και χορεύουν τον Οικουμενιστικό χορό.
Θα πει κανείς: «Και τι μένει στον ιερέα να πράξει;»
Δύο πράγματα υπάρχουν στα χέρια του, που ελέγχει με την ελευθερία του.
Να υπακούσει απολύτως και να σιωπήσει, αποδεχόμενος με πόνο καρδιάς τον αυταρχισμό και την κακοδοξία.
Η άλλη επιλογή του είναι να μείνει σταθερός στην πατερική διδασκαλία και ερμηνεία του Ευαγγελίου.
Και τότε, βέβαια, θα δεχθεί το μένος και όλο τον πονηρό μηχανισμό τιμωρίας του Οικουμενισμού.
Μέχρι τελικής εξόντωσης ή και εκδιωγμού, ώστε ο δύσκολος και απροσκύνητος παπάς να πάει αλλού, για να μην «χρεωθούμε» την παρουσία του.
Φαίνεται ο ιερέας, λοιπόν, να μένει χωρίς διεξόδους αληθινές, μιας και, μην ξεχνάμε, μιλάμε για έγγαμο συνήθως ιερέα, με πολλές υποχρεώσεις, οικονομικές και όχι μόνο, που οφείλει να ανταπεξέλθει.
Άλλωστε, αυτή είναι η αδυναμία του ιερέα που εκμεταλλεύεται ο εκάστοτε δεσπότης: το γεγονός ότι υπάρχει οικονομική εξάρτηση του ιερέα από τη Μητρόπολή του.
Το γεγονός ότι ο δεσπότης έχει την εξουσία να σταυρώσει ή να ελευθερώσει τον ιερέα του — όχι επάνω στον Σταυρό του Γολγοθά, όπως ο καημένος ο Πιλάτος («ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε;») — αλλά στον σταυρό της πενίας, της αδικίας, της εξορίας και της συκοφαντίας, που συνήθως συνοδεύει ή προηγείται της εξορίας, ώστε το αφήγημα του διωγμού του ιερέα να γίνεται πιστευτό από τις μάζες.
Δεν χρειαζόταν μια λογικοφανής δικαιολογία, άλλωστε, για να σταυρωθεί ο Κύριός μας;
Πάντα βρίσκονται και ψευδομάρτυρες και ψευδομάρτυρες, προκειμένου να λάβει ο άδικος σκοπός τη νομιμότητα.
Φαίνεται πως μέσα στο Οικουμενιστικό παραλήρημα και τον κανονικό διωγμό που υφίστανται όσοι αντιλέγουν, υπάρχει μόνο μία λύση, που δεν θα δοοθεί από εμάς — τους ανθρώπους, εννοώ — αλλά θα δοθεί από τον Θεό, που θα καθαρίσει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, την άμπελό Του από τα ζιζάνια.
Θα έρθει η ώρα Του, όταν οι οικουμενιστικές δυνάμεις θα μοιάζουν αδύναμες και φτωχές μπρος στην εξέλιξη και την επέμβαση του Θεού.
Θα διαχωριστεί η ήρα από το στάρι.
Θα πεταχτεί το σάπιο με σκληρό αλλά θεραπευτικό χειρουργείο.
Εύχομαι, αδελφοί μου, αλλά και άνθρωποι της κριτικής σκέψης, να έχετε ζωντανό το φρόνημα της αγάπης και της συμπόνιας.
Ο αγαπών θα νικήσει, γιατί η αγάπη μένει εις τον αιώνα. Η αγάπη είναι ο Χριστός.
«Ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α΄ Επιστολή του Αποστόλου Ιωάννη, κεφάλαιο 4, εδάφιο 16).
Ο Θεός είναι αγάπη: Η ίδια η φύση του Θεού είναι η αγάπη.
Η ένωση με τον Θεό: Όποιος ζει και παραμένει στην αγάπη, ζει σε αρμονία και κοινωνία με τον Θεό.
Η παρουσία του Θεού: Ο Θεός κατοικεί μέσα σε όποιον εκφράζει την αληθινή αγάπη στην καθημερινή του ζωή.
Οπότε ο καθένας μπορεί να λάβει τη θέση που του αξίζει, θέτοντας τον εαυτό του στον καθρέπτη της αγάπης, όχι της αγαπολογίας.
ΚΑΙ ΟΙ ΕΣΧΑΤΟΙ ΕΣΟΝΤΑΙ ΠΡΩΤΟΙ
